2 februari 2021
Ernstige ziekte waart rond in Den Haag

Kunnen we wel over dat virus blijven jammeren, maar te ’s-Gravenhage waart een nog veel ernstigere ziekte rond. De besmettingshaarden bevinden zich in Transvaal en de Schilderswijk en het lijkt erop dat de inwoners van complete straten reeds ten dode zijn opgeschreven.

In die Haagse wijken wemelt het ineens van de invaliden. „Uit het niets heeft iedereen in deze straat een invalidenparkeerplek”, vertelde bewoonster Karolina van de Terwestenstraat aan het AD. Zelf nam Karolina daarom een abonnement op een parkeergarage. Duurder, maar zo kan ze haar auto tenminste nog kwijt.

Ik bekeek de foto’s waarop je door de invalideparkeerborden de straat niet meer kunt zien en dacht: dit is ziek.

Zou het te wijten zijn aan een mutant van de krankzinnigheid die momenteel meedogenloos wordt verspreid?

Een der symptomen: de behandeling die oudere, dikkere en/of rokende landgenoten ten deel valt. Dankzij het hysterisch gebrul van een groeiend aantal opiniemakers, die hun lucratieve dagvoorzitterschapjes door de lockdown als sneeuw voor de zon zien verdwijnen, lijkt de tijd niet meer ver weg dat ze een ster op hun borst krijgen gespeld omdat ze niet tot het superras behoren.

„Ga op tijd dood!” krijgen ze steeds luider toegeworpen. „Jullie zijn onrendabel!”

De solidariteit waarop een normaal functionerende maatschappij is gefundeerd is een vies begrip geworden. En het lijkt er nu zelfs op dat de schreeuwlelijkerds het kabinet met zich meekrijgen. Handhaven de lockdown, zeggen de deskundigen die de opmars van de agressieve Britse variant in ogenschouw nemen. Weg ermee, zeggen de schreeuwlelijkerds. En naar wie luistert de regering? Juist. De scholen gaan weer open, de winkels half open, de avondklok wordt binnenkort wellicht weer opgeheven. Over zes weken is het namelijk 17 maart.

Exponentialiteit, zeg je?

Goh, wat was dat ook alweer?

Is dit óók een ziekte? Het lijkt erop. Morbi electorali zou je het kunnen noemen, oftewel verkiezingenziekte, en qua ernst kan de kwaal wedijveren met de stoornis waaraan men in Transvaal en de Schilderswijk ten prooi is gevallen. Of in het Haagse gemeentehuis, moet je misschien zeggen. Dáár, immers, wordt beslist wie voor een invalidenparkeerplek in aanmerking komt.

Weet je wat, om een beschuldiging van etnische profilering voor te zijn geef ik er een autochtone draai aan.

Ooit bevond ik mij in de parkeergarage van wat nu de Johan Cruijff Arena heet. Ik stond op een nog vrije invalidenparkeerplaats pal naast de vip-ingang op iemand te wachten en moest plots opzij springen voor een met piepende remmen tot stilstand komende Mercedes, waaruit een vent tevoorschijn sprong die dankzij uiterlijk en gedrag subiet voor de omschrijving ’penose’ in aanmerking kwam.

En wat geschiedde?

Hij legde een invalidenparkeerkaart op het dashboard, gooide het portier dicht, trapte zijn half opgerookte dikke Cubaan grijnzend uit op de betonvloer en nam de trap naar de ontvangstruimte met twee treden tegelijk.

Zou híj soms de superspreader zijn?


4 februari 2021
Hoor ik Sputnik, denk ik Laika

Hoor ik Sputnik, denk ik Laika. Ja, jongens en meisjes, zo oud, of beter: zo IC-ongeschikt is opa reeds. Laika was het zwerfhondje, willekeurig van de Moskouse straat geplukt, dat in november 1957, aan boord van de Sputnik 2, als het eerste levende wezen ooit het heelal werd ingeschoten.

