Daar stonden even geen koning en koningin. Daar stonden een vader en moeder, hij bijtend op zijn onderlip, zij zoals altijd gracieus maar ditmaal ook diep bezorgd.

De oudste dochter van Willem-Alexander en Máxima is bijkans het tragische lot van Anna van Saksen ten deel gevallen: in de periode dat haar vriendinnen het leven volop kunnen uitdagen dient Catharina-Amalia der Nederlanden, met haar beveiligers eeuwig in de nabijheid, in Huis ten Bosch te blijven wonen. Dat haar ouders hun verdriet daarover kwijt wilden is logisch.

Amalia wordt weliswaar niet ingemetseld, zoals Anna destijds op instigatie van haar echtgenoot, onze zo geliefde en bewonderde Vader des Vaderlands toen hij met Charlotte de Bourbon alweer de derde van zijn vier bruiden had gescoord – zo was hij toch maar mooi van de tweede af. Maar het lijkt er wél veel op. Zij mag de deur niet uit omdat de stoottroepen van de Mocro-maffia de kroonprinses beschouwen als het ideale ruilmiddel voor hun kopstukken, die tijdens hun gevangenisstraf helaas níet mogen worden ingemetseld omdat de maatschappij zich, in tegenstelling tot de heren zelf, sinds 1571 heeft doorontwikkeld. Zij krijgt daardoor niet eens de káns om zo’n overspelig feestnummer als Anna van Saksen te worden.

En dan te bedenken dat Amalia vergeleken met haar toekomstige onderdanen al nauwelijks bewegingsvrijheid had.

Niet dat de vorst en vorstin dat allemaal dachten, daar in het mooie Stockholm, toen zij zomaar wereldkundig maakten dat er zo hevig op Amalia wordt geaasd dat zij tijdens haar studiejaren geen intrek kan nemen in een Amsterdams appartement, hetgeen oorspronkelijk de bedoeling was.

Daar stonden even geen koning en koningin. Daar stonden een vader en moeder

Het koninklijk stel was slechts oprecht aangedaan en wilde het volk daarvan in kennis stellen. Wie daar alleen met cynisme op kan reageren mag van mij eveneens worden ingemetseld.

Ik begrijp dan ook ten volle dat Dilan Yeşilgöz haar ergernis maar moeilijk kon verbergen toen vanuit het journaille werd gesuggereerd dat met deze spontane woorden een staatsrechtelijke grens werd overschreden. „Ik kan me heel goed voorstellen dat je als ouders zijnde de impact die veiligheidsmaatregelen hebben op het leven van je kind wilt delen”, zei de minister van Justitie, die anders dan haar collega van Financiën („Verheugd dat ik per 1 april 2023 covoorzitter mag zijn van de Coalition of Finance Ministers for Climate Action”: brrr, die gespeelde nederigheid, los van de belachelijkheid van de functie) goed aanvoelt wat het volk wel wil horen en wat niet.

Leuk land hè, Nederland?

Inmiddels niet meer, kan ik u mededelen, terwijl mijn gedachten teruggaan naar een zondagochtendritje eind jaren tachtig door de Amsterdamse grachtengordel. Want wie zag ik daar? De oom van Amalia, wijlen prins Friso, die leuke, intelligente, lekker cynische gozer, terwijl hij in opperste staat van vrolijkheid en met zijn voeten in een teil water voor de deur van een studentenhuis van het bestaan zat te genieten.

Toen kon dat nog.

Ik vloek.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.