Soms is het een nadeel: ik denk nogal visueel. Zo meldt men tijdens een kabinetsformatie weleens dat de beoogde kandidaten zich nog in de snuffelfase bevinden. Dan ben ik, als hondenbezitter, urenlang van slag. En zo lieten meerdere media van de week weten dat Karien van Gennip haar keutel had ingetrokken. Volgens mijn vrouw maakte ik toen opmerkelijk lang een verwarde indruk.

Of was dat toch al eerder het geval?

Ik herinner mij het plan dat de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid lanceerde: werkloze jongeren uit de banlieues van Parijs halen om het personeelstekort in Nederland te lijf te gaan. Dat was inderdaad die keutel die zij onmiddellijk na de ontstane commotie weer introk, maar het lijkt mij bij nader inzien niet ondenkbaar dat de disorde in mijn hoofd al door het voorstel zélf was veroorzaakt.

Hoe verzin je zoiets? Wist zij dan niet dat er in Frankrijk zelf honderdduizenden vacatures voor jongeren open staan? Ik wijs de bewindsvrouwe ook op wat CNV-voorzitter Piet Fortuin zei: „Het is onrechtvaardig om over arbeidsmigratie te praten terwijl zo veel Nederlandse werkzoekenden aan het werk kunnen en willen.”

Had onze Karien verder geen idee hoe ter plekke sinds jaar en dag op dit soort voorstellen wordt gereageerd?

Waarschuwing: ik duik weer eens in mijn verleden.

Worden die meiden me toch kwaad! Foekie foekie prima, maar klavèrzjassan?!?

Eind jaren zeventig wandelen een collega en ik - wij verslaan het tennistoernooi van Roland Garros in Parijs - door de verlaten straten van Saint-Germain-des-Prés. Ter kenschetsing van sfeer en tijdstip verzoek ik u nu ‘Il est cinq heures, Paris s’éveille’ van Jacques Dutronc te gaan neuriën en voor één keer te accepteren dat wij niet helemaal alcoholvrij zijn, zoals ook twee schaars geklede dames bemerken die ons aanspreken met het voorstel om ons voor 500 Franse francs per persoon naar onze hotelkamer te vergezellen.

„Dat is akkoord”, antwoordt mijn collega in zijn beste Frans. „Maar dan alleen wanneer we er gezellig met elkaar voor gaan klaverjassen.”

Worden die meiden me toch kwaad!

Foekie foekie prima, maar klavèrzjassan?!?

Sale bâtards!

Iets soortgelijks zie ik, al visueel denkend, voor mij wanneer ambtenaren van het Nederlandse ministerie van Sociale Zaken de banlieue Seine-Saint-Denis intrekken om de jeugd die daar werkloos op straat rondhangt ervan te overtuigen dat zij bij ons aan de slag moeten gaan.

„Wat doen jullie Hollanders hier? Dit is de omgekeerde wereld! Maar goed, wat willen jullie? Grammetje coke 50 euro, MDMA 20 euro per gram, xtc 5 euro de pil. Zeg het maar.”

„Wij zijn naar hier gekomen om jullie een baan in de Nederlandse horeca aan te bieden.”

„Een báán? Hahaha! Wat schuift het?”

„Als 18-jarige krijg je € 5,24 per uur, als 19-jarige € 6,29 en als 20-jarige € 8,39.”

Iets zegt mij dat deze ambtenaren hun keutel nóg eerder zouden hebben ingetrokken dan die collega en ik die nacht in Saint-Germain-des-Prés.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.