En toch ga ik het mondkapje missen. Ik las dat we het aantal coronabesmettingen zo spectaculair omlaag hebben gevaccineerd dat we het misschien zelfs vanaf eind volgende week al niet meer om hoeven. En ik dacht: hoe moet ik dán mijn walging en ergernis nog verbergen?

Zo handig, dat mombakkes.

Ik had in de loop der lockdownmaanden een speciale techniek ontwikkeld, moet u weten: wel vriendelijk kijken, maar stiekem achter mijn mondkapje grimassen maken die een kernoorlog tot gevolg zouden hebben gehad indien Donald Trump ze destijds openlijk tegenover Kim Jong-un had gebruikt. Ik noem maar een voorbeeld. Zo kon ik, zonder dat iemand het in de smiezen had, toch uiting geven aan mijn ware gevoelens en bleef ik overeind in deze verduiveld zware periode.

Eenmaal leidde het, zo geef ik ruiterlijk toe, tot een buitengewoon ongewenste intimiteit. Op een dag dook zomaar een paarsgroenharige GroenLinks-stemster met een neusring en een tongpiercing in mijn directe omgeving op. Ik paste mijn truc weer toe, maar werd toen meedogenloos geconfronteerd met de nadelen ervan: uit mijn wederom allervriendelijkste oogopslag concludeerde deze juffrouw dat zij tot haar grote geluk met een dekhengst van doen had die geen strobreed in de weg mocht worden gelegd. Beamend dat het wanhopige afrukken, eigenhandig, van mijn mondkapje daarbij een voorname rol speelde, kon ik de zaak helaas slechts in der onminne schikken.

Hoe moet dat nou, straks?

Maar ík zit niet zwaar bewaakt voor de PVV in de Tweede Kamer

Neem dat bericht, onlangs in de Telegraaf, onder de kop ‘Wie niet woke is moet zijn mond houden: controle op juiste gedachtegoed’. De onhullingen, daarin, over het nieuwe fascisme op onze universiteiten - dat is het, niet anders - waren niet mis. Of neem de meest recente commissietoespraak van Martin Bosma. Terecht een vergelijking makend met de manier waarop de Kulturkammer tachtig jaar terug functioneerde, maakte hij subliem gehakt van de almaar oprukkende wokecultuur.

Maar ík zit niet zwaar bewaakt voor de PVV in de Kamer. Ik schrijf slechts stukkies voor de Telegraaf, waarop iedereen mij overal kan aanspreken. Ook wanneer ik iets heb gezegd over de totale idiotie op onze uni’s, met hun diversity officers, zoals in bovengenoemd Telegraaf-artikel aan het licht gebracht. Of over de kritiek van de wokebrigades op het feit dat in het Concertgebouw slechts blanke componisten worden herdacht. Of over die passage in het Bij1-programma waarin staat dat er in de wiskunde, nog niet gedekoloniseerd, “een negatief dogmatisme heerst dat stelt dat beweringen niet waar kunnen zijn als ze niet ondersteund worden door meetresultaten of door logisch-wiskundig redeneren.”

Tot nu toe keek ik dan, wanneer ik naar aanleiding van mijn reacties op dergelijke zotteklap door zo’n Akwasi- of Sylli-kloon werd benaderd, heel vriendelijk, maar trok ik ongemerkt de verschrikkelijkste bekken achter mijn mondkapje.

Maar dat kan straks dus niet meer.

Nou ja, ik wil ook weleens in het harnas sterven.

Morituri te salutant!

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.