2 augustus 2022

Eruit jij, vieze extreemrechtse nicht!

Hoho, ventje, wat zijn wij hier van plan? Ik kan jou niet zomaar binnen laten. Het Milkshake Festival heeft huisregels. Waarom ben jij naar het Westerpark gekomen?

Mag ik eerst even zeggen dat ik jou de lekkerste bewaker ooit vind? Het gat dat je in de achterkant van je leren broek hebt geknipt trok subiet mijn aandacht. Je billen zijn ietwat aan de harige kant, maar je kunt niet alles hebben. Zullen we straks iets afspreken bij de Monkey Pox Fellatio Challenge achter op het terrein?

Nou, dat aanbod sla ik niet bij voorbaat af, want je hebt een pracht van een piercing in je tong. Toch moet je eerst nog een paar vragen beantwoorden. Wij hebben, als Milkshake Festival, nu eenmaal met de Pride-organisatie afgesproken dat de LHBTI’ers die aan het feest meedoen zich aan bepaalde afspraken hebben te houden. Jij bent dus gay?

Wat dacht je dan, gekkie. Is water nat? Is een cirkel rond? Is sneeuw wit?

En je bent solidair met de LHBTI-gemeenschap?

Maar natuurlijk, lieverd! Er moet zo snel mogelijk een einde komen aan alle haat die ons nog steeds ten deel valt. Het is te krankzinnig voor woorden dat er nog altijd landen zijn waar wij simpel en alleen vanwege het feit dat wij op mensen van ons eigen geslacht vallen de doodstraf kunnen krijgen. Ik ben daarom zelfs heel activistisch.

Goed zo! Wat doe je zoal?

Ik ben bijvoorbeeld lid van De Roze Leeuw. Daarom zijn wij zo blij met de Pride en…

Pardon? De Roze Leeuw?!?

Ja, dat zei ik toch.

Maar dan mag jij hier niet naar binnen, schoft! Jullie zijn transfoob!

Nee hoor, snoes, dat zijn wij niet. De Roze Leeuw is een organisatie die zich inzet voor de belangen van homo’s, lesbiënnes en biseksuelen, maar trekt zich wel degelijk ook het lot van de transseksueel aan. Wel hebben wij zo onze bedenkingen over de manier waarop kinderen die nog geen idee hebben wat zij met hun leven aanmoeten de transwereld worden ingezogen. De rol die sociale besmetting speelt wordt ten onrechte ontkend en een ander probleem is dat ze niet of nauwelijks nog terug kunnen. Er zijn zelfs al zelfmoordgevallen bekend. Maar die bedenkingen heeft ieder gezond mens.

O, nu beweert meneer ook nog eens dat ik ongezond ben! Scheer je weg!

Hallo!? Ik ben homo! Ik stem geen D66 of GroenLinks, dat klopt. Maar volgens mij is de Pride in de eerste plaats voor de holebi’s in het leven geroepen, en niet voor mensen met een bepaalde politieke overtuiging. Nu we het er toch over hebben: ik zag dat Black Lives Matter ook meedoet. Wat heeft díe club hier te zoeken?

Ah, daar heb je dus óók al problemen mee.

Niet als het om Black Gay Lives gaat. Maar die indruk heb ik niet. Wat jammer eigenlijk dat jullie geen Palestijnse vlag hebben opgehangen. Dan was het beeld helemaal compleet geweest.

Welk beeld?

Dat weet jij best, pop. Wist je trouwens dat er in de Gazastrook op homoseksuele handelingen tien jaar cel staat?

Eruit jij, vieze extreemrechtse nicht!


4 augustus 2022

Moeilijk hoor, denken als een Bokito

Jarenzestigkind, deze jongen. Make love, no war, weetjewel. Ik kende ‘San Francisco’ van Scott McKenzie zelfs uit mijn hoofd. Maar no worries: nadien kreeg zowel behoudendheid als realiteitsbesef, zoals zo vaak wanneer je wilde haren zo langzamerhand allemaal door het doucheputje zijn gespoeld, gezond grip op mij. Al hield ik dit eraan over: nog steeds schud ik meewarig het hoofd wanneer het borstgeroffel der supermachten weerklinkt.

Soms schiet ik zelfs danig in de lach.

Bespottelijk gorillagedrag, dat is het.

Nu China weer.

Speaker Nancy Pelosi bezoekt Taiwan - en niet met de Henri Dunant, het vakantieschip waarmee veel van haar generatiegenoten plegen te reizen. Oma Nance doet het met een van alle gemakken voorziene Boeing en bovendien met veel bombarie vooraf. Mede dankzij de dreigementen die Peking uitte nadat zij haar voornemen wereldkundig heeft gemaakt, volgt gans het web haar vlucht via Flightradar24. Het gaat hier immers om het eiland dat zich na een barre burgeroorlog in 1949 afscheidde van de Volksrepubliek China, 73 jaar geleden (!), maar dat door de brute mensenrechtenverkrachter Xi (al draagt een aap een mooi blauw pak, hij is en blijft een grote zak, dichtte ik als tienjarig jochie reeds voor mijn vader) nog altijd wordt beschouwd als een afvallige provincie die zo snel mogelijk tot de orde dient te worden geroepen. In zijn toespraak tijdens de meest recente Nationale Volksvergadering, waarbij tal van hotemetoten welkom waren maar het volk uiteraard niet, benadrukte Xi dat nogmaals (Taiwan is overigens ook door Nederland nog steeds niet officieel als onafhankelijke natie erkend).

Xi boos, natuurlijk.

