1 december 2022

Voorstel: maak er 1 juli 2073 van

Ojee, nu deugt de datum ook al niet. Dat vindt althans het Surinaamse incassobureau Eer en Herstelbetalingen Slachtoffers van Slavernij. Met hun wensen kunnen we maar beter rekening houden, want voor je het weet volgt er een aanmaning met een boete van 30% en moeten we als gevolg daarvan geen € 40.000 per nazaat betalen, maar € 52.000. Dan gaat het helemáál in de papieren lopen.

Ook weer niet goed dus, op 19 december excuses van Nederland, aan Suriname, voor de handel in tot slaaf gemaakten. Dat was nu tot toe de bedoeling, maar de door zichzelf tot deurwaarder gemaakten in Paramaribo zijn van mening dat 1 juli 2023, wanneer de slavernij officieel 150 jaar niet meer bestaat, er een betere dag voor is. En dan moet niet Rutte’s rechtsbeschermingsbobo Franc Weerwind er een retourtje Schiphol-Zanderij voor boeken, maar de koning zelve, om ‘ten overstaan van de nazaten van de Afrikaanse en inheemse slachtoffers’ en met het zwaaien van het chequeboek van het kabinet het enige juiste te doen: de boel spekken.

Empathisch vaststellen dat de menselijke verhoudingen in de slavernijperiode helaas nog zoek waren? Aanbevelenswaardig zelfs. Maar excuses maken, met andere woorden: schuld bekennen, met alle financiële gevolgen van dien? Toch maar niet. Was Willem-Alexander koning in die barre tijd? Was Roy Kakusi Groenberg, de baas van voornoemd incassobureau, een slaaf? Geldt dat laatste ook voor de hotemetoten van die ontelbare andere aan de slavernijbusiness gerelateerde stichtingen, werkgroepen, bewegingen en commissies waarvan het Landelijk Platform Slavernijverleden werkelijk die € 40.000 per nazaat eist?

Nee, nee en nog eens nee.

Wij worden geregeerd door een stel slapjanussen van wie het christelijke schuldbesef zich in tegenstelling tot het gezond verstand ziekelijk heeft overontwikkeld. Voor de slavernijclubs zwelt het gerinkel der zilverlingen daardoor steeds luider aan. Die rupsjesnooitgenoeg beschouwen het nog slechts als behorende tot het voorspel dat we nu een Nationaal Coördinator tegen Racisme en Discriminatie hebben, dat Nederland een fonds van 200 miljoen heeft gecreëerd waarmee de bewustwording van ons slavernijverleden wordt gefinancierd, dat we voor 27 miljoen een Slavernijmuseum gaan openen, dat onze musea dusdanig zijn gewokificeerd dat zelfs in het Rembrandthuis ‘zwarte’ kunst is te zien (I kid u not), enzovoorts.

Franc Weerwind is van Surinaamse afkomst en daarom kan hij in dit speciale geval niet namens Nederland optreden. Dat stelden ze serieus. Daar zou ik een niet te weerleggen filosofische verhandeling tegenover kunnen zetten waaruit blijkt dat dit een uitermate racistisch argument is. Maar ach, laat maar. We zijn hier inmiddels zover dat alleen de blanke, sorry, witte medemens zich aan racisme schuldig kan maken. Al heb ik nog wél iets te melden over de nu gewenste datum: 1 juli 2023 is óók niet goed.

Maak er 1 juli 2073 van, swa’s.

Een heuse Bicentennial!

Dan hoef ik het tenminste niet meer te maken.


3 december 2022

Stop met aanslagen op onze intelligentie

Ach, die Kool. Zo noem ik ‘m, liefkozend, omdat hij een topgozert is, alsmede een fantastische cineast. Met zijn razendknap gemaakte kwelbuisserie De Kijk van Koolhoven laat hij bovendien zien hoe verschrikkelijk veel hij van films weet.

Vrijdag werd het hem even te veel.

Wat was het geval?

Martin Koolhoven las op het filmblog Cineville het volgende over David O. Russell’s film Amsterdam: „Gedurende de carrière van David O. Russell (hij is de man op de foto, RH) hebben meerdere acteurs, onder wie George Clooney en Amy Adams, zich uitgesproken over ongepast, grensoverschrijdend of gewelddadig gedrag. In 2004 lekte een video van de set van I Heart Huckabees, waarin Russell cast- en crewleden, onder wie actrice Lily Tomlin, schreeuwend uitschold. Zowel Tomlin als Russell hebben inmiddels bevestigd dat ze het hebben bijgelegd. In 2011 deed het 19-jarige nichtje van regisseur Russell, Nicole Peloquin, aangifte van seksueel misbruik tegen hem. Russell bekende, maar stelde dat de aanrakingen niet seksueel waren en met wederzijdse toestemming hadden plaatsgevonden. Russell is er niet voor vervolgd.”

Had de recensent (m/v/x) behalve over deze bijgelegde (!) en niet bewezen (!) affaires ook nog iets over Amsterdam te melden? Nou en of. Dat het een ‘romantische misdaadfilm met een belachelijke sterrencast’ was over drie vrienden die in de jaren dertig in een politiek complot verwikkeld raken. Meer niet.

„Gaan we zo films omschrijven?” vroeg de Nederlandse filmmaker zich op Twitter af, waarna hij in een discussie verzeild raakte met een millennial die zich geheel en al in deze manier van recenseren kon vinden. Een van de resultaten daarvan was dat ik mij even afvroeg of ik mij niet rap met een flesje 4711 Ice Depper naar die arme Kool moest spoeden.

Wanneer wordt er eindelijk een einde gemaakt aan deze voortdurende aanslagen op onze intelligentie? Wanneer komt bijvoorbeeld het Rijksmuseum tot inkeer en voorziet het een stilleven van Pieter Claesz, waarop een pastei staat afgebeeld, niet langer van een bijschrift als: „De Ambonezen moesten met door de VOC tot slaaf gemaakte arbeiders de kruidnagels oogsten.”? Hoe lang accepteren we nog dat die piepkleine en desondanks publicitair uitbundig begeleide deugbrigade haar goedbeschouwd vaak zeer racistische standpunten aangaande alles en iedereen zelfs met terugwerkende kracht aan de maatschappij tracht op leggen? Wanneer prikken we die tot angstaanjagende grootte opgeblazen wokeballon door en gaan we ermee akkoord dat er ook andere, vaak veel grotere belangen zijn dan metoo-, kleurlingen-, trans- en genderbelangen? Wanneer stoppen we toch met dat feitelijk zo preutse getrut en maken we weer hoofdzaken van hoofdzaken en bijzaken van bijzaken?

Er is, vrees ik, nog een lange weg te gaan.

Het slotakkoord gun ik aan Kool: „Voor je geopereerd wordt, krijg je te horen dat de hartchirurg een vies windje liet vlak bij zijn achtjarige nichtje. Kun je nog weigeren dat je leven gered wordt door die viespeuk.”


6 december 2022

De wilde weldoener van Hoorn

Prachtig kerstverhaal, alleen drie weken te vroeg: ‘knappe man’ klimt bij Hoornse voedselbank uit zijn witte BMW met witte bekleding, deelt tientallen briefjes van 50 euro uit onder de arme sloebers die daar in de rij staan, stapt terug in auto en verdwijnt spoorloos.

Klopt: de Barmhartige Samaritaan.

Lucas 10, 25-37.

„De mensen begonnen te applaudisseren en vielen de knappe redder in nood om de nek”, meldde de T, een getuige citerend. Ik schaam mij er niet voor toe te geven dat het mij ontroerde en maak meteen van de gelegenheid gebruik om korte metten te maken met de bewering, hier en daar geuit, dat het gezien de dag waarop een en ander zich in de Coenstad afspeelde - vrijdag 2 december - eerder een Sinterklaasverhaal is.

De Goedheiligman heeft zijn langste tijd namelijk gehad. Reeds twee weken voor wat ooit het heerlijk avondje was propte men de grootstedelijke winkels vol met kerstattributen. Ze deden nog wel mee, de Sint en zijn Pieten, maar in de Keuken Kampioen Divisie. En ook daaruit zullen ze uiteindelijk degraderen, op dubieuze gronden kapot gemaakt door KOZP en zijn communicatie-afdelingen bij de msm.

