Mag ik aannemen, mijnheer Van Amerongen, dat het stukje performance art naar de mensen toe, zoals dat jongstleden mei op de kunstbeurs Art Rotterdam ten beste werd gegeven, niet geheel en al onopgemerkt is gebleven aan de oevers van de Ria Formosa?

Er bestaan vast geen Algarveriaanse kranten die artikelen over dit soort gebeurtenissen onder het verzamelkopje ‘Kutnieuws’ plaatsen. Maar aangezien u - ik verwijs naar de onderbroekenlol waarmee u uw publicaties pleegt te doorspekken - een obsessie voor berichten aangaande het desbetreffende onderwerp heeft ontwikkeld, weet u ongetwijfeld reeds waarover ik het heb. Voor alle zekerheid leg ik het onze lezers uit: een danseres genaamd Noemi Calzavara liet tijdens de kunstbeurs Art Rotterdam haar vulva zien en ging daarbij weinig verhullend te werk.

Acht minuten lang nam mevrouw Calzavera in opdracht van mevrouw Hester Scheurwater (nomen est omen), de kunstenares die dit project getiteld ‘Slouch’ bedacht, met ontbloot onderlijf plaats op een tafeltje, terwijl zij haar benen als in een spagaat spreidde. De beursbezoeker werd daarmee in de gelegenheid gesteld haar schede in volle glorie te aanschouwen. Het zal u niet verbazen dat Vandaag Inside de beelden terstond uitzond en de heer Van der Gijp vervolgens minutenlang begon te hinniken.

Bij mij persoonlijk borrelden tal van gedachten op. “Het valt best mee met de ontbossing in de wereld” was er eentje van, en in een andere vroeg ik mij af waarom mevrouw Scheurwater de heer Derksen niet had uitgenodigd om wederom iets met een kaars te doen. Dat was pas baanbrekend geweest!

Omdat schoonheid er in de hedendaagse kunst steeds minder toe doet lijkt originaliteit mij prioriteit numero één. Welnu, dit was verre van origineel. In 1974, 48 jaar geleden (!), zette Opzij reeds de kop ‘Kut ruikt lekker’ op de cover. Of dat klopt hangt volgens mij in sterke mate af van de toestand waarin men op het ruikmoment verkeert, maar dat doet er nu niet toe. Ook toen al vonden de dames dat de vagina vaker in de schijnwerpers diende te worden gezet. Dát is mijn punt.

Weet u wat wél origineel was geweest, mijnheer Van Amerongen? Om het event verderop in Rotterdam, op een plein in Spangen, te laten plaatsvinden. Mevrouw Scheurwater wilde de ‘vertrutting en verpreutsing van de samenleving aan de kaak stellen’, las ik. Daar, in die wijk, waar meer dan een kwart van de inwoners islamitisch is, zou zij de bron van dat maatschappelijke proces hebben opgezocht. De ME had weliswaar moeten worden ingeschakeld, maar kniesoor.

Nou ja, haar hartsvriendin, de vermaarde ‘tietenflasher’ Stella Bergsma, zal er wel dik tevreden over zijn geweest.

Ik ben in elk geval wél op een idee gebracht: bij de volgende editie van Art Rotterdam ga ik zelf wijdbeens in mijn blote toges op zo’n tafeltje zitten. Er zijn verschillende redenen voor aan te voeren. Ten eerste zou de aanblik alleen al voldoende materiaal bieden voor een compleet flebologisch congres. Ten tweede wordt de oude witte man er eindelijk mee uit het verdomhoekje gehaald waar hij de laatste jaren door de wokebeweging genadeloos is ingeschopt.

In goede hedendaagse kunst worden toch grenzen verlegd?

Nou dan!


Je bent een vies jongetje en gaat naar de hel

Kut is lekker: je schreef het echt, ouwe. Keurig als ik ben opgevoed, ga ik nu niet heel kinderachtig reageren met dat mopje over die blinde man die langs een viskraam loopt. Ik kan je ook een heel verhaal vertellen over diverse ex-vriendinnen die aan yoghurtkuren deden. Meestal nadat ik een gemene druiper had overgehouden van een buitenrelationeel slippertje maar dat zei ik uiteraard dan niet tegen de vriendin. Wel zei ik, terwijl ik met de lakensens wapperde, dat een en ander niet zo fris rook en dat dat niet door mijn windjes kwam want die ruiken wél lekker.

Subtiel als ik ben kocht ik dan een pak yoghurt voor mijn lief want ik had ooit gelezen dat zulks goed was tegen vagijnschimmel.