Zo boos zelfs, dat hij allerlei militaire oefeningen in de directe omgeving van Taiwan aankondigt, waarbij de zonaanbidders op de Chinese stranden tegenover - en in het zicht van - Taiwan direct door tanks worden verdreven. En reken maar dat hij zijn bommenwerpers en marineschepen daarbij het territorium van het voormalige Formosa laat schenden. Er zullen ook rakettentests worden gedaan, laat hij via zijn officiële kanalen weten. Want dit is een provocatie zonder weerga, die niet onbeantwoord kan blijven.

Ik zei het al: jarenzestigkind, deze jongen.

Ik kon een lachbui daarom niet bedwingen.

Neem ook dat spierballenvertoon van Xi’s maatje Poetin. Reeds weken voordat hij zijn leger voor een ‘speciale militaire operatie’ - zou het speciale soms liggen in het feit dat er beschamende oorlogsmisdaden worden begaan? - Oekraïne in stuurde, liet hij zijn eenheden grootscheepse oefeningen nabij de Oekraïense grens doen.

Waarom toch?

Waarom steeds weer eerst dat keiharde geroffel op de borst?

Ik ben geen militair expert, integendeel zelfs („If you're going to San Francisco / Be sure to wear some flowers in your hair”), maar zo schakel je de mogelijkheid tot een verrassingsaanval toch uit?

Moeilijk hoor, denken als een Bokito.

Doen als een Bokito trouwens helemáál.


6 augustus 2022

Een ondoordringbaar woud van borden

Hier volgt een bericht uit Het Reservaat. Indien u een lollig cursiefje over het biggenwerpen in Noordergat (Fr) prefereert, dan wel een literaire beschouwing aangaande het ‘Waar schijt de koe’-festijn in Vrouwleuntjedijke (Z), verdient het wellicht aanbeveling deze rubriek ditmaal over te slaan (u ziet: niet zodra begeef ik mij binnen de hoofdstedelijke grenzen, of klassiek grotestadsdédain maakt zich van mij meester). Aan de andere kant kan het nooit kwaad iets op te steken over de manier waarop het hedendaagse ambtenarenapparaat in 020 werkt.

Het zit zo.

Normaal gesproken zie ik, vanachter mijn schrijftafel in mijn Amsterdamse pied-à-terre (mijn aankoopargument destijds: „Je moet er wonen om dat volk te kunnen doorgronden”, welnu: niet gelukt), normaal gesproken zie ik twee bruggen, eentje waarop vanaf de Keizersgracht de Reguliersgracht kan worden overgestoken (zie foto) en eentje waarop vanaf de Reguliersgracht de Keizersgracht kan worden overgestoken. Het is een populair kruispunt, zowel voor de ontelbare toeristen als voor het eveneens zeer talrijke bootjesvolk, en niet te vergeten voor de filmmakers die deze bruggen en bijbehorende grachten veelvuldig als decor gebruiken. Zes jaar terug zagen we Samuel L. Jackson nog gierend van het lachen in een bootje voorbij dobberen (‘The Hitman’s Bodyguard’). Kejje negaan.

Nu, echter, zie ik iets anders.

Nu zie ik een ondoordringbaar woud van… ik heb het drie keer nageteld… 24 (VIERENTWINTIG) knalgele borden, die vorige week reeds door de gemeente aan de brugleuningen werden bevestigd met de tekst (ik citeer letterlijk: “i.v.m. werkzaamheden en/of op grond van art. 4.2 en/of van de APB worden op 22-8-’22 (brom)-fietsen (die aan brugleuningen, straatmeubilair, fietsnietjes in/aan/om fietsrekken) verwijderd. Sloten worden niet vergoed.” Oorspronkelijk waren het er zelfs 27, leerde ik zojuist tijdens een nadere inspectie, maar zoals gebruikelijk in de stad van hoop en liefde waren er alweer drie gesloopt, hoewel je in dit speciale geval ook zou kunnen stellen dat er tot nu toe ‘slechts’ drie zijn gesloopt.

Mijn God, wat is dit lelijk.

Ik heb tal van vragen.

Waarom 27 (ZEVENENTWINTIG) knalgele borden op die hooguit enkele tientallen strekkende meters? Waarom geen vier of vijf, vooruit: acht? Is het wettelijk voorgeschreven om de burgers hier elke vier of vijf meter kond van te doen? Gaan ze er in de Stopera soms vanuit dat de burgers net zo dom zijn als in de Stopera zelf? Had de verantwoordelijke ambtenaar per ongeluk een nulletje te veel achter het aantal te bestellen borden getikt? Is hij een homofoob die de deelnemers aan de Gay Pride van deze week wilde pesten? Werd hij simpelweg gedreven door ordinaire grachtengordelhaat? En waarom werden ze al een maand van tevoren geplaatst? Het gaat toch om één dagje? En wat gaat er die dag eigenlijk gebeuren? Waarom moeten die fietsen ineens allemaal uit het zicht?

Wéér een film, misschien?

In dat geval heb ik al een suggestie voor de titel: ‘Amsterdamned part 2’.


9 augustus 2022

Ja hoor, meer inclusiviteit in 2023

Afijn, ik zit dus pontificaal op het dak van zo’n woonboot op de Prinsengracht. Driemaal heb ik de eigenaar vol op de mond moeten kussen om mij tijdens de Canal Parade van die plek verzekerd te weten. Ik voelde mij toen net de geallieerde undercover-courtisane die in mijn vaders favoriete spionageroman Salon Kitty het bed met SS-officieren deelde om informatie los te peuteren. Hoewel… „Vrouw als zij was, genoot zij van zijn mannelijkheid”, schreef Peter Norden daarin. Dat had ik toch iets minder.

En wat roep ik luidkeels na de vijfde voorbij tuffende Pride-platbodem?

„Hallo?! Wanneer zie ik nou eens een echte homo?!”