En het ergste was: de Sovjet-ploerten die hoe dan ook een voorsprong in de Ruimtewedloop wilden nemen wisten bij voorbaat dat het arme beessie het niet zou overleven. Er was nog geen Partij voor de Dieren, kinderen waren nog geen prinsjes en prinsesjes. Toch konden jochies van bijna zeven jaar dergelijk nieuws ook toen maar slecht verteren.

En nu is Sputnik een coronavaccin - Sputnik V - met een score van bijna 92%.

Welkom in 2021.

Voor mij stond Sputnik – het betekent metgezel – voor zo’n beetje alles wat niet deugde aan de andere kant van het IJzeren Gordijn. Niet alleen voor die in mijn onschuldige jongensogen roestige en krakkemikkige ruimtesatelliet waarin Laika, zoals later bekend werd, reeds tijdens het vierde rondje om Moeder Aarde aan stress en oververhitting ten onder ging. Maar ook voor die vieze vuile smerige Nikita Chroestsjov en z’n rotcommunisten die een jaar voordat het hondje de dood werd ingejaagd nog meedogenloos de Hongaarse Opstand hadden neergeslagen. Sputnik symboliseerde de vijand zoals die ons door onze toenmalige leiders, de nog zeer gezagsgetrouwe media en de schrijvers van spionagethrillers onophoudelijk werd voorgeschoteld.

Sputnik was, kortom, Het Kwaad.

Maar ja, ze kunnen bij AstraZeneca nog zo hard roepen dat de tweede vaccinatie pas twaalf weken na de eerste spuit tot een optimaal resultaat leidt, zoals ze woensdag ongetwijfeld tot grote vreugde van Hugo de Jonge plotseling bekendmaakten, ik begin nu toch te kantelen.

Met AstraZeneca en al die andere spectaculaire inentingscocktails redden we het voorlopig niet, zoveel is wel duidelijk. Op de Europese ranglijst van vaccinaties zijn we FC Emmen geworden en Ursula von der Leyen blijkt, met verstrekkende gevolgen voor ons, het EU-aankoopbeleid van vaccins te hebben versjteerd. En wat doen degenen die nota bene het voornaamste slachtoffer waren van het neerslaan van de opstand waarover ik hierboven sprak, oftewel de Hongaren die inmiddels óók tot de Unie behoren? Glashard twee miljoen doses van Sputnik V bestellen.

„We hebben er genoeg hoor”, jennen de Russen.

Hee, wat zie ik daar nu weer vervliegen?

O jee, mijn morele bezwaren.

Ja, heel erg, wat ze Aleksej Navalny steeds weer flikken. En Vladimir Poetin is natuurlijk, met z’n tsaristische landgoed inclusief zwembaden, theater, casino en ijshockeystadion ter waarde van ruim een miljard euro aan de Zwarte Zee, net zo’n corrupte laaielichter als Nikita Chroesjtsjov destijds. Maar ik heb nieuws voor jullie: ik ontbloot mijn bovenarm nu óók graag voor een injectienaald vol Sputnik V.

Nood breekt wetten.

Sorry, Laika.


6 februari 2021
De grote fanclub van GL Zeist

Laten we het volgende afspreken, vrienden: we gaan niet met z’n allen op die arme voormalige Zeister Groenlinks-bobo inbeuken. We willen allemaal erkenning. Ja, ik ook. Soms ben ik het zo zat dat mijn literaire talenten worden genegeerd, dat ik onder een pseudoniem publiceer. Dan word ik ineens wel toegejuicht.

Gelezen? Ronald Camstra, wie kent hem niet, is opgestapt als fractievoorzitter en zelfs ook als gemeenteraadslid van GroenLinks Zeist. Hij heeft zich namelijk schuldig gemaakt aan een vergrijp - dank, GeenStijl! - dat nog opzienbarender is dan het feit dat zijn club in dat keurige, rechtsliberale bolwerk Zeist, met de deftige oud geld-golfclub De Pan nota bene in de directe nabijheid, met liefst zes zetels de op een na grootste fractie vormt: Camstra maakte op de sociale media nepprofielen aan waarmee hij zichzelf louter schouderklopjes gaf.

Iemand moest het doen!

