3 augustus 2021

Toen wist ik 't: die schrijft historie

Toch wel een gemiste kans hoor, voor Nederland, op de Spelen. In plaats van drie gouden medailles had Sifan Hassan er bij het atletiek in Tokio zeven kunnen winnen, namelijk met vier extra overwinningen op de 100, 200, 400 en 800 meter.

Geintje, meneer Sonneberg.

Hoewel…

De 800 meter…

Ik pakte het atletiekschema er toch maar even bij en zag dat die afstand in principe aan haar programma had kunnen worden toegevoegd. Met andere woorden: Sifan Hassan had niet alleen aan de 1500, 5000 en 10000 meter kunnen deelnemen, maar inderdaad ook aan de 800 meter. Klopt: vrijdag 30 juli had zij dan ‘s ochtends de eerste ronde van de 800 meter moeten afwerken en ‘s middags de eerste ronde van de 5000 meter. Maar dat deed zij maandag 2 augustus ook met de eerste ronde van de 1500 meter en de finale van de 5000 meter, die zij met zoveel overmacht won: het eerste Nederlandse olympische atletiekgoud sinds dat van Ellen van Langen in 1992.

Ach, ik ben gewoon een beetje heel erg verschrikkelijk enthousiast.

Diep in mijn hart weet ik beter. Hier spreekt een oude sportfreak, dames en heren luisteraars in Nederland, in oost en west, op zee of waar ook ter wereld. Ik weet dat zij op de 800 meter een vier jaar oud persoonlijk record van 1.56.81 heeft staan. Dat is snel. Maar zelfs haar ranke topfitte lijf van niet meer dan 49 kilo kan misschien niet zoveel aanslagen op haar energievoorraad verwerken. Daarnaast weet ze dat ze voor goud op die afstand net iets tekort zou komen wanneer haar concurrentes pijlsnel van start gaan. En Sifan Hassan gáát ditmaal alleen maar voor goud.

Ik zag Sifan vallen, maandagochtend, bij het ingaan van de laatste 400 meter van de eerste ronde van de 1500 meter. Ik wil niet zeggen dat zij toen, bij het opkrabbelen, eerst even haar zwarte vlechtjes herschikte, het vuil van haar dijbeen veegde en controleerde of haar nagellak de tuimeling ongeschonden had doorstaan. Ze besefte dat enige haast was geboden, maar ze raakte na het opstaan werkelijk geen nanoseconde in paniek, zette er flink de vaart in en had de volop sprintende (!) kopgroep 300 meter verderop alweer achterhaald. En ofschoon het in deze plaatsingsrace niet nodig was, kon zij het natuurlijk niet laten om toch nog even als eerste over de finish te gaan.

Een zege na een valpartij op de 1500 meter!

Dat was echt nog nooit eerder gedaan.

En toen wist ik het zeker: die meid gaat deze Olympics historie schrijven.

O ja, er kan nog van alles gebeuren. Haar geboorteland Ethiopië kan haar op z’n Wit-Russisch ontvoeren omdat ze het daar niet kunnen verkroppen dat zij haar voormalige landgenotes steeds vernedert. Er is voortdurend aardbevingsgevaar in Japan. En dan is er ook nog de wokebeweging die misschien zo boos is dat transgender Laurel Hubbard het gewichtheffen in de superzwaargewichtsklasse voor vrouwen verloor, dat zij een bomaanslag plegen.

Maar verder?

Verder worden dit de Spelen van Sifan Hassan.


5 augustus 2021

Veel vraag naar racisme

Dat komt ervan wanneer er met zo’n beperkt aanbod veel vraag naar racisme is. Dan worden dingen die nuchter beschouwd helemaal niet racistisch zijn door degenen die dat weigeren te aanvaarden óók tot racisme gerekend. Dan krijg je dus nepracisme.

Met name de wel heel luidruchtige wokisten en BLM-angehauchten onder ons, oftewel: zij die er bij voortduring gillend en krijsend op wijzen dat racisme hier aan de ‘witte’ kant geïnstitutionaliseerd is, zullen zich in hun bestaansrecht aangetast voelen zodra die nuchtere beschouwing de overhand krijgt. Wat rest hen nog als in alle redelijkheid kan worden vastgesteld dat de verschillende bevolkingsgroepen, de onvermijdelijke uitzonderingen daargelaten, naar behoren met elkaar omgaan? Het grote niets, vooral op de bankrekening.

Ik sprak Eddy Terstall, Jordanees en intellectueel, met andere woorden: een gevatte goochemerd, die óók links is, maar dan een tikkie anders. Oké, twee tikkies. Mister Ed, zoals ik hem liefdevol noem, kwam met de vraag-en-aanbodtheorie zoals in de openingszin vervat op de proppen nadat ik hem had gewezen op een tweet van oppermillennial Talitha Muusse, het jonge wezen (v, geloof ik) dat er steeds weer in slaagt om heel snel de podia der publiciteit te beklimmen. Om er daarna nog sneller weer vanaf te lazeren, doch dit terzijde.

Komt-ie, die tweet, tot de essentie ingekort.

“Misselijkmakend het racisme in dit land.”

