Golfers Magazine 01 - 2022

Verdraaid lastige weken

Dat zijn toch verdraaid lastige weken, rondom de feestdagen. Voor iedereen natuurlijk: de familiaire beleefdheidsbetuigingen waarbij mores, fatsoen en soms ook huwelijkse voorwaarden je verplichten zelfs allerlei mensen het allerbeste toe te wensen die je in werkelijkheid liever zou willen ophangen, vierendelen én onthoofden, komen iedere normale polderlandse homo sapiens halverwege de rit reeds de strot uit. Maar het geldt voor de golfliefhebber in het bijzonder. Dat wil zeggen: de passieve golfliefhebber. Hij/zij die voor de kwelbuis hangt.

Ook ditmaal werd er geen topgolf gespeeld in die periode. Zelf waren wij uiteraard wél op de baan te vinden, tot onze knieën in de modder en met een zuidwester op onze door storm, wind en vrieskou geteisterde kop. Wij lieten ons niet kisten. Wij niet. Bovendien verkleinden wij op die manier eigenhandig de kans dat wij thuis uit frustratie malle fratsen gingen uithalen - lees ‘Het Huwelijk’ van Elsschot. Dankzij die vervloekte lockdown mocht hole 19 ditmaal dan wel ontbreken, maar bij de afhaalbalie smaakte die beker warme chocola met een driedubbele portie rum ook goed.

Je was buiten!

Daar ging het om!

Hoe dan ook organiseert zowel de European Tour als de PGA in die weken geen toernooien. Hetzelfde geldt voor de vrouwenorganisaties. En dus waren er ook nu live geen toernooien te volgen op Ziggo 403, oftewel het golfkanaal van deze provider. De stemmen van Kees van der Velden, Robert Jan Derksen, Daan Slooter, John Woof, Gerard Louter, Anders Dielessen en Inder van Weerelt - ik vergeet er vast een paar, waarvoor excuses - weerklonken er wel, maar louter in herhalingen. Begrijp me niet verkeerd, svp: ik ben verslaafd. Mijn vrouw, zelf nota bene golfster, verklaart mij soms zelfs krankzinnig wanneer ik urenlang voor de tv zit terwijl het buiten goddelijk strandweer is. Maar voor de tiende keer het Dutch Open was zelfs mij te gortig.

Zat ik op Nieuwjaarsdag naar het Neujahrsspringen in Garmis-Partenkirchen te koekeloeren!

Niet naar Hideki Matsuyama, maar naar Ryoyu Kobayashi!

Nou ja zeg!

Rory wilde ik zien, live in actie. DJ, Jon, Bryson, Brooks, Justin, Hideki inderdaad (opvallend dat bij veel topgolfers het noemen van de voornaam volstaat). Maar de heertjes zaten traditiegetrouw zelf ook thuis. Ik betwijfel eerlijk gezegd of ze ‘Het Huwelijk’ van Elsschot kennen, maar ik sluit niet uit dat ze stiekem hadden zitten knikken als ik na verloop van tijd deze beroemde regels voor ze had vertaald: ‘Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren’.

Dat soort jongens hoort niet thuis te zitten.

Dat soort jongens hoort 365 dagen per jaar in de golfwei.

En dan hoor ik hun verrichtingen gade te slaan.


Golfers Magazine 02 - 2022

Grote vraag bij de Højgaards: wie is wie?

Jammer dat Rasmus en Nicolai Højgaard niet tot een twaalfling behoren. Ze zagen slechts als tweeling het levenslicht - eeneiig, op 12 maart 2001 in het Deense Billund - en vooral dáárdoor zal Europa ook bij de volgende strijd om de Ryder Cup, in Rome, zoek worden gespeeld door het team van de VS. Mijn voorspelling: 17-11.

