Ongetwijfeld gedreven door de bovennatuurlijke wintikrachten van Anana Keduama Keduampo, de schepper van hemel en aarde, tikte ik onlangs mijn achternaam in het zoekvakje van het Slavenregister Suriname.

Sindsdien beweeg ik mij schichtig door Amsterdam, de kraag van mijn lange jas zo hoog mogelijk opgetrokken, een dikke wollen Memphis-muts tot over mijn oren, bij voorkeur op tijdstippen dat de straten en stegen er verlaten bij liggen, Zuid-Oost uiteraard mijdend als de pest.

“Mag ik uw identiteitsbewijs?” vroeg een donkere PostNL-baliemedewerkster mij vrijdag, toen ik daar een kist Domaine de la Romanee Conti Echezeau 2017 helaas zelf moest ophalen. Beseffend dat zij dan achter mijn naam zou komen, loog ik: “Shit, vergeten.” En ik maakte mij uit de voeten.

“Drink die wijn maar lekker zelf op”, dacht ik intussen. “En beschouw dat dan als een vorm van herstelbetaling omdat ik je vast en zeker een transgenerationeel posttraumatisch slaafsyndroom heb bezorgd.”

Geloof het of niet, zelfs dat psychische letsel hebben ze elkaar 158 jaar na de afschaffing van de slavernij in hun onstopbare zucht naar herstelbetalingen durven aanpraten.

Vanwaar mijn vrees?

Geen speld tussen te krijgen, maar er zijn hogere machten dan de waarheid

Wacht, eerst spreek ik nog even mijn witte landgenoten toe: wij zijn schuldig, vrienden. Wij zijn allemaal schuldig. Wij kunnen daar niet meer onderuit nu zelfkastijdingsfetisjiste Femke Halsema namens de gemeente Amsterdam haar excuses heeft aangeboden voor ons slavernijverleden en het Adviescollege Dialooggroep Slavernijverleden, ook al zo’n stel masochisten, de regering heeft opgeroepen hetzelfde te doen. En kom nou niet met zo’n van Facebook gejatte tekst als “Heb jij katoen geplukt? Nee. Dreef ik slaven? Nee. Waar hebben we het dan over.” Daar is weliswaar geen speld tussen te krijgen, maar er zijn hogere machten dan de waarheid.

En zelf ben ik dus nóg schuldiger. Want wat gebeurde er nadat ik mijn naam in dat zoekvakje had getikt? Ik schaam mij te barsten: de naam van M. T. Hoogland floepte tevoorschijn, een vieze vuile smerige schoft die van 1853 tot 1863 dertien slaven hield. Mijn betovergrootvader, wellicht! Ik ben dus óók een vieze vuile smerige schoft!

Ach, wat kan mij het ook bommen, ik citeer toch nog even slavernijhoogleraar Piet Emmer: “Excuses leiden tot een verwrongen situatie als je geen directe betrokkenheid hebt gehad. Het is juist dat het Amsterdamse bestuur een rol speelde in de slavernij. De claim van Halsema dat er een directe lijn is naar het hedendaags stadsbestuur is echter historisch onjuist. Er is een wereld van verschil tussen het nepotisme van toen en het democratisch gekozen stadsbestuur van nu. Maar als het stadsbestuur toch meent dat er een directe lijn loopt en excuses uitspreekt, zou dat formeel niet zonder gevolgen kunnen blijven. Het college zou dan eigenlijk moeten opstappen.”

Doei, Fem!

Hahaha!

O nee, lachen mag in dit geval natuurlijk niet.

Sorry, sorry, sorry!

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.