Wat was er gebeurd? Atlete Sifan Hassan had de 5000 meter op de Spelen gewonnen. Omdat zij een moslima is verleidde dat een al jaren vergeefs naar literaire erkenning hunkerende superdeuger tot een andere vorm van racisme, namelijk dat van de lage verwachtingen. Zich terstond - en ongevraagd - over haar ontfermend, sleepte hij haar religie plus Geert Wilders erbij. Over misselijkmakend gesproken. Een discussie ontstond, met als resultaat dat de schijnwerpers op die plek van Sifan werden afgehaald. Zij had er niks aan, zoals zij inderdaad ook niets had aan de vraag die een verslaggever haar stelde nadat na haar zege in dat Japanse stadion zomaar de Snollebollekes ten gehore waren gebracht: “Ken je de Snollebollekes?”

Maar was die vraag ook onaanvaardbaar?

Welnee. De verslaggever wilde slechts iets anders dan ‘Wat gaat er nu door je heen?’ proberen omdat Sifan net als de Snollebollekes in Brabant woont. That’s all. Maar onder aanvoering van Talitha Muusse, die zelfs nog korte tijd Op1 mocht presenteren, werd gewoontegetrouw - “Misselijkmakend het racisme in dit land” - de racismekaart getrokken en begon werkelijk iedereen in de maatschappelijke hoek waarin zij ondanks alles prefereert te verkeren, haar hevig verontwaardigd na te papegaaien.

Hee, zomaar een vraagje in de inbox.

Zeg ome Rob, deed Claudia de Breij soms ook mee?

Niet naar de bekende weg vragen jij!

Een dag zonder racisme is een dag niet geleefd, denken ze misschien wel.

Ik verlang vooral naar een dag zonder dit soort moralistische vingerwapperij.

Dat is hier zo langzamerhand pas echt misselijkmakend.


7 augustus 2021

Je mag kiezen, engel: Teheran of Boedapest

Je gelooft het niet: alwéér een miskleun van Brusselse makelij. De officiële benoeming van de meedogenloze schoft Ebrahim Raisi tot president van Iran moest en zou door een speciale EU-afgevaardigde worden bijgewoond.

Klopt, de Nederlandse ambassadeur ter plekke was er ook: andermaal geen diplomatiek hoogstandje van het Kaagmens. Maar dit is nog een tikkie ernstiger omdat meneer Enrique Mora er namens de EU speciaal voor kwam overvliegen.

Het meest frustrerende is misschien wel dat ze er bij de EU zelf nog steeds van overtuigd zijn dat ze de Europese volkeren verbroederen. Hoe losgezongen van de werkelijkheid ben je dan? Inderdaad roep ik hier regelmatig dat het gat tussen de politiek en de burger mij niet groot genoeg kan zijn. Maar dit heb ik dan niet voor ogen.

U kunt ook niet alles hebben, dus ik sla het krankzinnige Europese klimaatbeleid van Frans Timmermans maar eens over. Wel geef ik nog één ander voorbeeld van het opzienbarende falen van de Unie. Officieel garandeert zij haar burgers ‘een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht zonder binnengrenzen’. Wat is tot nu toe van deze eerste doelstelling terechtgekomen? Het is een lachertje omdat, net als in de andere doelstellingen, met geen woord over de buitengrenzen wordt gerept.

De Unie bewaakt die buitengrenzen niet eens. Het resultaat is een massale instroom van gelukzoekers die óók profiteren van het opheffen der binnengrenzen. Begrijp me niet verkeerd: als ik zo’n gelukzoeker was, zou ik hetzelfde doen. Maar de Europese volkeren bij wie deze eenheidsworst zo hoogdravend door de strot wordt geduwd, krijgen er juist steeds minder ’ruimte van vrijheid, veiligheid en recht’ voor terug. Hier en daar, in Nederland bijvoorbeeld, moeten ze bij de huisvesting soms zelfs een stap opzij doen.

Wie vertegenwoordig je dan eigenlijk?

Gelukkig laat Denemarken de andere lidstaten zien hoe het wel moet.

Wat was het oorspronkelijke onderwerp ook alweer? O ja, de aanwezigheid van een EU-bobo, naast de hotemetoten van oergezellige clubjes als Hamas en Hezbollah, bij de inauguratie van een aartsconservatieve, antisemitische islamist als president van een zeer vijandige staat. Raisi heeft minstens 5000 burgerdoden op zijn geweten, veegt Israël als het even kan van de wereldkaart en hangt homo’s het liefst in het openbaar op.

Hoe haal je, als EU, zoiets in je hoofd als je onlangs nota bene een lidstaat, namelijk Hongarije, bewust het mikpunt hebt gemaakt van een door schrikbarend veel media weldadig begeleide haatcampagne aangaande uitgerekend het LHTBenzovoorts-beleid in dat land? Het handelen van die soms wel heel erg corrupte meneer Orban stuit mij óók tegen de borst. Maar in Boedapest bleek een Gay Parade met 30.000 deelnemers onlangs geen enkel probleem.

Serieuze vraag aan de nichten onder ons: waar woon je liever, in Teheran of Boedapest?

Antwoord bekend.

De EU heeft zichzelf totaal, volledig en compleet voor joker gezet.

Voor de zoveelste maal.


10 augustus 2021

Alles is super tegenwoordig

Zo ik een nazi ben, ben ik een taalnazi. Ik durf te wedden dat deze variant op die beroemde uitspraak van Couperus (“Zo ik iets ben, ben ik een Hagenaar”) niet eerder is gemaakt.

