Die kop van ’m alleen al. Golvend grijs, nauwgezet gecoiffeerd. Huid zonnebankbruin. Gebit witter dan dat van Gerard Joling. Grijns van 9.1 op de Schaal van Zelfgenoegzaamheid.

Grijpgrage vingers ook, hoorde ik later van een buurmeisje.

Ieuw, zei ze erbij.

Hij was ceo van een middelgroot concern geweest. En nu behandelde hij, als voorzitter van de Vereniging van Eigenaren, zijn medebewoners als zijn ondergeschikten. Vrijwel onmiddellijk na onze entree in het luxe appartementencomplex was het mij duidelijk: dit was een man die met ongezonde gretigheid gebruikmaakte van de mogelijkheid om na zijn pensionering nog iets te vertellen te houden.

Waarom sprak hij ons anders aan in de galerij? En waarom zou hij zich daarbij anders als de VvE-baas hebben voorgesteld? Het leek wel alsof hij ons stond op te wachten. En dat terwijl wij geen afspraak met hem hadden, maar met een vrouw die haar appartement te koop had gezet. Daarvan was hij blijkbaar op de hoogte. Wij schudden de machtswellusteling van ons af en wisten tien minuten later al, dankzij de verkoopster, dat hij een waar schrikbewind uitoefende.

„Zelfs als ik een simpel haakje aan mijn tuinraam wil bevestigen krijg ik al gedonder als ik dat niet eerst met hem bespreek”, vertelde zij.

Ik weet nog wat ik zei toen wij na de bezichtiging in onze oude woning terugkeerden: „Lekker ruim hier, schat. En géén VvE!”

„Heerlijk”, antwoordde mijn wederhelft.

We blijven zitten waar we zitten totdat Hein met zijn zeis begint te zwaaien

Dezelfde avond nog lieten wij de vrouw die haar appartement te koop had aangeboden weten dat wij geen interesse meer hadden, waarna iets soortgelijks in de loop der jaren, in verschillende variaties, nog enkele keren geschiedde. Telkens dachten we zoiets als: best veel onderhoud zo’n boerderijtje met een flinke tuin, het is ook behoorlijk groot voor twee personen (ik hoop maar dat Eric van der Burg en Hugo de Jonge dit niet lezen, voor je het weet vorderen ze de nu ongebruikte bovenverdieping), misschien moeten we toch maar weer eens een appartement overwegen. En telkens werden we, als we enige actie in die richting hadden ondernomen, op een gegeven moment allebei weer bevangen door onze VvE-fobie.

We willen ons niet meer laten behandelen en blijven zitten waar we zitten totdat Hein met zijn zeis begint te zwaaien.

U begrijpt het wellicht al: bovenstaande borrelde allemaal in mij op toen ik in de T van maandag las dat veel eigenaren van appartementen die zich door de torenhoge energieprijzen gedwongen voelen om extra te isoleren en/of zonnepanelen c.q. warmtepompen aan te leggen, stuiten op de VvE’s waarbij zijn verplicht zijn aangesloten. Dat gebeurt in liefst een op de drie gevallen en daarom pleit de Vereniging Eigen Huis nu voor een wet die bepaalt dat de eigenaren het voortaan zelf kunnen regelen.

Ik denk weer aan die megalomane ijdeltuit.

Doen, roep ik daarom.

Gisteren nog.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.