Ach, die Kool. Zo noem ik ‘m, liefkozend, omdat hij een topgozert is, alsmede een fantastische cineast. Met zijn razendknap gemaakte kwelbuisserie De Kijk van Koolhoven laat hij bovendien zien hoe verschrikkelijk veel hij van films weet.

Vrijdag werd het hem even te veel.

Wat was het geval?

Martin Koolhoven las op het filmblog Cineville het volgende over David O. Russell’s film Amsterdam: „Gedurende de carrière van David O. Russell (hij is de man op de foto, RH) hebben meerdere acteurs, onder wie George Clooney en Amy Adams, zich uitgesproken over ongepast, grensoverschrijdend of gewelddadig gedrag. In 2004 lekte een video van de set van I Heart Huckabees, waarin Russell cast- en crewleden, onder wie actrice Lily Tomlin, schreeuwend uitschold. Zowel Tomlin als Russell hebben inmiddels bevestigd dat ze het hebben bijgelegd. In 2011 deed het 19-jarige nichtje van regisseur Russell, Nicole Peloquin, aangifte van seksueel misbruik tegen hem. Russell bekende, maar stelde dat de aanrakingen niet seksueel waren en met wederzijdse toestemming hadden plaatsgevonden. Russell is er niet voor vervolgd.”

Had de recensent (m/v/x) behalve over deze bijgelegde (!) en niet bewezen (!) affaires ook nog iets over Amsterdam te melden? Nou en of. Dat het een ‘romantische misdaadfilm met een belachelijke sterrencast’ was over drie vrienden die in de jaren dertig in een politiek complot verwikkeld raken. Meer niet.

Wanneer prikken we die tot angstaanjagende grootte opgeblazen wokeballon eindelijk door?

„Gaan we zo films omschrijven?” vroeg de Nederlandse filmmaker zich op Twitter af, waarna hij in een discussie verzeild raakte met een millennial die zich geheel en al in deze manier van recenseren kon vinden. Een van de resultaten daarvan was dat ik mij even afvroeg of ik mij niet rap met een flesje 4711 Ice Depper naar die arme Kool moest spoeden.

Wanneer wordt er eindelijk een einde gemaakt aan deze voortdurende aanslagen op onze intelligentie? Wanneer komt bijvoorbeeld het Rijksmuseum tot inkeer en voorziet het een stilleven van Pieter Claesz, waarop een pastei staat afgebeeld, niet langer van een bijschrift als: „De Ambonezen moesten met door de VOC tot slaaf gemaakte arbeiders de kruidnagels oogsten.”? Hoe lang accepteren we nog dat die piepkleine en desondanks publicitair uitbundig begeleide deugbrigade haar goedbeschouwd vaak zeer racistische standpunten aangaande alles en iedereen zelfs met terugwerkende kracht aan de maatschappij tracht op leggen? Wanneer prikken we die tot angstaanjagende grootte opgeblazen wokeballon door en gaan we ermee akkoord dat er ook andere, vaak veel grotere belangen zijn dan metoo-, kleurlingen-, trans- en genderbelangen? Wanneer stoppen we toch met dat feitelijk zo preutse getrut en maken we weer hoofdzaken van hoofdzaken en bijzaken van bijzaken?

Er is, vrees ik, nog een lange weg te gaan.

Het slotakkoord gun ik aan Kool: „Voor je geopereerd wordt, krijg je te horen dat de hartchirurg een vies windje liet vlak bij zijn achtjarige nichtje. Kun je nog weigeren dat je leven gered wordt door die viespeuk.”

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.