Noortje van Breukelen? Ronald. Femke van Dijk? Ronald. Sheila Zwierig? Ronald. Je zou er bijna wat van gaan denken. Maar nee, hij verzon tevens Felix Stoker en Edwin de Kort. Stand bij de niet bestaande Zeister GroenLinks-fans tussen al dan niet omgebouwde vrouwen en al dan niet omgebouwde mannen: 3-2, zo ongeveer conform de landelijke partijwokeness dus. Wat wél afweek was dat er geen militant Moslimbroederschap-hoofddoekje bijzat. Dom, want daar kom je bij GroenLinks altijd mee weg.

Zei ik daarstraks dat het opzienbarend is? Dat neem ik terug. Het is helemáál niet opzienbarend. GroenLinksers zijn ervan overtuigd dat ze niet alleen de wijsheid, maar ook het gelijk in pacht hebben. Hun werkelijkheid is de enige werkelijkheid. Desnoods plegen ze er zoals bekend een moord voor. Zie ook hun reacties nu typische GroenLinks-ideeën als windturbineparken, milieuzones, een gasvrij land en biomassacentrales klimaat en milieu slechts schade blijken toe te brengen. Sinds dat duidelijk is spelen ze struisvogeltje en continueren ze gewoon hun rampzalige beleid. Daarom verzon Ronald Camstra ook medestanders. Dat durven ze in Noord-Korea niet eens.

Kijk, als je klasse hebt, kom je met een neppersoon op de proppen die jou juist volledig afkraakt. Schrijver S. Vestdijk deed dat. Hij verzon de heer P. S. E. Udo en schreef onder die naam een vernietigende recensie over zijn werk, waarin hij onder andere beweerde dat de auteur niets van het gebruik van komma’s begreep (inderdaad gebruikte Vestdijk veel komma’s).

Zelf doe ik het wéér anders.

Ik baal er ook van dat ik zo weinig word gekieteld. En wat doe ik dus? Dan schrijf ik, zoals laatst, onder het pseudoniem Tom Lanoye een pedant stuk voor het Belgische blad Humo, waarin ik, hoofdzaken en details door elkaar husselend, Nederland met de grond gelijk maak. Succes verzekerd: bij het Mediaforum op NPO1 werd die column deze week dusdanig orgastisch door deugende en dus oikofobisch angehauchte studiogasten bejubeld, dat ik hoopte dat presentatrice Ghislaine Plag voldoende pakjes Kleenex binnen handbereik had.

Wat jij, Fatima Al Qoubachi?

O nee, sorry, dat account moet ik nog aanmaken.


9 februari 2021
Helemaal top, zo'n Zweedse bolide

En ik maar briesen, tegen mijn vrouw. „Zo 2021 dit”, riep ik, achter het stuur van mijn Zweedse en daardoor volgens mij zelfs tegen Noordpool-vrieskou gewapende bolide. „Zo overdreven allemaal. Code rood is idioot. Het vriest een paar graden. En nu worden de kranten al niet eens meer bezorgd. Nou ja zeg!”

„Toen ik als veertienjarig joch De Telegraaf rond bracht deed ik dat zelfs nog bij achttien graden onder nul”, ging ik verder. „Watjes zijn het tegenwoordig. En let op: men zal niet rusten voordat we allemáál watjes zijn. Er is nu ook al een sneeuwbalgooiprotocol!”

„Kan best”, zei mijn vrouw, nadat zij mij rustig had laten uitrazen. „Maar ik blijf erbij: we hadden de auto beter kunnen laten staan. Het is veiliger om de hond met deze sneeuw in de omgeving van ons huis uit te laten.”

„Welnee!”

Welnu, welja dus: zo behendig als ik mijn wagen de duinweg achter mijn kustwoning opdraaide, zo onbehendig stapte ik 200 meter verderop uit, tot kniehoogte wegzakkend in de sneeuw, het cynisme van mijn geliefde wederhelft zoveel mogelijk negerend.

Vast stonden we, compleet vast. In een sneeuwduin, bij elkaar geblazen door de onophoudelijk doorjakkerende sneeuwjacht die sommige gedeeltes van de weg compleet schoon hield, maar andere stukken soms onder een halve meter sneeuw had bedolven. Ik kon niet meer voor- of achteruit.

