Bavink laat mij weer eens uit en trekt mij, wetende dat daar een weckpot met hondenkoekjes achter de toonbank staat, naar binnen bij een zaak voor koffie- en theebenodigdheden waar ook coffee2go wordt aangeboden. Aan haar wens wordt traditiegetrouw terstond voldaan, aan de mijne eerst nadat er een kleine dialoog heeft plaatsgevonden.

„Graag een doppio om mee te nemen”, zeg ik tegen de uitbater. „Doe maar zonder dekseltje.”

„Het mag gelukkig weer”, grijnst hij.

„Hoe bedoelt u?”

„Tijdens de lockdown mocht het alleen mét dekseltje.”

„Dit is een grap, mag ik aannemen?”

„Nee, meneer, dit is serieus. Verscheidene malen boa’s op bezoek gehad toen we als winkel dicht moesten maar wél nog coffee2go aan voorbijgangers mochten meegeven. Ik kon een fikse boete tegemoet zien indien ik mijn koffie vanachter mijn provisorische loketje zonder dekseltje zou verkopen. Zoiets werkte samenscholingsbevorderend, zeiden ze. Samenscholingsbevorderend. Dat woord vergeet ik nooit meer. Het mocht echt alleen met dekseltje. Welkom in Amsterdam!”

Dit is de druppel, besef ik. Weg moet ik hier, weg, weg, weg! Met mijn dekselloze kartonnen beker doppio in de hand trek ik Bavink veel sneller dan gewoonlijk naar huis.

Ik moet weg uit dit weekdierenoord, waar angst en lafheid het gezag kenmerken

Ik moet weg uit dit angstaanjagend kafkaëske land, waar alleen gehandhaafd wordt wanneer de dignitarissen en hun onderknuppels geen risico lopen. Ik moet weg uit dit weekdierenoord, waar angst en lafheid het gezag kenmerken, waar men wegkijkt bij de werkelijke maatschappelijke problemen en waar de burgers op tal van gebieden verregaande maatregelen worden opgelegd waarvan iedereen weet dat ze niet zullen werken zolang de belangrijkste oorzaken van de ellende ongemoeid worden gelaten.

Ik heb het gehad met de zowel bestuurlijke als ambtelijke en journalistieke, veelal linksliberale arrogantie waarmee het fatsoen wordt geclaimd en waarmee de gewone man en vrouw in toenemende mate worden gekapitteld. Ik heb het gehad met onze besluiteloze hoogste regionen, met die slappe afschuifhap die nergens verantwoordelijkheid voor durft te nemen, zoals op landelijk niveau het Afghanistan-beleid bijvoorbeeld aantoont - op 3 juni reeds riep de Kamer de regering op tot evacuatie en pas nadat de Taliban Kaboel hadden ingenomen werden de eerste onthutsend zwakke pogingen ondernomen. Resultaat: 30 achtergebleven tolken.

Blijf maar lekker, bij de formatie, dikke middelvingers opsteken naar de kiezer. Blijf maar lekker, hier in 020, regenboogvlaggen ophangen en klop jezelf daarvoor maar weer goed op de borst. Ga gerust door met het aanleggen van gaybrapaden en met dat brave woke-, gender- en BLM-gedoe. En pak vooral ook, terwijl de ware criminelen geen strobreed in de weg wordt gelegd, de kleine ondernemers aan wanneer zij een doppio zonder dekseltje aan de man willen brengen. Het lost allemaal niks op, maar ga je gang maar met dat valse gekwezel. Voor nu vind ik het even best.

Wij zijn weg hier, Bavink en ik.

Tot over twee weken.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.