Nul komma nul toeschouwers straks, in Tokio. Helemaal niemand op de tribune of langs de kant, bij welk onderdeel ook. Het worden dode Spelen. Op alle locaties zal het zo stil zijn als op de Waalsdorpervlakte op 4 mei van 20.00 uur tot 20.02 uur. Nog even en voor de winnaars wordt in plaats van hun volkslied The Last Post gespeeld.

Afgrijselijk.

Voor iedereen.

Bijna twee jaar geleden verbleef ik toevallig in Tokio. De Olympische Spelen zouden toen nog een jaar later, in 2020, worden gehouden. Overal straalde men optimisme uit. Behalve wanneer hij enkele borrels heeft genuttigd - bij Aziaten ontbreekt een enzym dat hen alcoholbestendiger zou maken - laat de gemoedstoestand van de Japanner zich doorgaans moeilijk raden. In dit geval niet. Er was blijdschap. Gigantische neonreclames verwezen reeds naar het grootste sportevenement ter wereld. Op taxi’s waren al Olympische stickers geplakt. Veel extra hotels ook, waarvan eentje, in de wijk Ginza, mijn ultramoderne logement vormde.

En toen streek er een vleermuis op de versmarkt van Wuhan neer.

In 1984 behoorde ik tot het Telesport-team dat de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles versloeg. Hoewel de oostbloklanden wegens een boycot ontbraken werd het één groot feest. LA zinderde van Santa Monica tot Venice tot Long Beach tot Pasadena tot Hollywood tot Downtown tot Beverly Hills, de wijk waar wij overnachtten in het Ramada Inn. Onder het toeziend oog van honderdduizenden toeschouwers presteerden de atleten optimaal. Hun successen werden gretig gevierd, innig dansend en zingend, óók door de bezoekers die van heinde en verre waren gekomen. Voor het olympisch dorp gold hetzelfde, vertelden de deelnemers enthousiast.

Deelnemers, bobo’s, pers: ze vliegen erheen om zichzelf op te sluiten

Zevenendertig jaar later wordt op de tribunes in Tokio geen mens toegelaten en mag niemand zijn bubbel uit. Deelnemers, bobo’s, pers: allemaal hebben ze zich aan de maatregelen te houden. Ze vliegen erheen om zichzelf op te sluiten. Uitgaan is verboden, iedereen dient drie weken tot een maand lang zoveel mogelijk op zijn hotelkamer of in zijn appartement te blijven om het Covid-19 virus buiten de deur te houden. Contact met anderen is uit den boze, óók in het olympisch dorp.

Dit is zó niet-olympisch. Dit is zó in tegenspraak met de internationale verbroedering waar de Spelen eveneens voor staan. Vermoedelijk gaan ze nu alleen nog maar door omdat het IOC en de Japanse organisatoren sponsorcontracten hebben afgesloten die nu eenmaal moeten worden eerbiedigd.

Op de tv zal wél alles te zien zijn. Maar of ik vaak zal kijken, naar al die verrichtingen voor lege tribunes? Bij de eredivisiewedstrijden van het afgelopen seizoen deed ik dat, soms uit verveling, inderdaad regelmatig, al werd ik dan wel steeds getroffen door het totale gebrek aan sfeer. Nu gaat het om 34 sporten. Nu is een compleet evenement dat zich over tientallen vierkante kilometers uitstrekt en waarvoor duizenden sporters uit alle hoeken van de wereld zich verzamelen ondergeschikt aan een virus verklaard.

De Spelen hebben zelf al verloren.

Ik houd niet van losers.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.