„Wat zei je ook alweer, toen je erop afreed?” hoorde ik vanaf de passagiersstoel, terwijl ik uit alle macht de sneeuw onder mijn wielen probeerde weg te schoppen. „O ja, dat je van die goeie winterbanden had en dat het model van je auto niet voor niets Polar heette, toch?”

En daar bleef het dus niet bij.

Ik geniet in het duingebied een zekere populariteit, moet u weten. Er lopen daar veel Telegraaf-lezers rond, die zich over het algemeen goed kunnen vinden in wat ik te melden heb. „Lekker stukkie vanochtend!” Dat soort egostrelend commentaar. Als ik me onzeker voel ga ik daar wandelen. Succes verzekerd.

Ditmaal, echter, moest de gifbeker die mijn vrouw al zo ijskoud had geserveerd tot op de bodem leeg. Ook nu werd ik namelijk, staande naast mijn auto, door een voorbijganger herkend. Maar deze man had een opmerking van een heel ander kaliber voor mij in petto.

„Hahaha, moet je ’m nou zien staan, die lange! Jij bent toch die wijsneus van de krant? Jij weet het toch allemaal zo goed? Hahaha!”

Hulpeloos stond ik daar, in totale vernedering, in afwachting van de zoon van mijn bollenkwekende buurman die ik al gebeld had. Die jongen bestuurde, zo wist ik, een grote John Deere-tractor. Hij moest ons redden en deed dat uiteindelijk ook, een klein half uur later met z’n trekhaak en sneeuwschuiver, al kostte het best nog enige moeite.

Een held, die Jan.

En ik?

Een loser.

„Schat, laat jij de hond zo even uit?” vroeg mijn vrouw zojuist. „Als ik jou was liet ik de auto staan.”

Als ik de staat van mijn huwelijk op dit moment zou moeten typeren, zeg ik: code rood.


11 februari 2021
Een topburgemeester, die Klaas

Toch even overwogen om Klaas te bellen. Mijn Klaas, bedoel ik. Nou ja, oké, onze Klaas dan. Als je het nu nog niet weet: Klaas Agricola, burgemeester van Dantumadiel, die ik een paar maanden geleden op deze plek als World Mayor 2021 voordroeg. Dat spontane initiatief vond zoveel navolging dat hij inmiddels zelfs tot de shortlist is doorgedrongen.

Stem op hem!

Nu kan het nog!

Vergeet daarbij niet je keuze te motiveren.

Jazeker, Klaas maakt nog steeds kans om tot de Beste Burgemeester van de Wereld te worden uitgeroepen. Net als Ahmed Aboutaleb en Achmed Marcouch trouwens. Drie van de 32 overgebleven kandidaten zijn dus Nederlands, al is er helaas ook eentje afgevallen: Femke. Mijn Femke, bedoel ik. Nou ja, oké, onze Femke dan. Als je het nu nog niet weet: Femke Halsema, burgemeester van Amsterdam, die door anderen als World Mayor 2021 was voorgedragen.

Ik scheur mijn kleren en ween.

Goed, zal ik dan voor één keertje proberen eerlijk te zijn? Komt-ie: het nieuws dat Femke Halsema op de longlist terecht was gekomen vormde voor mij destijds de voornaamste reden om Klaas Agricola naar voren te schuiven.

Femke gezien? Een schoolvoorbeeld van racisme van de lage verwachtingen

Op de website van World Mayor las ik dat het coronabeleid zwaar zou meewegen. Dat de burgermoeder van onze geliefde hoofdstad desondanks kandidaat was gesteld, verbijsterde mij dankzij haar optreden bij de beruchte BLM-demo dusdanig, dat ik subiet besloot een burgemeester te zoeken die ten eerste wél een succesvol coronabeleid voerde (nul besmettingen in Dantumadiel ten tijde van de nominatie) en ten tweede partijloos was, voor mij gezien het veel te ideologische optreden van zijn Amsterdamse collega een voorwaarde. Zo kwam ik bij Klaas Agricola terecht, een stoere Friese boerenzoon, over wie ik later, in een reportage in deze krant, bovendien leerde hoe groot zijn betrokkenheid bij het wel en wee van zijn burgers is. Ze kunnen ‘s avonds zelfs gewoon bij hem aanbellen.

