En toen, nog tijdens de cérémonie protocollaire, trokken verscheidene Engelse voetballers in al hun chagrijn de zilveren medaille subiet weer van hun nek. Weg dat ding. Hier hadden ze zich niet voor uitgesloofd. De Italianen moesten hun gouden plak nota bene nog in ontvangst nemen. Treffender slotstuk had de wanstaltige vertoning van vulgariteit in het Londen van zondag 11 juli niet kunnen krijgen.

Ze hebben het weleens over een moreel vacuüm.

Ik zag het daar.

Helaas heeft de vermaarde Britse psychiater/schrijver Theodore Dalrymple nog niet op de gang van zaken bij de finale van het EK Voetbal tussen Italië en Engeland gereageerd. Al weet iedereen die zijn werk kent wel al wat de teneur zou zijn. Regelmatig rept Dalrymple over de geestelijke, culturele en emotionele armoede in zijn land, gekenschetst door ernstig alcoholmisbruik en in de hand gewerkt door de onverschilligheid van een upperclass zonder enig moreel gezag, die slechts aan haar eigen welzijn wenst te werken. Een reactie van zijn kant op dit wangedrag zou daar waarschijnlijk geen uitzondering op vormen.

Ik zie ook wel weer een lichtpuntje: wij zijn als Nederlanders niet het grootste tokkievolk ter wereld.

Er moest en zou racisme zijn. En dat was er dus nauwelijks

Ik las artikelen van Nederlandse verslaggevers die zich op weg naar de wedstrijd een weg moesten banen door de massa’s stomdronken, totaal opgenaaide, hyperagressieve Engelsen die geen kaartje hadden weten te bemachtigen en toch met z’n allen naar Wembley waren getrokken. Ik las wat zich aan onverkwikkelijkheden in Londen zelf voltrok, in en om de propvolle pubs. Ik hoorde het oorverdovende gefluit en gejoel op de tribunes toen het Italiaanse volkslied ‘Il Canto degli Italiani’ werd gespeeld (en door La Squadra Azzurri uit alle macht werd meegezongen). Ik zag, dik twee uur later, hoe de leden van het team van Gareth Southgate hun zilveren plakken tot vullis verklaarden nadat ze tijdens de allesbeslissende strafschoppenserie hadden gefaald.

Hoezo platvloersheid?

Pardon? De Engelse supporters toonden zich ook nog eens krankzinnig racistisch nadat drie zwarte spelers hun elfmeters hadden gemist? Eeehh... nee, dat nu weer niet. Er werd inderdaad veel heisa over gemaakt, onder andere door serieuze media als The Financial Times en The Guardian en dientengevolge zelfs ook door Boris Johnson. Kennelijk wilde de premier een keer níet achterblijven. Maar in werkelijkheid was er nauwelijks sprake van.

Tip: lees ‘The myth of racist England’ van Charlie Peters op spiked-online.com. Lezing ervan levert een ander inzicht op omdat duidelijk wordt gemaakt dat het overgrote deel van die racistische tweets vanaf anonieme buitenlandse accounts werd verstuurd, meestal met slechts een handvol al even anonieme volgers. En toch werden ze door de immer naar racisme speurende Black-Lives-Matterofielen tot ongekende proporties opgeblazen. Er moest en zou racisme zijn. Gareth Southgate wees daar overigens ook op.

Een heel klein beetje deugen ze dus nog wél, die Engelsen.

Come on, England!

Breng het fatsoen thuis!

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.