Zelfs toen zich, om 08.10 uur in de ochtend, in een WhatsApp-filmpje een geheel in het oranje uitgedoste saxofoonspeler genaamd Woutje aan mij openbaarde, die het op dat ongehoord vroege tijdstip waagde om nabij de Magere Brug het Wilhelmus ten gehore te brengen (stel, je was zijn buurman en je nachtdienst zat er net op), zelfs toen kreeg ik dat ene zinnetje mijn kop niet uit.

Ik had het net gelezen, in de T.

„Het drankje mag van de gemeente niet gekoeld zijn.”

De avond tevoren had de Koningsborrel plaatsgevonden, een onder auspiciën van de hoofdredactie van de T en het management van hotel De L’Europe georganiseerde bijeenkomst voorafgaand aan Koningsdag, waar hotemetoten als Mark Rutte acte de présence gaven. Dat ik eveneens was uitgenodigd zal derhalve geen verbazing wekken. Ik raakte er in gesprek met Frank Paauw, politiechef van Amsterdam, die ik uiteraard die ene vraag stelde: „Hoe gaan jullie morgen in vredesnaam die 1-blikje-regel handhaven?”

„Er gaat een signaalwerking van uit”, antwoordde Paauw.

Mm. Tja. Goh. Eeehh. Dat was zo ongeveer mijn antwoord. Ik bleef het een mal besluit vinden: typisch Amsterdams, want schrikbarend betuttelend en niet te handhaven. Bizar om van de Koningsdagvierders te eisen niet meer dan één consumptie bij zich te dragen, zoals de gemeente in haar strijd tegen het alcoholmisbruik had bekendgemaakt. Maar ik bevond mij nu eenmaal op een T-feestje, waar je je als vertegenwoordiger van de T hebt te gedragen. Ik deed er daarom verder maar het zwijgen toe. Al betwijfel ik of mij dat ook was gelukt als ik toen al had geweten dat men van gemeentewege zelfs stelde dat dat ene blikje niet koud mocht zijn.

En toch hield dat ene zinnetje mij meer bezig: het drankje mag niet gekoeld zijn

Dat las ik woensdagochtend pas: „Het drankje mag van de gemeente niet gekoeld zijn.”

Brrr.

Veel nieuws hield mij bezig, op Koningsdag. Polen en Bulgarije door Rusland van het gas afgesloten: de volgende stap op weg naar de apotheose van het duel Poetin/Baudet versus de rest van de wereld. De Maastrichtse plichtplegingen van de koninklijke familie, die mij, als ik Willem-Alexander was geweest, ertoe zouden hebben verleid om hoogstpersoonlijk, midden op het Vrijthof, de republiek uit te roepen. En de teloorgang van Johan Derksen uiteraard, die zich inmiddels zo onaantastbaar achtte dat hij dinsdagavond zomaar zijn rol in een bizarre scene in zijn jonge jaren onthulde, waarin een jonge naakte vrouw en een kaars de hoofdrol speelden. Einde VI vrees ik (update: dat bleek later ook). En dat een paar uurtjes na het einde van De Mol jr. Dat er Hilversumse krachten zijn die Talpa om zeep willen helpen kan ik mij voorstellen, maar inmiddels gebeurt het ook onstuitbaar van binnenuit.

En toch hield dat ene zinnetje mij meer bezig.

„Het drankje mag van de gemeente niet gekoeld zijn.”

Gij zult slechts lauw bier drinken.

Waar halen ze de lef vandaan.

Met uw welnemen wend ik mij toch nog even tot die saxofoonspeler.

Hee Woutje, zou je de volgende keer The Last Post voor de gemeente Amsterdam kunnen spelen?

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.