Klaas Agricola gaat ook elke zondag naar de kerk.

Let wel: telkens een andere kerk.

Een topburgemeester, die Klaas.

Ik zag van de week een filmpje waarop Femke in het kader van de miljoenmiljardste hoofdstedelijke campagne die als doel heeft de burgers met elkaar te verbinden, een allochtone vrouw tot Held van Amsterdam benoemde.

Als je wilt weten wat de term ‘racisme van de lage verwachtingen’, zoals geintroduceerd door de Britse ex-moslim Maajid Nawaz, in de praktijk betekent, googel dat filmpje dan even. De zoektermen ’Femke’, ’Leila’, ’held’ en ’Amsterdam’ volstaan. De burgemeester van Amsterdam reikte een gemeentespeld uit aan een allochtone vrouw die een moedernetwerk had opgericht en sprak de uitverkorene toe alsof zij een driejarige peuter met ontwikkelingsachterstand voor zich had staan. Blijkbaar ging Halsema er bij voorbaat vanuit dat de vrouw haar anders niet kon volgen.

Kon het geringschattender?

Nee.

Daarom voelde ik de aanvechting Klaas Agricola te bellen.

“Heeft Dantumadiel ook helden?” wilde ik hem vragen.

Maar ach, ik wist het antwoord al: “Ze zijn me allemaal even lief.”


13 februari 2021
Dikkerds aller provinciën, verenigt u!

Krijg nou wat: pas bij een BMI van 40 en hoger kom je nu reeds in aanmerking voor een verlossende dubbele portie AstraZeneca. Heb ik dáár dan zo mijn best voor gedaan? Dankzij een uniek staaltje doorzettingsvermogen wist ik, als internationaal vermaarde jojo, mijn Body Mass Index nota bene in niet meer dan twee jaar van 25 naar 31 op te krikken. Maar zelfs dat was niet genoeg.

Dikkerds aller provinciën, verenigt u!

Zondag, 14.00 uur, Museumplein!

Ik heb mijn demonstratiebord al klaar staan: ‘Het leven ís al zo’n klus / Met een BMI van 30 plus’.

Ik weet het niet hoor, met dat vaccinatiebeleid van ons. Wat moet ik nog meer doen om voorrang bij de GGD te verkrijgen? Heb ik soms minder recht op leven dan de hoogbejaarden die allang zijn geprikt? Is mijn obesitas al niet morbide genoeg? Moet ik nóg meer frikadellen speciaal en halve liters Schultenbräu naar binnen gooien?

Het is stank voor dank, wat ik u brom.

Ik geef u een voorbeeld van mijn opofferingsgezindheid. Het ken nog net: heel Nederland bindt dit weekeinde de ijzers onder. Ik doe dat niet. Ik zie er vanaf ten behoeve van mijn landgenoten, want zodra ik mij bij de corona weglachende massa op de Loosdrechtse Plassen zou voegen, breekt de ijsvloer in tienduizend stukken en gaat iedereen pardoes kopje onder.

Ik wil er niets mee suggeren, maar wie is ook alweer onze opperburgemeester in coronatijd?

Juist, Hubert Bruls.

En wie haalt dat BMI van 40 ook alweer met twee vingers in z’n neus?

Dit riekt, dames en heren luisteraars!

Of zal ik Robert de Niro om advies vragen? Er zijn meer acteurs en actrices die speciaal voor een film dikker werden, maar niemand deed het zo spectaculair als hij ten tijde van het opnemen van Raging Bull (1980).

De Niro moest daarin zowel de rol van de jonge slanke als van de oude dikke Jake la Motta vertolken. Om die reden begon hij onmiddellijk na de eerst opgenomen scenes waarin hij de jonge bokser speelde aan een all-you-can-eat-periode in Noord-Italië.

Dag in dag uit propte hij zich vol met pasta.

