Laatst vroeg ik mij af waarom ik hier al zo lang de wijsneus uithang. Iemand had mij weer eens de risee van de columnistiek genoemd en aangezien deze persoon (m/v/x) evenmin terugdeinst voor reacties als (vrij naar Reve) “Sjonge jonge, wat ruikt het hier lekker, net of iemand lever met uien staat te bakken” wanneer het Kaagmens zo’n typerend, want stiekem D66-windje heeft gelaten, trok ik mij dat heel erg aan.

De toesprakenhusselares van ons kabinet is nota bene de boven alles en iedereen verheven heerseres der lage landen. Althans, die mening is zij zelf toegedaan, net als haar directe omgeving, al ben ik best benieuwd of haar chauffeur haar hautaine flatusjes sinds deze week ook nog steeds zo lekker vindt ruiken.

Anyway, reeds snel vond ik het antwoord: mij wordt nooit iets gevraagd.

En wat mij rest dus?

Het schrijven eigener beweging.

Wordt u weleens iets gevraagd? En u, rechts achterin? Ook niet, hè? Ik stuitte op een onderzoek onder een representatieve groep Nederlanders, waaruit ditmaal de conclusie werd getrokken dat wij best ons persoonlijke CO2-handelsysteem willen, zo lang de lasten maar eerlijk worden verdeeld. Het was het miljoenmiljardste onderzoek onder een representatieve groep Nederlanders dat ik onder ogen kreeg. Tegelijkertijd was het ‘t miljoenmiljardste onderzoek onder een representatieve groep Nederlanders dat mij deed overpeinzen waarom ik nooit tot zo’n representatieve groep Nederlanders behoor.

Nooit, maar dan ook echt nooit hebben ze mij in het kader van een onderzoek iets gevraagd

Nooit, maar dan ook echt nooit hebben ze mij in het kader van een enquête of onderzoek iets gevraagd. Hoe komt dat toch? Sta ik in onderzoekskringen op de zwarte lijst omdat ze mij niet alleen als de risee van de columnistiek, maar ook van de Nederlandse bevolking beschouwen? Wanneer is iemand representatief en wanneer niet? Vragen te over, óók omdat mijn vrouw en kind et tout ma famille eveneens nog nooit zijn geënquêteerd. U mag ’t best weten, ze brengen mij steeds dichterbij de oprichting van het platform NedRep, dat opkomt voor de belangen van een vergeten bevolkingsgroep: de landgenoten die nog nooit tot een representatieve groep Nederlanders zijn gerekend.

Enfin, dat onderzoek over het persoonlijke CO2-handelsysteem dus. Kort gezegd houdt het systeem in dat elk Nederlands huishouden een zogenaamd CO2-budget krijgt, dat besteed kan worden aan zaken als energieverbruik thuis, autorijden, vleesconsumptie en vliegen. Wie tekort komt moet rechten bijkopen, wie overhoudt kan rechten verkopen. Zo moet in 2030 49% aan CO2-reductie zijn gerealiseerd.

Je zou het ook anders kunnen zeggen: zo krijgt de overheid de burger nóg steviger in een wurggreep. Als je de vragen niet sturend en met alle mitsen en maren op een rijtje opstelt - en er tevens op wijst dat het systeem in de praktijk onuitvoerbaar zal zijn - kan het niet anders of veel meer Nederlanders beseffen dat. Daarom wantrouw ik de uitkomst van dat TNO-onderzoek onder die ‘representatieve groep Nederlanders’ zeer.

Is de enquête soms alleen onder D66-leden verricht?

Hee, ik ruik gebakken lever en uien.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.