Niet te houden, dat mens. Irma Neijman, bedoel ik. Zij doet net alsof er geen 24 uur, maar 48 uur in een etmaal gaan. Aangezien zij, gedreven door haar onmetelijke dierenliefde, het liefst alle nooddruftige honden ter wereld zou willen redden, manoeuvreert zij zichzelf daarmee weleens onbedoeld in vervelende situaties.

Zoals nu, bijvoorbeeld.

De Volkskrant publiceerde zaterdag 8 mei een reportage onder de kop ‘Een hond adopteren is vaak niet zo’n goede daad als het lijkt’. Irma Neijman en de stichting Second Chance Foundation staan er centraal in.

Negatief, wel te verstaan.

Dit is zo onverdiend.

Dit is zo onterecht ook.

Voor de onwetenden: Irma Neijman, een heerlijke flapuit, is de voorzitter van deze Second Chance Foundation (SCF), die het Animalinneed-asiel in La Linea de la Concepcion bij Gibraltar beheert. Daar waren ooit zo’n 600 honden ondergebracht. In dit coronatijdperk zijn het er minder omdat veel meer mensen zich geroepen voelen zo’n verschoppeling te adopteren. De SCF biedt die mogelijkheid, onder voorwaarden. Dat gebeurde al onder Peter Koekebakker, de unieke beheerder die ruim twee jaar geleden overleed. Irma beloofde haar maatje aan diens sterfbed om zijn werk voort te zetten, al kan zij dat niet in Spanje doen. Zij dient zij de zaak te bestieren vanuit Nederland, waar zij haar kind en haar werk heeft.

De SCF is onder Irma’s leiding een geoliede machine geworden en een voorbeeld voor alle andere dierenopvangcentra in het buitenland. Door de jaren heen heeft de SCF duizenden honden én mensen gelukkig gemaakt. Irma breidde de activiteiten ook uit naar Portugal, Griekenland en sinds kort naar Curaçao. Overal waar zij hondenleed bespeurt biedt zij indien mogelijk hulp aan. Daarom zocht zij afgelopen januari ook contact met de Serviër Dejan Gacic. Reden: zij had vernomen dat hij nabij de stad Kragujevac een primitief asiel met liefst 900 honden beheerde, waar bijvoorbeeld geen broodnodige sterilisatieprogramma’s werden uitgevoerd.

Onder het motto ‘Elke geredde hond is er één’ bood zij ook bij Gacic haar hulp aan

Het is dus dweilen met de kraan open in het Vucjak Shelter, zoals het opvangcentrum heet. Dat trok Irma zich aan. Onder het motto ‘Elke geredde hond is er één’ bood zij ook Gacic haar hulp aan, die wat haar betreft voorlopig zou kunnen resulteren in het ophalen van 30 honden, om precies te zijn met de vrachtwagen waarmee de SCF tegenwoordig de transporten vanuit Spanje verzorgt en waarin inderdaad 30 honden kunnen worden vervoerd. Dat weigerde de Serviër. Hij vertrouwde Irma Neijman niet omdat hij hondenhandel vermoedde.

Dankzij dit contact met Gacic is Irma Neijman nu in zo’n vervelende situatie verzeild geraakt. Verslaggever Jarl van der Ploeg van de Volkskrant bracht een bezoek aan het asiel van Dejan Gacic. Hij hoorde diens getuigenissen aan en besloot toen contact met Irma Neijman op te nemen, in eerste instantie overigens zonder uit te leggen wat de werkelijke reden van zijn toenaderingspoging was (daar vind ik ook best iets van). Toen vroeg hij haar ineens of zij banden met Servië had en antwoordde zij (zo staat het ook in de reportage): “Wij hebben helemaal niks met Servië. We hebben eigenlijk nog helemaal niks met het Oostblok. We hebben met één stichting contact, Dogs by Merlin, maar dat is een Nederlandse dame in Roemenië in wie ik heel veel vertrouwen heb.”