“It’s always tough on the misses”, grijnsde De Niro ooit tegen Eddy Terstall, toen deze Amsterdamse filmmaker het onderwerp bij hem aanroerde. Maar het resultaat was wel dat zijn oorspronkelijke lichaamsgewicht met bijna de helft toenam. Binnen vier maanden (!) groeide de acteur van 66 kilo naar 97 kilo, waarmee de slanke wereldkampioen boksen middengewicht Jake la Motta in recordtijd de zwaarlijvige stand up comedian van vele jaren later werd. Het leverde Bob tijdelijk zorgwekkende kortademigheid op, maar hij won er wel een Oscar mee.

Er is trouwens nóg iets waarover ik mij druk maak.

Ik citeer een kop op de site van het Dagblad van het Noorden van een week terug: “Deel van mensen met overgewicht krijgt drie prikken tegen corona. Naald met vaccin blijkt te kort om spier te bereiken.”

Is er eigenlijk wel een naald die lang genoeg is voor de vlezige bovenarm van Hubert Bruls?


16 februari 2021
What's next? Bejaardenruiming?

Pssst! Schrik niet: it is I, Robèrt. Rechts van je, achter die grote zeeden. Als je het niet erg vindt houd ik mijn bivakmuts en motorbril op. Al kan ik natuurlijk altijd nog door een andere voorbijganger puur en alleen aan mijn lengte worden herkend. Het zij zo.

Dat je mij hier in het bos treft heeft slechts te maken met het feit dat ik Bavink moet uitlaten. Verder is het mij te link op straat. Daarom zul je mij voorlopig ook niet in Amsterdam zien. Je weet toch wat ze daar nog niet zo lang geleden voor drie knaken flikten? Ik duik liever - zoals men dat destijds eveneens vaak deed - in mijn kustdorp onder, hoewel het ook hier oppassen blijft geblazen.

Rare vraag misschien: weet jij toevallig waar ik botox kan krijgen? Die rimpels moeten eruit. Zelf heb ik online al haarverf en kleding van Black Bananas en Purewhite besteld. Daarnaast probeer ik alvast te wennen aan het luisteren, via earbuds, naar zo luid mogelijk afgespeelde hiphop onder mijn capuchon. Zo kan ik mij straks hopelijk toch nog een paar jaar veilig naar buiten begeven.

Weet je wat voor mij het definitieve sein was om onder te duiken? De reacties nadat ik op Twitter een foto had gedeeld van een illegaal feest, met zelf meegebrachte drank, van een paar honderd man op het Amstelveld in Amsterdam.

Fuck de lockdown, daar kwam het op neer. Later voegde ik er ook het Facebook-commentaar aan toe van een van de uitbaters van Brasserie Nel, een zaak die ook aan het Amstelveld ligt maar niets met het feest van doen had. Toch moest Nel, nadat er eindelijk was ingegrepen, op last van de politie haar afhaalservice die dag sluiten. Dennis, zoals de uitbater heet, besteedde daar wijze woorden aan, die ik doorgaf.

Gelukkig spraken nogal wat volgers schande van dat feest. Maar er waren ook schrikbarend veel negatieve reacties. „Bek houden, ouwe lul!” was zo ongeveer de vriendelijkste. Meer dan ooit besefte ik hoe groot onder een groeiend aantal jongeren de afkeer van ouderen is geworden. De tweedeling is een feit. Solidariteit? Compassie? Zó 2020, man.

Senioren worden in dit coronatijdperk in toenemende mate beschouwd als minderwaardige burgers die mede in verband met het kostenplaatje vooral niet te oud mogen worden. Oorzaak: manipulatie. Grote woorden als ‘angst’ en ‘vrijheid’ van stal halend, het begrip ’exponentiële groei’ totaal negerend en volledig voorbijgaand aan het feit dat de cijfers juist dankzij de lockdown ‘meevallen’, spannen de opruiers die zichzelf naar de schijnwerpers der publiciteit hebben ge-elleboogd met minachtend en haatzaaiend geschamper de huiveringwekkend grote groep egoïsten en hedonisten onder ons voor hun karretje.

What’s next?