In de geruststellende wetenschap dat ik de wappionische antivaxxers onder ons, die mij steeds nadrukkelijker tot een aanhanger van het nazisme rekenen, er liefdevol mee tegemoet kom, munt ik ‘m bij dezen. En dat doe ik dan vooral om te verklaren hoe het komt dat ik mij helemaal te pletter erger aan het feit dat het woord ‘super’ zich in onze taal heeft geworteld gelijk zevenblad in een slecht onderhouden tuin.

Werkelijk alles is super tegenwoordig. Werkelijk alles is supermooi, supergoed, superslecht, supergaaf, supervet, noem maar op. Je wordt er bijna superkrankjorem van. En het woekert maar door. Betaal bijvoorbeeld maar eens met een ‘Tikkie’ van ABN/Amro. Wat krijg je dan na een succesvolle transactie te lezen? Dat de ontvanger ‘superblij’ is. Serieus! Hoe weten ze dat bovendien? Misschien denkt die ontvanger wel: “Zo, valt dat bedrag even tegen. Ik ben hier superontevreden over.”

Zaterdagavond was hockeyster Frédérique Matla met enige teamgenoten en bondscoach Allyson Annan te gast bij Studio Tokio. Een dag eerder hadden de Nederlandse dames, in Japan, op imponerende wijze de Olympische titel binnengesleept. En huppekee: 36 uur later reeds zaten ze aan de andere kant van de wereld, in Scheveningen, aan tafel bij Henry Schut, die speciaal voor Matla, op wier flegmatieke manier van hockeyen ik verzot ben, een filmpje van ex-international Maartje Paumen liet zien.

In den beginne was Maartje belangrijk geweest voor de speelster van ‘s-Hertogenbosch. Daarom gaven ze haar de kans om een videoboodschap voor haar voormalige pupil in te spreken. Op zich was dat een leuk idee, maar wat mij betreft haalde Paumen veel van de glans van haar speechje af door talloze malen ‘super’ aan een woord toe te voegen. Ook zij dus! Waarom, in vredesnaam? Zeg het mij, Maartje! Waarom moet iets supermooi, supergoed, superslecht, supergaaf of supervet zijn wanneer je het ook mooi, goed, slecht, gaaf of vet kunt noemen? Vanwaar toch die neiging om daar telkens die versterkende betekenis aan te geven?

Vrijheid blijheid, hoor. Ik verklaarde Jennifer Aniston maandag weliswaar onvoorwaardelijk de liefde toen ik las dat zij niet langer antivaxxers tot haar kennissenkring wenst toe te laten, maar ik ben en blijf tegen een vaccinatieverplichting. Om eens iets te noemen. Er zijn namelijk grenzen. Aan de andere kant kunnen we op het gebruik van het woord ‘super’ toch wel een boete van € 95 zetten? Dat doen ze de laatste tijd bij alles, dus daar moeten we het toch eens serieus over hebben.

Geloof me, er zijn zelfs mensen die ‘super’ voor hun voornaam zetten en onder dat pseudoniem vervolgens zinnen produceren als: “Ze hebben alles tot in perfectie uitgedacht en in vele tientallen jaren uitgewerkt tot in de kleinste duivelse details. Van 5G tot surveillance drones, nanomachines en botswarms, van onderhuidse chips tot politierobots en alles monitorende apps. Van duizenden gedetailleerde Covid protocollen, die in februari 2020 al klaar lagen voor gebruik, tot Sustainable Development Goals in bedrieglijk frisse lentetinten.”

Waarschuwing: dit is géén grap.

En dat wordt dan door Thierry Baudet gedeeld.

Super, niet?


12 augustus 2021

Deze teringlijer heeft nieuws

Mijn eigen klimaatoplossing is hier reeds eerder toegelicht, maar laat ik haar voor alle zekerheid toch maar even herhalen: overal kerncentrales neerpleuren en bij alle kerels een knoop in de piemel. That’s it, jongens, meisjes en andere mensachtigen. Simpel maar doeltreffend. Dan drijft Leonarda 12 nooit meer van Echt naar Escharen.

Behalve misschien na een frontale botsing met een ander hemellichaam zoals zo fraai verfilmd in Melancholia van Lars von Trier, zal Moeder Aarde het allemaal wel overleven. Maar de bijna acht miljard exemplaren van de homo sapiens die haar tamelijk expansief bevolken krijgen het inderdaad behoorlijk moeilijk indien we alles laten zoals het nu is.

Ook hier geldt echter dat elk nadeel z’n voordeel heb. Als wij met z’n allen worden uitgeroeid worden tevens de talloze Feyenoord-hooligans uitgeroeid die met die ene nog net niet kapot gezopen en -gesnoven hersencel waarover zij nog beschikken hebben uitgedacht dat het aanbeveling verdient om Steven Berghuis en zijn gezin met de dood te bedreigen. Dat is een geruststellende wetenschap.

Nu zullen er, met name in die wel heel apocalyptische GroenLinks-kringen, ongetwijfeld landgenoten zijn die zich storen aan de ondraaglijke lichtheid waarmee ik deze pijlsnel naderende ondergang der mensheid beschouw.