Enfin, of kut nou wel of niet lekker is: ik vind dat geen onderwerp voor onze male bonding. Over tietenflasher Stella gesproken: zelfs de stokoude vrouwelijke lezers van de Telegraaf en de Margriet en de Libelle zijn klaar met die kwarktassen van onze menopauzale ondeugd. Haar laatste bijdrage aan jouw krant had de kop: mannen, we moeten het eens over de clitoris hebben. Stella ging de clit op de kaart zetten. Laat ze dat in godsnaam in Somalië gaan doen zeg!

Jouw mantra 'kut is lekker' rijt oude wonden open, vriend. Ik zat eens met mama in de Kippenlijn, het boemeltje van Ede naar Amersfoort (via Barneveld, vandaar de Kippenlijn) en ik viste uit de prullenbak een exemplaar van het hippieblad Aloha. Op de cover stond een grote harige, gapende kut.

Ik had (en heb) de gewoonte om alles wat ik zag, aan te raken. Opa van moeders kant zei dan, wanneer we een ommetje maakten en ik weer iets vunzigs opraapte: daar hebben de hondjes over geplast. Opa van vaderskant was een echte beul en gaf mij, een klein broodmager roodharig jongetje met sproeten, een keiharde knal voor mijn kop als ik iets van straat pakte. Ik word altijd een beetje onpasselijk als ik vrienden of kennissen hoor jubelen over de leuke opa’s en oma’s die ze hadden. De mijne, van vaders en moeders kant, waren afschuwelijk.

Even ter opfrissing: Aloha was een Nederlands undergroundweekblad dat van april 1969 tot april 1974 heeft bestaan. Op de cover van het nummer dat ik met mijn tengels uit de prullenbak viste, stond dus een grote bananenspin, met daarbij de wervende tekst Kut is Lekker. Ik vond het erg eng maar ook verschrikkelijk opwindend.

Verboden vruchten! Mijn moeder sloeg me niet (dat deed ze thuis wel, met de pollepel) maar griste de Aloha uit mijn tengeltjes. Bah, Tuurtje zei ze: je bent een heel vies jongetje en je gaat naar de hel. Vanaf dat moment vond ik kut best vies. Laat ik het zo zeggen: eigenlijk is een schoon en bij voorkeur gebleekt poepgaatje veel frisser en hygiënischer, dat ben je toch met me eens, schat?


Ik vrees dat ons nog veel te wachten staat

Grote goedheid. Verlaag ik mij, alleen maar omdat ik mij zorgen maak over de stilstand van de ontwikkeling onzer kunst en cultuur, voor één keer tot uw niveau door een kwestie aan te roeren waarbij een voorname rol voor het vrouwelijk geslachtsorgaan is weggelegd, maakt u er meteen weer schaamteloos een platte vieze gore smerige bende van.

U bent 62 jaar, mijnheer Van Amerongen!

Geen dertien!

Weer moet ik denken aan de brief van die trouwe lezeres van mij nadat ons eerste Grote Foute Jongens Boek - publicitair ruimhartig begeleid, dat wel - op de markt was verschenen. “U was mijn licht in de duisternis, meneer Hoogland”, schreef zij mij. “Als ik uw stukken las dacht ik altijd: er is nog hoop. Ik neem het u daarom zeer kwalijk dat u in zee bent gegaan met die ordinaire André van Amerdongen. Ik kocht het boek omdat uw naam op de cover stond. Het eindigde dezelfde avond nog in de open haard. Bah, bah, bah!”

Bovendien moet u een nieuwe leesbril aanschaffen, collega. Bij de Aldi in Olhao zijn ze vast wel voor een paar euro verkrijgbaar. Waar schrijf ik ‘Kut is lekker’? Nergens, echt nergens, terwijl u er wél uw hele vunzige reactie op baseert. Ik citeerde slechts een bijna halve eeuw oude Opzij (‘Kut ruikt lekker’), constateerde dat enige provocatie het vrouwwezen toen al niet vreemd was en plaatste dáár enkele vraagtekens bij.

Hoewel ik het ‘t liefst zou negeren voel ik mij verder geroepen te reageren op de vraag die u in de laatste zin stelt. De reputatie van ‘vrouwenjager in ruste’ die ik de afgelopen jaren zorgvuldig heb opgebouwd wordt vermoedelijk ernstige schade toegebracht wanneer ik dit onbesproken laat. Daarom citeer ik toch maar een uitspraak van wijlen mijn collega prof. dr. Bob Smalhout, de oud-anesthesioloog die vermaardheid verwierf met zijn zaterdagcolumns. Ik bewonderde hem zeer.