Het is dus een kerstverhaal, klaar. Ofschoon ik wel benieuwd ben of men die mening in het kabinet deelt. Ten eerste had de man blijkbaar een groot bedrag aan contant geld op zak. Dat moet mevrouw Kaag hebben doen ontploffen. In haar ontembare digitaliseringsdrang gunt zij ons geen stuiver cash meer en daarom vraagt zij zich ongetwijfeld af hoe hij dit geld heeft vergaard. Verder is het bij Rutte IV helemaal niet de bedoeling dat de deplorabelen onder ons, ook wel de wie-zijn-die-mensen genoemd, een extraatje krijgen toegestopt. Armoe zullen ze lijden, honger, kou! En dan waagt zo’n gek het ineens om dwars door dat beleid heen te fietsen.

Wat bovendien te denken van het feit dat deze onverlaat zich in een witte auto met witte bekleding voortbewoog? Racistischer kan het niet. Het is daarom denkbaar dat onze almachtige vice-premier de FIOD carte blanche geeft bij de jacht op deze zware crimineel en collega Yesilgöz beveelt ook andere opsporingsapparaten in te zetten.

Pardon?

Even serieus nu?

Mevrouw, ik bén serieus.

Zeker, bovenstaande zinnen zijn van hier en daar van enige peper voorzien. Maar hoe moet je de verantwoordelijken in Den Haag anders bereiken? Hoe moet je ze er anders op wijzen dat het een godvergeten schandaal is dat die filantroop zich geroepen voelde om in actie te komen? Hoe maak je die bende anders duidelijk dat je je doodschaamt dat er in dit rijke land, terwijl links op de SP na nota bene goedkeurend toekijkt, astronomische bedragen worden besteed aan klimaat-, milieu-, racisme-, immigratie- en slavernijwaanzin en dat er tegelijkertijd lange rijen voor de voedselbanken staan, zoals vrijdag over een lengte van 200 meter in Amsterdam-Oost?

De actie van de man deed mij ook aan een verhaal uit een andere bijbel denken, die van apostel Willy van der Steen, Suske & Wiske, De Wilde Weldoener, stripverhaal 55.

Daar werd ik wél vrolijk van.


8 december 2022

Gevaarlijk, niet staatsgevaarlijk

Gideonsbende - is die in dit wel heel speciale geval al gemunt? Want zo kun je ze óók noemen natuurlijk, dat groepje extreemrechtse imbecielen dat een staatsgreep in Duitsland voorbereidde, totdat de Duitse justitie er met een grootscheepse landelijke operatie op ruim honderd verschillende locaties een stokje voor stak.

Belangrijk verschil: in dat beroemde bijbelse verhaal - boek Richteren - wordt de Gideonsbende niet door een groepje extreemrechtse imbecielen gevormd, maar door een legertje van slechts 300 man, dat onder leiding van Gideon aan de Goddelijke opdracht voldoet om de Midjanieten te verslaan. Desondanks blijft het verleidelijk om de Reichsbürger Bewegung waartoe die Duitse putschisten behoren eveneens van de naam Gideonsbende te voorzien, omdat FvD’ertje Gideon van Meijeren voor Nederland bijkans een soortgelijke coup d’etat in gedachten heeft.

Zo zei unser eigenes Verschwörungsmurmeltier (Duits voor complotmarmot) het in een interview met een Belgisch complotblog: „Ik hoop op een revolutionaire beweging, waarbij het zo urgent wordt voor mensen die niks meer te verliezen hebben, dat ze naar het parlement trekken en zeggen: wij gaan hier gewoon niet meer weg totdat de regering weg is. Wij hebben de aantallen uiteindelijk.”

Tuurlijk, joh: jullie hebben de aantallen uiteindelijk.

Dat dachten die 25 woensdag gearresteerde Reichsbürgers ook.

Mijn probleem met dit begin van een couppoging: ik slaag er maar niet in te voorkomen dat ik er af en toe, net als toen die potsierlijke luitenant-kolonel Antonio Tejero het in 1978 en 1981 in Spanje probeerde, danig over in de lach schiet. Ieder mens dat daadwerkelijk dergelijke neo-nazistische plannen wil uitvoeren is er uiteraard eentje te veel, zeker wanneer hij zowel over wapens als over gerechtelijke en politieke contacten beschikt (AfD in dit geval, zeg maar het Duitse FvD). Maar hoe hadden ze zo’n putsch in vredesnaam naar wens willen voltooien? Anno nu hadden 999 van de 1.000 Duitsers dat niet gepikt.

De Reichsbürger Bewegung is een zooitje ongeregeld met een schrikbarend hoog wappiegehalte, dat bijvoorbeeld weigert de Duitse staat te erkennen totdat de grenzen van het land weer moeten komen te liggen waar ze tussen 1871 en 1918 lagen, toen Duitsland een keizerrijk en dus een monarchie was. Net als die idiote Trump-fans die op 6 januari 2021 het Capitool bestormden onderwerpen ze zich aan een samenzweringscultus van buitenissige proporties. Ze hebben zichzelf daarmee voor eeuwig tot een bestaan in de marge veroordeeld, al kunnen ze wel degelijk zo lastig zijn dat ze er dodelijke slachtoffers mee maken, zoals ook in Washington bleek. Toch blijven het goedbeschouwd slechts horzels die je met een eenvoudige handbeweging van je revers veegt. Ze zijn gevaarlijk, maar niet staatsgevaarlijk.

Hoe operette wil je het hebben: de leider van de Reichsbürgers is een 71-jarige prins genaamd Heinrich XIII. Hij heeft zichzelf als de nieuwe keizer opgeworpen.

Hee, wat lees ik nu?

Ze hebben ook al hun eigen identiteitskaarten en postzegels.

Waar doet mij dat toch aan denken?

Gideonsbende is daarom best wel een goeie naam.


10 december 2022

Het was een wonder, boven wonder

Genoeg van het jongensvoetbal? Dan maken we gezellig een overstapje naar het meisjesvoetbal: de UEFA heeft het vrouwenteam van Ierland van de Nederlandse bondscoach Vera Pauw een boete van 20.000 euro opgelegd omdat de speelsters zich na plaatsing voor het komende wk aan het zingen van een IRA-strijdlied in de kleedkamer bezondigden.

In dat lied, getiteld ‘Ohh Ah Up The RA’, wordt de zogeheten SAM-missile bezongen, een luchtdoelraket waarover de IRA tijdens The Troubles na verloop van tijd zomaar beschikte. Zo smaakvol was het dus inderdaad niet van die Ierse voetbalsters. Ik kan mij om die reden voorstellen dat u nu ook alweer genoeg heeft van het meisjesvoetbal en voer u daarom ditmaal mee terug naar dinsdag 14 september 1976, om precies te zijn naar een pub in Dundalk, een Ierse stadje op de grens met Noord-Ierland. Ik dacht eraan toen ik dat bericht over het nationale Ierse vrouwenelftal tot mij nam omdat ook toen een lied centraal stond.

Ik verbleef destijds in die plaats om er de Europa Cup-wedstrijd FC Dundalk - PSV (1-1) te verslaan en ging de avond tevoren met enkele collega’s aan de zwier. Dat was op zich niet van gevaar ontbloot: Dundalk was, als grensstad, een bekend toevluchtsoord voor IRA-leden. Maar we waren jong, hadden dorst en klopten aan bij een pub waarvan de deur op slot was.

„Wie zijn jullie?” vroeg een norse man nadat hij met de nodige argwaan het patrijspoortje van die deur had geopend.

„Nederlandse sportjournalisten”, zei ik. „We willen graag iets drinken.”

Het duurde even voordat we werden binnengelaten, en toen dat eenmaal het geval was begrepen we waarom: het was een IRA-pub. Aan de muur achter de bar hingen verscheidene posters van gesneuvelde comrades en toen de kastelein ons ook nog liet weten dat het hem moeite kostte om ons te bedienen omdat wij Nederlanders de schuld van alles waren, met onze King Billy (koning William III, die met Mary II was getrouwd, was als Prince of Orange van Nederlandse afkomst en hakte als protestantse veldheer de katholieke Ieren in de pan bij de Battle of the Boyne in 1690), werd de sfeer zelfs grimmig. Die koppen werden steeds bozer.

„Kom Rob, we gaan”, zei een collega.

Maar ik gaf het nog niet op.

