1 april 2021
Wat denkt Hugo de Jonge echt?

Om één ding bewonder ik Hugo de Jonge wel: wat hij ook voor de voeten krijgt geworpen (dat vergeten we weleens met die schoenen van hem: er zitten voeten in), met zijn antwoorden suggereert hij keer op keer dat hij alles onder controle heeft.

Die positiviteit van ‘m, bovendien!

“Meneer De Jonge, steeds vaker bereiken ons berichten dat de mensheid binnenkort aan Covid-19 ten onder zal gaan.”

“Dat is zeker niet uit te sluiten. Maar ik heb mij ervan vergewist dat men in het hiernamaals goed op onze komst is voorbereid!”

Wat denkt Hugo echt?

Dat vraag ik mij ook vaak af.

Soms, heel soms, voel ik daarom de behoefte om voor Hugo te worden wat Jort Kelder voor Mark Rutte is, al zou ik vanzelfsprekend nooit een huis op dat ordinaire Terschelling kopen, maar op Barbados.

Om hem dag in dag uit dusdanig met geheel verzorgde vakantietripjes naar mijn beachhouse nabij Carlisle Bay te overladen, bedoel ik, dat hij mij uiteindelijk tot zijn inner circle gaat rekenen, aan wie hij off the record wel wil verklappen wat hij in werkelijkheid van het vaccinatiebeleid vindt.

“Het is zwaar naatje”, hoor ik Hugo al verzuchten terwijl wij gezamenlijk bij zonsondergang aan de bar van het Radisson Aquatica Resort aan door mij betaalde pina colada’s zitten te lurken. “De EC, hè? Wat een faalclub. Die trut van Von der Leyen heeft de aankoop volledig verkloot en van de manier waarop het zooitje in Nederland is georganiseerd deugt óók helemaal niks. De boel is vastgelopen, Robbie. Ik ben zo blij dat ik dat tegen jou kan zeggen. Ik weet dat jij mijn vertrouwen als dierbare vriend nooit zou beschamen.”

Waarna ik zijn woorden onmiddellijk naar de krant zou doorbellen, want hé: ik ben en blijf in de eerste plaats een journalist en dus een terrorist en een SS’er. Dat heeft die woordvoerder van de Urker Sion-kerk goed gezien.

Reken maar dat Hugo de Jonge het graag zou willen roepen.

Reken maar dat-ie dat nooit zal doen.

Tientallen getuigenissen heb ik de laatste dagen tot mij genomen, niet alleen via deze krant, Nieuwsuur en andere al dan niet sociale media, maar ook via lezers en vrienden. Tientallen keren bleek mij daardoor, terwijl er godbetert dik een miljoen vaccins op de polderlandse plank liggen, hoe chaotisch alles hier qua vaccinatie verloopt.

Weet je wat, ik pik er het verhaal van één vriend uit.

Hij is 75 jaar oud en al 22 jaar geleden voorzien van een nieuwe nier. Hij hoorde maar niets en besloot toen om zelf contact op te nemen. En wat denk je? U moet bij het UMCA zijn, zeiden ze bij het NWZ. U moet bij het NWZ zijn, zeiden ze bij het UMCA. En toen hoorde hij dat hij onder de GGD viel en dat hij binnenkort in Hoorn zou worden verwacht, o nee, sorry meneer, in Alkmaar, o nee, sorry meneer, in Hoorn, op 14 april om precies te zijn, waarna hij na nog enkele verwikkelingen een uitnodiging kreeg om zich reeds de volgende ochtend, om 09.10 uur, te melden in… tadaaah!... Alkmaar.

“Nog een pina colada, Hugo?”

“Doe er maar tien.”


3 april 2021
Is dit nieuw leiderschap, Kaagmens?

Dacht het Kaagmens soms dat ze met z’n allen gezellig op de A4 ter hoogte van Leiden reden? “Hier scheiden onze wegen”, sprak zij, volgens eigen zeggen ‘met een zwaar gemoed’, tijdens het je-moet-wat-met-Omtzigt-debat.

Daar ga je dan Mark, dacht ik, je kunt het nu wel vergeten, o nee, wacht, jij geeft het werkwoord vergeten een nogal alternatieve betekenis, laten we het er daarom op houden dat je hier je hele leven actieve herinneringen aan zult blijven houden.

De A4, vraagt u?

Jazeker mevrouw, de A4.

