Niet verbaasd zijn wanneer ik plots mama of papa tegen u zeg, of midden in de nacht al schommelend in de speeltuin word aangetroffen: een Australisch onderzoek heeft aangetoond dat de kans op dementie 53% groter wordt wanneer je zes of meer koppen koffie per dag drinkt.

Er zíjn dagen dat ik de tien bakkies pleur net niet aantik.

Ze zijn schaars.

Met andere woorden: adieu, naasten, ik ontglip u binnen afzienbare tijd. Wel luiers van XXXL-formaat graag en als het even kan alleen nog mierzoete desserts als maaltijd, met veel bessensiroop die dan lekker langs mijn slecht geschoren kin op mijn hemd en broek kan druipen.

Of neemt Alzheimer mij te grazen zoals hij mijn tante te grazen nam? In haar chique verzorgingsflat knoopte zij immer hartelijke gesprekken aan met de visite: hallo zeg, wat leuk je te zien, hoe is het met jou, alles goed met de kinderen? En daarna, als het bezoek weg was, zei zij tegen haar zuster (mijn moeder): “Geen idee wie dat was.”

Was tante ook een koffieleut?

Ik zal het toch eens navragen.

Ik houd er ernstig rekening mee dat bovenstaande werkelijkheid wordt. Er zijn weliswaar, zij het slechts mondeling, afspraken gemaakt over bespoediging, in Hugo Claus-stijl, van het een en ander zodra het bovenin wat al te uitbundig begint te haperen. Dat Claus daar door de toenmalige Belgische kardinaal Godfried Danneels postuum voor werd veroordeeld, sterkt mij slechts in mijn overtuiging. Maar ik ben en blijf afhankelijk van derden. Als die het toch niet aandurven, ben ik de klos.

Zes koppen koffie per dag…

Dat is helegaar niks!

En dus probeerde ik het op z'n Rita Corita's: koffie, koffie, lekker bakkie koffie

Neem afgelopen zondagochtend. Ik zit naar de wegwedstrijd van het vrouwenwielrennen op de Olympische Spelen te kijken. Er voltrekt zich voor mijn ogen een bizar schouwspel. Eerst weigeren de Nederlandse vrouwen - allemaal favoriet, hetgeen in de wielersport niet helpt wanneer er een ploegentactiek dient te worden uitgevoerd - achter een vroeg ontsnapte kopgroep aan te rijden, waarvan slechts de Oostenrijkse Anna Kiesenhofer overblijft, die volgens de commentatoren bang is om in een groep te rijden en het daarom liever in haar eentje probeert. Ja, echt. Vervolgens denkt Annemiek van Vleuten, die achter haar als tweede over de meet komt, dat zíj heeft gewonnen.

Hoe amateuristisch wil je het hebben?

Acht koppen koffie, kan ik u mededelen.

En toen moest ik nog ontbijten.

Vroeger vluchtte ik dan in de drank. Dat was niet zo verstandig, oordeelde oom dokter: per dronkenschap 20.000 hersencellen naar de filistijnen. En dus probeerde ik het op z’n Rita Corita’s: koffie, koffie, lekker bakkie koffie, met sloten tegelijk. Eveneens slecht, zo blijkt nu. Van meer dan 400 milligram caffeïne per dag gaan je hersens krimpen. Van alcoholmisbruik naar Nespresso-verslaving leek een veilige stap, maar dat klopt dus óók al niet meer.

Ik beloof u wel dat ik deze Volkskrant-rubriek zo lang mogelijk blijf schrijven.

Huh, wat beweer ik dáár nu?

Help, het is al zover!

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.