„Wij zijn katholiek!” riep ik luidkeels in het Engels. „Wij hebben ook heel erg te lijden gehad onder die verdomde protestanten en ik zou voor jullie dolgraag een typisch katholiek Nederlands strijdlied willen zingen!”

Tsja, ik moest íets, en het bracht nog redding ook. Ik kreeg zelfs een half dronken accordeonist als muzikaal begeleider toegewezen, waarna ik, op het podium, die typical Dutch Catholic battle song ten gehore bracht, driemaal achtereen met deze tekst: „Ik zag twee beren / Broodjes smeren / O, het was een wonder / ‘t Was een wonder, boven wonder / Dat die beren smeren konden / Hi hi hi / Ha ha ha / ‘k Stond erbij en ik keek ernaar.”

Vooral dat ’Hi hi hi / Ha ha ha’ werd de derde keer enthousiast door de aanwezige republikeinen meegezongen.

Ik kreeg er geen boete voor, maar vijf pinten Guinness.


13 december 2022

Op naar de erven King!

Daar gaan we weer, diep het verleden in. Ik kan het domweg niet laten. En dan te bedenken dat het ditmaal niet eens een leeftijdsdingetje is. Ik wil alleen maar reageren op het voorstel van de stichting Overerfbaar Zwart Leed om het woord ‘neger’ te verbieden.

Pardon? U heeft nog nooit van de stichting Overerfbaar Zwart Leed gehoord? Had u tot voor kort dan wél van Zwart Manifest gehoord? Of van Wi Kon Na Wan, van Mart Radio, van Eer en Herstelbetalingen Slachtoffer van Slavernij Suriname en van Afro-Caraibische Levensbeschouwing en Spiritualiteit, stichtingen die samen met Keti Koti naar de rechter stappen omdat zij een andere slavernijexcuusdatum dan 19 december eisen? Daarom fietste ik er gewoon een slavernijstichting in die helemaal (nog) niet bestaat. Toch niemand die dat opvalt.

Het zou mij zelfs niet verbazen als er in dit land anno nu meer slavernijstichtingen dan slavernijnazaten bestaan. Ze weten immers dat het kabinet op iedere uitlating van welk piepklein zwart clubje dan ook reageert zoals de katholieken in dat beroemde gedicht Het Ware Geloof van Gerard Reve, waar ik voor deze gelegenheid meteen maar even een actuele variant op verzin: „Als ze bij een Surinaamse slavernijstichting een scheet hebben gelaten, zeggen ze: / „Sjonge jonge, wat ruikt het hier lekker,/ net of iemand lever met uien staat te bakken”.”

Meest recente resultaat: Sigrid Kaag vliegt naar Suriname om de plooien glad te strijken. Dit is geen grap. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat rechtsbeschermingsminister Franc Weerwind in z’n eentje naar Paramaribo zou afreizen. Maar hij is er te zwart voor. Dat vinden die clubjes. Een zwarte kan dat niet, zeggen ze. En de broekschijters van Rutte IV gaan zelfs daar serieus op in door dan ook maar de minister van Financiën (!) af te vaardigen, als Weerwinds blanke meesteres. Wat zal ze blij zijn dat ze die Hollandse armoelijers even aan hun lot kan overlaten. Hoezo wachtrijen bij de voedselbanken. De wachtrijen bij het loket Inschrijving Slavernijstichtingen van de Kamer van Koophandel moeten eerst worden opgelost.

Hee, wat dreigt dáár nu naar de poel der vergetelheid af te drijven?

O ja, mijn plan om diep in het verleden te duiken nu Mitchell Esajas c.s. in alle ernst een verbod op het gebruik van het woord ‘neger’ eisen.

Op 28 augustus 1963 zei iemand onder andere dit: „Maar honderd jaar later is de neger nog steeds niet vrij. Honderd jaar later wordt het leven van de neger helaas nog steeds verlamd door de boeien van segregatie en de kettingen van discriminatie. Honderd jaar later leeft de neger op een eenzaam eiland van armoede midden in een uitgestrekte oceaan van materiële welvaart. Honderd jaar later kwijnt de neger nog steeds weg in de uithoeken van de Amerikaanse samenleving.”

Hij zei het in Washington DC, hij gebruikte toen in totaal vijftien keer het woord ‘neger’, zijn speech werd wereldberoemd onder de naam ‘I have a dream’ en hij heette Martin Luther King.

Kom aan, Mitchell!

Op naar de erven King!

Herstelbetalingen eisen!


15 december 2022

De mens wikt, de milieumaffia beschikt

Dat was het dan, lief stolpboerderijtje van me. De sloopkogel van Natuur & Milieu bungelt reeds boven je dak. Met je spouwloze eensteensmuren en honderden Oudhollandse pannen voldoe je niet meer aan de eisen. Nog zeven jaar mag je van die club verkocht of verhuurd worden. Daarna is het afgelopen.

Nederland anno nu: de mens wikt, de milieu- en klimaatmaffia beschikt. Dat zie je ook aan de lange rijen voor de voedselbanken. Regenten met ook maar een béétje fatsoen in hun lijf zouden zoiets niet laten gebeuren. Maar wij hebben regenten die tot 2030 liever 35 miljard voor het klimaat uittrekken en 25 miljard voor de stikstofproblematiek, nutteloze investeringen zolang je het als onbeduidend vlekje achter de West-Europese duinen zo ongeveer in je eentje doet. Niet gedacht dat ik ooit nog eens instemmend de Internationale zou citeren: „De arme wordt tot het merg uitgezogen, zijn recht is een ijdel woord.”

Ik ben serieus, vergis u niet: Natuur & Milieu wil na 2030 geen verkoop of verhuur van woningen met energielabel E, F of G meer. En wat is het energielabel van mijn stolp? G, helaas. In 1911 gebouwd, hoofdzakelijk voor koeien waar tocht en vocht toch geen vat op hadden. Ik nam het op de koop toe, omdat ik niets mooier vond - en vind - dan vrijstaand wonen in een kustboerderij waarvan de honderden jaren oude bouwkundige eenvoud verbluffend is: vier sparrenstammen verticaal (het vierkant), daarbovenop vier sparrenstammen horizontaal en dáár weer bovenop het grote schuin aflopende dak. Rem Koolhaas heeft er nog steeds niet van terug.

Veel gedaan, ter isolatie. Grote, zware voorzetramen, ontzagwekkende hoeveelheden glas- en steenwol onder het dak en achter de muren, etcetera. In de praktijk werkt het naar behoren, maar wat heb je aan de praktijk als de zogenaamde deskundigen achter het in 2015 ingevoerde energielabel de hier en daar best discutabele theorie prefereren? Het belang van dat label groeit naarmate de energie schaarser wordt, zelfs wanneer die ontwikkeling het resultaat is van een beschamend beleid. En daardoor wacht mijn mooie stolpje - als ik het minimaal vereiste label D wil halen moet ik tonnen extra investeren - hetzelfde lot als al die oude woningen in met name Heemstede, Bloemendaal, Westerwolde, Laren en Haarlem, de plaatsen waar volgens Natuur & Milieu de meeste van Nederlands 1,5 miljoen (!) slecht geïsoleerde huizen staan.

Ja, ik betaal inderdaad flink voor mijn energie.

Zeker nu.

Maar dat wil ik toch zelf?

Wat heb ik toch een hekel aan uitbundig beoogklepte clubs als Natuur & Milieu. Waar bemoeien ze zich mee? Het GroenLinks-gehalte is er angstaanjagend hoog en mede als gevolg daarvan heb ik een aardig toekomstbeeld van dit land zodra het Klimaatakkoord succesvol is afgerond: zonder boeren zoals steeds duidelijker wordt, naar nu blijkt ook zonder hun boerderijen en wellicht ook zonder veel andere vooroorlogse huizen. Ik zie een saai en grijs land waar de bouwkundige sjeu vanaf is.

Bah.


17 december 2022

Mijn tranen droogden spontaan

Dat komt ervan als je jezelf zo nodig je hele leven als een stoere, onaantastbare jongen wenst te presenteren: na verloop van tijd, meestal niet ver voor de laatste afslag, ben je een vat vol verdrongen tranen dat bij de minste of geringste wankeling overloopt.

Meest recente bewijs: die Staatsloterijcommercial.

Gezien?

