De hoogdravendheid droop ervan af, op de roeptoeter, op de kwelbuis en in zo’n beetje elk prul, papier dan wel online, waarin het oordeel der rijke grootstedelijke bakfietsmoeders doorgaans boven dat van het gezonde verstand wordt geprefereerd.

De kinderen van de toekomst hebben gewonnen!

Dit is een overwinning van Moeder Aarde!

Dat werk.

Bijna ieder juichaapje - en het waren er veel - ging eraan voorbij dat alleen al die twee kreten elkaar slecht verdragen.

Het is een mensenrechtenkwestie, begrijp ik uit het gerechtelijk vonnis dat Shell verplicht om zijn CO2-uitstoot nog voor 2030 met bijna de helft te verminderen. Ik vraag mij af of de vertegenwoordigster van de zittende magistratuur die mij bij het voorlezen van haar verdict iets te triomfantelijk glimlachte toen zij op de achtergrond het orgastisch gekrijs van de Milieudefensie-aanhangers hoorde losbarsten, het edele schaakspel machtig is. Zo ja, dan kan zelfs ik haar kloppen. Dieper dan twee zetten denkt zij niet na.

Wie mensenrechten voorrang wil geven, dient de menselijke aanwas te verminderen. Zo paradoxaal is het, mevrouw de edelachtbare. Hoe meer kinderen in de toekomst, hoe slechter het Moeder Aarde zal vergaan. Tot welke rigoureuze klimaatmaatregelen bedrijven en instellingen ook nog zullen worden gedwongen, er is maar één echte oplossing voor het aardeopwarmingsprobleem: beperking van de groei des mensdoms. Met elke baby die het levenslicht ziet, wordt de CO2-uitstoot verhoogd. En we kunnen daar beter op eigen initiatief iets tegen ondernemen. Als je het aan de natuur overlaat is het slechts wachten op de volgende vleermuis die met nog veel grotere gevolgen een vismarkt aandoet.

Hoe doen we dat?

Hier volgt een ordinaire passage.

Er is maar één nette manier: met z’n allen de armoede aanpakken

Een half jaar terug werd ik op het strand van Egmond aan Zee in het kader van een tv-serie geïnterviewd door Raoul Heertje en Frans Bromet. Later haakte Heertje af en moest het interview opnieuw. Hoe dan ook, op een gegeven moment vroeg Raoul hoe het verder moest met onze planeet.

“Knoop in de piemel”, antwoordde ik.

Heel opvallend: toen het gesprek zonder Heertje moest worden overgedaan, stelde Bromet, wiens dochter Laura zich in de Tweede Kamer namens GroenLinks grote zorgen over het klimaat maakt, die vraag niet nogmaals, met als gevolg dat de kijker van dit commentaar verschoond bleef. Dat was misschien maar beter ook, maar aan de andere kant: in 1950 waren er 2,6 miljard mensen, nu bijna 8 miljard, en Laura Bromet heeft vier kinderen.

Wat hoor ik dáár nu rinkelen?

De alarmbellen, soms?

In een fatsoenlijke wereld kun je geboortebeperking, op welke wijze ook, niet dwingend opleggen. Er is maar één nette manier: met z’n allen de armoede aanpakken. Waar armoede, daar veel kroost. Dat is een evolutionistisch gegeven. Wie de welvaart verbetert, vergroot de overlevingskans van het nageslacht en beperkt daarmee de drang tot voortplanting.

Zo dus.

Weet u wat ‘t is?

Een aarderechtenkwestie.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.