Nu we het toch over Spoorloos hebben: begin dit jaar wandel ik over de Westerheide bij Hilversum, je weet wel, die vlakte in de buurt van dat La Place-filiaal.

En wat denk je? Loop ik daar Derk Bolt en zijn camerateam tegen het lijf, die ter plekke een klein en mollig donkerharig vrouwtje interviewen dat net doet alsof zij hevig staat te snikken, terwijl een veel jonger klein en mollig donkerharig vrouwtje, keer op keer ongeduldig op haar klokje kijkend, achter de cameraman staat te wachten. Op een gegeven moment roept zij dat Derk en zijn ploeg nu toch echt moeten opschieten omdat zij anders haar impresario zal bellen. En ja hoor: een paar minuten later omhelzen de twee vrouwtjes elkaar inniger dan Michael Douglas en Sharon Stone in Basic Instinct.

Nou ja, dacht ik, ‘t is vast iets voor een intern KRO/NCRV-feestje, daar heb ik niks mee van doen, dus laat ik maar snel doorlopen.

Wie schetst mijn verbazing toen ik die beelden laatst terugzag bij een Spoorloos-reportage ‘in het hart in Colombia’, waarin de twee dames zogenaamd hevig geëmotioneerd en volgens de voice over op de vlakte bij een gehucht in het Parque Nacional Natural Las Hermosas met elkaar werden herenigd, 24 jaar nadat het oude vrouwtje het jonge vrouwtje ter adoptie aan een Nederlands echtpaar had afgestaan omdat zij het toen niet kon opbrengen om een kind op te voeden dat het resultaat was een onvrijwillig vluggertje met meneer pastoor.

Nu vraag ik u!

Spréékt die Bolt eigenlijk wel Spaans?

Daar heb ik ook mijn twijfels over.

De muziekkenner in mij herkende de tekst subiet: het was een couplet uit ‘Quando calienta el sol’

Ik heb in elk geval nog nooit iemand gesproken die hem verstaat. Eén keer was dat wel het geval, maar toen zei hij letterlijk, bij het hek van een oude vrouw met één tand en heel veel kippen die in eerste instantie weigerde om hem tot haar erf toe te laten: “Aquí en la playa. Cerca de mi. Es tu palpitar, es tu cara, es tu pelo. Son tus besos, me estremezco, oh oh oh!” Het klonk heel dramatisch en meelevend, en de oude vrouw opende toen inderdaad verontschuldigingen stamelend dat hek, maar de muziekkenner in mij herkende de tekst subiet: het was een couplet uit de klassieker ‘Quando calienta el sol’.

En Derk zeker denken dat ik daar zou intuinen.

Ik weet het niet hoor, met dat programma.

Tussen jou en mij: ik heb Spoorloos nooit vinden deugen.

Iets met privacy, weet je wel, hetgeen wederom pijnlijk duidelijk is geworden nu blijkt dat meerdere adoptiekinderen, alhier opgegroeid, aan verkeerde Colombiaanse ouders zijn gekoppeld. Derk Bolt baseerde zich volgens de overlevering te gretig op informatie die hem werd aangereikt door een sjoemelende Colombiaanse fixer, oftewel een werkvoorbereider, die sinds kort… tadaaah!... spoorloos is verdwenen.

Je begrijpt het wellicht: ik zag meteen de volgende aflevering van Spoorloos voor mij, waarin Derk die fixer na gedegen speurwerk opspoort in een afgelegen bergdorp, waarna het stel er na een bezoek aan het geboorteregister aldaar achter komt dat zij halfbroers zijn.

Eind goed al goed!

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.