Wel heel erg vrij naar W. H. Auden: zet alle klokken stil, doe je iPhone uit, geef de hond een vette kluif zodat-ie niet blaft, sla de piano dicht en lees deze woorden.

Ik vertel een levensverhaal dat mij van de week per e-mail werd opgestuurd. Het is een ongewoon levensverhaal. Op verzoek van de schrijver houd ik het anoniem.

“U kent mij niet”, laat hij in de eerste zin van de e-mail weten. Daarna vertelt hij dat hij zonder vader is opgegroeid. Zijn moeder voedde hem alleen op, zij had al die jaren geen partner en wanneer hij als kleuter vroeg waarom hij geen papa had en zijn vriendjes wel, antwoordde zij dat zij hem dat later weleens uit de doeken zou doen.

Daar nam hij op een gegeven moment, als adolescent, geen genoegen meer mee. Zijn moeder begreep dat. Zij vertelde hem dat zijn vader en hij dit zo hadden afgesproken. Er was geen liefde tussen hen geweest, benadrukte zij tijdens de verscheidene gesprekken die zij erover voerden. Het was daarom beter zo. Verder zei zij dat de man haar had verzekerd dat hij niets met zijn kind te maken wilde hebben en dat zij geen idee had waar hij uithing.

“Dat frustreerde mij”, schrijft hij. “Maar ik nam er genoegen mee. Mijn moeder deed alles voor mij en betekende ook alles voor mij. Daarom was het een grote schok voor mij toen zij een paar maanden geleden aan een acute hartstilstand op straat overleed. Ze was in één keer weg.”

Ineens vertelde de oude vrouw hem, ongevraagd, hoe zijn vader heette

De moeder van zijn moeder, zijn oma dus, overleefde haar dochter. Hij bezocht haar regelmatig en tijdens een van die visites vertelde de oude vrouw hem ineens, ongevraagd, hoe zijn vader heette. Ze was het nooit met de beslissing van haar dochter om de jongen hierover in het ongewisse te laten eens geweest en vond dat haar kleinzoon het recht had om te weten dat hij geen wees was. “Je vader woont hier in de stad”, zei zij.

De volgende dag al belde hij bij zijn vader aan. Er volgde een hartelijk en emotioneel gesprek, waarbij de man plotseling een stapel fotoalbums uit een kast haalde. De inhoud verbijsterde de zoon. Er waren uitsluitend foto’s van hem ingeplakt, terwijl hij als jochie voetbalde bij de lokale vereniging, terwijl hij op het schoolplein speelde, terwijl aan het zakkenlopen meedeed tijdens Koninginnedag, terwijl hij zwom in het gemeentelijke openbare zomerbad, terwijl hij met een stel vrienden iets zat te drinken op de markt in het centrum. Ze waren door de jaren heen allemaal vanaf een afstandje door zijn vader gemaakt.

“Ik heb je nooit willen aanspreken”, zei de man. “Ik wilde het wel, maar dat was nu eenmaal de deal. Maar ik moest je af en toe zien en wilde die momenten voor mezelf vereeuwigen.”

Wat er was gebeurd tussen zijn vader en moeder?

De zoon durfde het nog niet te vragen, maar had wel een idee.

“En toch houd ik van die man”, schrijft hij. “In tegenstelling tot wat mijn moeder beweerde, wilde hij al die jaren wél iets met mij te maken hebben. Voorlopig is dat voor mij voldoende. Ik mag dan geen moeder meer hebben, maar ik heb wel ineens een vader!”

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.