De woonbooteigenaar wilde mij toen subiet voor de vierde keer vol op de mond kussen. Dat gebeurde zelfs in Salon Kitty niet, dus ammehoela. Maar aan boord van de vele meestal totaal fantasieloos opgetuigde Pride-schepen was men het duidelijk buitengewoon oneens met mij. Al stonden er op de talloze, krampachtig omhoog gehouden inclusiviteit bepleitende bordjes in werkelijkheid slechts holle frases.

’Love me gender, love me sweet’ ging nog, want Elvis.

Maar wat te denken van: ’The end of aids starts with equality.’

Het moest inclusiever, vonden de organisatoren. Gay Pride werd Pride, met als gevolg dat de homo’s en lesbo’s waar het in den beginne om ging volledig werden weggeblazen, ook tijdens de Canal Parade die ik vanaf dat woonbootdak aanschouwde. Hier en daar zag ik zelfs bordjes waarop aandacht werd gevraagd voor de Palestijnse zaak, terwijl Israël uiteraard de hele week al werd vervloekt. Twee dingetjes, om die reden: 1. in de Gazastrook staat celstraf op homoseksueel gedrag, 2. Tel Aviv is al jaren gay capital of the world.

Ik schamperde er al eerder over in een stukje over de weigering van de organisatie om leden van holebi-vereniging De Roze Leeuw aan de Pride Walk te laten deelnemen. Transfoob, deze club, oordeelde men. En huppekee, daar ging De Roze Leeuw. De eeuwige reflex: met één veeg de extreemrechtse hoek in gebezemd. Nicky Bentfort schreef ook iets, namelijk op gaysite.nl: ’Het is tijd voor een herrijzenis van Gay Pride. Zónder antisemieten, anti-blanke racisten of pedofilie vergoelijkende queer ideologen. Zonder de opdringerige transgender-ideologie die zo contrair is aan de (zelf)acceptatie van zich tot homoseksuelen ontwikkelende pubers.’

Laat ik u met een enkel voorbeeld de werkelijke populariteit van al die transdrammerij schetsen.

Op NPO3 werd vorige week het programma 'Ryan is zwanger' over transgenderzwangerschap uitgezonden.

Aantal kijkers: 99.000.

Get woke, go broke, zeggen ze weleens. En raad eens wat het plan voor 2023 is? In één keer goed: méér inclusiviteit. U zult daarom vast wel begrijpen dat u mij die dag niet opnieuw op het dak van een woonboot op de Prinsengracht zult aantreffen, maar op de steiger van hotel Vår Gård, Saltsjöbaden, Zweden, in een strandstoel aan de uitgestrekte wateren van die archipel in de Oostzee waarin géén exhibitionistische Pride-schepen maar wel vrolijke zeilbootjes dobberen, om te mijmeren over de dingen die er echt toe doen.

Sorry, woonbooteigenaar!

Kusje!


11 augustus 2022

Een beleid om van te janken

Van al mijn levensmotto’s blijft er eentje binnen de grenzen der betamelijkheid: 'Het bestaan kan mij niet licht genoeg zijn'. En laat ik dáár nou juist de nodige moeite mee hebben. We krijgen op het ogenblik talloze financieel-economische klappen te verwerken, die zelfs mij enigszins doen wankelen.

Geen misverstand, omdat het de aard van het beest is blijf ik pogingen ondernemen om de lichtheid op te zoeken. Claudia de Breij vroeg op Twitter wat er rijmt op Ithaca. Ik reikte haar onmiddellijk een aantal ideeën aan, waaronder: „Er woont geen blaka op Ithaca”, met de toevoeging „Maar dan moet je daarna wel een Timmetje bij Natasja Gibbs doen.”

Oei.

Snapt iedereen dit?

Het vreet ruimte, maar laat ik het toch maar uit de doeken doen. Blaka is een van oorsprong Surinaams woord voor een zwarte persoon. Timmetje is huilebalk Tim den Besten. Natasja Gibbs is de hoge priesteres van KOZP die bijklust als presentatrice van De Nieuws BV en Den Besten absolutie verleende nadat hij de luisteraars snikkend als een klein kind zijn excuses had aangeboden omdat hij tijdens de Pride ‘Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht’ had gezongen. Hij ging daarna nog net niet haar voeten wassen.

Snappie?

Dan volgen nu de nieuwsberichten van woensdag, die pas echt om te janken zijn: gemiddeld Nederlands gezin jaarlijks dik 4.000 euro extra kwijt aan energiekosten, plus 1.500 euro extra aan boodschappen omdat de supermarkten 18,5 % duurder zijn geworden. Dit gaat tot grote, misschien zelfs wel onoverkomenlijke maatschappelijke problemen leiden wanneer er niet snel wordt ingegrepen.

De Duitse minister van Financiën Christian Lindner trok tenminste alvast tien miljard euro uit om de inflatie te lijf te gaan. Zijn Nederlandse collega Sigrid Kaag beperkte zich tot nu toe tot een solidariteitsverklaring aan Beirut. De verantwoordelijke bewindslieden blijven achteloos van hun vakanties genieten en het is verbijsterend om te zien hoe braaf allerlei polderlandse instituties, veel media inbegrepen, hun wanbeleid blijven gedogen.

„Wie zijn die mensen?” vroeg Sigrid Kaag zich ooit in een docu af toen ze Nederlanders op straat zag lopen.

Welnu, mevrouw de vice-premier, dat zijn de mensen die kopje onder dreigen te gaan.

Ingrijpen, Rutte IV. Acuut, meteen, terstond en direct. Maak Christianne van der Wal voor mijn part gouverneur van Curaçao, schaf dat stikstofdepartement van haar af en lenig met die 25 miljard de nood van de wie-zijn-die-mensen. Dan maken we later wel weer ruimte voor uitvoering van de groene en sociaal-liberale inclusiveits- en diversiteitshobby’s die van de wokisten onder ons, voor wie al die idiote prijsverhogingen meestal géén probleem zijn, zelfs onder de huidige loodzware omstandigheden de hoogste prioriteit krijgen.

