Zes ambtenaren, dat is alles. Zes fokking Utrechtse ambtenaren. Niet meer dan zes gemeenteklerken willen op Keti Koti een vrije dag in Utereg me stadsie.

Steken ze daar iets van op, de zelfbenoemde boven-ons-gestelden - men is angstaanjagend vaak van linkse en/of links-liberale signatuur - die menen dat zij in het leven zijn geroepen om ons naar hun inzichten op te voeden? Welnee. In de comfortabele wetenschap dat hun handelingen te allen tijde ruimschoots door de zelfbenoemde kwaliteitspers worden gesteund, zullen ze gewoon, zoals te doen gebruikelijk, op de oude voet verder gaan met hun indoctrinatie en betuttelracisme.

„Vrije dag op Keti Koti!” riepen de Utrechtse gemeenteraadsfracties van GroenLinks, D66 en Denk vorig jaar. Zeker en vast beïnvloed door het landelijk geblèr van splintergroeperingen als Bij1 en KOZP, dienden de drie partijen schriftelijke vragen in onder de titel Erken 1 juli ook tot een feestdag (1 juli is de dag dat Surinamers stilstaan bij de afschaffing van de slavernij). Het leidde tot een peiling onder de Utrechtse ambtenaren - 5116 in totaal - met bijvoorbeeld de vraag of zij hun vrije tweede paas- of pinksterdag ervoor zouden willen opofferen. Ik citeer grimlachend de T: „445 personen namen de moeite. Slechts zes daarvan noemden spontaan Keti Koti als de dag waarvoor ze een christelijke feestdag zouden willen inruilen.”

Valt hieruit een conclusie te trekken?

Jazeker: het lééft niet.

Tuurlijk, ‘t is Utrecht. Zeker wanneer het om christelijke feestdagen gaat doen ze daar in bestuurlijk opzicht altíjd raar, getuige ook wat er onlangs aangaande het gemeentelijke parkeerbeleid werd besloten. Andermaal grimlachend citeer ik weer de T: „Vanaf januari kan er in Utrecht niet meer gratis geparkeerd worden op officiële christelijke feestdagen. Dat zou niet inclusief en niet-gelijkwaardig zijn. Iedereen, van elk geloof, moet in het nieuwe jaar op feestdagen betalen.”

Groot verschil tussen wat men er bij het volk wenst in te rammen en wat het volk zelf wil

Een unieke redeneertrant, maar hé: wél inclusiviteit.

Het kost een paar centen, maar dan heb je ook wat.

Staat Utrecht hier alleen in? Bepaald niet. Overal in het land waar het hedendaagse links de macht in handen heeft, bestaat een groot verschil tussen wat deze heersers, die hun schuldbesef over iets dat 150 jaar geleden al werd afgeschaft blijkbaar voortdurend voelen aangewakkerd door types als Rabin Baldewsingh, Nationaal Coördinator tegen Racisme en Discriminatie, er bij het volk in wensen te rammen en wat het volk zelf wil.

Baldewsingh zei in de aanloop naar de laatste Keti Koti eveneens weer dat het een nationale feestdag moest worden. Honderd Nederlandse bedrijven meldden verder dat zij hun werknemers 1 juli vrijaf zouden geven. En uiteraard riep beroepskleurling Jerry Afriyie, ditmaal namens Nederland Wordt Beter (hoeveel visitekaartjes zal die man wel niet hebben): „De samenleving is er klaar voor."

Nou, niet dus.

Zes ambtenaren in het ultralinkse Utrecht.

Net zoveel als de vingers op de twee handen van een nonchalante houthakker.

Moest u ook zo schateren toen Landelijk Platform Slavernijverleden-voorzitter Barryl Biekman 40.000 euro schadevergoeding per nazaat eiste?

Let maar op, ook daar gaan ze mee door.

Ongetwijfeld te beginnen in Utrecht.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.