Dat betekende weer eens grienen, voor deze jongen, ook omdat de bebaarde bejaarde die een van de twee hoofdrollen speelt mij doet denken aan de ons anderhalf jaar geleden zo plotseling ontvallen ZKV-schrijver A. L. Snijders, die ik nog steeds mis.

Weet je wat, ik laat het, ofschoon hier en daar wel door mij ingekort, de website marketing.nl onder de kop TBWA maakt indrukwekkende en ontroerende Oudejaarstrekking 2022-campagne voor Staatsloterij vertellen: „In de commercial getiteld Wacht niet tot geluk je overkomt volgen we een zoon die bij een bezoek aan zijn vader in diens seniorencomplex een oude foto pakt waarop zijn vader als jongeman met husky’s in de sneeuw staat. „We gaan nog één keer op reis, samen!” roept de zoon opgetogen. Als zijn vader tegensputtert, zegt hij: „Ik heb ‘m gewonnen! De Staatsloterij!” Vader en zoon herbeleven samen zijn droomreis uit het verleden, nog één keer terug naar Lapland. We zien hoe zij in het gezelschap van husky Frida en haar vrienden een tocht maken door een prachtig sneeuwlandschap en genieten van elkaars gezelschap. Bij terugkomst vertelt de oude vader in geuren en kleuren aan zijn medebewoners over zijn avontuur. Als de zoon het seniorencomplex verlaat, zegt een medewerkster: „Nog gefeliciteerd, hè!... met de Staatsloterij!” De zoon graait in zijn jaszak en toont haar zijn Oudejaarslot: „Dan moet ik ‘m nog wel eerst winnen”.”

Snik.

Toen, echter, wees iemand met verstand van zaken mij op een andere commercial, eentje van Pickwick, die al in november werd uitgezonden.

Mijn tranen droogden spontaan.

„Tien jaar nadat Echte mensen, echte verhalen in de reclame werden geïntroduceerd, leeft deze vorm nog steeds. Dat laat Pickwick (JDE) zien met een kerst-mini-docu rond een kleindochter en haar opa”, las ik daarover in Adformatie. Waarna ik ook díe commercial bekeek, waarin iderdaad een kleindochter en haar grootvader onder de kop De Tea Topic van Simone en Harrie centraal staan, geen acteurs maar echte mensen in dit geval, met een waar verhaal. Gevolgd door een cameraploeg van het productiebedrijf van Beau van Erven Dorens, reist kleindochter Simone samen met haar grootvader Harrie naar het hoge Scandinavische noorden om met hem het noorderlicht te gaan bekijken.

Huh?!

Beelden en sfeer komen wel héél erg overeen.

Is dit nou plagiaat of puur toeval?

Wie het weet mag het zeggen, en dan wil ik ook best wel antwoord op de vraag of de Staatsloterij er geld voor over zou hebben om die Pickwick-spot van de tv te weren.

Snik.


19 december 2022

Kom op zeg, 't is wel Louis

Zal ik het dan maar zeggen? Iemand moet het doen. Dat patjepeëersgedoe in Qatar is gelukkig voorbij, het is ook in sportief opzicht niet geworden wat wij Nederlanders ervan hoopten, maar het gaat me te ver om de bondscoach om die reden roemloos te laten vertrekken.

Komt-ie.

Dank, Louis van Gaal!

Duizendmaal dank!

Nee, Louis zal zelf ook niet innig tevreden terugkijken op het meest recente WK Voetbal. Het spel was vaak niet om aan te gluren en er zullen vast momenten zijn dat hij zich realiseert dat het 5-3-2 spelsysteem dat hij Oranje had opgelegd tegen teams die hetzelfde systeem hanteerden niet naar behoren werkte: klitskletsklandere, plots stuitte de ene wingback op de andere.

Leunde hij bovendien niet te veel op Memphis Depay, de lang niet door alle coaches bewierookte spits die nota bene nog niet eens volledig van een blessure was hersteld toen het toernooi begon? Door hem net als Frenkie de Jong, die evenmin in grootste vorm bleek te steken, openlijk als onmisbaar te verklaren voor een ploeg die de wereldtitel wilde halen, legde hij in de voorbeschouwingen wel héél veel druk op Memphis’ schouders.

Maar kom op zeg, ‘t is wel Louis van Gaal. Die geef je geen laatste duwtje door de achterdeur. Dat verdient hij niet. Hij is 71 jaar, hij heeft gezondheidsproblemen, het was wellicht opa’s laatste kunstje en ook daarom hecht ik er belang aan nogmaals te benadrukken dat hij een erelijst heeft om van te smullen, als clubtrainer, als bondscoach en, jazeker, als mens.

Ja, hij had een grote Amsterdamse bek. Ja, hij sloeg soms op hol, zoals toen hij bij de huldiging van Ajax na het winnen van wereldbeker in 1995 als een ware volksmenner „Wij zijn de beste! En niet alleen van de wereld! Maar ook van Rotterdam! En ook van Eindhoven!” riep. Daar toonde hij in mijn ogen mee aan dat hij zich niet altijd bewust was van zijn voorbeeldfunctie.

En ja, met zijn grote ego máákte hij er, waar ook ter wereld, iets te vaak een Louis van Gaal-show van. Daarbij schrok hij er vaak niet voor terug om zijn vrienden van de pers genadeloos aan te pakken, ofschoon ik wel vind dat journalisten daar tegen moeten kunnen (als speler was hij al zo: ik interviewde hem toen hij als 25-jarige bij Telstar ging voetballen en zat toen met een korzelige Louis van Gaal aan tafel, waar ik nu, achteraf, best begrip voor heb omdat ik hem ook vragen stelde waaruit bleek dat ik mij niet goed genoeg op dat gesprek had voorbereid).

Maar hij is en blijft - veel spelers zullen het beamen - een grote voetbalcoach met enorme didactische kwaliteiten, waar de Nederlandse voetbalwereld veel aan heeft te danken.

Waartoe hij daarnaast als empathisch medemens in staat is weet iedereen die hem weleens voor de Stichting Spieren voor Spieren met kinderen in de weer heeft gezien.

Mij bezorgde hij daar in elk geval kippenvel mee.

Weet je wat, we zingen het gewoon even met z’n allen.

Louis bedankt, Louis bedankt, Louis, Louis, Louis bedankt, hoi!


20 december 2022

Een bericht uit de achtertuin

Dit is een bericht uit de achtertuin. We hebben een wind- en regenvrij plekje gevonden, onder het afdakje van de schuur. Bij de Blokker konden we goedkope slaapzakken op de kop tikken en ik moet zeggen: het begint te wennen, al was het tijdens die vorstdagen best wel koud. Eén keer stond daar warme medemenselijkheid tegenover, toen de bejaarde vrijwilliger die maandelijks de dozen met oud papier onder dat afdakje weghaalt mij een tientje toestopte.

„Hier, voor twee kopjes koffie”, zei hij. „Als je goed zoekt vind je vast nog wel een zaak waar je ze voor die prijs kunt krijgen.”

Zo lief.

Laat ik ook maar toegeven dat het ons af en toe enige moeite kost om de verleiding te weerstaan naar binnen te gaan. Zeker in het maanlicht ligt dat boerderijtje er onverwoestbaar bij. Het heeft al 112 jaar alle stormen, zondvloeden en koudeaanvallen doorstaan, dus eigenlijk is ‘t het ideale toevluchtsoord als je in het pikkedonker bibberend in je slaapzak ligt te vernikkelen terwijl het regenwater vanaf het afdakje stroomt. Maar dan kijk ik gewoon even op de app van onze energieleverancier, zie ik wat mijn energiekosten zouden zijn als ik de cv-ketel en de lampen weer zou aanzetten en weet ik meteen weer waarom we zelfs al moeten afzien van het openen van de buitendeur.

Het is pure overlevingsdrang.

We zien wel op tegen de kerstdagen. Normaal zochten we altijd een sfeervol restaurant voor een zevengangen kerstdiner op, maar dat kan bles niet meer trekken. We hebben het komende lange weekend al omgedoopt in ‘Les Jours de Frenske’, naar Frans Timmermans, die vindt dat wij als inwoners van de EU nog niet genoeg te lijden hebben. Hij gunt ons daarom, onder andere via de gasrekening, ook nog een CO2-toeslag.