De A4 is een rijksweg die van knooppunt De Nieuwe Meer bij Amsterdam tot knooppunt Benelux bij Pernis en van Klaaswaal naar België loopt. Ter hoogte van Leiden - sterker nog: ter hoogte van het dorp Kaag (!) - gebeurt voor degenen die op deze weg zuidwaarts trekken iets opvallends: vlak voor een viaduct splitst de weg zich in tweeën op. Daar, met andere woorden, scheiden de wegen van de automobilisten die voor de linkerweg kiezen en van de automobilisten die de rechterhelft prefereren. En wat geschiedt een kilometer verderop? De twee wegen voegen zich er weer samen. Die automobilisten komen elkaar dus gewoon weer tegen.

“Hoi Mark, daar ben ik weer!”

Is dit dan dat Nieuwe Leiderschap, Kaagmens?

En zo geschiedde het dat Mark Rutte zich reeds in de nacht van Witte Donderdag op Goede Vrijdag kon losmaken van het kruis waaraan hij even tevoren door Sigrid Kaag was gespijkerd. Tot zo’n snelle wederopstanding was zelfs Jezus niet in staat, al heb ik sterk de indruk dat de Profeet van het Polderland er wél blijvende verwondingen aan heeft overgehouden. Samen met Hoekstra en Segers hielp Kaag hem weliswaar weer overeind, maar in ruil zal zij nu kunnen eisen wat zij wil. De vrees dat iedere tuineigenaar nog tijdens Rutte IV verplicht wordt om een windmolen van 230 meter hoog te plaatsen, lijkt mij gewettigd.

Het wordt het eerste kabinet-Kaag, met Mark Rutte aan het hoofd.

In office but not in power, zeggen de Britten.

Nou ja, we gaan het zien, er zijn ook nog andere scenario’s denkbaar, zelfs het eerste kabinet met twéé vrouwen aan het roer lijkt mij niet onmogelijk, goedemorgen Edith Schippers. Maar laten we vooral hier rekening mee houden: het machiavellisme blijft ook na deze vertoning onlosmakelijk met de politiek verbonden, net als de leugentjes om eigen bestwil zullen de achterkamertjes zowel ter rechter- als ter linkerzijde nooit verdwijnen en natúúrlijk zal er ook tijdens de toekomstige verkenningsgesprekken, met welke verkenner ook, over de poppetjes worden gesproken, met name over de lastige. Al zullen de deelnemers nadrukkelijker dan tot nu toe eisen dat de vertrouwelijkheid der conversaties wordt gewaarborgd, oftewel: dat de leidinggevenden de vellen met geheime notities voortaan netjes in een map stoppen voordat zij fotografen tegemoet treden.

Hoe het intussen met de crisis in het land ging, vraagt u?

Maar mevrouwtje toch!

Er zijn belangrijkere dingen!


6 april 2021
Waarover de witte wieven zwijgen

Zo zie je maar dat schandalen landen óók kunnen typeren. Neem Nederland, neem Frankrijk. In Nederland worden de hooivorken, vooral uit frustratie en jaloezie die hun oorsprong in de verkiezingsresultaten vinden, massaal van stal gehaald wanneer een minister-president de vertrouwelijke gesprekken die uiteraard bij geen enkele kabinetsformatie ontbreken wat al te formeel als vertrouwelijk blijft beschouwen.

In Frankrijk ontstaat commotie wanneer de rijken - onder wie volgens door de betrokken exploitant eerst aangewakkerde maar later toch weer ontkende geruchten ook enkele ministers - aanschuiven bij een diner in een illegaal geopend chic restaurant.

Voilà la différence, mesdames et messieurs.

“Heel Frankrijk gaat opnieuw in lockdown”, meldde frankrijk.nl vorige week nadat Emmanuel Macron het volk had geadresseerd. “De avondklok (19.00 uur) blijft van toepassing, de horeca en de culturele sector blijven dicht.”

En dan dit.

Dikker kan een opgestoken middelvinger naar het gepeupel niet zijn.

Mondkapjes onnodig, menuprijzen 160 tot 490 euro, las ik. Dat is tenminste het echte werk. Ik reken erop dat de betrokken volksvertegenwoordigers na afloop glashard om een bonnetje vroegen zodat zij de genoten maaltijd kunnen declareren. Ook daaraan pleegt men in de hogere regionen van La Douce France doorgaans niet zo zwaar te tillen. ‘s Lands wijs, ‘s lands eer, en daarom houd ik eveneens rekening met de mogelijkheid dat ze na het digestief ook nog even een blik mademoiselles lieten opentrekken, die de deelnemers aan het diner ook anderszins in extase brachten (ik heb mij weleens laten vertellen dat armagnac tot de afrodisiaca kan worden gerekend).