Zo las ik een tweet van een vooraanstaand lid van de groenlinkse gemeenschap, een archeoloog die vertelde hoe zijn achtjarig kind de nacht na de publicatie van het meest recente IPCC-rapport huilend was wakker geworden. Hoe zou dat nou komen. En ene Sybren Kooistra, volgens eigen zeggen ooit ‘stormtrooper van de moderne campagnemethodes’ van Jesse Klaver, gooide er zomaar het volgende bericht uit.

“Ik ben zo f*cking woest op al die boomers en ‘redelijke midden’ losers. Ben furieus. Jullie hebben onze, en ook jullie eigen, toekomst totaal verneukt. En zelfs nu gaan jullie je niet herpakken, hè. Teringlijers.”

Nou, Sybje, deze teringlijer heeft nieuws voor je. Ik ben tot veel, zo niet tot alles bereid wanneer het om de toekomst van mijn kleinkinderen en achterkleinkinderen gaat. Maar ten eerste heb ik niet zoveel meer op met intergouvermentele doemdenkinstanties die nu al ruim een halve eeuw de ondergang van de wereld binnen tien of twintig jaar voorspellen. Ten tweede zijn de drastische maatregelen die Frenske Timmermans en Didi Samsom voor ogen hebben volstrekt zinloos zolang zij geen ruimte bieden aan kernenergie, waarvan de voordelen de nadelen verre overtreffen. Ten derde is het de hoogste tijd dat wordt erkend dat de extreme bevolkingsgroei de grootste boosdoener is. Tenslotte voel ik er niks voor om als Europeaan heel braaf een sober monnikenleven te gaan leiden terwijl ze elders het economische gaspedaal ouderwets blijven indrukken.

In Azië staat de bouw van zeshonderd steenkoolcentrales op het programma en alleen al in China willen ze de komende drie jaar dertig nieuwe vliegvelden aanleggen.

Ik noem maar wat.

Je doet ‘t met z’n allen of je doet ‘t niet.


14 augustus 2021

BLM-angehauchten verzamelen!

Kijk, die 150 vrijwilligers, daar hoor ik vanzelfsprekend ook bij. Wat dacht je dan. Zo’n kans laat ik als doorgewinterde verraaier echt niet lopen en volgens de allerhoogste popo wordt er toch niet gescreend.

Mag ik aannemen dat de lezer weet waarover ik het heb?

Nee?

Zucht.

Aan het IJ ligt een dorp. Het heet Amsterdam en het lokale fietsvolk, voor wie rode stoplichten en zebrapaden al jarenlang niet meer bestaan, heeft er na de laatste verkeersbeleidswijzigingen net zoveel te vertellen gekregen als zijn equivalent de Taliban in Kandahar (en de automobilist net zoveel als een twaalfjarig seksslavinnetje in die stad). Verder vallen in 020 dagelijks slachtoffers bij schiet- en steekpartijen.

Welnu, in deze lieve stad van hoop is winkelen dientengevolge een kwestie van laveren tussen neergestoken en -geschoten medeburgers geworden. Dat is best een onrustbarend dingetje en daarom lanceerde de burgermoeder – je bent criminologe of je bent het niet – een revolutionair plan: ontwapening van het straattuig. Hoe verzint ze het! Helaas was daar gemeenteraadssteun voor nodig en die kreeg ze van die naïeve deugmalloten van D66 en GroenLinks uitsluitend wanneer ze kon garanderen dat er etnisch níet zou worden geprofileerd.

Iedereen heeft zo zijn prioriteiten.

Toen bedacht ons Fem een unieke truc: de wapencontroles laten bijwonen door ongescreende vrijwilligers die moeten checken of de hermandad haar in de praktijk nogal uitbundig ontwikkelde neiging om zich op mensen met een getinte huidskleur te concentreren kan onderdrukken.

Zelf denk ik stiekem dat men zich vanwege die ervaringen júist op die bevolkingsgroep zou moeten richten, maar ik kijk vast te vaak naar Opsporing Verzocht. Daarom citeer ik toch maar mr. Theo Hiddema, die er een gewoonte van heeft gemaakt om het nuttigen van een goed glas wijn in de kleine uurtjes te combineren met het rondsturen, via WhatsApp, van zijn gedachtespinsels aangaande van alles en nog wat: „Onvoorstelbaar dat weerbare en trotse Amsterdamse politiemensen zich laten opschepen met een klikbrigade van door Halsema opgeroepen dilettanten. Dienders, zij pleegt eerroof op jullie beroep! Nu actie: jullie korpschef moet bij Ollengren haar ontslag eisen!”

Niet dat ik mij iets van mr. Theo aantrok. Ik meldde mij terstond als vrijwilliger. Op klikgebied hebben Amsterdammers al een jaar of 80 een naam hoog te houden, dus wie ben ik om die traditie om zeep te helpen.

Ik ben benieuwd of die 149 anderen inderdaad allemaal BLM-angehauchten zullen zijn die van iedere scheet een donderslag maken, hetgeen te vrezen valt, en lever hierbij alvast mijn eerste bijdrage in de vorm van een vraag aan onze geliefde eerste burger: waarom, hoogedelachtbare vrouwe, alleen controles in de wijken Bijlmer-Centrum, Burgwallen Nieuwe Zijde, Geuzenveld, de Dapperbuurt en de Waterlandpleinbuurt, zoals u van zins bent?