Met twaalf gebroeders Høygaard was Europa wél favoriet geweest. Rasmus Høygaard zou in de singles korte metten met DJ Johnson hebben gemaakt, Nicolai Høygaard met Justin Thomas, Henning Høygaard met Jordan Spieth, Torsten Høygaard met Bryson DeChambeau, Steen Høygaard met Brooks Koepka, Kjeld Høygaard met Collin Morikawa, Knud Høygaard met Patrick Cantlay, Bent Høygaard met Xander Schauffele, Mads Høygaard met Scottie Scheffler, Mogens Høygaard met Harris English, Sören Høygaard met Tony Finau en Kristian Høygaard met Patrick Reed. Er zouden geen Europese captain en vice-captains nodig zijn geweest en dus ook geen captain’s picks. De heren Høygaard zouden het zelf allemaal onderling hebben geregeld en hooguit hun vader Ole hebben verzocht de adminstratieve taken op zich te nemen.

Eindstand Europa - VS in dat geval: 28-0.

Wat een talenten, Rasmus en Nicolaj, net 21 jaar oud maar nu al allebei meervoudig winnaar op de European Tour (excuses, ik krijg DT Tour nog steeds niet uit mijn pen). Ik las een treffende anekdote. Vader Ole kan ook aardig golfen. Hij heeft handicap 1 en daagde zijn golfende tweeling uit voor een onderlinge wedstrijd op zijn par-70 homecourse Gyttegaard. Zijn jongens accepteerden de challenge met hun gebruikelijke grijns en zeiden: “Dan krijg je van ons acht slagen, pap.”

Met handicap 1 acht slagen krijgen…

En wat geschiedde? Ole Høygaard speelde precies zijn handicap, oftewel een ronde van één boven par, maar verloor toch de wedstrijd. Van beide zoons, wel te verstaan. Rasmus noteerde 61 slagen dankzij negen birdies, Nicolai kwam tot dezelfde score met tien birdies en een bogey.

Maken ze elkaar sterker? Het heeft er alle schijn van. Rasmus scoorde aanvankelijk beter op de Tour (in de lagere regionen was het andersom). Maar een week nadat hij vorig jaar met een eerste plaats in de European Masters zijn derde European Tour-zege had behaald, won Nicolai het Italiaanse Open, waarna hij dat kunststukje in februari van dit jaar herhaalde door het Ras Al Khaimah-toernooi in de Emiraten op zijn naam te schrijven. Samen hebben de broers nu dus al vijf overwinningen op zak.

Grote vraag: wie is wie?

Dat is wel een dingetje.

Rasmus en Nicolai (“Ik werd een paar minuten eerder geboren en ben dus de oudste”) lijken zo erg op elkaar dat ik één ding vurig hoop: dat ze bij de volgende Masters of British Open gezamenlijk in de laatste flight terecht komen en dan óók nog precies dezelfde kledij aantrekken.

Succes in dat geval, tv-commentatoren!


Golfers Magazine 03 - 2022

Het ontluisterende verhaal van de 7-putt

Was een leuke vakantie, dank u. Mooi vulkanisch eiland, dat Lanzarote. Graadje of 22 in februari en maart, en de golfende mens kan er eveneens zijn hart ophalen. Pikzwarte bunkers van gemalen lava op de baan van Costa Teguise: waar maak je dat verder nog mee.

Maar ja, die 7-putt. Nee, er mankeert niks aan uw leesbril, het staat er echt: die 7-putt. Er zijn golfers die een rondje van 59 op hun naam hebben staan, zoals Robin Kind. Of veertien holes-in-one, zoals Cees Dorrestein. Welnu, deze jongen heeft, sinds zijn vakantie op Lanzarote, een 7-putt op zijn naam staan.

Reeds lang was het mij duidelijk dat ik geen polderlandse kloon van bijvoorbeeld Cameron Smith ben, de Australische kortspelvirtuoos die The Players in maart won met een totaal, over vier ronden, van 101 putts. Golfen is voor mij, met dat giraffeachtige nijlpaardenlijf met olifantenkenmerken, sowieso niet zo’n geschikte sport - achteraf beschouwd had ik beter op dammen kunnen gaan. En voor het putten ben ik helemáál niet in de wieg gelegd. Als ik in totaal 101 putts heb gemaakt, zoals Cameron Smith, is de kans groot dat dit huzarenstukje niet na vier, maar reeds na twee ronden is volbracht.