Olala.

En wij Ferd Grapperhaus maar verrot schelden omdat hij op z’n huwelijksdag z’n schoonmoeder omhelsde.

Zijn er dan helemaal geen overeenkomsten tussen Nederland en Frankrijk?

Natuurlijk wel.

Vooral qua feministische hypocrisie doen ze niets voor elkaar onder. Zoals wij de Nederturkse Lale Gül hebben, zo hebben zij de Fransturkse Claire Koç, en zoals Lale in haar boek ‘Ik ga leven’ met de ultra-orthodoxe cultuur binnen haar familie afrekent, zo doet Claire dat met haar boek ‘Claire, de naam van de schande’. In de gemeenschappen waartoe zij vroeger behoorden wordt hen dat onder aanvoering van hun moeders bepaald niet in dank afgenomen, terwijl de beide dames tot nu toe óók niet op veel steun vanuit feministische hoek hoeven te rekenen.

“Ik heb mijn emancipatie niet te danken aan feministen die te druk zijn met het opvoeden van de witte man”, aldus Claire Koç (zie foto) in een interview dat correspondent Kleis Jager voor The Post Online maakte.

Hoe verrassend toch weer.

Ze komen er nog mee weg ook, die laffe witte wieven met oogkleppen die zowel in Nederland als in Frankrijk zo groot als olifantenoren zijn.

Hoe zullen we dit schandaal noemen?

Overeenkomstig de bilaterale linkse overtuigingen, dan maar?


8 april 2021
Wanneer gaan Asian lives matteren?

Ik denk dat jij een blijvertje bent, zei moeder Lieke van dat voorbeeldige Jumbo-gezin tegen Mila, het mooie meisje dat in een Ster-spotje van de supermarktketen als scharrel van de zoon des huizes bij de paasmaaltijd aanschoof.

Ik denk ook dat Mila een blijvertje is. Sterker nog, ik weet het wel zeker. Mila heeft namelijk een donkere huid. Dat alleen al verzekert haar van een permanente plek in de familie die reeds jarenlang moet uitstralen dat Jumbo ‘de fijnste supermarkt voor gezinnen is’, zoals voormalig Jumbo-marketeer Matthijs Moeken het acht jaar geleden bij de introductie van de campagne stelde.

Wat zegt u?

Mensen op huidskleur selecteren is racisme?

Dat zijn uw woorden.

Tot voor kort was het gezin waarin Frank Lammers en Maike Meijer de ouders spelen roomblank. Vader, moeder, kinderen, iedereen. Zoals verreweg de meeste Nederlandse gezinnen. Het begon op een gegeven moment zelfs op te vallen tussen al die andere reclames waarin black lives inmiddels zo hevig matteren dat ik mij telkens weer te pletter schrik wanneer ik na het aanschouwen van een Ster-blok Bavink in de echte wereld uitlaat. Nee! Alleen maar blanken in het bos! Die nemen de boel straks nog over, fluisterde ik laatst diep verontrust tegen mijn vrouw.

Zo zie je maar dat die arme George Floyd niets voor niets is gestorven.

Al deed hij zijn boodschappen gezien de laatste berichten niet bij de Jumbo, maar bij zijn dealer.

Nou ja, zo gaan die dingen, moeten we maar denken. Ook in de reclamewereld willen ze nu eenmaal dolgraag deugen, hoewel behoedzaamheid, of lafheid zo u wilt, volgens mij eveneens ten grondslag ligt aan het feit dat er tegenwoordig onevenredig veel donkere acteurs in de Ster-spotjes figureren - en allemaal even vrolijk en slim en positief. Zo groot is de angst voor de intolerantie en de daarmee verbonden fascistische cancelculture van BLM en verwante bewegingen, dat bij het creëren van de campagnes, zelfs wanneer men beseft dat een andere strategie te prefereren valt, de gemakkelijkste weg wordt gekozen.
En zo zag dus ook Mila het levenslicht.

Toch heb ik nog een vraag: wanneer gaan de Asian lives eindelijk eens matteren?

