Grijnst Engel nog? Laat ik ‘m zo maar noemen, omdat veel derpers zo heten. Met zijn ware naam wil hij toch niet in de krant, dat vindt-ie te uitsloverig.

Ik stel de vraag telefonisch aan de vrouw die al meer dan een halve eeuw zijn wederhelft is. Net nog wel, antwoordt zij monter. Hij is niet thuis en ongetwijfeld bij de werf te vinden. Je kent ‘m toch? Voor hem is dit allemaal even mooi en prachtig.

Ik ben de hele dag op zoek naar geruststelling en vind het dankzij dit telefoongesprekje weer voor een tijdje. Gelukkig, Engel grijnsde zojuist nog. Goeie ouwe Engel, met z’n grote grijze baard. Hij is een van die doorgewinterde kustbewoners die al ontelbare stormen voor hun kiezen hebben gekregen. Hier put ik hoop uit.

Vroeger was Engel lid van de reddingsbrigade. Stapte hij bij windkracht 11 aan boord van de Ubbo, de toenmalige reddingsboot van Egmond aan Zee, om een in nood verkerend schip te hulp te schieten. De boot gaat uit, riepen ze dan op het derp. En hup, daar ging de Ubbo, een kwartiertje later, met Engel als een van de onverschrokken helden vastgesjord aan boord. Free style over de woeste schuimende brekers van twee, drie meter. Geen zee te hoog, geen wind te krachtig.

Een stukje over de plaag van de Hoge Veluwe lukt niet. Als ik wolf wil tikken, tik ik storm

Ik schets u mijn situatie van vrijdag. Ik bevind mij in Amsterdam, waar ik gedwongen door de omstandigheden, zoals dat heet, niet weg kan. Dat betekent dat mijn boerderijtje langs de duinrand tot zaterdagochtend onbeheerd door Eunice te grazen kan worden genomen.

De storm heeft weer eens vrij spel met het huis dat ik nu 36 jaar bewoon. Ik heb in die tijd verscheidene grote stormen meegemaakt, die mij in een enkel geval 300 Oud-Hollandse dakpannen kostten en een andere keer een omgewaaide schuur. De stolp staat er al sinds 1911 en zal er na Eunice ongetwijfeld ook nog staan. Toch voel ik mij nerveus. Dat overkomt mij verdomme steeds weer.

En dan te bedenken dat ik voor dit stukje aan een nieuwe versie van De Wolf en de Zeven Geitjes dacht. Werktitel: De Wolf en de Zeven Moeflons. Maar het lukt niet. Als ik wolf wil tikken, tik ik storm. Het KNMI en al die andere weerstations spuwen de ene na de andere waarschuwing uit. Blijf binnen bij Code Rood. Eunice kan de zwaarste storm tot nu toe van de 21ste eeuw worden. In Engeland al tienduizenden huishoudens zonder stroom. Dat soort kreten, die ook op mij hun uitwerking niet missen.

Het worden ditmaal dus de notities van een bezorgde kustjongen. Voortdurend spoor ik mezelf aan kalm te blijven. Vanuit het noordwesten is-ie erger, prent ik mezelf bijvoorbeeld in, dan komt-ie ononderbroken van zee aanrollen en is de schade altijd groter. Verder kijk ik steeds naar de webcam bij de hoofdstrandopgang, die keer op keer nota bene ook wandelaars op het strand laat zien.

Dan rinkelt de telefoon.

„Had je gebeld?”

„Klopt. Lach je nog?”

„Tuurlijk, joi. ‘t Is best een pittig stormpie, maar we overleven het wel.”

Wat hou ik toch van dat volk.



UPDATE. Schade viel mee: 25 pannen eraf. Ik heb nog een reservevoorraad liggen.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.