Er was nog een reden om voor de naam ‘Les Jours de Frenske’ te kiezen: met de zakken frites en de hotdogs XXL waarmee wij onszelf onder ons afdakje op kerstavond willen verwennen kun je je net zo vetmesten als onze eurocommissaris wanneer hij op dat moment op onze kosten bij La Villa Lorraine in Brussel - twee sterren slechts, Frenske wil als PvdA’er graag solidair blijven met de verworpenen der aarde - aan de reebok zit, een poivrade met kruiden, citrus marmelade, soubise en kroket van bilstuk.

Ja, klopt, het was een rigoureuze stap. Veel mensen zetten, om de energiekosten te drukken, de thermostaat een paar graden lager, draaien de radiatoren in de vertrekken die ze niet vaak betreden helemaal uit, houden hun winterjas binnen aan, ontsteken 50 waxinelichtjes, doen de afwas met de hand en/of douchen alleen nog met koud water.

Ons helpt dat gezien de krankzinnige prijsstijgingen allemaal niet uit de zorgen. Wij voelden ons gedwongen om buiten te gaan leven en hopen nu maar dat het voorjaar vroeger dan normaal invalt, al mag dat absoluut niet voor woensdag 15 maart gebeuren. Dan staan de Provinciale Statenverkiezingen op het programma en ik wil niet in de verleiding worden gebracht om op een van de partijen te stemmen die Nederland met deze schandelijke ellende heeft opgezadeld.


21 december 2022

Morgen zet ik er weer een punt achter

Uwordt bedankt, mijnheer Rutte, voor uw dienstmededeling, tijdens uw nu reeds roemruchte slavernijexcusesrede, dat er geen punt maar een komma is gezet, niet alleen omdat u daarmee in weerwil van eerdere uitlatingen de omstreden herstelbetalingsmogelijkheid nadrukkelijk openhield, maar ook omdat u mijn schrijversbestaan er met deze uitspraak bepaald niet gemakkelijker op heeft gemaakt, want wie ben ik om een dergelijke ordonnantie van onze almachtige minister-president naast mij neer te leggen, ofschoon ik mij wél het recht voorbehoud om de puntkomma bij tijd en wijle te blijven gebruiken;

de puntkomma houdt volgens Onze Taal het midden tussen een punt en een komma, waardoor men al snel geneigd zou kunnen zijn te denken dat dit leesteken, zijnde het resultaat van een doorwrocht gevalletje polderen, een typisch Nederlands fenomeen is, maar wellicht verdient het aanbeveling die conclusie naar het rijk der fabelen te verwijzen en doe ik er verstandiger aan mij te beperken tot de vaststelling dat de zin vóór een puntkomma en de zin erna in de optiek van het taalgenootschap zo nauw met elkaar samenhangen dat een punt een te sterke scheiding zou uitdrukken;

men zou daaruit kunnen opmaken dat ik er, als beroepscursivist, voortaan altíjd naar zou moeten streven om geen punt te gebruiken, omdat voor scribenten in mijn functie een zo sterk mogelijke samenhang tussen de zinnen die bij elk stukje weer op papier worden gezet een eerste vereiste behoort te zijn, doch ook daar zal ik met uitzondering van vandaag tot nader order vanaf zien, niet in de laatste plaats in verband met een andere taalkundige opdracht waarmee ik mijzelf voorlopig heb belast, namelijk de zo spoedig mogelijke afschaffing van de in mijn ogen totaal overbodige hoofdletter, waarvoor ik enige jaren geleden zelfs een vereniging heb opgericht waarvan ik zelf voorzitter, secretaris/penningmeester, conciërge én enig lid ben, genaamd de nvah;

maar goed, dit doet er verder niet toe, ik wil op deze plek volgens de nieuwste taalrichtlijn zoals door de premier zelf uitgevaardigd reageren op de toespraak die hij in het Nationaal Archief te ‘s-Gravenhage hield, met een stukje zonder punt, in de eerste plaats omdat ik er moeite mee blijf houden dat er namens mensen die in dit geval geen blaam treft verontschuldigingen werden aangeboden aan mensen die geen slachtoffers van de slavernij zijn, en dat het argument dat Mark Rutte namens de staat sprak mijns inziens niet deugt, bijvoorbeeld omdat alles in zijn speech op één hoop werd gegooid en omdat de staat van nu in geen enkel opzicht is te vergelijken met de staat van toen, hetgeen ook uit andere stuitende maatschappelijke ongelijkheid van destijds blijkt, waarbij ik er wél op wens te wijzen dat de slavernij een onmenselijk, weerzinwekkend verschijnsel was en dat het ook ruim anderhalve eeuw na dato nut heeft om haar in al haar vormen, met de nadruk op de hedendaagse omdat we nu eenmaal in het hier en nu leven, te betreuren en te veroordelen;

geen zorgen, lezer;

morgen zet ik er gewoon weer een punt achter;


22 december 2022

Artikel 1 moet juist korter

Waarschuwing: dit gaat weer over artikel 1. Daar is in de loop der jaren al zoveel over gezeverd, onder anderen door Pim Fortuyn en Geert Wilders, dat ik mij kan voorstellen dat u in plaats van lezing van dit stukje een portie kibbeling met ravigottesaus op de Grote Markt in Groningen prefereert.

Ik noem maar iets, hoor.

O, u bent er nog. Dat stemt mij dankbaar en daarom doe ik u graag kond van een openbaar gesprek dat ik op Twitter met Boris van der Ham voerde. Tegenwoordig is Boris bovenal acteur en muzikant, maar vroeger timmerde hij voornamelijk aan de weg als D66-politicus, in welke hoedanigheid hij voor uitbreiding van artikel 1 van de grondwet streed.

Het was al eens aangepast, dat artikel, bij de grote grondwetsherziening van 1983 om precies te zijn. Toen werd namelijk de ‘discriminatieregel’ eraan toegevoegd, die door Fortuyn en Wilders als een inbreuk op de vrijheid van meningsuiting werd/wordt beschouwd. Volgens Boris van der Ham en kornuiten verdiende die regel daarentegen juist een extra toevoeging, waarna een jarenlange strijd volgde, op het laatst gevoerd door de kamerleden Hammelburg (D66), Bromet (GroenLinks) en De Hoop (PvdA). En verdomd, de Tweede Kamer ging met de vereiste tweederde meerderheid akkoord en de Eerste Kamer, waar dezelfde meerderheid nodig is, sprak er eindelijk eveneens over, al werd de stemming tot half januari uitgesteld.

Dit is het huidige artikel 1: „Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.”

Dit is wat het van de initiatiefnemers moet worden: „Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezondheid, ras, geslacht, seksuele gerichtheid, handicap of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.”

Dit is wat het volgens mij zou behoren te zijn: „Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie, op welke grond dan ook, is niet toegestaan.”

Heel braaf natuurlijk, van het drietal, om er seksuele gerichtheid en handicap aan toe te voegen. Heel fatsoenlijk ook. Heel inclusief niet te vergeten, maar toen Boris van der Ham twitterde dat hij onderweg was naar het debat in de Eerste Kamer, kon ik het niet laten om hem nog vlug even mijn eigen favoriete versie door te geven.

Dit volstaat, Boris, zei ik erbij.

Ik was er zeker niet de eerste mee en Annabel Nanninga toverde die dag in de Eerste Kamer exact dezelfde tekst uit haar hoge hoed, hetgeen mij niet helemáál verraste: Bel en ik kunnen vaak samen door een deur, al kun je daar in ons geval misschien beter de toegangspoort van het Muiderslot voor nemen. Maar dat maakt niet uit. Toevallig vinden wij allebei dat er door al die toevoegingen juist meer uitzonderingen worden gecreëerd.

Kibbelingetje, Bel?

Jij ook, Boris?

Samen op weg naar een betere toekomst!


23 december 2022

Wat Annemiek flikte was buitenaards

Pardon? Irene Schouten de Sportvrouw van het Jaar? Niet Annemiek van Vleuten? Dan ben ik bang dat het schrijven van dit stukje gelijk zal staan aan koorddansen boven de Grand Canyon: één uitglijer en ik tuimel te pletter.

