De laatste strohalm, vrienden. Als die er nog maar is. Kunnen we ons dáár niet eens meer aan vastklampen, dan wacht een vrije val in een onpeilbaar diepe, zwarte afgrond zonder bodem.

O, Alfred, ik ben je daarom zo dankbaar. Trek je schoenen uit, kerel, want ik wil je voeten kussen. Jij bent mijn redder, mijn licht in de duisternis. Jij bent wat Cruyffie ooit voor de Catalanen was.

Sorry, even mijn keel schrapen nu. Stropdas rechttrekken, schouders losschudden, paar keer diep ademhalen. Ik moet de nuchtere schipper blijven op wiens koers de lezer kan vertrouwen en vervolg daarom zo afstandelijk mogelijk met de mededeling dat met Alfred de acteur en cabaretier Alfred van den Heuvel wordt bedoeld, bijvoorbeeld bekend van ‘Purper’ en van de tv-serie ‘Kinderen geen bezwaar’.

Alfred en ik zijn bevriend op Facebook en toen ik onlangs, te midden van de nauwelijks nog te verwerken ellende die de wokecultuur ons in al haar meedogenloosheid dag in dag uit brengt, naarstig op zoek was naar een teken dat ook maar het allereerste begin van iets hoopgevends zou kunnen betekenen, met andere woorden: toen ik met alle energie die ik ondanks alles nog over had naar de allerlaatste strohalm speurde, stuitte ik op een foto die hij op dat sociale netwerk had geplaatst.

Dit componeerde Alfred - met een bewust toegepaste taalfout die hij aan sommige reaguurders potdorie nog moest uitleggen ook - als bijschrift: „Ik sta nu in de gangen van het theater waar we onze voorstelling spelen en ik zie dit en ik betrap mijn eigen erop dat ik spontaan denk: ‘Kan dit nog wel?’”

Zo schitterend.

Een erg prettig theater?!? Dat is de moeder van alle understatements!

Wat liet de foto zien? Twee toiletten, pal naast elkaar. Twee eenvoudige toiletten, met twee eenvoudige deuren en twee eenvoudige handgrepen, en aan die eenvoudige deuren waren eenvoudige bordjee gehangen waarop met een eenvoudig lettertype respectievelijk stond geschreven: Herentoilet en Damestoilet.

Ik begon spontaan te wenen, dat mag u best weten. Ik begon spontaan te grienen omdat het betekende dat toch nog niet alles verloren is. “Waar is dit?” vroeg ik Alfred, nog steeds snikkend. “Theater De Blauwe Kei in Veghel”, antwoordde hij. “Wij speelden daar ‘De Schippers van de Kameleon’. Een erg prettig theater.”

Een erg prettig theater?!?

Dat is de moeder van alle understatements!

Het is het allerbeste theater van de hele wereld!

Laten wij in deze tijd, waarin het zelfs kan bestaan dat een hoofdredacteur van een serieus dagblad, te weten Trouw, officieel verklaart dat hij het woord ‘blank’ in ingezonden brieven (!) gaat schrappen omdat het in tegenstelling tot ‘wit’ een extreemrechtse uiting is, laten wij theater De Blauwe Kei in Veghel eren, heren en dames. Laten wij die instelling voor eeuwig in stand houden, vanzelfsprekend ook omdat ze daar nog, gewoon met woorden in plaats van maagzuurbevorderende plaatjes of symbolen, over ‘dames’ en ‘heren’ durven te spreken en dus niet zo platvloers over ‘vrouwen’ en ‘mannen’. En laten wij er bovendien voor zorgen dat Alfred van den Heuvel, de boodschapper van het nieuws dat genderneutrale toiletten er nog niet overal doorheen zijn geblackmaild, dit jaar de Louis d’Or krijgt.

De laatste strohalm!

Grijp ‘m!


Delen wordt op prijs gesteld. Wie nog niet geabonneerd is op mijn nieuwsbrief kan zich hierboven inschrijven. E-mailadres volstaat. Privacy gegarandeerd.


Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.