Het beeld ging op zwart in Iran. Omdat het zoveel betekenis heeft zeg ik het nogmaals: het beeld ging op zwart in Iran. Een paar minuten lang was er niks, nakkes, nada te zien op de Iraanse kwelbuis.

Toen de spelers van de nationale ploeg voorafgaande aan hun WK-wedstrijd tegen Engeland weigerden hun ayatollah Khomeini vererende volkslied mee te zingen, een bewonderenswaardig protest waarvan men in Teheran blijkbaar reeds op de hoogte was gesteld, draaide de dienstdoende regisseur de zendknop uit totdat de laatste toon had weerklonken.

Het stemde mij hoopvol.

Wat blijkt hier namelijk uit? Dat die middeleeuwse baardapen in hun thobe schijten. Dat ze bang zijn voor hun hachje. Dat ze dachten: als we dit laten zien is het volk helemáál niet meer te houden. En ik werd ineens weer wat optimistischer - tot dat moment had pessimisme de overhand - over de afloop van de reeds twee maanden durende opstand tegen de religieuze fascisten die de dienst in Iran uitmaken. Ik schoot zelfs in de lach toen het mij gegund werd te vernemen welke aloude verklaring de volledig gecontroleerde Iraanse pers voor de 6-2 nederlaag had: het is de schuld van de VS en Israël.

De bovenlaag van de Iraniërs bestaat uit intelligente mensen, vaak hoog opgeleid, met contacten in het buitenland. Ik kan mij daarom niet voorstellen dat zij dit soort beweringen serieus nemen. Al besef ik ook dat hun positie tegenover de machthebbers voorlopig nog weinig benijdenswaardig is: Khamenei c.s. hebben het geweldsmonopolie en maken daar - al lijken zij nu eindelijk iets terughoudender te reageren - op grote schaal misbruik van, onder andere via een meedogenloze geheime politie.

Zet ‘m op, volk van Iran. Mijn steun hebben jullie onvoorwaardelijk

Ik maak een diepe buiging voor Alireza Jahanbakhsh en zijn teamgenoten, voor wie deze actie grote consequenties kan hebben.

Ik maak een diepe buiging voor de jonge Iraanse vrouw die op de tribune hoofddoekloos met de voormalige nationale vlag demonstreerde en daarna naar het schijnt bij een gezamenlijke actie van de Qatarese en Iraanse (!) politie werd ingerekend.

Ik maak een diepe buiging voor de Iraanse basketbalvrouwen die zich eerder ongesluierd lieten vereeuwigen.

Ik maak een diepe buiging voor de inmiddels eveneens gearresteerde populaire actrices Hengameh Ghaziani and Katayoun Riahi, die hetzelfde flikten.

Ik maak een diepe buiging voor al die andere heldinnen en helden die na de dood, in september, van de 22-jarige Mahsa Amini - zij werd met fatale gevolgen mishandeld omdat haar hoofddoek volgens de zedenpolitie niet goed was bevestigd - dag in dag uit overal in het land op de barricaden klimmen, met tot nu toe honderden moorden als resultaat.

Zet ‘m op, volk van Iran.

Mijn steun hebben jullie onvoorwaardelijk.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.