Wat die bevolkingsgroep momenteel in het land van George Floyd moet doorstaan zou tot een regelrechte burgeroorlog hebben geleid wanneer het niet om Aziaten was gegaan, maar om zwarten. Mede dankzij Donald Trump krijgen zij bijvoorbeeld de schuld van het ontstaan van het coronavirus. Bovendien presteren zij op de highschools en universiteiten zo uitzonderlijk goed, dat men zich hier en daar gedwongen ziet een quotum in te stellen (eveneens klinkklaar racisme, als je het mij vraagt). Dat wekt woede en jaloezie, met alle gewelddadige gevolgen van dien: het anti-Aziatische racisme in de VS loopt nu de spuigaten uit.

Bedenk snel een leuke Chinees voor de dochter des huizes, Jumbo!

Laat het een blijvertje zijn!


10 april 2021
Hier die AstraZeneca-spuit!

Luister eens, ik ben óók wel weer aan een lekkere knuffelpartij toe. Volgens de treurigste overheidsannonce aller tijden mag het weer, dus vooruit met de geit. O nee, wacht, die uitdrukking riekt naar groepsbelediging. Ik verander het snel in gaan met die banaan.

Shit, dat roept óók weer allerlei rare associaties op.

Hoe dan ook gaat het om een ministerieel besluit aangaande ons knuffelgedrag. Dat we dit nog mogen meemaken, zuchtte ik al lezend. We jeremiëren ons het apenzuur over de privacygevoeligheid van het vaccinatiepaspoort, maar hier hoor je niemand over.

Klopt, feitelijk wordt met het verdict slechts het verpleeghuisgeknuffel geregeld. “Op de eigen kamer kan een volledig gevaccineerde bewoner één of enkele vaste bezoekers ontvangen”, las ik in de ministeriële, ongetwijfeld na intens overleg met Jaap van Dissel tot stand gekomen toelichting op het besluit.

“Zouden de balken van mijn stolpje sterk genoeg zijn?” was het eerste wat ik dacht.

En zo heb ik nog wel enige vragen. Verloopt dit alles conform het RIVM-knuffelprotocol? Hadden de knuffelspecialisten van het OMT in dezen nog enige beslissingsbevoegdheid? Zijn de knuffeloverleggroepen van onze miljoenmiljard GGD’s wel in voldoende mate geraadpleegd? Wordt een speciaal daartoe benoemde knuffelsquad in die verpleeghuizen met de controle op een ordentelijke naleving van de knuffelvoorschriften belast? Tegelijkertijd vaststellend dat het ook niet echt helpt dat Hugo de Jonge de verantwoordelijke bewindsman is, vraag ik het mij allemaal wanhopig af.

Toch voel ik mij erdoor aangemoedigd. Ten eerste is het moment dat ik in Huize De Laatste Ademtocht de zuster om assistentie bij het aantrekken van mijn steunkousen moet vragen ook weer niet zó ver weg. Ten tweede is mijn knuffelhunkering nu dermate groot, dat ik zelfs akkoord zou gaan met een omhelzing door een ongeschoren, naar knoflook ruikende kruising tussen Willem Holleeder en Ridouan Taghi

Maar ja, nog steeds niet geprikt.

Sterker nog, ik heb nog niet eens een uitnodiging ontvangen. Dag in dag uit snel ik na het ontwaken naar de postbus, dag in dag uit tref ik er slechts de krant, blauwe enveloppen en aanmaningen aan. Ofschoon er wel hoop gloort: omdat op 34 miljoen in Europa toegediende AstraZeneca-vaccins 169 gevallen van trombose zijn vastgesteld, sluit Hugo de Jonge alle polderlandse 60-minners van dat middel uit. Even uitrekenen… één procent is 340.000, 0,1% is 34.000, de kans op trombose is dus… check… check… recheck… 0,0005%!

Beleidje, niet?

Gevolg: miljoenen vaccinaties over. En daarom schreeuw ik het van de daken: híer die spuit van AstraZeneca, Hugo de Jonge! Voor mijn part in mijn linkerarm, rechterarm, oor en kont tegelijk. Als dit nog langer gaat duren knuffel ik zelfs jou. Dat moet we niet willen met z’n allen en bovendien heb ik vanaf nu een weekje vrij.

Terwijl ik negen dagen lang lekker uit knuffelen ga, neemt mijn jonge vriend M. Peereboom Voller waar.

Kusje!


