Nee, geen cynische grapjes nu over een griepje, natuurlijke weerstand, Doutzen, Viola Holt, Bryan Roy, de Engelachtigen, de Baudetiers, 0,000008 % kans op overlijden (ik kan mij een paar nulletjes vergissen), noem maar op. Er is een Sterke Man doodgegaan. En dat is erg.

De ‘goedlachse’ sportschoolhouder Hans Schonewille uit Hoogeveen, in 1995 finalist bij de Sterkste Man van Nederland, werd 62 jaar. Covid-19 nam zelfs hem te grazen. Vechtend tegen hetzelfde virus ligt zijn slechts 27-jarige zoon Bram bovendien in coma.

Het is een tragedie.

Punt.

Het doet mij ook iets omdat Sterke Mannen mij over het algemeen wel kunnen bekoren. Ik herinner mij Gerard du Prie (Gerrit voor zijn vrienden). Hij was in 1979 de Sterkste Man van Nederland en we woonden in hetzelfde dorp. Toen hij anderhalf jaar terug op 82-jarige leeftijd stierf kende ik hem al een halve eeuw, ook uit hoofde van mijn functie trouwens. Hij scheurde in zijn topjaren met blote handen dikke telefoonboeken door en duwde een vrachtwagen voort zoals u en ik een leeg boodschappenwagentje. Jarenlang verdiende Gerrit zijn brood als uitsmijter bij het roemruchte nachtrestaurant Kwartje Koffie op de grens van Heiloo en Limmen, tegenwoordig een Fletcher-hotel. Velen rondden er destijds hun stapavond af met het verorberen van gebakken eieren met spek. Die dronkelappen daagden Gerrit soms uit. Hij onderging de pesterijen meestal beheerst, maar als de heren een uurtje later de zaak verlieten, stond hun auto wél ineens de andere kant op.

Kregen ze daar ruzie over.

En Gerrit maar grijnzen, in de deuropening.

Dan is er niet zoveel meer over van het imago dat zij in stand probeerden te houden

Sterke Mannen ontroeren mij vooral wanneer zij niet meer zo sterk zijn. Regelmatig blijken zij hun spieren, op allerlei manieren, jarenlang zo overmatig te hebben belast, dat het verval sneller intreedt dan bij mensen die minder met hun krachten hebben gesmeten. Dan is er plotseling niet zoveel meer over van het imago dat zij zelf vaak zo angstvallig in stand probeerden te houden. Dan valt dat beeld in één keer weg en moeten ze zichzelf hun laatste jaren bijvoorbeeld in een scootmobiel verplaatsen, zoals Gerard du Prie. En dat raakt mij dan.

Het beeld van Hans Schonewille op de ic zou mij om die reden ook vast hebben geraakt. Zo’n grote, sterke kerel, altijd met zijn gezondheid bezig, hulpeloos aan de beademing: het hoort niet. Zo’n krachtpatser bij wie het verval nog veel eerder dan bij Gerrit intrad dankzij een onzichtbaar virus waarvan de aanpak, door de Nederlandse overheid, hem nota bene slecht beviel. Hij had veel kritiek op het beleid.

Wat mij tenslotte, in het besef dat ruim 98% van de 70-minners onder de coronapatienten in het ziekenhuis ongevaccineerd is, óók raakt, is dit antwoord van zijn andere zoon Bart op de vraag of zijn vader zich had laten vaccineren: “Dat vind ik helemaal niet relevant. Ook als je gevaccineerd bent kun je nog hartstikke ziek worden. Dus dat zegt eigenlijk helemaal niets over de situatie van mijn vader.”

Rust zacht, Hans Schonewille.

Sterkte, Bram.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.