Als de nood hoog is, hoef je toch niet per se naar een genderneutrale wc?

Shit, wat een somber stukkie.

Wat jij, Tim?

Nee lieverd, niet huilen nu.


13 augustus 2022

Groenpetters helden van hittegolf

Nee, een groenpetter is hij niet. Vermoedelijk doet hij iets in de bouw. Zowel zijn witte Citroën Berlingo als zijn imposante postuur suggereert dat, net als zijn kleding trouwens.

Voor het rode stoplicht op de drukke kustweg klimt de man resoluut uit zijn bestelauto. Hij beent in de zinderende hitte de binnenberm in, bukt zich, raapt iets op uit het verdorde en vergeelde hoge gras en gooit het vervolgens, met dezelfde kloekmoedigheid, door het geopende raam van het bestuurdersportier van de Audi Q5 Sportback vóór hem naar binnen. Zijn worp doet aan die van een klassieke Japanse honkbalpitcher denken: bijna onderhands, met veel pols.

Slag!

Snel stapt hij daarna weer in zijn auto.

Laat ik de geachte deelnemers aan de cursus Fatsoen Moet Je Doen 2.0 eerst maar even vertellen wat een groenpetter is: een duin- of boswachter, in dienst van PWN.

In mijn kustdorp worden deze provinciale functionarissen, die er niet erg geliefd zijn omdat illegaal stropen nog steeds een lokale hobby is (sommigen houden er zelfs fretten voor), groenpetters genoemd. Ze kwamen deze week in het nieuws omdat ze nauwgezetter dan ooit moeten controleren of het duingebied niet in brand vliegt. Zelden was het er zo droog als nu, reden waarom de hoogste alarmfase is ingesteld. ‘t Is Code Rood in ‘het doin’. De groenpetters hebben nu geen tijd voor het uitschrijven van bonnen omdat er in de eerste plaats rampen voorkomen dienen te worden.

Dat deed de chauffeur van die witte Citroën Berlingo in zijn ogen wellicht ook. Of handelde hij uit ergernis? Daar zou ik mij iets bij kunnen voorstellen. Dit is immers wat hij op opraapte in die gortdroge berm: het brandende restant van een sigaret. Hoe de peuk daar terecht kwam is mij persoonlijk ontgaan, maar er lijkt mij weinig fantasie voor nodig om te bedenken wat er geschiedde. Ongetwijfeld heeft de Audi-bestuurder de sigaret achteloos uit het raam van zijn portier naar buiten gegooid en pikte de bouwvakker die het achter hem aanschouwde dat niet. Onder de huidige omstandigheden vond hij het vast te gevaarlijk.

Misschien heeft hij óók in de T gelezen dat de bos- en duinwachters van Kennemerland momenteel in de hoogste staat van paraatheid verkeren. Misschien is hij óók onder de indruk geraakt van die quote van boswachter Michael Baars: "Het is extreem droog en het risico op natuurbranden is hoog. Een enkele sigarettenpeuk kan al een enorme duinbrand veroorzaken." Misschien heeft hij daar óók, net als ik, de conclusie uit getrokken dat de groenpetters de helden van deze hittegolf zijn. Je moet er toch niet aan denken wat er met ons duingebied gebeurt als er inferno’s zoals momenteel bij Bordeaux uitbreken? Wellicht gooide hij dáárom die brandende peuk weer terug naar de eigenaar.

Een stoplicht verder komen de Audi Q5 Sportback en de Citroën Berlingo naast elkaar te staan.

Ik kan niet horen wat de bestuurders allemaal door hun opengedraaide raampjes tegen elkaar roepen.

Ik weet wel al wie ik de sympathiekste vind.


-


UPDATE. En ja hoor: een duinbrand.


16 augustus 2022

Tuig aan het roer? Sluizen dicht

HEerst maar even een tip van deze hoogbejaarde persmuskiet voor de collega’s: jongens (m/v/x), wellicht verdient het aanbeveling om de schermutselingen tussen asielzoekers in Ter Apel alleen nog ter sprake te brengen wanneer ze níet hebben plaatsgevonden.

Ik stam weliswaar uit de tijd dat gezondverstandkranten wegens een verregaande afkeer van alles wat naar marxisme rook alleen verslaggevers in dienst namen die er vanaf hadden gezien om de School voor de Journalistiek te volgen, alwaar de studenten destijds collectief zelfbestuur mochten uitproberen en extra studiepunten konden vergaren door hun proefwerken socialistisch te kruiden (ik verzin dit niet). Maar deze aloude journalistieke stelregel wordt nog steeds algemeen aanvaard: nieuws is alleen nieuws wanneer het afwijkt van de normale gang van zaken. Welnu, lieve collegaatjes: schermutselingen - mooiste Nederlandstalige woord wat mij betreft - tussen asielzoekers in Ter Apel wijken níet af van de normale gang van zaken. Daarom stel ik voor om uitsluitend aandacht aan de kwestie te besteden indien zo’n bericht onder een kopje als ‘Geen vechtpartij in Ter Apel’ kan worden geplaatst.

Je zou er zelfs ‘BREAKING NEWS’ boven kunnen zetten.

In alle ernst: kan het nog langer zo?

Nee, het kan alláng niet meer langer zo. Er melden zich gemiddeld meer dan duizend immigranten per week in Nederland, er komt jaarlijks een middelgrote stad bij en voor het overgrote deel zijn het jongemannen die door mensensmokkelaars naar dat naïeve polderlandse paradijsje achter de West-Europese duinen zijn vervoerd.