Maar een 7-putt, dames en heren golfliefhebbers? Een ZEVEN-putt? Dat was zelfs mij nog nooit overkomen. Het geschiedde op de twaalfde hole van Costa Teguise, een par-3 van 172 meter vanaf de gele tees, waarvan ik de green zowaar in regulation, dus in één keer haalde. Ik ga hier niet uit de doeken doen welke club ik daarvoor nodig had en welke unieke route de bal aflegde voordat-ie tot stilstand kwam - de Hoogland-clan kent een schaamtecultuur. Ik lag na één slag op de green, dáár gaat het om, en ik had met een putt van 6 ½ meter een birdie, oftewel een 2 kunnen maken.

Het werd een 8.

Natuurlijk wist ik toen al dat het niets zou worden tussen mij en de greens van Costa Teguise. De grain - de groeirichting van het gras - doet er daar zoals zo vaak op de Canarische eilanden toe. Die kon ik weer eens niet ‘lezen’. De ene putt bleef dientengevolge twee meter te kort, de ander snelde bijkans de green af, en zo ging het ook op de twaalfde green van Costa Teguise.

Putt 1: zes meter te lang. Putt 2:  drie meter te kort. Putt 3: een meter te kort. Putt 4 (hier speelden woede en frustratie een grote rol): twee meter te lang. Putt 5: een meter te lang. Putt 6: vijf centimeter te kort. Putt 7: uitgeholed.

Schriftelijke reacties graag naar de Sint Willibrordusstichting in Heiloo.

Ik rust van 14.00 tot 17.00 uur.


Golfers Magazine 04 - 2022

Een ronde van 63 boven par

Voor alle duidelijkheid: ik was het niet. Als ik daar niet direct op wijs, zou de gedachte dat de schrijver zichzelf portretteert zomaar bij enkele lezers kunnen postvatten. Ik doel met name op de golfers met wie ik in de vroege lente van dit jaar tijdens een Herenmiddag op mijn homecourse flight 8 vormde. Ik had toen vijf ballen nodig om de vijver voor de green van hole 9 te overbruggen en moest mijn marker dientengevolge een score van 14 laten noteren.

Wie het dan wel was? Ik heb uren zitten googelen, maar kwam er niet achter. Het geschiedde eind maart in Texas, dat staat vast. Kennelijk staat discretie bij het Amerikaanse golfjournaille hoog in het vaandel, want bij alle verslagen van wat die ene deelnemer aan de pre-qualifying voor het Valero Open in San Antonio presteerde werd hij anoniem gehouden. Wel werden zijn scores per hole enthousiast gedeeld. Eerste negen op de Forest Course van Clubs of Kingwood, waar deze pre-qual werd georganiseerd: 7, 6, 8, 10, 9, 3, 10, 4, 8. Tweede negen: 7, 4, 13, 8, 5, 7, 6, 12, 8. De man leverde dus een kaart in waarop stond dat hij voor het voltooien van zijn ronde 65+70=135 slagen nodig had. Dat was een record.

63 boven par!

Ter illustratie: de winnaar liep een rondje van 64.

Hoe kon hij doordringen tot deze wedstrijd?

In tegenstelling tot bij de European Tour… sorry… DP World Tour (ik kan er nog steeds niet aan wennen) worden voorafgaande aan toernooien van de Amerikaanse PGA Tour vaak zogenaamde Monday Qualifiers gespeeld, waarvan op een enkele uitzondering na de top-vier zich voor het hoofdtoernooi plaatst (de Canadees Corey Conners won in 2019 als Monday Qualifier zelfs zijn eerste PGA-titel, toevallig ook het Valero Open).

Welnu, bij sommige toernooien wordt een week eerder zelfs ook nog een pre-qualifying georganiseerd. Daar kan iedereen zich voor inschrijven, ook spelers die geen PGA-status hebben. Amateurs zijn welkom, mits zij een handicap van 2 of minder hebben. Voor pro’s geldt die eis opvallend genoeg niet: zij hoeven slechts te vermelden dat zij professional zijn. En dat deed deze golfer. Hij zei dat hij pro was en nam daarmee officieel afscheid van zijn amateurstatus, al schijnt dat in de VS een wassen neus te zijn omdat het nooit wordt gecontroleerd. Zoals iedere pre-qualifier moest hij in elk geval 250 dollar voor zijn deelname neertellen.

