Zelfs op de golfbaan kan het bestaan mij doorgaans niet licht genoeg zijn. Ditmaal, echter, voel ik mij gedwongen een ernstige zaak onder de aandacht brengen. Het is niet anders, golfvrienden. Soms dient de boog wel degelijk gespannen te zijn en daarom kan ik niet langer om het probleem van de golfafstandsmeter heen.

Het loopt de spuigaten uit met dat ding.

Begrijp mij niet verkeerd, svp: ik vind de golfafstandsmeter by far de beste uitvinding van het laatste decennium. Leuk hoor, jaar in jaar uit nieuwe sets die nóg vergevingsgezinder zijn - het moment dat je de bal alleen nog maar hoeft te raken om ‘m 183,7 meter rechtuit te slaan wanneer je ‘m 183,7 meter rechtuit wilt slaan is niet meer ver weg. Maar de golfafstandsmeter is pas echt revolutionair.

Vroeger moest je stappen tellen, vanaf de 200-, 150- of 100-meter markeerpalen. Dat ging vaak mis, bijvoorbeeld omdat je dankzij het slappe geouwehoer van je marker halverwege vergat hoeveel stappen je was gevorderd, of omdat tien stappen geen tien meter betekenden, zoals in mijn olifantengeval. Verder moest je maar raden hoe ver de vlag op de green stond. Dat gedoe is overbodig gemaakt door de golfafstandsmeter, die ook het golfhorloge in de schaduw stelt: hij is simpelweg nauwkeuriger.

Maar goed, we hebben niet alleen de golfafstandsmeter.

We hebben ook de golfafstandsmetergebruiker.

Daar gaat het vaak fout.

Hoe dit immense probleem op te lossen? Verzin een list, R&A!

Neem Eugène, bij mij op de club. Indien alle vaardigheden die hij heeft ontwikkeld van hetzelfde niveau zijn als zijn golfvaardigheid, lijkt zijn leven mij geen lolletje. Maar goed, doet er verder niet toe, Eugène golft veel en doet dat tegenwoordig met behulp van een golfafstandsmeter. Eugène is heel zuinig op zijn golfafstandsmeter. Elke keer nadat hij ‘m heeft gebruikt doet hij ‘m in terug in het etuitje, waarna hij dat etuitje in zijn golftas stopt.

En wat wil nu het geval? Eugène, reeds jaren geleden gepensioneerd, wordt vergeetachtig. Dan haalt hij dat etuitje uit zijn tas. Dan ritst hij dat etuitje open. Dan haalt hij zijn golfafstandsmeter eruit. Dan meet hij de afstand. Dan doet hij de golfafstandsmeter terug in het etuitje. Dan stopt hij het etuitje in de tas. Dan is hij vergeten wat de afstand is. Dan haalt hij dat etuitje uit zijn tas. Dan ritst hij dat etuitje open. Dan haalt hij zijn golfafstandsmeter eruit. Dan meet hij de afstand. Dan doet hij de golfafstandsmeter terug in het etuitje. En dan slaat hij eindelijk, meestal een hazennaaier die in een waterhindernis eindigt, maar kniesoor.

En dat maal tachtig, het putten uiteraard niet meegerekend.

En daar loop jij dan achter.

Hoe dit immense probleem op te lossen?

Verzin een list, R&A!