Wel of geen nieuwe hond, that was the question. Aan de ene kant besefte ik dat Bavink onvervangbaar was en dat elke puppy mij normaal gesproken zou overleven. Aan de andere kant miste ik de vrolijkheid en gezelligheid. En was het niet goed voor mijn gezondheid om weer minstens twee uur per dag met zo’n beessie te gaan wandelen?

Ik bleef maar twijfelen.

Tot zondagavond, toen ik zo stom was de kwelbuis op Nieuwsuur af te stemmen. „We nemen een nieuwe hond en wel zo snel mogelijk”, sprak ik na de uitzending resoluut.

„Ja, maar wat voor eentje?” vroeg mijn vrouw. „Ik wil geen reu. Ik wil ook geen grote hond en hij mag absoluut niet verharen. Verder…”

„Maakt me niks uit, ik wil alleen maar een schijtmachine”, onderbrak ik haar. „Ik wil een hond, van welk ras ook, die er zes-, zevenmaal per dag dampende drollen uitperst, grote vochtige bolussen die zich terstond vastzuigen in de bodem en daar de stikstof- en fosforgehaltes tot alarmerend niveau omhoog stuwen. Ik zal ‘m ook uitsluitend spotgoedkope supermarktbrokken voeren. Dat is misschien niet goed voor z’n nieren, maar daarmee worden z’n darmen wel optimaal gestimuleerd. Daar gaat het mij om. Kakken moet-ie, dat kreng, de godganse dag kakken. Overal waar hij maar loopt, bij elke boom, bij elk stuk struikgewas, op elke hoek van de straat. En nooit, maar dan ook echt nooit meer neem ik opruimzakjes mee.”

„Neem nog een borrel”, zei ze.

Hebben die betuttelaars de hardwerkende Nederlander al niet genoeg afgepakt?

„Zeg! Ik ben Baudet niet, met z’n dronkenmansgelal waarmee hij een collega op Twitter bijvoorbeeld letterlijk ‘een op de rand van bijstand levende overweight, een nooit-neukende en eigenlijk linksige Judas-supporter die van de GeenStijl-homo’s zijn zilverlingetjes ontvangt’ noemde. Niveautje, niet? Steeds weer maakt dit valse beest de volksvertegenwoordiging te schande. Nee, het gaat mij om dit Nieuwsuur-item, waarin andere honden centraal stonden: de 1,9 miljoen Nederlandse honden die in de reportage plots mede verantwoordelijk werden gesteld voor de stikstoftoename. Belgische onderzoekers hadden dat vastgesteld. Hun conclusie: voortaan zouden hondenbezitters de poep van hun huisdier ook in de natuur moeten opruimen.”

„Echt?”

„Ja, echt.”

Ook voor haar was dit de druppel. „Hebben die betuttelaars de hardwerkende Nederlander al niet genoeg afgepakt?” riep ze woedend. En spontaan gooide ze vervolgens het ene na het andere strijdplan op tafel, waaronder zelfs eentje voor een vrijheidskonvooi waarmee zoveel mogelijk baasjes met hun honden over de A4, de A12 en de A13 naar Den Haag zouden optrekken.

„Het hele Malieveld onder een dikke stinkende laag bruine drek!” riep ze enthousiast. En dat terwijl ze de vrijheidskonvooien van de laatste dagen, net als ik, vooral iets voor sukkels vond, voor aan aandacht verslaafde losers die zelfs nog over hun gebrek aan vrijheid blijven klagen als de vrijheid alweer nadrukkelijk opdoemt, zoals nu.

„Weet je wat?” zei ze.

„Nou?”

„We nemen er twee.”

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.