Irma Neijman zegt hier dus niet dat zij geen contact met Servië heeft gehad. Zij zegt alleen dat zij ‘helemaal niks met Servië’ heeft. Dat is wellicht wat onhandig geformuleerd, maar het betekent ook niet meer dan dat. Omdat Dejan Gacic niet met haar wilde samenwerken, had zij op dat moment werkelijk niks met Servië. Jarl van der Ploeg trekt er echter de conclusie uit dat zij liegt, herinnert haar dan aan de mails en de appjes die zij met Gacic uitwisselde en hecht verder weinig waarde aan haar nadere pogingen tot uitleg. Vervolgens schrijft hij een verhaal waarin de SCF, uitgerekend de SCF, tussen de regels door het middelpunt van een pervers systeem van hondenhandel wordt gemaakt.

Dit verdient Irma Neijman niet. Ik ben al jarenlang ambassadeur van de SCF - mijn eigen hond Bavink komt uit hun asiel - en ik meen haar om die redenen enigszins te kennen. Deze vrouw heeft geen commerciële motieven. Zij laat zich louter leiden door haar liefde voor honden, maar wordt ook dag in dag uit geconfronteerd met de torenhoge kosten van de opvang, die hoofdzakelijk door vrijwilligers wordt gerund, veelal Nederlanders die zelf eveneens ergens moeten worden ondergebracht.

En zo kreeg een tunnelvisie ten onrechte de overhand in dit verhaal

Irma Neijman moet dus ook de financiële huishouding leiden. Jarl van der Ploeg dook in de cijfers van de laatste zes jaar en ontdekte dat er na 2019 'plotseling' dik drie ton op de bankrekening stond. Dat vermeldt hij en daar laat hij het bij. Waarmee wederom de suggestie wordt gewekt dat hier iets niet pluis is.

Maar waarom staat dat geld op dat account? Het is gereserveerd voor de aankoop van een ander terrein. Het gemeentebestuur van La Linea de la Concepcion tolereert het asiel niet langer op de plek waar het nu staat, ook omdat projectontwikkelaars er hun oog op hebben laten vallen. Die kwestie loopt al jaren en wordt toevallig binnenkort afgesloten: er is een alternatieve plek beschikbaar gekomen. Daar moet nu eenmaal voor worden betaald.

Dat zou Irma Neijman desgevraagd ook aan Van der Ploeg hebben uitgelegd. Zij heeft hem dat ook aangeboden. “Kom langs”, heeft zij zelfs tegen hem gezegd. Maar daar had hij geen zin in.

Ook hieruit blijkt dat er, voordat de reportage werd gepubliceerd, nog meerdere malen contact is geweest tussen de verslaggever en Irma Neijman. Zij wilde hem tevens andere citaten aanleveren, maar uiteindelijk bleek hij slechts bereid tot kleine aanpassingen. Ik kan daar slechts één conclusie uit trekken: Jarl van der Ploeg heeft zijn vooringenomenheid niet in toom weten te houden. Hij meende een schandaal op het spoor te zijn en nam nauwelijks gas terug toen bleek dat het anders zat. Hij leed, kort gezegd, aan een tunnelvisie.

Ik geloof best dat er in de rescuehondenwereld momenteel onverkwikkelijke zaken plaatsvinden. Sterker nog, daar ben ik van overtuigd. Die misstanden, vaak Oost-Europees van aard, moeten wat mij betreft ook keihard worden aangepakt. Maar het is buitengewoon onterecht om Irma Neijman en haar Second Chance Foundation als voorbeeld van die praktijken te noemen.

Trouwens, weet u wie in de reportage óók werd opgevoerd als eigenaar van een Koekebakkertje, zoals de honden van het asiel in La Linea de la Concepcion ook wel heten?

Arthur van Amerongen, columnist van onder andere Van der Ploegs eigen Volkskrant.

En dat terwijl Arthur reeds ontelbare malen heeft beschreven hoe hij zijn honden uit Paraguay meenam, toen hij na een jarenlang verblijf in dat land naar Portugal verhuisde. Daar waren er op een gegeven moment nog twee van over, waarna hij er, vorig jaar, een hondje uit een plaatselijk asiel in de Algarve bij nam.

Arthur heeft dus helemaal geen Koekebakkertje.

Om de een of andere reden vind ik dat heel typerend.