Dat kan er nog wel bij qua D66: seksueel actief zijn is volgens die club een mensenrecht. Hoe jammer toch dat het mij pas gegund wordt dit te vernemen nu in de verte de klokken reeds luiden.

Ja hoor, klopt: toen zij haar motie indiende had Wieke Paulusma slechts sekszorg voor mensen met een beperking voor ogen. Beetje overdreven dit weer, dacht ik, er spelen momenteel grotere problemen, maar ach, het houdt zo’n vrouw van de straat. Al dacht ik óók meteen het volgende toen het sociaal-liberale kamerlid in haar onmetelijke geestdrift over het aannemen van die motie twitterde dat seksueel actief zijn een mensenrecht is: joehoe, Wiekie, zijn pedo’s géén mensen dan?

Zijn flaporen eigenlijk een beperking?

Dat vroeg ik mij eveneens af.

Kom, lieve lezers en lezeressen (m/v/x), wij nemen weer eens plaats in de teletijdmachine van professor Barabas, ditmaal om terug te gaan naar mijn allereerste poging tot een oerdriftige samensmelting. Meteen hoor ik Wubbeltientje weer haar rauwe kreet van ontzetting bij die hooiberg in Wezuperbrug slaken. Ze was de dochter van een hoefsmid, ik liet haar na mijn zeventiende glas heidelikeur van die avond weten wat ik met haar van plan was - het was nog slechts gissen - en ze riep: „Hahaha! Met jou? Met een getailleerde tuinslang met flaporen zo groot als de spinnaker van de Kruzenstern? Ja, dag!”

Het is een godswonder dat ik geen seriemoordenaar ben geworden

Ik kan u mededelen dat er daarna nog vele Wubbeltientjes volgden, met steeds weer een variant op dat commentaar, waardoor de conclusie mij gewettigd lijkt dat het een godswonder is dat ik geen door seksuele frustratie geleide seriemoordenaar ben geworden. Keer op keer werd mij immers een mensenrecht ontnomen!

Toch?

Of niet?

Heeft Wieke, zonder dollen nu, niet gewoon ongelijk?

Ik sloeg de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens er toch maar even op na, hetgeen best een klus is, want 30 artikelen. En nergens, maar dan ook echt helemaal nergens vond ik een zinnetje waarmee dat specifieke recht wordt omschreven.

„Eenieder heeft aanspraak op alle rechten en vrijheden”, zegt artikel 2. Dat komt er nog een beetje bij de in de buurt. Dit wordt daarentegen in artikel 3 gesteld: „Eenieder heeft het recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon.”

Vooral dat laatste kan, als je het mij vraagt, met het recht op seksueel actief zijn botsen.

Artikel 20 behandelt het recht om publiekelijk samen te komen.

Laat ik daar, als toonbeeld van fatsoen, maar niet op ingaan.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.