Nu ik zo plotseling naar de rand van de afgrond des bestaans ben gedreven voel ik mij gedwongen u mee te voeren naar Herm, een eilandje voor de kust van Normandië. Het behoort tot het baljuwschap van Guernsey, een der Britse Kanaaleilanden.

Ik mag mezelf namelijk niet meer voortplanten. Mijn lengte is klimatologisch niet verantwoord, zeggen ze bij de New York Times. Ik heb besloten tot het einde door te vechten. Het is tijd voor een tegenoffensief en om te beginnen vertel ik u daarom de volgende anekdote.

Mijn vrouw en ik lunchten ooit in het White House Hotel & Ship Restaurant, daar op Herm. Een tafeltje verderop zat een jonge Britse met haar zoontje, dat aan het Down-syndroom leed. Ik kan mij vinden in de theorie dat mensen met die afwijking te vaak publicitair worden uitgebuit. Toch doe ik er nu aan mee. Het joch was volledig door ons geobsedeerd. Zijn moeder had dat in de gaten en probeerde hem er steeds, met tal van afleidingsmanoeuvres („Kijk, een Jan van Gent!”), van te weerhouden ons aan te spreken. Haar wanhoop nam met de minuut toe en op een gegeven moment lukte het haar niet meer.

Ik heb een bloedmooie vrouw, moet u eerst nog weten: tikkie Brigitte Bardot, vleugje Mylène Demongeot, a touch of Pleuni Touw ten tijde van Stille Kracht. Ik zou nu ook nog Toon Hermans kunnen citeren, toen hij in zijn befaamde Snieklaas-conference de Zwarte Piet die bij hem thuis in Sittard de woonkamer betrad aan een anatomische analyse onderwierp. Maar er zijn grenzen.

Niet alleen het lichaam van grote mensen, maar ook hun ecologische voetafdruk is XXXL

Ik beperk mij daarom verder tot de opmerking dat half mannelijk Nederland destijds in rotten van vier voor het ouderlijk huis van mijn wederhelft stond opgesteld. U vindt het een wonder dat Jezus van vijf broden en twee vissen vijfduizend mannen kon voeden? Welnu, het is een groter wonder dat zij uiteindelijk voor die boertige obese giraffe met olifantenoren viel.

Eén ding, echter: zij is heel klein. En ik is heel groot. En wat zei dat jongetje toen hij zich eindelijk van zijn moeder had losgerukt?

Tegen mij, liefdevol: „Jij reus!"

Tegen mijn vrouw, vol afschuw: "Jij heks!”

„Nee, nee, nee!” riep zijn moeder ontzet. „Deze mevrouw is een fee!”

„Niet waar!”

Zo. Ik heb mijn gram gehaald, met m’n 2.04 meter. Het moest er even uit nu schrijfster Mara Altman door de New York Times in de gelegenheid is gesteld om in een stuk van bijna 1.400 woorden uit te leggen dat het aanbeveling verdient onze voortplanting voortaan aan kleine mensen over te laten. Grote mensen zijn slecht voor het klimaat, betoogt zij. Ze eten meer, hebben meer kleding nodig, enzovoorts. Niet alleen hun lichaam, maar ook hun ecologische voetafdruk is XXXL.

Ik pik er één enigszins door mij ingekorte alinea uit: „Kleine mensen zijn betere natuurbeschermers. Thomas Samaras, de peetvader van Shrink Think, een vrij onbekende filosofie waarin kleine mensen als superieur worden beschouwd, heeft berekend dat als wij alleen al in Amerika slechts tien procent kleiner zouden zijn, er 87 miljoen ton voedsel per jaar zou worden bespaard, plus miljarden liters water en miljoenen tonnen afval.”

Mijn vrouw mag zich dus nog wél voortplanten, maar ik niet.

En dan ben ik nog een witte man ook.

Die jongen op Herm zag het gelukkig heel anders.

Down-patiënten zijn zo gek nog niet.


Delen wordt op prijs gesteld. Wie nog niet geabonneerd is op mijn nieuwsbrief kan zich hierboven inschrijven. E-mailadres volstaat. Privacy gegarandeerd.


Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.