Dat is op zich al etnische profilering.

Komaan, skotoe, eerst de Diepenbrockbuurt!


17 augustus 2021

Mijn Ankje uit Madurodam

Of ik ook rare tics heb? Nou & of. Wat te denken van het feit dat ik steeds wanneer Ank Bijleveld zich in welke vorm dan ook aan mij openbaart, heel olijk mijn eigen variant op ’Margootje’ begin te neuriën, je weet wel: het liedje van Wim Sonneveld over dat piepkleine inwoonstertje van Madurodam.

“Mijn Ankje, mijn Ankje, ze zwom in mijn drankje

Ze trok aan mijn haar, ze zat op mijn mouw

M’n kleine vriendinnetje, zo’n neusje, zo’n kinnetje

Ze riep in m’n oor: ik hou zo van jou

Mijn Ankje, mijn Ankje, naast mij op ‘n bankje

Mijn Ankje, mijn Ankje, uit Madurodam.”

Dat dit liedje telkens weer als zodanig in mij opborrelt zodra mij nieuwsberichten bereiken waarbij ons ministertje van defensie is betrokken, heeft volgens mij niet alleen van doen met de wetenschap dat mijn Ankje zo klein van gestalte is, maar ook met mijn overtuiging dat haar functie heden ten dage eveneens van miniformaat is.

Wat ben je nu helemaal, als Nederlands bewindspersoontje met die nagenoeg lege portefeuille?

Niet echt de gelijke van Sergej Koezjoegertovitsj Sjojgoe, om maar eens iemand te noemen.

Sergej Sjojgoe is de minister van defensie van Rusland en boezemt je alleen al met zijn vorsende blik en de imponerende hoeveelheid eremetaal op zijn generaalsuniform angst in.

Ik weet het, de huidige situatie verdient eigenlijk geen lichtvoetige approach. ‘t Is goed mis in Afghanistan, waar in de loop der jaren nota bene 25 Nederlandse militairen sneuvelden - voor de kat z’n viool zoals nu blijkt. En dat mijn Ankje op de avond dat de Taliban Kaboel binnenraasde liet weten dat zij gezellig naar de film was geweest en zich een dag later, in een reactie op die ‘onverwachte’ inname, liet ontvallen dat de militaire missie wel degelijk zin had gehad omdat ‘de Afghanen nu weten dat het anders kan’, is typerend voor de stand van zaken.

Net als veel media, laat de Nederlandse politiek zich met name leiden door gedachten van pacifistische aard. Want oorlog betekent schieten en schieten is gemeen en daarom moeten we de wereld desnoods middels eenzijdige ontwapening laten zien dat we zonder kunnen. Er is waarschijnlijk geen enkel ander land ter wereld waar op dit gebied zoveel naïviteit ten toon wordt gespreid. Ons leger bestond daardoor op een gegeven moment nog slechts uit anderhalve tank en een paardenkop en onze ministers van defensie werden gaandeweg steeds vaker uithangborden van vooral ter linkerzijde gewenste maatschappelijke vernieuwingen, bijvoorbeeld aangaande de man/vrouw-relatie, die elders misschien wel hun vruchten afwerpen, maar niet in die keiharde, cynische hoek.

Wat dat betreft is Nederland inderdaad net Madurodam.

Vraag het maar aan Sergej Sjojgoe: je hebt gewoon een soldaat op defensie nodig, klaar.

Hoe lang zal het nog duren voordat ik het volgende couplet zing?

“Waar ben je, mijn Ankje, geen enkel bedankje

Ik zoek onder 't kussen, ik kijk in m'n hoed

Ik zoek in de laatjes, in hoekjes en gaatjes

Nou ben je verdwenen voor altijd, voorgoed.”


19 augustus 2021

Haben Sie eine Stunde?

Viel er toch nog het een ander te lachen bij al die Afghaanse ellende. Dat is belangrijk, vergis je niet. Lachen heeft een pijnstillende werking, bestrijdt stress en bevordert het ademhalingsritme en de spijsverterering. Dat zeggen de Ab Osterhausen van de lachologie en dus is het zo.

Wat was er gebeurd?

Haben Sie eine Stunde?

Eerst had de VN-Veiligheidsraad de kersverse machthebbers opgeroepen om een “inclusieve en representatieve regering te vormen, met een gelijkwaardige deelname van vrouwen”. Goedbeschouwd vormde dat al voldoende aanleiding voor een onbedaarlijke aanval van de slappe lach. Het straalde immers dezelfde grenzeloze naïviteit uit als dat grote VN-billboard met de 'Sustainable Development Goals' in Afghanistan op de achtergrond van die opmerkelijke foto waarop doodsbange vrouwen en kinderen door zo’n Taliban-baard onder vuur werden gehouden. Maar ik was op dat moment zo ontdaan over het amateurisme waarmee verschillende westerse naties, waaronder uiteraard Nederland, de Talibanese machtsovername tegemoet waren getreden, dat ik nog niet in staat was iets goed te beschouwen. Dat geschiedde pas na het eerste antwoord. “Wij willen absoluut een inclusieve overheid”, zei Taliban-woordvoerder Suhail Shaheen glashard.