Wat bezielde onze held? Was het het resultaat van een weddenschap in zijn stamkroeg? Wilde hij voor één keer meedoen met de big guys? Maakte hij hiermee een jarenlange droom waar? Hoe gingen zijn flightgenoten, ongetwijfeld wél goeie golfers, met zijn gepruts om? Hoe bejegende men hem na afloop?

Ik weet wel hoe ik hem nu bejegen: hij lijkt mij wel een toffe gast.


Golfers Magazine 05 - 2022

Waar poen, daar tweespalt

Ibeg your pardon, mister Norman? Excuses dat deze eerste zin in het Engels wordt geformuleerd, maar ik heb niet de indruk dat Greg Norman het Nederlands dermate goed beheerst dat ik ‘m deze opmerking in onze taal kan toevoegen.

Bovendien klinkt het in het Engels gewoon beter.

Er ligt in elk geval verbazing ten grondslag. Of verbijstering, zo u wilt. The Great White Shark zei laatst namelijk iets idioots. Ze vroegen hem wat hij ervan vond dat de Saudische kroonprins Mohammed bin Salman, de man die honderden miljoenen dollars investeert in Normans megalomane Saudi Golf Tour, verantwoordelijk is voor de afschuwelijke moord, inclusief marteling, op journalist Jamal Khashoggi in 2018.

“Ach, we hebben allemaal weleens fouten gemaakt”, antwoordde Norman.

De Aussie had altijd wel mijn sympathie. Ik hield van zijn ‘gutsy’ speelstijl. Toen hij op de Masters van 1996 een voorsprong van zes slagen verspeelde aan Nick Faldo had ik met hem te doen. En toen ik acht jaar later in het gloednieuwe clubhuis van Doonbeg, een door hem ontworpen schitterende Ierse linkscourse, een grote foto van hem zag hangen waarop hij voorafgaande aan de aanleg met zijn typerende cowboyhoed en -laarzen in de toen nog ruige duinen de situatie ter plekke in zich opnam, was ik óók onder de indruk.

Je flikt het toch maar mooi, Shark, mompelde ik.

Nu flikt-ie iets heel anders. En dan doel ik niet alleen op die krankzinnige opmerking over de Saudische kroonprins in wiens land de mensenrechten 24 uur per dag op grote schaal worden geschonden. Ik heb het ook over wat Greg Norman met zijn LIV Golf Investments en al dat foute Arabische geld van plan is. Onder andere in samenwerking met Donald Trump gaat hij dit jaar acht toernooien organiseren. In de toekomst staan er zelfs veertien op het programma. Hij smijt met vele tientallen miljoenen dollars aan start- en prijzengeld. Zijn initiatief vormt een bedreiging voor de PGA Tour en de DP World Tour (de voormalige European Tour), waarvan de leiders de spelers die met Norman in zee gaan met zware sancties dreigen.

Nee, dit is niet nieuw. In andere sporten - boksen, tennis, bijvoorbeeld - gebeurde iets vergelijkbaars eerder. Waar poen, daar tweespalt. Maar opvallend genoeg bestaan er onder de huidige topgolfers grote aarzelingen. En dat is wel nieuw. Slechts voormalige toppers als Garcia, Kaymer en uiteraard geldwolf Mickelson zwichtten in eerste instantie voor de verleiding. Mannen als Tiger, McIlroy en Morikawa doen niet mee. Greg Norman vond het half mei ‘pretty impressive’ dat zes spelers uit de top-50 hun deelname hadden toegezegd. Maar ik dacht: zes? Dat is helemaal niks.

Sterft de Saudi Golf Tour van Greg Norman een vroege dood?

Misschien.

Lachen we hem dan uit?

Ach, we hebben allemaal weleens fouten gemaakt.


Golfers Magazine 06 - 2022

Verlost van Joost op weg naar de top

Misschien dat Michael Murphy het antwoord weet. Het aards bestaan van de schrijver van het legendarische The Kingdom of Golf is nog steeds niet ten einde, al is-ie wel zo’n beetje over de helft: hij wordt in september 92 jaar en is net als in dat boek nog altijd bezig met Het Hogere, hetgeen deze Amerikaan overal ter wereld deed, ook als verwoed golfer.