Dat alleen al zou alle alarmbellen in Den Haag moeten laten rinkelen. Voor schepen met tuig aan het roer houd je de sluizen dicht, klaar. Toch verzint Eric van de Burg nog steeds het ene zotte opvangplan na het andere en wordt het arme Ter Apel onder de voet gelopen, met alle criminele gevolgen van dien. En dat terwijl er een ernstig tekort aan woonruimte in dit land bestaat.

Dat het anders kan bewijst Denemarken. Ik ben ervan overtuigd dat het Nederlandse volk een stap in die richting in grote meerderheid zou toejuichen. Volgens de wet kan het ook, maar de vluchtelingenorganisaties - ze willen zelfs de rechter inschakelen nu Nederland niet in staat is iedereen direct een bed aan te bieden - houden politiek en media blijkbaar in zo’n stevige greep dat het al een taboe is om het idee te opperen. Van het opkomen voor de rechten van je kiezers is zelfs iets extreemrechts gemaakt. Het woord volksvertegenwoordiger is zijn letterlijke betekenis kwijt.

Nóg een tip, jongens (m/v/x).

Stel deze vragen bij de volgende persconferentie van de minister-president: „Waarom nemen jullie geen contact op met Mattias Tesfaye, een socialistische Deense immigrantenzoon? Hij is nu de minister van Justitie en was tot vorig jaar als minister van Immigratie verantwoordelijk voor het strikte asielbeleid. Wat vindt u bovendien van diens standpunt dat het Europese vluchtelingenbeleid een grote leugen is?”

Wie dat doet, krijgt van míj studiepunten.


-


UPDATE. Eric van de Burg blijft de democratie intussen aan zijn laars lappen. Ook binnen zijn eigen VVD begint men zich nu eindelijk te roeren. Voorspelling: dit gaat uit de hand lopen.


18 augustus 2022

Heb ik geen tieten dan, Kempertje?

Ze heeft groot gelijk, Kempertje. Die Linda-cover met negen halfnaakte vrouwen erop, onder wie Geraldine zelf, is gewoon niet inclusief genoeg, klaar. Zo ontbrak ik op die foto. Dat alleen al is een grove schande.

Ik moest wel even lachen toen ik zag dat de dames weliswaar met ontblote bovenlijven poseerden, maar hun tepels stuk voor stuk aan het oog van de camera onttrokken. Want waarom lieten ze zichzelf ook alweer topless fotograferen? Om de toenemende preutsheid aan de kaak te stellen. En dat deden ze dan op deze wel heel ayatollahvriendelijke wijze.

Uit protest tegen de instagrammisering van de maatschappij free the nipple roepen terwijl je je eigen nipples op de bijgaande illustratie zedig verborgen houdt: tegenstrijdiger kan het niet, maar goed, ieder zijn ding, of twee dingen zo u wilt, het werkelijke probleem is dat het allemaal lekkere wijven waren. En wat dat betreft heeft Geraldine Kemper domweg een punt. De wereld bestaat niet louter uit lekkere wijven. Kijk maar eens om u heen.

Ziet u alleen maar lekkere wijven?

Als het even tegenzit ziet u zelfs een lelijke kerel.

C’est moi.

Nadat deze Linda-editie van de persen was gerold bood Kempertje zelfs haar excuses aan. Zij had een Instagram-post van ene Tatjana Almuli gelezen, die stelde dat er ook dikke vrouwen hadden moeten worden ‘geïncludeerd, of vrouwen met grote borsten, saggy boobs en vrouwen met een geamputeerde borst’. Daar kon Geraldine, die dat Linda-nummer zelf natuurlijk niet hoefde te verkopen, het bij nader inzien alleen maar mee eens zijn. Waarna zij aangaf dat zij zich er bij een volgend soortgelijk project meer tegenaan zou gaan bemoeien: “Wie staan er nog meer op de cover? Is het inclusief genoeg? Representeren we iedereen? En als het antwoord nee is, kan ik meehelpen met nadenken wie er dan wel op de cover naast mij komt te staan.”

Op deze cover was het best al keurig verdeeld hoor, daar niet van. Negerinnetje erbij, Aziaatje, een Turkse, zelfs een actrice genaamd Fockeline met wie ik om die reden veel erbarmen voelde omdat je met zo’n voornaam een Hollywood-carrière wel kunt vergeten. Nou ja, noem maar op.

Maar wat te denken van een moslima met hoofddoek erbij? Dat alleen al zou het heel wat inclusiever maken. Ik zie de kiek voor mij, al zie ik helaas óók al voor mij hoe in Fairview, New Jersey, een jongeman van Iraanse afkomst opgroeit die het desbetreffende meisje desnoods vele jaren later aan zijn mes rijgt, een niet zo ongebruikelijke reactie in islamitische kringen wanneer de middeleeuwse toorn der geestelijke leiders wordt gewekt.

En waarom alleen vrouwen, Kempertje?

Hierbij stel ik mezelf kandidaat voor de volgende fotoshoot.

Mijns inziens voldoe ik volledig aan Kempertje’s nieuwe voorwaarden: man, hoogbejaard, lelijk, lang, dik, kalend, levervlekken, platvoeten, flaporen en inmiddels een stel jetsers waar menig millennialletje niet aan kan tippen.

Iederéén moet toch worden gerepresenteerd?


20 augustus 2022

Ontzilting hier nog steeds bijzaak

Van kinds af aan, hè? Vergis je niet. Van kinds af aan vraag ik mij af waarom we ook zuinig moeten doen met water, zoals mijn moeder mij al streng liet weten nadat bij ons thuis ons allereerste douchehokje was geïnstalleerd - en ik dus niet langer (lezen jullie mee, sneeuwvlokjes?) in een teil hoefde te worden gewassen.

