Voor alle duidelijkheid: ik was het niet. Als ik daar niet direct op wijs, zou de gedachte dat de schrijver zichzelf portretteert zomaar bij enkele lezers kunnen postvatten. Ik doel met name op de golfers met wie ik in de vroege lente van dit jaar tijdens een Herenmiddag op mijn homecourse flight 8 vormde. Ik had toen vijf ballen nodig om de vijver voor de green van hole 9 te overbruggen en moest mijn marker dientengevolge een score van 14 laten noteren.

Wie het dan wel was? Ik heb uren zitten googelen, maar kwam er niet achter. Het geschiedde eind maart in Texas, dat staat vast. Kennelijk staat discretie bij het Amerikaanse golfjournaille hoog in het vaandel, want bij alle verslagen van wat die ene deelnemer aan de pre-qualifying voor het Valero Open in San Antonio presteerde werd hij anoniem gehouden. Wel werden zijn scores per hole enthousiast gedeeld. Eerste negen op de Forest Course van Clubs of Kingwood, waar deze pre-qual werd georganiseerd: 7, 6, 8, 10, 9, 3, 10, 4, 8. Tweede negen: 7, 4, 13, 8, 5, 7, 6, 12, 8. De man leverde dus een kaart in waarop stond dat hij voor het voltooien van zijn ronde 65+70=135 slagen nodig had. Dat was een record.

63 boven par!

Ter illustratie: de winnaar liep een rondje van 64.

Hoe kon hij doordringen tot deze wedstrijd?

Wat bezielde onze held? Was dit het resultaat van een weddenschap in zijn stamkroeg?

In tegenstelling tot bij de European Tour… sorry… DP World Tour (ik kan er nog steeds niet aan wennen) worden voorafgaande aan toernooien van de Amerikaanse PGA Tour vaak zogenaamde Monday Qualifiers gespeeld, waarvan op een enkele uitzondering na de top-vier zich voor het hoofdtoernooi plaatst (de Canadees Corey Conners won in 2019 als Monday Qualifier zelfs zijn eerste PGA-titel, toevallig ook het Valero Open).

Welnu, bij sommige toernooien wordt een week eerder zelfs ook nog een pre-qualifying georganiseerd. Daar kan iedereen zich voor inschrijven, ook spelers die geen PGA-status hebben. Amateurs zijn welkom, mits zij een handicap van 2 of minder hebben. Voor pro’s geldt die eis opvallend genoeg niet: zij hoeven slechts te vermelden dat zij professional zijn. En dat deed deze golfer. Hij zei dat hij pro was en nam daarmee officieel afscheid van zijn amateurstatus, al schijnt dat in de VS een wassen neus te zijn omdat het nooit wordt gecontroleerd. Zoals iedere pre-qualifier moest hij in elk geval 250 dollar voor zijn deelname neertellen.

Wat bezielde onze held? Was dit het resultaat van een weddenschap in zijn stamkroeg? Wilde hij voor één keer meedoen met de big guys? Maakte hij hiermee een jarenlange droom waar? Hoe gingen zijn flightgenoten, ongetwijfeld wél goeie golfers, met zijn gepruts om? Hoe bejegende men hem na afloop?

Ik weet wel hoe ik hem nu bejegen: hij lijkt mij wel een toffe gast.


UPDATE. Toen deze column voor Golfers Magazine werd geschreven wist ik inderdaad nog niet wie deze held was. Inmiddels is dat wel het geval. Zijn naam is Syed Zaki en zijn officiële handicap is 8.3. Bovendien gebeurde het niet bij de pre-qualifying van het Valero Open, maar bij die van het Mexico Open, op 13 april jongstleden. De Amerikaanse golfpers deed dus niet echt aan fact-checking, en ik vervolgens ook niet.

Klik hier voor het resultaat van die pre-qualifying.