Hier volgt de vraag.

Is er een psychologische verklaring voor het feit dat de prestatiecurves van verschillende Nederlandse golfers een opvallend stijgende lijn vertoonden toen Joost Luiten er voor een tijdje de brui aan gaf?

Begrijp me niet verkeerd, svp: ik betreurde het besluit van Joost. Op z’n Rotterdams: hij is een topgozert. Toen ik hem eerder dit jaar in een instructievideo hoorde zeggen dat je de grip van een club ‘zoals je jongeheer’ moet vasthouden kon-ie zelfs helemáál niet meer bij mij kapot, al vroeg ik mij wel even af hoe de deelneemsters aan de damesochtend van de Koninklijke Haagsche dit advies zouden opvatten. Maar het is en blijft een feit dat de Nederlanders die op de Tour negen van de tien keer in Joosts schaduw opereerden daarna ineens klinkende resultaten behaalden.

Oké, van Wil Besseling kwam het niet helemaal onverwacht. Die timmerde al twee seizoenen aan de weg, rustig en degelijk zoals het een ware West-Fries betaamt. Maar dat-ie zich met die mooie tweede plaats op het European Open in Hamburg voor het US Open op Brookline zou plaatsen was toch een verrassing, net als trouwens het feit dat hij daar, op die moeilijke baan, met gemak het weekend haalde.

Verder werd Darius van Driel plots gedeeld vierde op het Volvo Car Scandinavian Mixed en gedeeld tiende op het BMW International Open (opbrengst in die twee toernooien voor Darius: circa 136.000 euro), verraste Daan Huizing de golfwereld in de eerste ronde van datzelfde BMW International Open met een score van 63 en een tijdelijke tweede plaats en plaatste Lars van Meijel zich bij de Final Qualifying op Fairmont St. Andrews zowaar voor het British Open op de Old Course in dezelfde plaats, waar hij keurig de cut haalde (foto: Van Meijel samen met zijn tijdelijke caddy Inder van Weerelt).

Alwéér een Nederlander op een Major.

En dat terwijl Joost Luiten even met het spelletje was gekapt.

Hoe kwam dit?

Kan dit ook vanuit Het Hogere worden verklaard? Voelden Wil, Darius, Daan en Lars zich soms onbewust van Joost verlost? Zelf moest ik denken aan het WK Voetbal van 1978 in Argentinië, waarvoor Johan Cruyff zich afmeldde omdat hij bang was dat zijn gezin daar iets zou overkomen. En wat deed het Oranje van bondscoach Ernst Happel? De finale halen, die bijna werd gewonnen (Rensenbrink, laatste minuut, paal). Bevrijd van de grote vedette, bloeiden de andere spelers ineens op.

Zeg het mij, mr. Murphy!


Golfers Magazine 07 - 2022

Opgericht: Golfers Defence Force

Willen ze oorlog? Dan krijgen ze oorlog. Hierbij opgericht: Golfers Defence Force (GDF). Ik heb mezelf tot voorzitter en woordvoerder benoemd en kan u mededelen dat ik al weet waar zijn huis woont. Het huis, bedoel ik, van duurzaamheidswetenschapper Ronald Rovers.

Laat ik eerst even uitleggen wie hij is. Golfers plegen over het algemeen te golfen, en zeker als je de negentiende hole meetelt vreet dat zoveel tijd dat wij vaak niet meer in staat zijn het nieuws te volgen. Het is het een of het ander. Dan kiezen wij meestal toch maar voor golf, waardoor het niet ondenkbaar is dat de naam Ronald Rovers velen van ons niets zegt.

Welnu, meneer Rovers wil ons afschaffen. Dat wil zeggen: meneer Rovers wil de woningnood in Nederland oplossen door onze golfbanen vol te bouwen, en aangezien golfers golfbanen nodig hebben om te golfen - we moeten eerlijk blijven: als we het in ongeorganiseerd verband op straat gingen doen zouden de maatschappelijke gevolgen niet te overzien zijn - wordt ons bestaansrecht daarmee rechtstreeks bedreigd.