“Verrek, de beulen zijn woke geworden!” schaterde ik tegen mijn al even verbaasde wederhelft. “Nog even en er trekt een Gay Parade door de straten van Kaboel terwijl een non-binaire Taliban-premier samen met zijn/haar dochtertje dat vroeger zijn/haar zoontje was dolenthousiast toekijkt!”

Vervolgens, echter, gebeurde wat ieder normaal denkend mens verwachtte. Tijdens de eerste officiële eerste persco van de heren werd een voorwaarde gesteld: wat Afghaanse vrouwen willen dient wel in overeenstemming te zijn met de shariawetgeving zoals door de Taliban toegepast. Waarna het lachen mijn vrouw en mij subiet verging. Want toen wisten wij weer dat er maar één islam is voor dit soort primitieven: de meest achterlijke en barbaarse variant, waarbij meisjes geen scholing meer krijgen maar vaak als seksslaafjes dienen te fungeren, om maar eens iets te noemen.

Zullen we toch nog twee keer lachen?

Welja joh, het is hartstikke gezond!

1. Zowel het Journaal als Nieuwsuur voerde een Afghanistan-deskundige op. Ze waren allebei toevallig van dezelfde kunne als ons deze week zo blunderende ministerstrio en ze hielden er gezien de eerste beloften die vanuit het presidentiële paleis in Kaboel waren gedaan allebei ook serieus rekening mee dat er een Taliban 2.0 is opgestaan, vatbaar voor moderniteiten.

2. Onze huidige minister van Buitenlandse Zaken, beter bekend als het Kaagmens, stond op het moment dat haar trouwe Afghaanse medewerkers in Kaboel niet meer wisten waar zij het zoeken moesten omdat zij door alles en iedereen van haar departement ijskoud in de steek waren gelaten, doodleuk in de pannen te roeren voor Ploumploum en de Jessias, met wie zij op háár beurt een coup wil plegen.

Woeha…

O, u lacht níet.

Mm, ik eigenlijk ook niet.


21 augustus 2021

De dood of de gladiolen

Jottem, een fusie tussen de PvdA en GL! Nou ja, oké: ze gaan voorlopig nog als één team onderhandelen. Maar dat is bijna al hetzelfde.

Dat ook de Jessias er ditmaal voor te porren was, mag overigens geen verbazing wekken: zelfs wanneer je hem een ministerspost belooft op voorwaarde dat hij de Nederlandse biomassacentrales per direct sluit, overal zo snel mogelijk kerncentrales laat bouwen, het Klimaatakkoord in de prullenbak gooit, geen vluchteling meer in het land toelaat, alle moskeeën sluit en ook nog eens het schandknaapje wordt van Thierry Baudet én Geert Wilders, dan doet-ie ’t.

Ik snap ’t wel, hoor.

Het is pure overlevingsdrang.

Na de laatste verkiezingsuitslag en de daaropvolgende vernietigende analyse van het Wetenschappelijk Bureau van GL, resten Jesse Klaver nog slechts twee keuzes: de politieke dood of de regeer-gladiolen. En laten we wel wezen, wie eikeltjespyjama’s draagt is geen Jan van Speijk. „Een infame Brabander worden? Dan liever de lucht in!” zal Jesse nooit roepen. De ene Brabander is de andere nu eenmaal niet.

Meeregeren. Daar gaat het Ploumploum en de Jessias om, vergis u niet. Dat notabelen van de PvdA en GL al fusiebesprekingen hielden had ook vooral dáármee van doen. Klopt, het zijn inmiddels Calimero-partijtjes en als ze samenwerken kunnen ze bijvoorbeeld net doen alsof ze lekker net zo groot zijn geworden als de PVV. Maar in de eerste plaats schuilt vooral de wetenschap erachter dat Mark Rutte niet én met de PvdA én met GL in een kabinet wil, terwijl het Kaagmens dat per se wél wil. Dus dan probeer je zoiets.

O ja, over het Kaagmens gesproken: van een Facebook-vriendin mocht ik het verzoek ontvangen om voortaan af te zien van deze omschrijving wanneer ik de huidige D66-voorvrouw bedoel. Ik heb het serieus overwogen, maar moet helaas concluderen dat er geen fatsoenlijk alternatief is. Kaagamoebe, zoals iemand voorstelde, vind ik echt niet netjes. En Kaagreptiel? Zou kunnen, maar toch te platvloers wat mij betreft. Ik zou bij God niet weten welke mogelijkheden mij nog resten en kan het verzoek van deze mevrouw derhalve niet inwilligen.

Enfin.

Was het Kaagmens degene die de mogelijkheid opperde om te trachten GL en de PvdA wat nadrukkelijker aan elkaar te koppelen? Ze kookte zondagavond voor Jesse en Lilianne. Het is dus denkbaar dat zij er toen in al haar machtswellust, hopende dat zij op die manier Mark Rutte zou kunnen overtuigen, tijdens het opdienen van haar vermaarde heksensoep over begon. Nieuw leiderschap, weet u wel.

Of zit Mark er zelf achter?

Ik hoor het hem al roepen, met een stalen gezicht: „Nu is het eigenlijk al één partij. Ik heb altijd gezegd dat dat voor mij bespreekbaar is.”

Door schade en schande wijs geworden, sluit ik helemaal niets meer uit.

Al wil ik nog wel één ding kwijt: ook met deze vorm van samenwerking tussen de PvdA en GL, is de kiezer voor de zoveelste maal belazerd.