20 april 2021
Waar poen, daar onfatsoen

Een briesende UEFA-capo, héérlijk. Zo zie ik het graag in dit chagrijnige coronatijdperk. Het brengt meer leven in de brouwerij dan een Nederlandse bekerfinale in een lege Kuip.

“Ze spugen ons recht in het gezicht. Het zijn slangen en we zullen juridische stappen ondernemen”, aldus Aleksander Ceferin. “Het is een cynisch en respectloos plan, in strijd met alles waar voetbal en onze Europese waarden voor staan.”

Dat zijn tenminste uitspraken. Daarom zeg ik: meer van dit soort internationale voetbalbestuurders graag. En dan vooral van die bobo’s die Ceferins laatste uitspraak met uitgestreken smoel onderschrijven. Er wordt namelijk te weinig gelachen tegenwoordig. Daar kunnen we op deze manier iets aan doen.

Een Europese voetbalhotemetoot die diep bezorgd over ‘onze Europese waarden’ begint, hahaha! Het is alsof de uitbaatster van Sekshuis De Buitenwip een pleidooi voor meer kuisheid houdt, of Gerrit Zalm een oratie over de verwerpelijke illegaliteit van witwassen.

UEFA-voorzitter Aleksander Ceferin, een Slovaak, reageerde ermee op het later alweer in der prullenbak gegooide plan - ze hadden even buiten de fans gerekend - van Italiaanse, Britse en Spaanse topclubs om een Europese Superleague op poten te zetten. Deelnemende teams: AC Milan, Arsenal, Atlético Madrid, Chelsea, FC Barcelona, Internazionale, Juventus, Liverpool, Manchester City, Manchester United, Real Madrid en Tottenham Hotspur. En daar moesten er dan nog vijf bijkomen.

Toen ik het lijstje zag was het eerste wat ik dacht: “Zullen we de schulden van die clubs eens bij elkaar optellen?” Meerdere malen probeerde ik het op mijn iPhone uit te rekenen, maar de Calculator-app liep steeds vast. De megalomanie droop van het plan tot de oprichting van een Superleague af. Aan de andere kant: zo gaat het altijd.

Waar poen, daar onfatsoen, zouden degenen die de zaken per se door een nivelleringsbril willen beschouwen kunnen zeggen. Zo zijn ook al die verschillende wereldboksbonden ontstaan en zo zag in 1954 ook het Nederlandse betaalde voetbal het levenslicht, waar ik als Alkmaars jongetje op de eerste rij getuige van was.

Alkmaar ‘54!

Doelman Snabilie die met één hand een penantie klemvast stopte!

Excuses voor deze korte maar hevige aanval van nostalgie, dames en heren luisteraars ter land ter zee of waar ook ter wereld. Ik heb mezelf alweer onder controle, al vind ik óók dat de ware voetbalsport niet in de stadions van die Italiaanse, Britse en Spaanse topclubs wordt beoefend, maar op de miljoenen veldjes waar de onbetaalde liefhebbers het tegen elkaar opnemen.

Maar ja, die trekken geen kijkers.

Zouden ze spelers als Frenkie, Virgil, Gini en Matthijs, omdat zij tot de selecties van deze ploegen behoren, echt van deelname aan Europese interlands en dus ook aan EK’s en zelfs WK's hebben uitgesloten?

Welnee.

Hij kon dreigen wat hij wilde, Aleksander Ceferin, maar hij is hij niet voor niets jurist en hij wist ook dit: beter een gehavende UEFA dan géén UEFA.

Uiteindelijk komt-ie er toch, die Superleague, wellicht met een bescheiden rol voor de UEFA.

Uiteindelijk sluiten ze dus vrede.


22 april 2021
Dit is geen experiment

Of ik bang ben, vraagt-ie vanachter zijn mondkapje. Hooguit dat ik er een jongenssopraan van krijg, antwoord ik vanachter het mijne. Blijkbaar kent hij zijn pappenheimers: hij pareert de opmerking van die lange lolbroek doeltreffend. Ik geef u die prik in uw bovenarm, meneer, zegt-ie, niet in uw klokkenspel.

Het moment is daar, ik word in een door de GGD afgehuurde hal gevaccineerd tegen Covid-19. Gek genoeg doet het mij in de eerste plaats beseffen dat de jeugdige leden van het columnistengilde deze ervaring voorlopig nog moeten missen. Zij vormen inmiddels de overgrote meerderheid: er sloffen in medialand nog slechts enkele dino’s zoals ik rond. Deze jongere wijsneuzen kunnen hun vaccinatiebeschouwingen dus nog niet op empirische kennis baseren. En dat terwijl dat in cursivistenkringen een populaire gewoonte is. Vroeger al. Simon Carmiggelt zat ooit aan het sterfbed van een van zijn ouders en betrapte zichzelf toen zelfs op de gedachte dat er een ‘stukkie’ in zat, zoals hij zijn columns altijd noemde.