Zal ik u één citaat van meneer Rovers over zijn idee verstrekken, zoals door het AD gepubliceerd?

Schrik niet: “Er ligt meestal al groen in de directe omgeving, er is al een buurthuis, een groot parkeerterrein. En ook de weg ernaartoe ligt er al. Ik misgun de golfers heus hun pleziertje niet, maar de enorme ruimte die zij gebruiken gaat wel ten koste van de ruimte voor andere mensen. Het is decadent.”

Hier heeft die man dus jaren voor doorgeleerd.

Geen woord over de symbiose die natuur en golf, bijvoorbeeld binnen het Natuurnetwerk Nederland, allang zijn aangegaan. Geen woord over de steeds inniger samenwerking tussen natuurorganisaties en golfbanen. Geen woord over de noodzaak, in het kader van de volksgezondheid, van sport en vertier in de openbare ruimte. Geen woord over het feit dat golfbanen een gunstige bijdrage leveren aan het stikstofprobleem.

Dit is dus gewoon een klassiek gevalletje golfershaat.

Pikken wij dat?

Natúúrlijk pikken wij dat niet.

Wij zouden onze vlaggen nu omgekeerd kunnen gaan ophangen. Maar dat is niet zo origineel. Wij zouden Caroline van der Plas verder kunnen verzoeken om naast haar BoerBurgerBeweging een GolferBurgerBeweging op te richten. Dat heeft vermoedelijk evenmin zin, al is zij half-Iers en begrijpt zij om die reden beter wat het betekent om met het golfvirus te zijn besmet. Namens het GDF roep ik mijn medegolfers daarom in eerste instantie maar op met alle buggies die op de 250 golflocaties van dit land beschikbaar zijn - het moeten er zeker 2.500 zijn - op te stomen naar het huis van duurzaamheidswetenschapper Ronald Rovers.

Alles in het nette hoor, wij blijven golfers.

Maar we moeten toch iets?


Golfers Magazine 08 - 2022

Rory McIlroy, een liefhebber

Het is zijn swing, die ik de mooiste van allemaal vind: zo soepel, zo krachtig. Het is zijn (Noord-)Ierse bloed - alles wat van The Land of Saints and Scholars komt heeft bij mij een streepje voor. Maar het is ook zijn persoonlijkheid. Ik heb het over Rory McIlroy, die in augustus voor de derde keer (!) het Tour Championship won, waarmee hij een recordbedrag van 18 miljoen dollar binnensleepte.

De Yanks lachten enigszins schamper toen de inmiddels alweer 33-jarige McIlroy, nadat hij in de laatste ronde een achterstand van zes slagen op ‘s wereld nummer 1 Scottie Scheffler had goedgemaakt, het volgende antwoord verstrekte op de vraag hoe het komt dat hij op de zondag van een toernooi regelmatig concurrenten inhaalt: “Omdat ik degene ben die het minst om het geld geeft.”

Tamelijk on-Amerikaans, deze attitude. En een kleine schimpscheut in de richting van de collega-topgolfers die wél voor concurrent LIV kozen, de met honderden miljoenen zwaaiende Saoedische patjepeeërsclub die de professionele golfwereld momenteel zo verscheurt. En laat ik eerlijk zijn: het ligt ook voor de hand om over zo’n uitspraak te meesmuilen. Wie, zoals Rory, alleen al met het spelletje meer dan 100 miljoen dollar heeft verdiend, heeft inderdaad gemakkelijk praten.

Vergeet bovendien niet dat hij alleen al met de 18 miljoen dollar die hij op East Lake won drie keer zoveel op zijn bankrekening kreeg bijgeschreven als Jack Nicklaus, de grootste golfer uit de geschiedenis, in zijn hele carrière. En toch geloof ik hem. Rory McIlroy is in de eerste plaats een liefhebber. Vooral daarom ging hij, net als Scottie Scheffler trouwens (en Tiger Woods, niet te vergeten) niet in op de wel heel lucratieve aanbiedingen van de LIV Tour met z’n malle playing formats.

