Doe maar niet, die hoofddoekjes. Doe maar wel achter de kassa’s van de Appie, achter de apotheekbalies en in de bibliotheken, voeg ik daar onmiddellijk aan toe. Doe maar gerust overal waar de scheiding tussen staat en kerk geen issue is. Maar doe ze niet bij de pliesie. Daar is die scheiding wél een issue.

Opperdiender Martin Sitalsing, verantwoordelijk voor het diversiteitsbeleid, goot in een interview weer eens een scheutje spiritus op een vuurtje dat in zijn kringen al jaren bewust smeulende wordt gehouden. Het moet in zijn ogen mogelijk worden gemaakt om politieagentes tijdens het uitoefenen van hun functie een hoofddoekje te laten dragen. “We moeten meeveren”, zei hij. “Je zegt toch ook geen nee tegen een arts met een hoofddoek?”

Je zult ze de kost moeten geven die dat laatste wél doen, was het eerste wat ik dacht. Ik maak óók mijn rondes door de Nederlandse wijken, ziet u. Maar toegegeven: zelf heb ik geen principiële bezwaren tegen een arts met een hoofddoek. Als ik last heb van een jubelteen stel ik maar één eis: dat ik behandeld word door een arts die verstand heeft van het behandelen van jubeltenen. Van mij mag ze er dan zelfs uitgedost als Pino bijlopen. Wat kan mij het bommen. Als ik maar van de pijn aan die jubelteen verlost raak.

Bent u daar nog, commissaris Sitalsing? Fijn, want ik wilde nog een paar dingen kwijt. In de eerste plaats het volgende. Er bestaat wel degelijk een verschil tussen nee zeggen tegen een arts met een hoofddoek en nee zeggen tegen een politieagente met een hoofddoek: die agente hoeft zich er, al verbaliserend, niets van aan te trekken.

Bij de Britten lopen al twintig jaar politieagentes met hoofddoekjes rond

Ik voeg daar graag nog iets belangrijkers aan toe, wat mij betreft zelfs onder het kopje ‘Lang leve de Fransozen!’ Lang niet alles wat in Parijs wordt bekokstoofd kan mijn goedkeuring wegdragen, maar waar ik Macron c.s. wel duizend veren voor in hun achterste zou willen steken is dat de Franse staat al zo lang met bewonderenswaardige hardnekkigheid zoveel gewicht toekent aan het begrip laïcité, oftewel: secularisme.

Bij de Britten lopen al twintig jaar politieagentes met hoofddoekjes rond. Ik verwonder mij daar dan ook al twintig jaar over. Bij de Fransen, onder wie zich toch ook miljoenen moslims bevinden, is het onbespreekbaar, net als tot vijf jaar geleden in Turkije trouwens, toen de islamist Erdogan de seculiere ideeën van Atatürk nog niet openlijk durfde te verwerpen. Mensen die namens de staat optreden mogen in Frankrijk géén religieuze symbolen dragen, dus geen kruizen, geen keppeltjes, geen hoofddoekjes. Zo hoort het. De politie dient zich zo onpartijdig mogelijk te presenteren. Een uniform heet niet voor niets aan een uniform.

Martin Sitalsing moet Soumission (‘Onderwerping’) van Michel Houellebecq maar eens (her)lezen. Misschien dat hij dan toch beter beseft dat hij zich met zijn hernieuwde voorstel, zoals ook de UvA met dat plan om alcohol op de universiteit te verbieden, op een hellend vlak begeeft.

De commissaris kan mij nog meer vertellen, maar meeveren staat in dit geval voor buigen.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.