24 augustus 2021

Zo kan het niet langer met links

Zal ík links dan maar redden? Iemand moet het doen. Ofschoon ik nu al aarzel over de volgende zin. De keuze is: a. ik wil links helemaal niet kwijt, b. ik wil links niet helemaal kwijt. Ik laat het voorlopig maar in het midden.

Zo kan het in elk geval niet langer. Je zou het gezien hun grote bek niet zeggen, maar links verliest nota bene al jaren achtereen terrein.

Voor het huwelijksfeest van een vriend verbleef ik vorige week enkele dagen in het Zweedse plaatsje Saltsjöbaden: veel water, veel schoonheid. Veel wijn ook, trouwens. Onder de douche, ‘s ochtends, zag ik plots twee kleine spinnetjes richting het afvoerputje gespoeld worden. Ze dreven onvermijdelijk naar elkaar toe en toen ze tegen elkaar botsten raakten hun pootjes direct in elkaar verstrengeld. Net de PvdA en GroenLinks, dacht ik. Die zijn ook op weg naar het afvoerputje en klampen zich eveneens in paniek aan elkaar vast.

Het is me toch wat. Sta je the day after the night before te douchen in het verre Saltsjöbaden, houdt dat achterlijke gedoe van die twee linkse polderlandse partijtjes je nóg bezig. Al was het inderdaad wel héél mal, wat er nu weer gebeurde. Ploumploum en de Jessias kregen een bord heksensoep bij het Kaagmens thuis en huppekee: terstond staken zij een dikke middelvinger op naar de volgelingen die nog over zijn door zich bij de kabinetsformatie voortaan als één fractie te presenteren. Zogenaamd om samen met D66 een blok te kunnen vormen tegen de VVD en het CDA, maar in werkelijkheid natuurlijk om gelijk Rataplan aan de ketting van het Kaagmens te liggen.

Aparte manier om je doodvonnis te tekenen, dacht ik. Dit is noodsprong numero zoveel, andermaal resulterend in kiezersbedrog. Hier moet zo snel mogelijk een einde aan worden gemaakt, want ik wil links helemaal niet kwijt - of niet helemaal, daar ben ik nog steeds niet uit. Het land heeft klassiek links nodig want dat neoliberale graaikapitalisme waarmee bijvoorbeeld steeds meer mensen de toegang tot de woningmarkt wordt ontzegd mag niet blíjven woekeren.

Oké, het reddingsplan.

Wees bereid, Ronald Plasterk. Durf het aan, Paul Scheffer. Boarding time, Eddy Terstall, geef VrijLinks een politiek vervolg. Vorm een verbond met andere balende PvdA’ers die nog weten waarom hun beweging ook alweer is opgericht, alsmede met niet-PvdA politici zoals Boris van der Ham en Femke Merel van Kooten (filmmaker Martin Koolhoven zei ook al iets dergelijks en kreeg uiteraard onmiddellijk domlinkse hoon uit de marge over zich heen). En begin een nieuwe, seculiere, ouderwets sociaal-democratische partij waarin voor de woke- c.q. diversiteitswappies van GroenLinks, voor conservatieve religieuzen en voor degenen die wegkijken wanneer de nadelen van de multiculturele samenleving zich openbaren géén plaats is. Probeer wellicht ook Pieter Omtzigt te interesseren, hoewel hij misschien niet in het linkse, seculiere plaatje past.

Geloof me, het is de enige redding.

Graag gedaan, kameraden.

Eén ding: het wetenschappelijk bureau van de partij mag níet naar mij worden vernoemd.

Er zijn grenzen.


26 augustus 2021

Ben je dan een aansteller of niet?

Je zou er bijna een Kurt Cobaintje van gaan doen: Spencer Elden, die 30 jaar geleden (!) als poedelnaakte baby van vier maanden oud rondspartelend in het water op de hoes van het album Nevermind van Nirvana werd afgebeeld, eist van de overgebleven leden van deze voormalige grungeband ineens een schadevergoeding van 150.000 dollar wegens het verspreiden van kinderporno.

Waarschuwing: dit is geen grap.

Welkom in het jaar des Heren 2021, waarin Bob Dylan ook al plotseling werd aangeklaagd door een vrouw omdat hij zich 56 jaar geleden (!), toen zij nog minderjarig was, aan haar zou hebben vergrepen.

Oei, denk ik nu. Zou de gemiddelde Hoogland-lezer wel weten waarover ik het in de openingsalinea heb? Dikke kans dat hij of zij tot de hier en daar vroegtijdig doodgewenste categorie dorhouters behoort die Nevermind wegens te veel herrie aan zich voorbij heeft laten gaan. En dat terwijl zij zich misschien nog wel I won’t stand between them kunnen herinneren, de door velen ten onrechte vergeten hit uit 1970 van Bonnie St. Claire, die zondagavond bij een van de beste - want meest begrijpelijke - afleveringen uit de geschiedenis van Zomergasten op hartverwarmende wijze eerherstel kreeg van gast Hans Klok.

Weet je wat, ik leg het even uit.