De aarde bestaat voor 72% uit zeeën en oceanen, soms zelfs tot bijna elf kilometer diep. Vooral nadat juffrouw Uyttenbogaert ons daar tijdens een aardrijkskundeles in de vierde klas van de lagere school op had gewezen - zij figureerde hier eerder als de onderwijzeres die haar gelaat tijdens een schoolreisje naar het Schoorlse klimduin zo uitbundig poederde dat een inwoner van dat dorp zich geroepen voelde de voor mij levensbepalende zin „Je moet je kop goed versieren wil je je kont verkopen” uit te spreken - dacht ik er het mijne van wanneer er tijdens periodes van droogte weer eens paniek werd geschopt.

„Er is water zat!” riep ik dan.

Toegegeven, ik lette op de lagere school niet altijd even goed op („Robbie ziet iets te vaak de vogeltjes vliegen”, schreef juffrouw Uyttenbogaert onder het tussenkopje ‘Concentratievermogen’ in mijn rapport, terwijl ik alleen maar naar haar boezem had zitten staren). Toch leerde ik er sindsdien best nog het een en ander bij en begrijp ik dientengevolge inmiddels iets beter wat er voor nodig is om al dat zeewater dusdanig te ontzilten en te zuiveren dat het voor menselijk gebruik geschikt is. Het is veelomvattend en het is duur.

En toch…

En toch denk ik ook nu nog dat er water zat is. Waarom wordt daar niet op veel grotere schaal op ingezet? We klagen steen en been over de droogte die grote delen van Europa momenteel treft. De Rijn staat historisch laag en ik zag al foto’s van de Loire waarop de rivier was verdwenen. Zonder enige twijfel is er inderdaad een watercrisis gaande, waarvan complete ecosystemen in de war raken.

Tegelijkertijd denk ik: hallo, er staat ons een gigantische overvloed aan zeewater ter beschikking en we kunnen anno nu verschrikkelijk veel. De technologisering van de maatschappij, oftewel het gebruik van wetenschappelijke kennis voor praktische doeleinden, heeft zo’n enorme vlucht genomen dat we daarop allang veel uitgebreider hadden kunnen en moeten inspelen. Frans Timmermans wil 1000 miljard in het klimaat pompen. Ik noem maar iets. En dit kan dan niet?

Ja, ik weet ‘t: er wordt her en der reeds jarenlang driftig mee geëxperimenteerd, in Nederland en daarbuiten. „Lekker biertje”, zei ik dertig jaar terug tegen de barkeeper van Avila Beach op Curaçao. „Ontzilt zeewater, meneer”, antwoordde hij. Toen al dus, maar het is nog steeds een bijzaak.

Daarom wijs ik graag op een verhaal in The Jerusalem Post, deze week, waaruit bleek dat Israël - altijd weer Israël - ‘een uitzonderlijke, veerkrachtige watereconomie heeft opgebouwd’, waarbij van enorme ontziltingsinstallies gebruik wordt gemaakt.

Ooit een dorre woestijn, Israël.

En wie wees mij daar als eerste op?

Juist.

Ze heeft haar kont trouwens goed verkocht destijds.


23 augustus 2022

Een concert zonder letterbakjes

Dit is geen vraag, dit is een smeekbede: waarom het Prinsengrachtconcert niet wekelijks? Ik wil het elke zaterdagavond. Persoonlijk plakte ik zondagmiddag zelfs ook nog de Slingertocht eraan vast, twee uur achtereen door de Amsterdamse grachten die bij het concert nog zo waren bewierookt. Dat had wel héél veel weg van een overdosis, maar hé: kicken!

Jazeker, ome Rob zat ook ditmaal weer, tussen al die sloepen vol met rosé- en wittewijnslurpers, eerste rang. Nee, niet voor de muziek, hoe kom je daar nou bij. Het gaat daar om iets heel anders, dat weet jij ook wel. Prima cellist hoor, die Nicolas Altstaedt, al dacht ik wel steeds: kijk uit dat er geen haren tussen je snaren komen. Thomas Dunford is verder een kundige luitist, Barbara Nissman bewees dat zij de pianotoetsen nog steeds aangenaam kan beroeren en die ene violiste raakte bij mij echt een gevoelige snaar. Ik laat in het midden waarmee, maar dat wil ik wel even gezegd hebben. Ik geef ook grif toe dat zich soms enige ontroering van mij meester maakte. Tijdens The Swan van Saint-Saëns bijvoorbeeld, maar ook toen bij de vertolking van de onvergetelijke Beatles-hit Blackbird een stel overvliegende greenbirds, oftewel halsbandparkieten, begeleid door de sirene van een brandweerwagen honderd meter verderop op de Nieuwe-Wercksbrug, met hun oorverdovende gekrijs voor een unieke extra portie muzikale omlijsting zorgde.

En welke zin uit Blackbird zong Thomas Dunford op dat moment?

’You were only waiting for this moment to arise’.

Nu wil je natuurlijk weten waarom ik daar dan wél zo zit te genieten.

Ik zou mij kunnen beperken tot: er zitten nooit zeikerds tussen. Toch voel ik de behoefte dit antwoord nader te specificeren. Van het Prinsengrachtconcert zijn inderdaad altijd vogels van diverse pluimage getuige, de een iets harder omhooggevallen dan de ander. Dat valt daar meer op dan elders, maar waar ik vooral op wil wijzen is dat nu al veertig jaar elke vorm van wokisme ontbreekt. Black Lives Matter en KOZP hebben niks te vertellen en van gendergeleuter is geen sprake. Het hedendaagse ach en wee van de letterbakgemeenschap weerklinkt er nimmer.

