Hij kan nu en dan een etterbakje zijn, begrijp ik van het tennisfront. Maar voor mij is Andrej Rublev een held. Zowel na de kwartfinale als na de halve finale van het ATP-toernooi in Dubai sprak de toptientennisser zich, als Rus nota bene, uit tegen de oorlog in Oekraïne, in het laatste geval op indrukwekkende wijze: met een viltstift schreef hij ‘No war please’ op de lens van een tv-camera.

Het fragment werd in de hele wereld op de televisie uitgezonden, behalve vanzelfsprekend in de zes landen van de Collectieve Veiligheidsverdragorganisatie (CVVO), de opvolger van het Warschaupact.

Ik denk nu aan een tweet van Jevgeni Levchenko, de in Nederland woonachtige Oekraïense voetballer: „Waar zijn alle Russische atleten die ons broers noemden? Waarom zwijg je nu je leiderschap ons vermoordt? Of is sport weer uit de politiek?"

Voor Andrej Rublev heeft Jevgeni daarom vast grote bewondering.

De Russische tennisser zag op 20 oktober 1997 het levenslicht in Moskou. Ik wijs daar op omdat de Sovjet-Unie zes jaar eerder uiteenviel. Andrej Rublev heeft nooit onder het juk van de USSR geleefd. Hoewel er ook in het Rusland van na de Sovjet-Unie geen sprake is van een democratie - alleen al de schandelijke manier waarop KGB’er Poetin in zijn pogingen om de macht te behouden met de kersverse grondwet omging bewijst dat - is hij opgegroeid in een land dat qua levensstijl razendsnel verwesterde. Dat bestaan werd hem door de autoriteiten als ruilmiddel geboden.

Velen zijn te weten gekomen dat Vladimir Poetin een meedogenloze, corrupte dictator is

Er zijn inmiddels ontelbare Russen die zoals Andrej Rublev vanaf hun allereerste levensseconde niets anders gewend zijn. Ik bekeek het meest recente demografische plaatje van Rusland en zag dat zij bijna 30% van de grofweg 150 miljoen Russen vormen. Je kunt zelfs stellen dat zeker de helft geen of nauwelijks nog een actieve herinnering heeft aan de communistische Sovjet-tijd die door Poetin en zijn kliek nog steeds wordt geadoreerd. Het zou weleens tot een van de grootste problemen van de haatsmurf kunnen uitgroeien.

In tegenstelling tot Poetins generatie en die van zijn starre, verzuurde generaals is de generatie van Andrej Rublev grootgebracht met internet, terwijl zij óók de kans kregen te ervaren hoeveel vrijheid de burgers over de grenzen mogen genieten. Je kunt bovendien nóg zoveel op slot gooien, maar de smartphone blijft de gebruikers de kans bieden om zichzelf op een andere dan de door de machthebbers gewenste wijze te informeren. Zo zijn velen te weten gekomen dat Vladimir Poetin een meedogenloze, corrupte dictator is die zichzelf met miljarden verrijkte. Mede daardoor zijn er nu vele tientallen miljoenen Russen die helemaal geen gewapend conflict onder leiding van deze crimineel met Oekraïne willen en zondag met afgrijzen vernamen dat Poetin zelfs met een kernoorlog dreigt.

Zeker, Andrej Rublev moet oppassen. Om die reden zei hij na de finale in Dubai, die hij eveneens won, maar even niets. Maar je kunt dit soort protesten niet eeuwig keihard de kop indrukken. Daarom is er toch nog enige hoop.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.