De heer Smalhout belde mij regelmatig op omdat hij vond dat wij, ‘als twee Telegraaf-columnisten van grote importantie’, een belangrijke taak te verrichten hadden: de redding van het vaderland. Ik koesterde daar afwijkende gedachten over. “U gaat uw gang maar, dokter Bob, maar ik blijf er liever slechts de draak mee steken”, zei ik dan. Hij weigerde daarmee te akkoord te gaan en wees mij er óók een keer op - waarom weer ik niet meer, misschien was het naar aanleiding van een vrolijk stukje van mijn hand over de Gay Parade - dat de anus slechts om één reden is gecreëerd.

“Daar schijt men mee, Rob”, zei hij, zeldzaam low-brow. “Een andere functie heeft-ie niet.”

Enfin.

Ik keer terug naar het onderwerp zoals in mijn eerste bijdrage door mij aangesneden en wijs u er op dat uw voormalige buurvrouw in de Algarve, mevrouw Heleen van Royen, er uiteraard ook het een en ander over te melden had, als gast in het voornoemde tv-programma Voetbal Inside. Zij mag haar vagina, al dan niet voorzien van een tampon, óók graag fotografisch in de publiciteit gooien, had daarom geen moeite met het wijdbeense optreden van mevrouw Calzavara op die kunstbeurs in Rotterdam, maar sprak er wel haar teleurstelling over uit dat er bij dit stukje performance art weer een mooie jonge vrouw en dus geen lelijke oude vrouw was gebruikt.

Ik vrees dat ons nog veel te wachten staat, mijnheer Van Amerongen.


Nergens ter wereld zag ik zo'n zwijnenstal

Over deze smeerlapperij kan ik niet meer heen, Hoogland, dus ik zal zoals gewoonlijk maar wat verdieping in onze correspondentie aanbrengen. Waar het hysterische vierde-golf-feminisme van Stella Bergsma, Heleen van Royen en juffrouw Calzavara toe kan leiden - in feite is het een ordinair verdienmodel via de kwarktassen en de dot - heb ik met eigen ogen mogen aanschouwen in Zweden, waar ik vertoefde in het kader van Safari Eurabia, mijn nakende bestseller waarvan reeds 30 feuilletons zijn geplaatst op de GeenStijl.

Ik had een interview over etnisch bendegeweld en groepsverkrachtingen (veelal door 'nieuwe Zweden') met een vooraanstaande Zweedse criminoloog in het Espresso House aan de sjieke Stortorget in het centrum van Malmö. Mijn stoelgang was van slag door het gefermenteerde zeewier en de gedroogde rendierkloten die ik ‘s anderendaags bij Noma in Kopenhagen had gegeten. Er was slechts één toilet in die enorme tent, waar iedereen lekker aan het hyggen was, de Deense variant van de Hollandse gezelligheid en knusheid. Je spreekt hygge uit als hugge overigens.

Hygge is - naast het overdreven gewapper met de nationale vlag en het publiekelijk verbranden van heilige Qur’aans - een van de belangrijkste uitingen van de Deense volksaard.

Enfin, je raadt het al: dat enige toilet in het Espresso House was genderneutraal. Er stond een rij van twintig mannen, vrouwen, non-binairen en Somaliërs de plas en de grote bah op te houden. Na een uur mocht ik eindelijk mijn Noma-souvenir lozen en Hoogland, geloof me of geloof niet, nergens ter wereld zag ik zo’n zwijnenstal. Zelfs niet op treinstations in Egypte!

In de luxueuze shopping malls van Malmö precies hetzelfde verhaal: ondergescheten plees en stront aan de muren. En dat komt dus door de feministen die hun derde oksels en de schamele jopen als verdienmodel hanteren in de Libelle en de Telegraaf.

Waarom denk je dat Zweden, ooit het toonbeeld van feminisme en vrije liefde en erotische films, het land met de meeste verkrachtingen van Europa is? Dat komt door de Calazaveraïden!

Afghaanse, Somalische, Soedanese en Noordafrikaanse mannen kunnen niet omgaan met genderneutrale toiletten en de potloodventerij, of beter gezegd puntenslijperventerij van omaatjes Stella en Heleen en denken dat zo’n gapend vagijn een soort inloophuis is geworden, zoals vroeger het Jongeren Advies Centrum.

Denk maar eens aan mijn wijze woorden als je met je lief strakjes weer op het naaktstrand van Cap d’Agde ligt te bakken, kleine vriend (pun intended). Het einde van de westerse beschaving, zoals wij die gekend hebben, is nabij. Fijne vakans verder, pop. Je Tuurtje.