Wat je voelt of denkt op het moment dat je hart ermee stopt: Christian Eriksen kan het nog navertellen, al bestaat de kans dat hij zich er niets meer van kan herinneren. A.L. Snijders kan het niet navertellen, maar zijn uitgever mailde zijn vrienden en fans het afgelopen weekeinde wel de laatste woorden die de schrijver in een stukje voor de Berkelbode aan zijn laptop toevertrouwde voordat zíjn hart er plotseling de brui aan gaf.

Rotspunt’ stond erboven.

“In de boekenweek ben ik op bezoek geweest in Zutphen t/m Nijmegen. Ik las voor in een boekhandel. Na afloop kwam er een oude man op me af die verklaarde dat ik niet bestond. Ik vroeg hem wie ik dan was. Dat kon hij me niet vertellen, dat was zijn zaak niet. Ik vroeg hem wat zijn zaak dan was, maar daar had hij geen antwoord op. Ik vertelde hem dat er in de Middellandse Zee (de zee van Homerus) een rotspunt naar mij vernoemd is, Cape Snijders.”

Dat was het. Cape Snijders. Zijn famous last words, die mij vermoedelijk nog lang zullen blijven intrigeren. Direct na het tikken van zijn schrijversachternaam - in werkelijkheid heette hij Peter Müller - zakte A.L. Snijders in elkaar, waarbij zijn levenloze hoofd op zijn laptop terecht kwam. Hij was, schat ik, halverwege het zkv.

Niemand die er getuige van was, in dat donkere schrijfkamertje in Klein-Dochteren, een wel héél groot verschil met de omstandigheden waaronder Christian Eriksen in die eerste EK-wedstrij van de Denen in het Parken Stadion in Kopenhagen twee minuten voor het rustsignaal in elkaar zakte. Daar waren honderden miljoenen mensen getuige van.

Dat Lorelei-beeld heeft nu wel lang genoeg op die rots bij Kopenhagen gestaan

Goedbeschouwd had de oude man die de schrijver in ‘Rotspunt’ opvoerde wel een vooruitziende blik: A.L. Snijders bestaat niet meer. Christian Eriksen bestaat gelukkig nog wel - ik ben benieuwd naar zijn famous first words - en zal tot het moment dat zijn hart er wél definitief mee stopt zijn aanvoerder Simon Kjaer dankbaar zijn.

Ik weet nog dat ik zelf speelde. Bij ons waren voor het aanvoerderschap slechts twee dingen vereist: je moest goed kunnen voetballen en fatsoenlijk zijn. Alle andere eigenschappen waren van ondergeschikt belang. Maar het Deense nationale voetbalteam - ik ben het overigens met Michael Laudrup eens dat de wedstrijd tegen Finland nooit hervat had mogen worden - blijkt een aanvoerder te hebben die in álles een leider is.

Simon Kjaer was degene die Christian Eriksen zoals vereist bij een hartstilstand op diens zij legde. Simon Kjaer was degene die de tong uit diens keelgat trok. Simon Kjaer was degene die zijn spelers opdracht gaf een kring rondom Eriksen te vormen, zodat de reanimatie grotendeels buiten het oog van de massa kon worden toegepast. Simon Kjaer was degene die de fotografen op afstand hield. Simon Kjaer was degene die zich zo snel mogelijk over Eriksens vriendin ontfermde.

Over een rotspunt gesproken.

Dat Lorelei-beeld heeft nu wel lang genoeg op die rots bij Kopenhagen gestaan.

Hopende dat het niet mijn laatste woorden zijn, pleit ik hierbij voor een Cape Kjaer.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.