Of ik een voorkeur voor een arm heb, vraagt-ie.

Het maakt me niet uit, antwoord ik.

Het wordt de rechterarm, met Pfizer. Ik wist uiteraard al dat ik daarmee zou worden gevaccineerd, maar ik vertel de man naar waarheid dat ik met andere vaccins ook akkoord was gegaan. AstraZeneca had best van mij gemogen, Janssen eveneens. Ik heb vroeger gepokerd, moet u weten. Dan leer je wel wat kansberekening is. De kans op ernstige bijwerkingen is zelfs vele malen kleiner dan de kans dat je vijf spellen achtereen een Royal Flush krijgt toebedeeld. Begrijpt u?

Wij pasjansen thuis alleen maar, meneer, zegt-ie.

Ik doe niet mee met al die paniekschopperij, ga ik verder. Mijn mouw voor hem opstropend zeg ik: als er één ding is waaraan ik mij in dit tijdperk erger, dan is het wel dat ervaring en deskundigheid er niet meer toe lijken te doen. Ik hecht daar nog wél waarde aan. Ze zíjn niet over één nacht ijs gegaan. Dit ís geen experiment. Hier is binnen een mum van tijd weinig minder dan een wetenschappelijk wonder verricht. En dan toch die grote muilen. De domheid triomfeert steeds vaker. Wat zo’n Baudet allemaal uitkraamt over corona en vaccineren is zelfs kwalijk en een volksvertegenwoordiger onwaardig.

Zo, die zit erin, zegt-ie. We zien u over zes weken terug, rechtsaf de gang in graag, aan het einde bevindt zich de zaal waar u even een kwartiertje moet wachten of zich geen complicaties voordoen, lees onderwijl rustig even deze folder door.

Ik lees de folder niet door, dat doe ik straks wel. Ik kijk in de zaal om mij heen en zie enkele tientallen, louter bemondkapte leeftijdsgenoten, die bovenal rust uitstralen. Alles verloopt soepel, niemand die panikeert, iedereen blijft kalm en vriendelijk, net als de talloze GGD-medewerkers die de bezoekers vanaf het parkeerterrein tot en met de uitgang voorbeeldig begeleiden.

Het is er niet eens ongezellig.

Het domme gegil en gekrijs weerklinkt elders.

Niet hier.


24 april 2021
Nee Greet, juist vroeger open

Het spijt mij voor Greet, maar ik kies voor Soof, qua terrasbeleid. Haar voorstel is nog niet helemaal je van het, maar bevalt mij beter. Niet dat ik een cordon sanitaire rond Greet wil. Dat is meer iets voor types als het hautaine, angstaanjagend van het volk vervreemde Kaagmens, voor wie nieuw leiderschap inhoudt dat er ijskoud over fysieke reizen naar Niger mag worden gelogen.

Greet is net als zij een gekozen volksvertegenwoordiger.

Ik zie hem om die reden voor vol aan.

Wel zo democratisch, als je het mij vraagt.

Ik lees de openingszinnen terug en besef dat ze de lezer misschien wel voldoende triggeren, maar toch enige uitleg behoeven. Greet is Geert. Dat ten eerste. Geert Wilders, bedoel ik. Online is Geert voor velen Greet geworden omdat de tikfout zo vaak werd gemaakt dat iemand ‘m op een gegeven moment gewoon maar liet staan, waarna anderen ‘m overnamen. En Soof is Sophie Hermans, de rising star van de VVD. Haar ideeën over het heropenen van de Nederlandse terrassen, per 28 april, onderschrijf ik grotendeels.

“Wilders razend van terrasregels: ‘Nou al een kater’.” Dat was een kop in de Telegraaf. Het eerste wat ik dacht was: word eens een keer níet razend, man. Vind de dingen eens een keer níet verschrikkelijk. Als je voortdurend van die zware termen gebruikt - in het laatste tv-debat met het Kaagmens deed je het ook en profiteerde vooral zíj er electoraal van - hebben ze na verloop van tijd net zoveel power als een leeggelopen Duracell-batterij.