O, zeker: André van Duin zong het afsluitende Aan de Amsterdamse grachten enthousiast mee. Ik zag ook talloze andere alternatief geaarden, onder wie een aantal dat het van zichzelf nog niet wist. Maar zij bleken andermaal geen op herstelbetalingen beluste of hun vermeende identiteit aan ons opdringende aandachtsjunks. Niemand die over inclusie, diversiteit en/of culturele toe-eigening mekkerde. Niemand die zeurde over racisme, discriminatie of witte suprematie. Niemand die cancelde en van de ontelbare witte mannen was er niet eentje boos. Er heerste zoals altijd een positieve vibe en dat was wederom een verademing.

Zou Femke dáárom soms niet op de tribune hebben gezeten?

Dit wil ik elke week!

Nog een tip voor ouderwets Amsterdams vermaak: de rondvaart onder leiding van Harry Slinger.

Tussen u en mij: daar mag nog om Sinterklaasgrapjes gelachen worden.


25 augustus 2022

Laten we het op z'n Japans doen

Ja, kijk, luister eens, als zelfs de Vader des Vaderlands al moeite met handenschudden begint te krijgen, is het de hoogste tijd dat wij deze kwestie wat Japanser gaan aanpakken.

Mark Rutte die de uitgestoken hand van Wopke Hoekstra weigert!

Ik zing René Froger na: „This is the moment.”

Mij beviel de Japanse wijze van begroeten heel goed. Geen handengeschud, geen gezoen ook, wat hier te lande met die drie dikke smakkerds bij iedere begroeting natuurlijk volledig uit de hand is gelopen: héérlijk. Klein buiginkje hier, klein buiginkje daar, en banzai: klaar was Robbie-san toen hij een paar jaar terug in Tokio, Kyoto en aan de voet van Mount Fuji verbleef.

Nog nooit was ik zo gelukkig. In één keer voelde ik mij zelfs van het trauma verlost dat tante Geertruida bij elke verjaardagsbijeenkomst, toen ik nog een lief en onschuldig jochie was, met haar vochtige Napoleonvis-lippen bij mij had opgebouwd terwijl mijn ouders nota bene telkens weer vertederd toekeken.

Echt hoor, als er in de komende herfst en winter een overheidscampagne ter voorkoming van de verspreiding van de Apocalyps-variant van Covid-19 moet worden bedacht waarmee de polderlander wat dat betreft over de streep moet worden getrokken, neem ik desnoods samen met Jaap van Dissel onbezoldigd plaats in de onvermijdelijke adviescommissie.

Niet dat we alles van de Jap moeten kopiëren. Zo las ik in meerdere serieuze bladen dat de oerbeweging in het land van de Rijzende Zon ernstig aan erosie onderhevig is. Complete bevolkingsgroepen, waaronder geslachtsrijpe jongeren, hebben afscheid genomen van Vu-an-uîppenshutain (tik op Google Translate Van Wippenstein in en je krijgt dit). Dat kan uiteraard niet (bezoek ook meteen maar Google Images, voer daar de naam Maki Horikita in en je begrijpt wat ik bedoel). Maar met hun begroetingsritueel geven ze wel degelijk het goede voorbeeld.

Ik geef toe dat ik mijn ogen niet kon geloven toen ik zag dat onze premier de hand van zijn muitende minister van Buitenlandse Zaken weigerde. Laten we wel wezen: Mark Rutte die geen handen schudt is als een celibatair konijn. Zelfs nadat Jaap van Dissel in een gezamenlijke corona-persconferentie met de minister-president het schudden van handen zo ongeveer gelijk had gesteld aan moord met voorbedachte rade, gaf Rutte de RIVM-capo nog een hand.

En dan dit. Dan ineens Wopke negeren omdat-ie iets over het stikstofbeleid riep wat iedere normaal denkende Nederlander roept. Ik zag water branden. Maar ik zag ook een mogelijkheid. Schaf dat handenschudgedoe in de Kamer helemáál af, dacht ik. Dan kun je er voortaan probleemloos vanaf zien om types als Ralf Dekker fysiek te benaderen. Deze ontspoorde ex-bankier vervangt momenteel een zwangere FvD-backbencher en omdat het huidige protocol zulks vereist - meerderen, onder wie wederom Mark Rutte, lapten het ditmaal overigens aan hun laars - moesten de andere kamerleden hem na zijn maidenspeech bij wijze van felicitatie een hand geven.

Een FvD’er!

Een Poetin-fan!

Een fouterik!

Maar of het dan op z’n Japans moet?

Zo’n man gun je niet eens een buiging.


27 augustus 2022

Join the club, Winnetou!

Wat mij het meest aangreep? Toch wel de innige dans van Klukkluk met Janneke, die van Jip. Ze deden het op het nummer Heyah Mamah van K3 en onze oude Pipo de Clown-indiaan gaf grif toe dat hij hier na al die anonieme celibataire jaren hard aan toe was. „Ik zijn niet zo van de droogstaanderige”, zei hij. Janneke was bovendien dolblij dat zij eindelijk eens van Jip was verlost.

Neem deze strofe van dat lied: „Ik weet een plekje waar ze ons niet vinden, jij mag me verslinden. Doe het heel zachtjes, geen kreetjes en geen lachjes”. De immer meeloerende en -luisterende cancelgestapo zette dit nummer op de zwarte lijst omdat er ook kleine meisjes naar luisterden. Om die reden werd het juist gedraaid, en toen die woorden uit de speakers schalden was Klukkluk inderdaad bijna niet meer te houden.

„Dit lied is mooi”, riep Janneke daarnaast. „Het is mooi omdat het mij op een idee brengt. Dit idee ga ik nu uitvoeren. Ik ga het uitvoeren omdat ik iets wil bewijzen. Ik wil bewijzen dat ik helemáál niet ouderwets, stereotyperend en rolbevestigend ben.”