Nee, ik ga het hier niet over de Sportman van het Jaar hebben. Die prijs is andermaal naar Max Verstappen gegaan, die ‘m uiteraard weer niet zelf kwam ophalen. Toen ik mijn vrees voor zijn uitverkiezing onlangs uitsprak kreeg ik een woedende meute Max-fans over mij heen. Dat mag mij geen tweede keer overkomen. Er worden al genoeg Telegraaf-mensen beveiligd. Maar ik wil hier wél laten blijken dat ik het óók niet eens ben met de keuze voor Irene Schouten. Dat grenst in mijn geval aan verraad.

Misschien herinnert u zich de columnistische aubade nog die ik Irene Schouten na het behalen van het goud op de 5000 meter op de Olympische Spelen in Bejing bracht. West-Friese Irene is mijn allessie, zo maakte ik toen duidelijk. Welnu, daar is nog steeds geen verandering in gekomen. Als ik 104 jaar jonger was en niet over de flaporen en het lichaam van een aan obesitas lijdende olifant met jicht zou beschikken, en daarentegen wél over Bradley Cooper-ogen en een Kjeld Nuis-lijf, op zich geen onredelijke ombouwingswensen in een land waar een 31-jarige voormalige man ruime publicitaire aandacht wordt gegund wanneer zij na haar transitie laat weten dat zij graag met 15-jarige meisjes zou willen voetballen omdat zij zich nu eenmaal een 15-jarig meisje vóelt, als dát zou kunnen worden bewerkstelligd zou ik onverwijld een duel met die Dirk Jan van haar aangaan.

Kom maar op, mop!

De dood of de gladiolen!

Jeetje, ik ben nog steeds niet van mijn ineens wel héél slappe koord geboomerd. Al vermeld ik voor alle zekerheid toch nog maar even dat Irene Schouten in 2022 in mijn ogen wel degelijk fenomenale prestaties heeft geleverd. Drie keer goud op de Spelen, wereldkampioene allround, wow! Onder normale omstandigheden zou ik het dan ook zeer terecht hebben gevonden dat zij tot de Sportvrouw van het Jaar is uitgeroepen. Maar helaas zíjn dit geen normale omstandigheden. De abnormale wielrenster Annemiek van Vleuten is er namelijk ook nog. Wat zij in 2022 flikte is helemáál bovenmenselijk.

Giro: 1. Annemiek van Vleuten. Tour: 1. Annemiek van Vleuten. Vuelta: 1. Annemiek van Vleuten. Zij won in één jaar dus de drie grote ronden, wat nog niet één mannelijke coureur voor elkaar kreeg, waarna zij vlak voor haar 40ste verjaardag (!) voor de wereldkampioenschappen naar Australië vloog, bij een valpartij in de gemengde ploegentijdrit een breuk in haar elleboog opliep, toch nog startte in de individuele wegrace en vervolgens wereldkampioene werd door er 600 meter voor de meet kermend van de pijn in haar arm tussenuit te knijpen.

Bovenmenselijk zei ik?

Buitenaards kan ook.

Sorry, Irene, maar Annemiek had het moeten worden, en ergens denk ik dat je het nog met mij eens bent ook.

Hoera, ik sta nog!


24 december 2022

Help, een inclusieve chatbot!

Nou, ik kan wel inpakken. Aan alles komt een eind, dat is waar, maar dit had ik niet verwacht. Mijn vak zal in dit tijdperk van robotisering nooit verdwijnen, zei ik altijd. Van een springerige geest als de mijne en het daaraan verbonden vermogen om die gedachten in begrijpelijke taal aan elkaar te verbinden zou artifical intelligence (AI) het nooit kunnen winnen.

Wel dus.

Ik zat al in de startblokken om hier, op deze plek, zoals vaker op 24 december, een hedendaags kerstverhaal te vertellen, toen ik las dat havoleerlingen in Leidschendam de boel hadden belazerd door een opdracht van hun lerares Nederlands bij ChatGPT in te voeren, een uiteraard door Elon Musk gefinancierde chatbot die op basis van kunstmatige intelligentie complete, vrijwel foutloze teksten over elk denkbaar onderwerp produceert.

Nu viel het de docente nog op.

Maar hoe lang zal dat nog duren?

Ik de proef op de som nemen, natuurlijk. „Vertel een verhaal over de geboorte van een jongen van kleur op kerstavond met mensen van inclusie en diversiteit als getuigen. Binnenkort wil de jongen een meisje zijn”, schreef ik in het opdrachtsveld van ChatGPT.

Dit rolde er, zonder dollen, binnen enkele seconden uit (ik heb het verhaal hier en daar alleen ingekort en verder nauwelijks gecorrigeerd): „Op een koude, mistige kerstavond werd er in een kleine, gezellige kamer een jongen van kleur geboren. Hoewel de sfeer in huis warm en liefdevol was, wist de jongen al snel dat hij anders was.

Van jongs af aan voelde hij zich aangetrokken tot dingen die anders waren. Hij voelde zich het meest comfortabel in kleding van het andere geslacht, en kleedde zich graag androgyn. De jongen merkte dat hij nog steeds geconfronteerd werd met afkeuring en discriminatie. Soms voelde hij zich eenzaam en hij vroeg zich af of hij ooit echt zou kunnen zijn wie hij werkelijk was.

Op een dag begon de jongen te leven als meisje, en noemde zij zichzelf voortaan bij een andere naam. De jongen vond steun en liefde bij zijn ouders en vrienden, die haar accepteerden zoals ze was. Er bevonden zich ook mensen van allerlei verschillende achtergronden en identiteiten onder hen, en ze vierden samen kerst. Het meisje voelde zich verbonden met de diversiteit en inclusie van de mensen om haar heen.

Het was een bijzonder kerstfeest, en het meisje was dankbaar voor de liefde en acceptatie die ze had gevonden. Ze wist dat er nog steeds werk te doen was om de wereld een betere plek te maken voor mensen zoals zij, maar ze was vastbesloten om te blijven vechten voor haar rechten en voor een betere toekomst voor iedereen.”

Help, een inclusieve chatbot!

Wat nu?

Ik veranderde „Vertel een verhaal” in „Vertel een horrorverhaal” omdat ik er daar in dit specifieke geval toevallig best veel van ken.

„Sorry, maar ik ben niet geprogrammeerd om horrorverhalen te vertellen”, was het antwoord.

Er is dus nog hoop.

Mochten ze me zoeken, dan ben ik op schrijfcursus bij Stephen King.

Prettige kerstdagen.


27 december 2022

Bomen vóór Kerst weggegooid

Zelf hing ik de lampjes - 500 stuks LED, twaalf meter, warm wit - pas in de vlierstruik op toen tweede kerstdag reeds halverwege was. Druk, koud, regen, een smoes als „Schat, in Marioepol hebben ze helemáál geen lichtjes”, u kent die slappe seculiere excuses wel. En dan bood ik ze ook nog, in strijd met de huidige trend, aan iemand aan die zelf een slachtoffer was: mijn wederhelft, die er al een week om vroeg.

Eigenlijk heb ik dus geen recht van spreken nu ik een opvallende ontwikkeling wil signaleren die rechtstreeks verband houdt met het feest van de vrede. Bij ons is het bovendien precies zoals bij Willem-Alexander en Máxima. Wij hebben evenmin een kerstboom in huis, hoewel de reden van een andere aard is. Bij de koning ontbrak-ie tijdens zijn toespraak (meest opvallende zin wat mij betreft: „Lopen we in ons land met zijn beperkte ruimte en botsende belangen niet tegen grenzen op?”) omdat hij de niet-christelijken onder ons niet voor het hoofd wilde stoten, hetgeen met alle respect een tamelijk krankjoreme stellingname is. Bij mij ontbreekt hij omdat wij smaak hebben.

Enfin, die opvallende ontwikkeling aangaande het feest van de vrede dus. Mijn oog viel erop tijdens een wandeling door onze geliefde hoofdstad en ik wil er toch graag aan refereren. De gemeente heeft her en der alvast plekken gecreëerd waar de inwoners hun gebruikte kerstbomen kwijt kunnen, waarna de vuilnisophaaldienst ze oppikt. Dat is een lofwaardig initiatief, maar ik maakte voornoemde wandeling afgelopen vrijdag al. En toen reeds lagen er op de twee stortplaatsen die ik passeerde meerdere afgedankte kerstbomen.

Twee dagen vóór de Kerst!