Greet wil de terrassen ‘s avonds langer open. “In een mortuarium is het gezelliger dan op de terrassen die u nu open wil stellen”, zei hij tegen Mark Rutte. Stevig beeldspraakje weer, hoor. Maar ik zeg: luister naar Soof. Naar Sophie Hermans. Zij opperde een mogelijkheid die de volksgezondheid, want die staat nog steeds op de eerste plaats, wellicht meer ten goede komt en bovendien door veel horekaffers wordt ondersteund. De koffie-met-appeltaart-mogelijkheid, zeg maar. Open de terrassen niet om twaalf uur, maar om tien uur, zodat de mensen ‘s ochtends lekker koffie met appeltaart kunnen bestellen, zei Soof immers.

Ik knikte.

Als ervaringsdeskundige wil ik zelfs nog een stapje verder gaan, nou ja, twee stapjes: open de terrassen niet om twaalf uur maar om negen uur en sluit ze niet om zes uur maar om zeven uur. Dan bied je ook de harde werkers onder ons eindelijk weer eens een kans op ontspanning. En je helpt de dagzaken met een terras ermee. Dat zijn er best veel. Als ik met Bavink mijn gebruikelijke rondje door het centrum van Amsterdam loop, passeer ik er vijf. Ik passeer ze niet alleen, ik neem er ook weleens plaats. En ik ben lang niet de enige, al prefereer ik koffie met carrotcake.

Leidt het tot meer besmettingsgevaar? Ik geloof er niks van. De anderhalvemetersamenleving functioneert op dat tijdstip ook daar zeer naar behoren. Je doet zowel klant als exploitant er een plezier mee. We zijn hier toch zo goed in polderen? Laten we daarom voor de Soof-variant kiezen, zoals door ome Rob geperfectioneerd: 09.00-19.00 uur. En laten we hopen dat het dan niet te vaak regent.


27 april 2021
Hou toch op met die Ramadan

En, 030-Jessiasjugend? Lekker geramadand met z’n allen? Ik kan niet wachten op de getuigenissen. Benieuwd, na dat gehannes met moslimbroederzuster Kauthar Bouchallikht, hoe déze GroenLinks-omarming van het islamisme nu weer wordt uitgelegd.

“Zo leerzaam!”

“Zo louterend!”

Ik hoor die kreten al over het Domplein echoën.

Toen ik dit schreef, was ik er helaas nog niet van op de hoogte hoe de Utrechtse Dwars-jongeren het er maandag tot aan de iftar vanaf hadden gebracht. Volgens de ramadanregels mag de avondmaaltijd pas beginnen nadat de duisternis is ingetreden, en aangezien de zon in Nederland eerst om 21.00 uur in de zee zakte kon deze dodebomenjongen daar niet op wachten.

Van het begin van de ochtendschemer (“Wanneer de zwarte draad van de witte is te onderscheiden”) tot zonsondergang mogen moslims niet eten en drinken en dienen zij ook af te zien van vleselijke gemeenschap. Nu kan men bij klaardichte dag soms best een wipje overslaan. Zelf doe ik dat inmiddels in toenemende mate. Zie het als mijn bijdrage aan een betere wereld. In sommige gevallen, die ik hier om redenen van fatsoen niet nader zal specificeren, wegen de volksgezondheidsvoordelen met name in islamitische kringen zelfs tegen de -nadelen op.

Als je het mij vraagt verdient de hele dag afzien van eten en vooral van drinken daarentegen de kwalificatie medisch onverantwoord, of beter: barbaars, zoals trouwens wel meer religieuze gewoonten een primitieve indruk op mij maken. Blijkbaar koesteren de GroenLinks-jongeren van de Domstad daar andere gedachten over. Uit solidariteit vastten zij maandag de godganse dag mee.

Goed hè?

Nou, niet dus.

Het blíjft mij fascineren, dit soort solidariteitsverklaringen van ultralinks aan orthodox religieus, een dubbelhartigheid die deze ‘progressieven’ naar mijn stellige overtuiging steeds meer kiezers kost. Ik voel mij daarbij gedwongen aan te tekenen dat de GroenLinksachtigen onder ons, wier leider de natie het afgelopen weekeinde nog verbijsterde door zich in een oogverblindend geel trainingspak te laten vereeuwigen (“Doe snel je eikeltjespyjama aan, gek!” riep ik overstuur), hun liefde op religieus terrein uitsluitend aan mohammedanen betuigen, terwijl zij de christelijke polderlanders doorgaans juist louter haat toebedelen.