„Dit zijn van de gekke!” riep Klukkluk terstond verrukt. Hij wilde zijn broek al laten zakken en het was daarom maar goed dat Old Shatterhand ingreep.

Waar dit zich afspeelde?

Helaas kan de locatie niet worden prijsgegeven. Black Lives Matter, KOZP, de letterbakmisjpoge, de hen van harte ondersteunende media, kortom: de steeds meer uitdijende deug- en correctheidsgemeenschap is overal. Feind hört mit, en zeker nu er barre financieel-economische tijden dreigen aan te breken zijn Nederlanders wellicht nóg eerder bereid om de boel in ruil voor een beetje kopgeld te verraaien.

Wat ik wel kan onthullen is dat het een reünie van het GVSTL betrof. GVSTL staat voor Genootschap Verboden Strip-, TV- en Leesboekhelden en geloof me: ze waren bijna allemaal komen opdagen om gezellig weer eens onder elkaar te zijn op een plek waar ze zich niet door al die oervervelende wokisten gehinderd wisten.

Sjors en Sjimmie, al behoorlijk op leeftijd inmiddels, vermaakten zich opperbest. Tup en Joep slingerden als vanouds langs het plafond. De tien kleine negertjes slaagden erin het hele gezelschap „Tien kleine negertjes / Die dansten in de regen / Eentje viel er in een plas / Toen waren het er nog maar negen” te laten meezingen. Donald Duck kwaakte uitdagend dat hij binnenkort, als tante Katrien de deur uit was, weer eens lekker met Kwik, Kwek en Kwak zou gaan ravotten. En iedereen approprieerde er intussen in cultureel opzicht op los. Die blonde dreadlocks van fatshamer Billie Turf! Hilarisch!

„Join the club, Winnetou!” riepen ze ook allemaal naar Karl May’s Apache-opperhoofd, het meest recente slachtoffer van de wereldwijde cancelcultuur.

Toen wilde Witte Veder, de vriend van Arendsoog, iets zeggen.

Maar ja, die had zich ooit tot het christendom laten bekeren.

„Bek houden jij, want dat kan natuurlijk helemáál niet!” jende iedereen gierend van het lachen.

Toen ik na afloop weer buiten stond vond ik het daar behoorlijk saai.


30 augustus 2022

Een totaal gebrek aan originaliteit

Oerwoudgeluiden? Serieus? Was dat echt het enige wat die FC Utrecht-idioten tijdens de wedstrijd van hun team tegen Ajax konden verzinnen?

O ja, zeker: het is meer dan schandelijk. Maar het is ook zo verschrikkelijk passé. Als leerling-sportverslaggever derde klasse, belast met de taak om Noordergatse Boys tegen FC Vrouweneeltjekerke of iets soortgelijks te verslaan (f 260,- per maand, herinner ik mij ineens, daar kan ik binnenkort nog niet eens een week de gasrekening van betalen), hoorde ik ze al van de tribune schallen. Als ik mij niet vergis was het Kinderwetje van Van Houten toen net aangenomen.

Mijn hemel, oerwoudgeluiden. Als je die laat horen, heb je dan nog één niet kapot gezopen en/of gesnoven hersencel over, of toch twee? Of is het iets anders? Zojuist las ik ergens dat wij ons creatieve vermogen het sterkst kunnen ontwikkelen in een rijke leeromgeving, waarin kinderen gestimuleerd worden om zelf oplossingen te bedenken. Wat was dan de leeromgeving van dit uitvaagsel? Een gierkelder in de Voordorpse polder misschien?

Er zijn al tien miljoen keer oerwoudgeluiden gemaakt op de Nederlandse voetbaltribunes wanneer ze een donkere voetballer van de tegenpartij op de korrel wilden nemen. En wat verzonnen ze, na een zo langzamerhand best wel hoopgevende periode van stilte op dat vlak, in de Galgenwaard? Dat het tijd werd voor poging 10.000.001. Goor racisme, ten eerste. Maar ook een onthutsend gebrek aan originaliteit.

Weet je wat? Ik gooi mijn bestrijdingswijze ook maar eens in de herhaling. Als zij weigeren origineel te zijn, dan kan ik het ook. Het censuskiesrecht bestond volgens mij zelfs nog toen ik het voor eerst op deze plek opperde, maar ik zeg het gewoon voor de zoveelste keer: zodra er oerwoudgeluiden op een voetbaltribune weerklinken, moet juist het elftal dat door dat gajes wordt gesteund onmiddellijk van het veld lopen. Dat bloemetje van FC Utrecht voor Brian Brobbey, maandag, werkt eveneens hoor. Het was ook een sympathiek gebaar. Maar de clubs moeten nog veel verder gaan.

Ik besef dat daar soms enige moed voor vereist is. De geschiedenis heeft bewezen dat de heren niet te beroerd zijn je thuis op te zoeken als je iets doet wat hen niet zint. Vraag maar aan Mark Koevermans. Maar geloof me, als het consequent door iedereen wordt toegepast helpt het sneller dan je denkt, eventueel in combinatie met strenge KNVB-straffen voor de club - puntenaftrek, etcetera - en zeker wanneer een en ander in samenwerking met de hermandad kan worden aangepakt, met meldplicht tijdens wedstrijden.

Bijna was het al zover dat ik in mijn fantasie bij de term oerwoudgeluiden ook weer andere geluiden kon horen: het geblaf van de capibara, het brullen van de tijger, het kwaken van de pijlgifkikker, het gejank van de toekan, het brommen van de ocelot, de hokgeluiden van de neushoornvogel, het gesis van de giftige taipan.

Nu zijn we toch weer terug bij af.

Ook een oplossing: bij de volgende wedstrijd in de Galgenwaard een taipan in dat supportersvak loslaten.