Golfers Magazine 01 - 2022

Verdraaid lastige weken

Dat zijn toch verdraaid lastige weken, rondom de feestdagen. Voor iedereen natuurlijk: de familiaire beleefdheidsbetuigingen waarbij mores, fatsoen en soms ook huwelijkse voorwaarden je verplichten zelfs allerlei mensen het allerbeste toe te wensen die je in werkelijkheid liever zou willen ophangen, vierendelen én onthoofden, komen iedere normale polderlandse homo sapiens halverwege de rit reeds de strot uit. Maar het geldt voor de golfliefhebber in het bijzonder. Dat wil zeggen: de passieve golfliefhebber. Hij/zij die voor de kwelbuis hangt.

Ook ditmaal werd er geen topgolf gespeeld in die periode. Zelf waren wij uiteraard wél op de baan te vinden, tot onze knieën in de modder en met een zuidwester op onze door storm, wind en vrieskou geteisterde kop. Wij lieten ons niet kisten. Wij niet. Bovendien verkleinden wij op die manier eigenhandig de kans dat wij thuis uit frustratie malle fratsen gingen uithalen - lees ‘Het Huwelijk’ van Elsschot. Dankzij die vervloekte lockdown mocht hole 19 ditmaal dan wel ontbreken, maar bij de afhaalbalie smaakte die beker warme chocola met een driedubbele portie rum ook goed.

Je was buiten!

Daar ging het om!

Hoe dan ook organiseert zowel de European Tour als de PGA in die weken geen toernooien. Hetzelfde geldt voor de vrouwenorganisaties. En dus waren er ook nu live geen toernooien te volgen op Ziggo 403, oftewel het golfkanaal van deze provider. De stemmen van Kees van der Velden, Robert Jan Derksen, Daan Slooter, John Woof, Gerard Louter, Anders Dielessen en Inder van Weerelt - ik vergeet er vast een paar, waarvoor excuses - weerklonken er wel, maar louter in herhalingen. Begrijp me niet verkeerd, svp: ik ben verslaafd. Mijn vrouw, zelf nota bene golfster, verklaart mij soms zelfs krankzinnig wanneer ik urenlang voor de tv zit terwijl het buiten goddelijk strandweer is. Maar voor de tiende keer het Dutch Open was zelfs mij te gortig.

Zat ik op Nieuwjaarsdag naar het Neujahrsspringen in Garmis-Partenkirchen te koekeloeren!

Niet naar Hideki Matsuyama, maar naar Ryoyu Kobayashi!

Nou ja zeg!

Rory wilde ik zien, live in actie. DJ, Jon, Bryson, Brooks, Justin, Hideki inderdaad (opvallend dat bij veel topgolfers het noemen van de voornaam volstaat). Maar de heertjes zaten traditiegetrouw zelf ook thuis. Ik betwijfel eerlijk gezegd of ze ‘Het Huwelijk’ van Elsschot kennen, maar ik sluit niet uit dat ze stiekem hadden zitten knikken als ik na verloop van tijd deze beroemde regels voor ze had vertaald: ‘Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren’.

Dat soort jongens hoort niet thuis te zitten.

Dat soort jongens hoort 365 dagen per jaar in de golfwei.

En dan hoor ik hun verrichtingen gade te slaan.


Golfers Magazine 02 - 2022

Grote vraag bij de Højgaards: wie is wie?

Jammer dat Rasmus en Nicolai Højgaard niet tot een twaalfling behoren. Ze zagen slechts als tweeling het levenslicht - eeneiig, op 12 maart 2001 in het Deense Billund - en vooral dáárdoor zal Europa ook bij de volgende strijd om de Ryder Cup, in Rome, zoek worden gespeeld door het team van de VS. Mijn voorspelling: 17-11.

Met twaalf gebroeders Høygaard was Europa wél favoriet geweest. Rasmus Høygaard zou in de singles korte metten met DJ Johnson hebben gemaakt, Nicolai Høygaard met Justin Thomas, Henning Høygaard met Jordan Spieth, Torsten Høygaard met Bryson DeChambeau, Steen Høygaard met Brooks Koepka, Kjeld Høygaard met Collin Morikawa, Knud Høygaard met Patrick Cantlay, Bent Høygaard met Xander Schauffele, Mads Høygaard met Scottie Scheffler, Mogens Høygaard met Harris English, Sören Høygaard met Tony Finau en Kristian Høygaard met Patrick Reed. Er zouden geen Europese captain en vice-captains nodig zijn geweest en dus ook geen captain’s picks. De heren Høygaard zouden het zelf allemaal onderling hebben geregeld en hooguit hun vader Ole hebben verzocht de adminstratieve taken op zich te nemen.

Eindstand Europa - VS in dat geval: 28-0.

Wat een talenten, Rasmus en Nicolaj, net 21 jaar oud maar nu al allebei meervoudig winnaar op de European Tour (excuses, ik krijg DT Tour nog steeds niet uit mijn pen). Ik las een treffende anekdote. Vader Ole kan ook aardig golfen. Hij heeft handicap 1 en daagde zijn golfende tweeling uit voor een onderlinge wedstrijd op zijn par-70 homecourse Gyttegaard. Zijn jongens accepteerden de challenge met hun gebruikelijke grijns en zeiden: “Dan krijg je van ons acht slagen, pap.”

Met handicap 1 acht slagen krijgen…

En wat geschiedde? Ole Høygaard speelde precies zijn handicap, oftewel een ronde van één boven par, maar verloor toch de wedstrijd. Van beide zoons, wel te verstaan. Rasmus noteerde 61 slagen dankzij negen birdies, Nicolai kwam tot dezelfde score met tien birdies en een bogey.

Maken ze elkaar sterker? Het heeft er alle schijn van. Rasmus scoorde aanvankelijk beter op de Tour (in de lagere regionen was het andersom). Maar een week nadat hij vorig jaar met een eerste plaats in de European Masters zijn derde European Tour-zege had behaald, won Nicolai het Italiaanse Open, waarna hij dat kunststukje in februari van dit jaar herhaalde door het Ras Al Khaimah-toernooi in de Emiraten op zijn naam te schrijven. Samen hebben de broers nu dus al vijf overwinningen op zak.

Grote vraag: wie is wie?

Dat is wel een dingetje.

Rasmus en Nicolai (“Ik werd een paar minuten eerder geboren en ben dus de oudste”) lijken zo erg op elkaar dat ik één ding vurig hoop: dat ze bij de volgende Masters of British Open gezamenlijk in de laatste flight terecht komen en dan óók nog precies dezelfde kledij aantrekken.

Succes in dat geval, tv-commentatoren!