Ik herinner mij de scheldpartijen op de zwartekousenkudde die de coronaregels aan zijn laars lapte toen zij ter kerke gingen. Ik herinner mij óók de oorverdovende stilte over het feit dat in moskeeën hetzelfde geschiedde.

Ramadan?

Hou toch op.

Nog zie ik de wanhoop in de ogen van dat acht- of negenjarige moslimjochie in de Foodmarkt in Amsterdam-Noord, toen een oudere autochtone medewerker tijdens deze vastenperiode om een uur of vijf ‘s middags het vak met de zakken chips stond te vullen. Nog zie ik zijn totale blijdschap en dankbaarheid toen die winkelbediende zo’n zak heimelijk voor hem openscheurde.

Sindsdien weet ik genoeg.


29 april 2021
We hebben 'm zelf zo gemaakt

Check maar bij de wederhelft: deze meneer had het aangekondigd. En ik niet alleen natuurlijk. Wellicht voorspelde iederéén met een redelijk ontwikkelde sociale intelligentie dat Koningsdag in Amsterdam volledig uit de klauw zou lopen. Maar niet iedereen schrijft Telegraaf-stukkies en ikke lekker wel.

Pardon?

Vraagt u mij om die reden om nog één keer het gerecht te serveren van de hedendaagse polderlandse medemens, en dan in het bijzonder van de mutant waarvan vele duizenden representanten het Vondelpark, de Jordaan, de grachten, het Amstelveld en dat soort wijken en buurten tijdens Koningsdag in een halve dag lieten verworden tot plekken die opvallend veel weg hadden van het decor na afloop van de Eerste Slag bij de Marne?

Oké, dan pak ik nu mijn staafmixer.

Eerst gaan er drie kopjes van de alles-moet-kunnen-mentaliteit zoals die zich in de jaren zestig en zeventig heeft ontwikkeld in de mengbeker. Dat vormt reeds drie generaties achtereen het hoofdbestanddeel van het karakter van deze variant van de polderlandse homo sapiens. Andere onmisbare ingrediënten zijn grenzeloos egoïsme, waarvan ik bij deze twee eetlepels aan de beker toevoeg, alsmede gebrek aan zowel empathie als inlevingsvermogen: óók twee eetlepels.

Onbeschaamheid en hufterigheid: beide één eetlepel. Ontbreken van urgentiebesef en van respect voor andersdenkenden c.q. ouderen: beide één eetlepel. Schijt-aan-dronken-naatje-eigenschap: één eetlepel. Idee dat ze prinsjes en prinsesjes, om niet te zeggen koningen en koninginnen zijn die om die reden altijd en eeuwig voorrang verdienen: één eetlepel. Verwendheid: één eetlepel. Tekort aan incasseringsvermogen: één eetlepel. Weigering om gezag en deskundigheid te erkennen en neiging om de vertegenwoordigers ervan tot het uiterste te tergen: beide één eetlepel. Misvatting dat overheidsmaatregelen voor iedereen gelden, behalve voor henzelf: één eetlepel. Gedachten dat er vooral rechten zijn en geen plichten en dat jij er niet voor de maatschappij bent maar dat de maatschappij er vooral voor jóu is: beide één eetlepel.

Dat is het wel zo’n beetje. Het kan zijn dat ik nog enkele ingrediënten ben vergeten, maar dat maakt niet zoveel uit. Al verdient het wel aanbeveling om Baudet-azijn en Zwagerman-dragon in ruime mate toe te voegen. Getuige het onophoudelijke en ook onverantwoordelijke geschamper en gesneer over corona en lockdown (“Neem twee middelvingers mee!”) van degenen naar wie ze zijn vernoemd, zijn deze kruiden onmisbaar.

Mixen maar!

Proeven, mevrouw?

Valt tegen hè, de smaak?

Tja, we hebben ‘m zelf zo gemaakt, de afgelopen vijftig, zestig jaar. En dus zijn wij er medeverantwoordelijk voor dat-ie zelfs een grote maatschappelijke crisis als de huidige, waarin hem om redenen van volksgezondheid vriendelijk doch beslist is gevraagd om zoveel mogelijk maatschappelijke terughoudendheid te betonen, de belangen van alles en iedereen in totale decadentie en hysterie aan z’n laars lapt.