Het hield mij danig bezig de afgelopen feestdagen. Verder was het hartstikke gezellig hoor, daar niet van. De kerststol, sorry: feeststol van de Appie was best te pruimen en ik wil hier in alle bescheidenheid toch ook nog wel kwijt dat er helemaal niemand is die mijn salted caramel meringue kan evenaren, maar de vraag waarom die kerstbomen daar voorafgaande aan het feest van de vrede al waren gedropt bleef maar door mijn hoofd spoken.

Wat is er gebeurd bij die mensen thuis?

Is het bijvoorbeeld denkbaar dat er ergens op driehoog achter in de Tweede Helmersstraat een Willem-Alexandertje werd gedaan, met andere woorden: dat een echtpaar zich direct nadat de kerstboom in de woonkamer was geplaatst afvroeg of er in die kamer met zijn beperkte ruimte en botsende belangen niet tegen grenzen was aangelopen, en dat ze toen terstond de meest rigoureuze maatregel troffen?

Ik noem maar iets, en verder zag ik natuurlijk, met mijn verdorven geest, weer direct voor mij hoe zo’n Mokumse sukkel van z’n allerlaatste centen een kerstboom koopt, ‘m mee naar huis zeult en bij thuiskomst zijn lieftallige eega in de echtelijke sponde aantreft met de nieuwe buurman, een statushouder genaamd Kwabena. Volgens mij wil je dan niet alleen van je vrouw af, maar ook van zo’n boom.

U begrijpt het vast al: het waren prettige, maar merkwaardige, hóógst merkwaardige dagen.


28 december 2022

Er is dus ook een humorcrisis

Kijk, dat vind ík nou humor: de 44ste editie van het Leids Cabaret Festival, die voor februari 2023 stond gepland, is geschrapt omdat er onvoldoende talent is bespeurd. Ik meteen de site van dat festival bezoeken natuurlijk. Wat dacht je dan. Zeker wanneer ik door leedvermaak word gedreven wil ik altijd het naadje van de kous weten, maar ditmaal kon ik binnen drie seconden vaststellen dat dat eigenlijk overbodig was.

Wat was het eerste dat ik zag?

Het logo van BnnVara.

Humorcrisis verklaard.

O, u wist niet dat er naast de energiecrisis, de Oekrainecrisis, de klimaatcrisis, de asielcrisis, de milieucrisis, de stikstofcrisis, de eurocrisis, de onderwijscrisis, de zorgcrisis, de immigratiecrisis, de coronacrisis, de handhavingscrisis, de woningbouwcrisis, de economische crisis, de sociaalmaatschappelijke crisis en niet te vergeten al die identiteitscrises nu er ruim honderd verschillende genders blijken te zijn, tevens een humorcrisis bestaat?

Ter verklaring citeer ik mijn moeder zaliger: „Alles waar ’te’ voor staat is niet goed.” Als kind antwoordde ik dan natuurlijk heel pienter met „behalve te veel geld”, maar in feite had ze gelijk. En dat is precies wat er met de cabarethumor, waarop BnnVara – vroeger de Vara alleen – qua uitzendrechten al jarenlang zo’n beetje het monopolie heeft, aan de hand is.

Het is te veel van hetzelfde geworden. Het is te vaak dezelfde humor, of het ondernemen van pogingen daartoe. Het is te veel veredelde stand-upcomedy, te saai, te weinig origineel. Er worden te vaak gemakkelijke inruilgrappen gemaakt, behalve bijvoorbeeld door de onnavolgbare Hans Teeuwen en de totaal verschillend acterende Jochem Myjer en Ronald Goedemondt, twee al even briljante gasten die ook een geheel eigen stijl hebben opgebouwd en zich niet toevallig liever komiek dan cabaretier noemen.

Youp zette ooit de trend. Ze willen daarom allemaal Youp zijn, terwijl er maar één is die Youp kan zijn, namelijk Youp. Bovendien wordt de humor in die kringen steeds enger afgebakend, lees: steeds nadrukkelijker aan de hedendaagse fatsoensnormen onderworpen. Het begon jaren geleden met zwichten voor islamitische toorn, maar inmiddels zijn er meer onderwerpen die zij geacht worden niet meer te behandelen omdat er anders te hard op teentjes wordt getrapt. De kwetsangst is er onder invloed van woke stevig ingeramd en dus richten zij zich met hun spotternijen hoofdzakelijk nog op – vertegenwoordigers van – bevolkingsgroepen waarvan ze weinig te vrezen hebben en wier tegengeluid doorgaans defensief en argumentvrij kan worden beantwoord met: zo dom dit. Dat is de doodsteek.

Ziet u die ganzenren daar? Ziet u hoe al die ganzen via een trechter worden volgepropt? Dat zijn Nederlandse cabaretiers terwijl zij door BnnVara sociaal wenselijke instructies door de strot krijgen geduwd.

„We willen corona niet overal de schuld van geven”, las ik verder op de website van het Leids Cabaret Festival. „Ook de tijdgeest verandert.”

Dat is inderdaad voor meerderlei uitleg vatbaar, maar met verwijzing naar voornoemd logo neig ik voorlopig naar: alleen onze mores geldt.


29 december 2022

EV's vervuilender, deel 9899

Als ik later groot ben begin ik mijn eigen krant, echt waar. En ik noem ‘m de Hooglander Heraut. Dat bekt lekker en ik zou vooral nieuws brengen waaraan de andere media voorbij gaan.

Natuurlijk, zo’n dildotest, laatst, die laat ik dan evenmin liggen. Het gaat ook om de clicks, begrijp je. Al verbind ik er wel een voorwaarde aan: nóg meer details in de reviews van de testende mejoffers. Zeker als man lees je hun bevindingen dan in één ruk uit. Geloof me, dat is geen vreemd trekje. Het is populaire wetenschap uit het vuistje én het houdt een mens wakker. Dat laatste is vooral van belang wanneer vervolgens de andere Hooglander Heraut-reportages dienen te worden geconsumeerd, zoals daar zijn: de achtergrondverhalen over de Twitter Files en over dat nieuws, met één tweetje bijna tussen de regels door gebracht, dat elektrische auto’s meer vervuilen dan dieselwagens.

Die Twitter Files?

Opvallend hoe weinig aandacht zij in de traditionele pers krijgen, ofschoon het wel verklaarbaar is: de deugmedia zouden dan moeilijk voorbij kunnen gaan aan hun eigen verregaande vooringenomenheid. Net als het toenmalige Twitter-bewind ontkenden ze jarenlang dat een Biden-scheet net zo stinkt als een Trump-wind. Nu de Twitter Files op meerdere terreinen meedogenloos duidelijk maken dat de geur ook in het van harte door CNN en andere grote media - waaronder uiteraard Twitter zelf - ondersteunde democratische kamp nauwelijks te harden was/is, doen ze er hoofdzakelijk het zwijgen toe. In mijn ogen is dat in journalistiek opzicht beschamend.

Enfin.

Met uw welnemen laat ik de Twitter Files verder voor wat zij zijn om mij vanaf nu te concentreren op wat ik dan maar de EV Files zal noemen, en dan met name op de conclusie van het Karlsruher Institute of Technology, na een gedegen wetenschappelijk onderzoek, dat elektrische auto’s vervuilender zijn dan diesels.

Zoals u misschien nog weet heb ik iets met dat onderwerp. In het voorjaar van 2015 maakte ik, een rechtszaak forcerend, een bewuste verkeersovertreding door met een Toyota Landcruiser Diesel de toen net geintroduceerde milieuzone van de Utrechtse binnenstad in te rijden. Niet alleen achtte ik die zone in strijd met de Wegenverkeerswet (“Ik betaal motorrijtuigenbelasting, in ruil waarvoor mij onvoorwaardelijk toegang tot de openbare weg zou moeten worden verleend”, zei ik ook tegen de Utrechtse kantonrechter), tevens had ik mij er in gesprekken met tal van deskundigen van laten overtuigen dat de moderne diesels die ook niet meer welkom waren helemáál niet extra vervuilend zijn.

Vandaar.

Ik verloor, ook in hoger beroep. Bij de rechters was er begrip voor onze argumenten, zeker bij de meervoudige kamer van het gerechtshof Leeuwarden, maar ze hebben het ‘illegaal’ binnenrijden van een milieuzone heel handig onder de Wet Mulder thuisgebracht, die lichte verkeersovertredingen buiten het strafrecht houdt en slechts administratief afhandelt. Daar is welhaast niet aan te tornen, beaamde de rechter in hoger beroep.

