Nee, ik trek geen witte jas aan. Er zijn in dit Covid 19-tijdperk al veel te veel landgenoten die zichzelf na een paar uurtjes googelen hoogwaardige geneeskundige kennis toedichten. Wat ik nu te zeggen heb is slechts gebaseerd op persoonlijke ervaringen zoals opgedaan onder het jarenlange bewind van een strenge maar rechtvaardige moeder.

„Ik loop weg en kom nooit meer terug!”

„Prima. Wil je brood mee?”

Zo’n moeder.

Deze dialoog na een hoog opgelopen meningsverschil - ik was toen een jaar of acht - bleek levensbepalend en werd een leidraad waaraan ik mij ook nu nog, de laatste tijd vooral wanneer de millennials onder ons weer eens jammeren over al het onvoorstelbare leed dat hun tijdens de coronamisère wordt aangedaan, vastklamp zoals Theseus aan de kluwen goudgaren die Ariadne hem in de hoop dat hij de terugweg dan zou vinden overhandigde toen hij de Minotaurus in het labyrint wilde gaan doden.

Het gaat mij ditmaal om een artikel, maandag in de T gepubliceerd, van onze onvolprezen medisch redacteur Arianne Mantel, wier meisjesnaam helaas geen Zorg is, waarin kond werd gedaan van de resultaten van een serie interessante onderzoeken. Kop: ‘Ondanks fopvaccin toch bijwerkingen: hoofdpijn terwijl geen echte prik is gezet’.

Dokter Rob weet alles van psychosomatiek, als behandelaar én als patiënt

In totaal 23.000 mensen kregen tijdens die onderzoeken een echt coronavacin toegediend, in totaal 22.000 mensen ontvingen een placebo. Toch kon Arianne dit opmerkelijke nieuws naar buiten brengen: „Mensen die een prik hebben gehad waarin geen coronavaccin zat, melden opvallend vaak bijwerkingen. Zo’n 35% zegt na de eerste prik bijwerkingen te hebben bemerkt als hoofdpijn, gewrichtspijn en vermoeidheid; bij de tweede prik meldt 32% soortgelijke klachten.”

Een noceboreactie heet dat in medische kringen.

Mijn nuchtere moeder had haar eigen diagnose: „Aanstelleritis.”

Ik mis haar zo.

Oké, ik wil nog aannemen dat momenteel meer Nederlanders vatbaar zijn voor corona dan voor aanstelleritis. De omicronvariant verspreidt zich als een dolle en zal de ziekenhuisopnames inderdaad doen toenemen, zeker nu we weer tot tien uur ‘s avonds mogen eten, drinken, film kijken en onbegrijpelijke toneelstukken bezoeken.

Maar aanstelleritis bestaat al sinds mensenheugenis. Zelf werd ik er als adolescent vaak door bevangen wanneer mij proefwerken algebra of meetkunde wachtten. Ik had alleen de pech dat mijn moeder mijn klachten telkens kort en krachtig en ook steeds weer juist analyseerde: „Heb je koorts? Nee? Hup, naar school!”

Welkom in de wereld van de psychosomatiek. Dokter Rob weet er alles van, als behandelaar én als patiënt, dat laatste zelfs anno 2022 nog: leest hij iets over jeuk, dan kríjgt hij jeuk. De woorden van zijn moeder indachtig, schrijft hij u daarom een kritisch zelfonderzoek voor wanneer u zich te midden van de talloze geneeskundige onheilstijdingen van tegenwoordig óók ineens onwel begint te voelen. Het zou de druk op de zorg zomaar kunnen verminderen.

Volgende patiënt!

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.