Hoog tijd om de landgenoten die ik in de eerste plaats liefheb enige verstrooiing te bieden middels het vertellen van een verhaaltje.

Waarom?

Nou, hierom.

Herenzonden, boerenleed, zegt het niet toevallig gekozen spreekwoord. Of je boer of burger bent maakt overigens niet uit: als kleine man draai je hoe dan ook op voor de fouten die via al dan niet bewuste miscalculaties door de hoge heren zijn gemaakt. Inmiddels zelfs ook wanneer je traditiegetrouw het zonnige zuiden per vliegtuig wilt opzoeken. Je zult voor deze zomer van je laatste paar centen maar weer een vakantie aan de Costa del Sol met vertrek vanaf Schiphol hebben geboekt. Die kun je dus, als het tegenzit, op je buik schrijven. Hup, terug je hok in jij! Het hok waaruit je jezelf dik een eeuw terug, als verworpene der aarde, begon te bevrijden. En dat in de wetenschap dat de elite die verantwoordelijk is voor deze ontwikkeling - en die bij de revolte van 1968 nog zo bewogen solidair met je was - haar mooie leventje kan blijven leiden en op Facebook leuke kiekjes van een wijnreis naar Zuid-Afrika blijft delen.

Dat moet je haast wel aangrijpen.

Daarom neem ik nu even de rol van mijn vader op mij.

Wanneer ik als kind ergens over was ontdaan, en dat gebeurde nogal snel destijds, vertelde die ouwe mij altijd een verhaaltje - uit Tup & Joep, uit Sjors & Sjimmie, zeg maar uit alles wat nu niet meer mag - dat mij ontspande.

Dat doe ik nu ook.

De begrafenis heeft inmiddels in besloten kring plaatsgevonden

Een bevriend echtpaar - hij Hagenees, zij Friezin - koos enkele jaren geleden domicilie in Bartlehiem. U kent dat plaatsje wellicht: het is beroemd geworden dankzij het bruggetje dat tijdens de Elfstedentocht twee keer dient te worden gepasseerd. Ze wonen pal aan dat bruggetje en ze hebben een greyhound genaamd Lilly, die er heerlijk kan spelen in de tuin. Ze hebben ook heel aardige buren, met wie regelmatig het glas wordt geheven.

Van de week gleed er een rouwkaart in de bus, met de foto van een kip. ‘Tsjechov, 1 juli 2021 - 15 juni 2022’, stond erop. En: ‘De begrafenis heeft inmiddels in besloten kring plaatsgevonden’.

Er was tevens ruimte gemaakt voor een gedicht:

Ik scharrel graag
Maar ‘t is de vraag
Hoe lang dat nog zal duren
Want heel dichtbij de perenhaag
Ligt mijn grote hondenplaag
‘t Is Lilly van de buren
Ze hapt naar mij, ik kan niet meer staan
Ze grijpt naar mijn kippendijen
En ik kan enkel nog maar denken aan:
Verlos mij uit mijn lijen
-
Nu lig ik hier, wel getverderrie
In een bakje met kip-kerrie

RIP Tsjechov, dus. Eén hap en zij was niet meer. En Lilly werd niets kwalijk genomen. „Had die kip maar op haar eigen terrein moeten blijven”, zei de buurvrouw.

Ik wens iedereen dergelijke buren toe.

Gaat het nu weer een beetje, landgenoten?

De moraal van dit verhaal: wij laten ons zelfs door Rutte IV niet kisten!

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.