Kurt Cobain was de Amerikaanse leadzanger van Nirvana. In tegenstelling tot Bonnie St. Claire, die er soms ook best moeite mee had, kon hij het leven uiteindelijk niet aan, reden waarom hij begin april 1994 een kogel door zijn hoofd joeg. Een grungeband koppelt de strakke eenvoud van punk en indierock aan het overstuurde gitaargeluid van heavy metal (Wikipedia). Nirvana was beroemd. Spencer Elden is een eikel.

De vraag is nu: waaróm is Spencer Elden een eikel?

Vijf jaar terug begon Spencer zomaar te zeuren: “Recentelijk ben ik me gaan afvragen: wat als ik het niet oké vind dat mijn freaking penis aan iedereen wordt getoond? Ik had niet echt een keuze.” En: “Als ik naar een honkbalwedstrijd ga denk ik soms: man, iedereen bij deze wedstrijd heeft waarschijnlijk mijn kleine babypenis gezien.”

Ben je dan een godsgruwelijke aansteller of niet? Het pielemuisje van de vier maanden oude baby is inderdaad op die albumhoes te zien. Maar ieder gezond redenerend modern mens denkt daarbij slechts: wat een schattig jochie in dat water. Zijn ouders hadden nota bene toestemming gegeven en het is en blijft in de eerste plaats een vertederende, onschuldige foto. In welk honkbalstadion dan ook, was er daarom tot voor kort helemaal niemand te vinden die bij het aanschouwen van Spencer Elden op de tribune onmiddellijk aan diens plassertje van vroeger dacht.

Ja, nu wel.

Omdat híj het met z’n domme kop aanhangig heeft gemaakt.

De eikel.

“Elden stelt emotionele schade te hebben opgelopen, waardoor hij minder goed presteerde op school en inkomen heeft verloren”, las ik.

Ook dat nog.

Ik smeek u, judge, lach Spencer Elden alstublieft midden in zijn gezicht uit.


28 augustus 2021

Ga je gang maar met je valse gekwezel

Bavink laat mij weer eens uit en trekt mij, wetende dat daar een weckpot met hondenkoekjes achter de toonbank staat, naar binnen bij een zaak voor koffie- en theebenodigdheden waar ook coffee2go wordt aangeboden. Aan haar wens wordt traditiegetrouw terstond voldaan, aan de mijne eerst nadat er een kleine dialoog heeft plaatsgevonden.

„Graag een doppio om mee te nemen”, zeg ik tegen de uitbater. „Doe maar zonder dekseltje.”

„Het mag gelukkig weer”, grijnst hij.

„Hoe bedoelt u?”

„Tijdens de lockdown mocht het alleen mét dekseltje.”

„Dit is een grap, mag ik aannemen?”

„Nee, meneer, dit is serieus. Verscheidene malen boa’s op bezoek gehad toen we als winkel dicht moesten maar wél nog coffee2go aan voorbijgangers mochten meegeven. Ik kon een fikse boete tegemoet zien indien ik mijn koffie vanachter mijn provisorische loketje zonder dekseltje zou verkopen. Zoiets werkte samenscholingsbevorderend, zeiden ze. Samenscholingsbevorderend. Dat woord vergeet ik nooit meer. Het mocht echt alleen met dekseltje. Welkom in Amsterdam!”

Dit is de druppel, besef ik. Weg moet ik hier, weg, weg, weg! Met mijn dekselloze kartonnen beker doppio in de hand trek ik Bavink veel sneller dan gewoonlijk naar huis.

Ik moet weg uit dit angstaanjagend kafkaëske land, waar alleen gehandhaafd wordt wanneer de dignitarissen en hun onderknuppels geen risico lopen. Ik moet weg uit dit weekdierenoord, waar angst en lafheid het gezag kenmerken, waar men wegkijkt bij de werkelijke maatschappelijke problemen en waar de burgers op tal van gebieden verregaande maatregelen worden opgelegd waarvan iedereen weet dat ze niet zullen werken zolang de belangrijkste oorzaken van de ellende ongemoeid worden gelaten.

Ik heb het gehad met de zowel bestuurlijke als ambtelijke en journalistieke, veelal linksliberale arrogantie waarmee het fatsoen wordt geclaimd en waarmee de gewone man en vrouw in toenemende mate worden gekapitteld. Ik heb het gehad met onze besluiteloze hoogste regionen, met die slappe afschuifhap die nergens verantwoordelijkheid voor durft te nemen, zoals op landelijk niveau het Afghanistan-beleid bijvoorbeeld aantoont - op 3 juni reeds riep de Kamer de regering op tot evacuatie en pas nadat de Taliban Kaboel hadden ingenomen werden de eerste onthutsend zwakke pogingen ondernomen. Resultaat: 30 achtergebleven tolken.

Blijf maar lekker, bij de formatie, dikke middelvingers opsteken naar de kiezer. Blijf maar lekker, hier in 020, regenboogvlaggen ophangen en klop jezelf daarvoor maar weer goed op de borst. Ga gerust door met het aanleggen van gaybrapaden en met dat brave woke-, gender- en BLM-gedoe. En pak vooral ook, terwijl de ware criminelen geen strobreed in de weg wordt gelegd, de kleine ondernemers aan wanneer zij een doppio zonder dekseltje aan de man willen brengen. Het lost allemaal niks op, maar ga je gang maar met dat valse gekwezel. Voor nu vind ik het even best.

Wij zijn weg hier, Bavink en ik.

Tot over twee weken.