Dat bleef steken omdat ik zeker wist dat ik het gelijk aan mijn zijde had, én omdat behalve de T geen enkel medium ervoor voelde om zich erin te verdiepen. Het ging immers om het heilig verklaarde milieu. Dan slikt men alles in die kringen voor zoete koek en fronst men ook nauwelijks de wenkbrauwen als een bezoekje aan Google duidelijk maakt dat het tegengeluid wordt gesmoord. Europese vlaggetjes in overvloed, op de eerste zoekpagina’s, maar nauwelijks ruimte voor kritiek.

Daarom balde ik toch even de vuist toen ik las dat nu officieel is geconcludeerd dat EV’s de boel nóg meer vervuilen, met name omdat een groot deel van hun elektriciteit door kolencentrales wordt geproduceerd. Bovendien staat domweg vast dat ze het milieu in de productiefase buitensporig belasten, dat ze gemiddeld veel minder lang meegaan, dat het brandgevaar groot is en dat er milieurampen worden veroorzaakt op de met name Afrikaanse plekken waar men de grondstoffen voor de benodigde accu’s delft.

We zijn - en worden - massaal en ten koste van talloos veel miljarden om de tuin geleid.

De Hooglander Heraut zou dat nieuws als opening publiceren.

Als enige, vrees ik.


30 december 2022

Minder smaken, alstublieft

Welja, toe maar, de espresso-martini-oliebol. Die kan er ook nog wel bij, zucht. Bij mij dringt zich dankzij dit nieuws vooral deze vraag op: wanneer wordt er nu eindelijk eens serieus werk gemaakt van de bouw van een tijdmachine?

Dat ik als een wandelend anachronisme door het leven ga kan niet worden ontkend. Ik ben gewoon niet van deze tijd. „Doe mij maar een koffie”, is na mijn binnenkomst in een van die ontelbare hippe randstedelijke espressozaken mijn favoriete openingszin. Als mij dan gevraagd wordt welke, is mijn antwoord kortaf: „Zwart.”

Ach, het is ongevaarlijk, moet je maar denken, al zijn er momenten dat ik mij afvraag of dat gezien de reactie van de aangesproken barista wel klopt. Soms lijkt een identiteitscrisis nabij. Zo’n broodmager knotje met een vlasbaard weet namelijk precies hoe hij, indien mogelijk met een hartje in het melkschuim, een cappuccino moet maken, een flat white, een espresso, een doppio, een lungo, een americano, een latte, een latte macchiato, een affogato, een cortado, een espresso macchiato, een cold brew, een ice cappucino, een nitro coffee en een ice coffee, tegenwoordig regelmatig in combinatie met havermelk omdat dergelijke etablissementen verbijsterend vaak worden bemenst - ‘bemand’ zou ik in dit geval niet durven zeggen - door lijkbleke wezentjes van veganistische aard. Vergis je niet: daar heeft hij, inclusief acht SCA-cursussen, twaalf dagen lang het Training Master Barista Program voor gevolgd. Daar heeft hij zelfs een officieel erkend certificaat mee in de wacht gesleept. En dan komt er ineens een vieze oude okéboomer binnen die zoiets ordinairs als een koffie bestelt.

Datzelfde heb ik dus met de traditionele oudejaarsavondhap. Eigenlijk vind ik een appelbeignet al niet kunnen. Ik ben opgegroeid met twee varianten: de oliebol en de appelflap. Meer keuze was er niet, wat soms best jammer was, met name wanneer mijn moeder was gezwicht voor het aanbod van tante Heleen om het bakken der oliebollen voor haar rekening te nemen. Dat bood tante Heleen ieder jaar aan. Aangezien het welzijn van het kroost bij mijn moeder voorop stond, slaagde zij er meestal in om dat met een smoes te voorkomen, maar soms lukte dat niet. Dan moesten wij op Oudejaarsavond onze tanden in veredelde biljartballen zetten en beleefde de tandarts een financieel aantrekkelijke kickstart van het nieuwe jaar.

Moet je nu zien.

Berlinerbollen zijn er inmiddels, amandelbollen, kersenbollen, rumbollen, stoofperenbollen en, echt waar, Nutellabollen. Zelfs daar zou ik eventueel nog mee kunnen leven, zolang ik ze zelf niet hoef te consumeren, maar donderdag las ik in de T dat thans ook, dankzij een of andere handige Haagse gozert, de ‘razend populaire’ espresso-martini-oliebol op de markt is gebracht (kortweg de esma), net als de caramelzeezoutoliebol, de disco-oliebol en de sinaasappel-limoncello-oliebol.

Help!

Zo, nu brood halen.

Een halfje wit en een halfje bruin, want meer smaken bestaan er niet voor mij.

Wist je trouwens dat zo’n tijdmachine wiskundig al mogelijk is?


31 december 2022

Kleinburgerlijke tip: test de Chinees

Ab Osterhaus zegt het, Bert Niesters zegt het, Marc Van Ranst zegt het. Waarbij moet worden aangetekend dat ik, dankzij de met humor doorspekte onverschrokkenheid waarmee hij op uitingen van wappielonische zwakzinnigheid reageert, sowieso geneigd ben veel waarde te hechten aan uitspraken van de laatste.

Wat ze zeggen, die drie virologen?

Test de Chinees!

Ik zeg het ze na.

Zelf test ik de Chinees wekelijks, bij de afhaal om de hoek. Vooral diens shui zhu rupian wordt regelmatig aan een check onderworpen, maar alle gekheid op een chopstick: het drietal bedoelt uiteraard dat iedere Chinese reiziger die Nederland vanaf nu betreedt – jaarlijks komen er er hier 39.000 naar binnen – zou moeten worden getest op Covid-19, en bij een positieve uitslag in quarantaine dient te worden geplaatst.

In China heeft de onnavolgbaar opererende grote roerganger Xi het zero-Covid-beleid plots losgelaten. Het tijdens al die onverbiddelijke lockdowns in slaap gesuste immuunsysteem van de miljarden – slecht gevaccineerde – Chinezen werd daarmee veel te rigoureus blootgesteld aan de gezondheidsrisico’s die het intermenselijk verkeer met zich meebrengt. Gevolg: een ongekende uitbraak. Dan ben je niet goed bij je hoofd als je na alle ervaringen van de afgelopen jaren de adviezen van voornoemde drie virologen niet opvolgt.

Score op het vliegveld van Milaan, eerder deze week: bijna de helft van de gearriveerde Chinezen corona, en onmiddellijk stelden ze in Italië, net als eerder al in de VS en nu ook Spanje, de coronatest verplicht.

Hier ook, svp!

Nu!

Ach, weet u, ich bin ein kleinburger. Een uitbundig door hovaardigheid gedreven Volkskrant-scribent mag het gepeupel graag met die term nog verder nach unten kicken. Ik maak er met liefde een geuzennaam van, vooral nu steeds duidelijker wordt dat met name de kleinburger de dupe wordt van het schandalige en door zijn krant van harte ondersteunde energiebeleid van het kabinet-Kaag I, genoemd naar de politica die momenteel als het testbeeld van de NPO fungeert.

Deze week mocht ik vernemen dat een alleenstaande bejaarde vrouw, die al een halve eeuw in hetzelfde huurappartement van 40 m2 woont, vanaf nu bijna 600 euro per maand aan Vattenfall moet gaan betalen. Bijna trillend van ergernis wijs ik er daarbij op dat de verhuurder zijn deel van de isolatieverplichtingen heeft verzaakt. Over zoveel sociaal onrecht maak ik mij kleinburgerlijk druk. Welkom in het Nederland van 2023, waar de machthebbers knipogend naar Brussel pronken met hun kansloze klimaatbeleid en de kleinburger intussen in de stront laten zakken.

Dit zegt deze kleinburger tenslotte ook: luister naar Osterhaus, Niesters en Van Ranst, RIVM. Maak niet weer dezelfde fout en kom als de wiedeweerga in actie. Het gaat om omicron, ik weet ’t, de alarmbellen luiden voorlopig nog iets minder schel, maar dit spreekwoord zou bij jullie in Bilthoven in de gevel gegrift moeten staan: voorkomen is beter dan genezen.

Test de Chinees!

De beste wensen.