Of ik ook rare tics heb? Nou & of. Wat te denken van het feit dat ik steeds wanneer Ank Bijleveld zich in welke vorm dan ook aan mij openbaart, heel olijk mijn eigen variant op ’Margootje’ begin te neuriën, je weet wel: het liedje van Wim Sonneveld over dat piepkleine inwoonstertje van Madurodam.

“Mijn Ankje, mijn Ankje, ze zwom in mijn drankje

Ze trok aan mijn haar, ze zat op mijn mouw

M’n kleine vriendinnetje, zo’n neusje, zo’n kinnetje

Ze riep in m’n oor: ik hou zo van jou

Mijn Ankje, mijn Ankje, naast mij op ‘n bankje

Mijn Ankje, mijn Ankje, uit Madurodam.”

Dat dit liedje telkens weer als zodanig in mij opborrelt zodra mij nieuwsberichten bereiken waarbij ons ministertje van defensie is betrokken, heeft volgens mij niet alleen van doen met de wetenschap dat mijn Ankje zo klein van gestalte is, maar ook met mijn overtuiging dat haar functie heden ten dage eveneens van miniformaat is.

Wat ben je nu helemaal, als Nederlands bewindspersoontje met die nagenoeg lege portefeuille?

Niet echt de gelijke van Sergej Koezjoegertovitsj Sjojgoe, om maar eens iemand te noemen.

Sergej Sjojgoe is de minister van defensie van Rusland en boezemt je alleen al met zijn vorsende blik en de imponerende hoeveelheid eremetaal op zijn generaalsuniform angst in.

Je hebt gewoon een soldaat als minister van Defensie nodig, klaar

Ik weet het, de huidige situatie verdient eigenlijk geen lichtvoetige approach. ‘t Is goed mis in Afghanistan, waar in de loop der jaren nota bene 25 Nederlandse militairen sneuvelden - voor de kat z’n viool zoals nu blijkt. En dat mijn Ankje op de avond dat de Taliban Kaboel binnenraasde liet weten dat zij gezellig naar de film was geweest en zich een dag later, in een reactie op die ‘onverwachte’ inname, liet ontvallen dat de militaire missie wel degelijk zin had gehad omdat ‘de Afghanen nu weten dat het anders kan’, is typerend voor de stand van zaken.

Net als veel media, laat de Nederlandse politiek zich met name leiden door gedachten van pacifistische aard. Want oorlog betekent schieten en schieten is gemeen en daarom moeten we de wereld desnoods middels eenzijdige ontwapening laten zien dat we zonder kunnen. Er is waarschijnlijk geen enkel ander land ter wereld waar op dit gebied zoveel naïviteit ten toon wordt gespreid. Ons leger bestond daardoor op een gegeven moment nog slechts uit anderhalve tank en een paardenkop en onze ministers van defensie werden gaandeweg steeds vaker uithangborden van vooral ter linkerzijde gewenste maatschappelijke vernieuwingen, bijvoorbeeld aangaande de man/vrouw-relatie, die elders misschien wel hun vruchten afwerpen, maar niet in die keiharde, cynische hoek.

Wat dat betreft is Nederland inderdaad net Madurodam.

Vraag het maar aan Sergej Sjojgoe: je hebt gewoon een soldaat op defensie nodig, klaar.

Hoe lang zal het nog duren voordat ik het volgende couplet zing?

“Waar ben je, mijn Ankje, geen enkel bedankje

Ik zoek onder 't kussen, ik kijk in m'n hoed

Ik zoek in de laatjes, in hoekjes en gaatjes

Nou ben je verdwenen voor altijd, voorgoed.”

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.