Respectloos, dat is het. Het gaat hier wel om een dier van vlees en bloed, ja?! Een trouw beest, met een hart en een ziel. Anoniempjes vind je op Twitter, dat open riool. Anoniempjes vind je níet in een weiland. En al helemaal niet in een kolkende rivier.

Ik heb het uiteraard over De Koe. Nee nee, niet over de twee ordinaire koeien op die foto die de afgelopen dagen óók centraal in het nieuws stond. Beide dames stonden erop afgebeeld als behorende tot een kudde die er zelfs niet voor terugdeinsde om Davidsterren bij zichzelf op te spelden. Met borden met de teksten ’Wir haben es nicht gewusst. Yeah right!’ en ’Wie wordt de nieuwe Anne Frank?’ liepen zij te wappieën over de regeringsaanpak van dat griepje. Nooit geweten dat koeien schaapachtig konden lachen. En dan ging het hier ook nog om twee schaapachtig lachende koeien met het historisch besef van een geit. Ik reik een slogan aan: ’Je bent een rund als je met de Holocaust stunt’.

Op die twee koeien doel ik dus níet.

Het gaat nu maar om één koe.

Haar naam is Leonarda 12 en zij zag op 31 maart 2015 het levenslicht.

Ik ben het aan haar verplicht om haar naam onmiddellijk vrij te geven. Niemand deed dat tot nu toe. In de berichtgeving over het dier dat tijdens de Limburgse watersnoodramp in het dorp Echt in de Maas terecht was gekomen en toen maar liefst honderd kilometer stroomafwaarts werd meegesleurd, had iedereen het alleen maar over ’een koe’. Zelfs tijdens de interviews met haar gelukkige eigenaar Har Smeets nadat zij bij Escharen levend en wel uit het water was getakeld, bleef zij anoniem. Dat kon natuurlijk niet. We hadden al een Zangeres Zonder Naam, een Band Zonder Naam en een Bond Zonder Naam. Daar kon geen Koe Zonder Naam bij.

Twee schaapachtig lachende koeien met het historisch besef van een geit

Het is boer Smeets overigens niet aan te rekenen. Ze vroegen hem gewoon niet hoe zij heette. Hij gaf keurig antwoord en hield het daarbij. En intussen dacht-ie ongetwijfeld: „Wat een onwetende stadsmensen toch, die journalistjes. Dat merk je aan alles. Dat het hier om een Galloway-rund gaat, robuust en vruchtbaar, met een tussenkalftijd van 365 dagen, van een ras dat haar oorsprong heeft in het zuidwesten van Schotland en geschikt is voor extensieve vleesproductie, ontgaat ze bijvoorbeeld. Dat ze haar naam niet willen weten is helemaal bizar.”

Want zo is het.

Ik neem u even mee terug naar de finale van het EK voetbal van 1988 in München tussen Nederland en Rusland, toen we nog konden voetballen. Weet u nog wie die wonderschone 2-0 maakte? Ik ook.

Stel, De Telegraaf had dat doelpunt als volgt beschreven: „Na een diagonale pass van Arnold Mühren volleerde een voetballer de bal uit een schier onmogelijke hoek achter doelman Dasajev.”

Zoiets is het.

Excuses, lieve Leonarda 12. Eén telefoontje naar Har Smeets bleek voldoende om je naam en geboortedatum te achterhalen. Rust maar lekker uit in de verse stro die de boer voor je had klaargelegd. En hou je vast aan de gedachte dat hij je nu niet meer wil laten slachten.

Je hebt het verdiend.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.