Ook om die reden was het mooi dat de strijd om de FedEx Cup uiteindelijk tussen Rory en Scottie ging. Zij zijn de belangrijkste gezichten geworden van de traditionele Europese en Amerikaanse golforganisaties die zo door Greg Norman en consorten in het nauw zijn gedreven. Zij vormen hun boegbeelden nu een definitieve scheuring steeds nadrukkelijker dreigt: een aantal LIV-spelers heeft de USPGA al voor de rechter gesleept omdat zij de schorsing die zij na hun overstap kregen opgelegd illegaal vinden.

Hoe dan ook: zet ‘m op, Rory.

Ik ben en blijf een fan en weet nog precies waar en wanneer ik voor het eerst van hem hoorde: in 2004 op het Rosapenna Golf Resort in Donegal, waar hij in de week voorafgaand aan mijn verblijf aldaar de toen nog maar pas geopende en razend moeilijke Sandy Hills Links in 74 slagen had bedwongen.

Bij windkracht 7 tot 8, wel te verstaan.

Als 15-jarige jongen.

“Hij wordt de beste”, zei de caddymaster.

Je kunt veel van die Ieren zeggen, maar niet dat ze geen verstand van golf hebben.


Golfers Magazine 09 - 2022

Amerika won en er was niks aan

Zou het komen doordat ik een Europeaan ben? Nooit gedacht dat ik zo’n vraag uit mijn geliefde Underwood Standard No. 5 zou kunnen persen, want ik voel mij dus helemaal geen Europeaan. Dat wil zeggen: ik voel mij 727 van de 730 dagen geen Europeaan. Ich bin ein Holländer!

Alleen tijdens de drie dagen die het tweejaarlijkse toernooi om de Ryder Cup vergen voel ik mij een Europeaan. En wat voor eentje. Dan ben ik zelfs een fanatiekere Europeaan dan Guy Verhofstadt. Nu al zin in Rome, volgend jaar. Vandaar ook de vraag zoals in de openingszin vervat.

Ik volgde bij Ziggo Golf The Presidents Cup. Dat evenement wordt in ieder najaar georganiseerd waarin níet om de Ryder Cup wordt gespeeld. De VS neemt het dan tegen het International Team op, bestaande uit spelers die overal vandaan mogen komen, behalve uit Europa. Dan krijg je dus een mix van Canadezen, Zuid-Afrikanen, Aziaten, Zuid-Amerikanen, Australiërs, etcetera, die van donderdag tot en met zondag tegen de Amerikanen in het strijdperk treden. Het toernooi duurt daarmee een dag langer dan de Ryder Cup maar verder wordt dezelfde formule van foursomes, fourballs en singles gehanteerd.

De VS won, zoals bijna altijd.

Ik vond er wederom weinig aan.

Op een gegeven moment hoorde ik iemand in het publiek daar op de Quail Hollow Club in North-Carolina bij wijze van aanmoediging “INT, INT, INT!” scanderen (INT is afkorting van International Team).

Ik schoot er gewoon van in de lach.

Nee, ik slaagde er andermaal niet in om de Internationals als een perfect bij elkaar passend team te zien. Ik zag ze toch weer als een groep ongeregeld, mede om commerciële redenen bij elkaar geraapt ten behoeve van een evenement zonder ook maar een milligram van de allure die de Ryder Cup heeft. O, zeker: de onderlinge kameraadschap was groot. Maar dat had meer te maken met het feit dat mannen als Corey Conners, Si Woo Kim, Hideki Matsuyama, Adam Scott en captain Trevor Immelman elkaar bijkans wekelijks op de Amerikaanse tour tegenkomen (de laatste tegenwoordig als commentator). De verwantschap die een Zweed en een Spanjaard nog kunnen voelen omdat zij tot hetzelfde oude werelddeel behoren, bestaat gewoon niet tussen een Zuid-Koreaan en een Colombiaan. Ik kan mij ook niet voorstellen dat een tv-kijker in Seoul op het puntje van zijn stoel zat toen Sebastian Munoz in de singles zijn winnende putt tegen Scottie Scheffler moest maken.

Wat is bovendien de grootste kracht van de Ryder Cup, die al sinds 1927 bestaat?

De traditie.

De eerste wedstrijd om de Presidents Cup werd in 1994 gehouden.

I rest my case.