Bejaardenruiming?

Het is dichterbij dan je denkt.

Hoe dan ook was het fijn je weer eens te spreken. Als je het niet erg vindt, houd ik mij hier verscholen tot het weer donker is. Er is, via enkele bollenvelden, een goeie sluiproute naar mijn huis. Ik app je wel wanneer ik veilig ben aangekomen. Groet!


18 februari 2021
Een coup aan de kust!

Vanzelfsprekend gaat, tijdens dat ritje door mijn kustdorp, mijn fantasie met mij aan de haal. En dus denk ik bijvoorbeeld, bij het aanschouwen van die ene speurend om zich heen kijkende vent met die rottweiler: zou zo’n man een stengun onder zijn jas verborgen kunnen houden?

Ja, sorry hoor, ik heb zojuist, op de site van Omroep West, wél dit gelezen: “De politie-eenheden van Den Haag, Rotterdam en Amsterdam hebben Willem Engel een felicitatiebericht gestuurd, nadat Viruswaarheid door de rechtbank in het gelijk werd gesteld over de avondklok.”

En wat gebeurde er laatst ook alweer bij het Capitool, toen de politie niet of nauwelijks ingreep?

Ik bedoel maar.

Laat ik u, ter verklaring, toch maar even meenemen naar een half uurtje eerder.

Wat was het? Een plofje, een tikje? Zoiets. Er klonk om 10.30 uur een plofje of een klikje en alles in huis viel terstond uit: het licht boven de keukentafel waaraan ik de krant zat te lezen, de koelkast, de cv-ketel, de koffiezetmachine, de radio, internet, echt alles. En het ergste was: mijn telefoon werkte ook niet meer.

Storingen komen vaker voor, maar dat laatste was nog nooit gebeurd.

Als mij nu iets zou overkomen kon ik niet eens 112 bellen!

Het was de ochtend na de avond tevoren, toen het Hof de weg van de redelijkheid koos door de Staat enkele dagen extra tijd te gunnen om een eerder die dag uitgesproken gerechtelijk avondklokvonnis aan te vechten. Dat beviel de jongste en inmiddels bekendste telg van de beruchte Engel-clan duidelijk hoorbaar zo slecht, dat ik mede gezien eerdere uitspraken van meneer even vreesde dat hij de rechter zou laten gijzelen.

Wat een toestanden weer. En dat terwijl de avondklok elders in Europa keurig functioneert en verreweg het grootste deel van het Nederlandse volk er nauwelijks problemen mee heeft. Maar die mensen hebben over het algemeen niet zo’n grote bek, in tegenstelling tot de uiterst agressieve lockdownhaters van Viruswaarheid. Dat gilt en dat schreeuwt maar en dat stampvoet als verwende kinderen wanneer het zijn zin niet krijgt.

Weet je wat, dacht ik.

Ik rijd het dorp eens in om te kijken hoe het er dáár voorstaat.

Eng hoor, verderop. Pompstation? Met roodwitte linten afgezet. Stoplichten? Overal dood. Nergens brandt licht en ik zie tal van voorbijgangers naarstig met elkaar overleggen. Geen elektriciteit meer in mijn woonplaats, geen communicatiemiddelen, we zijn compleet van de wereld afgesloten. En daardoor dringt zich toch, helaas onvermijdelijk in mijn speciale geval, het beeld aan mij op van Willem Engel nadat hij met zijn schuimbekkende meute de Tweede Kamer is binnengedrongen, als de polderlandse versie van QAnon-aanhanger Jake Angeli leiding gevend aan een coup die om 10.30 uur begon met het uitschakelen, door collaborerende dienders, van de elektriciteit en de communicatiemiddelen.

En dan... ineens… springen de stoplichten allemaal tegelijk op oranje en rinkelt ook vrijwel direct mijn telefoon.

“Schat, alles doet het weer”, hoor ik.

De bloemenkraam is gelukkig open.


20 februari 2021
Een plan zonder kans van slagen

Hoe dan? Ik kijk Barbara Baarsma nadrukkelijk in haar grote ronde linksliberale blauwe ogen en vraag het in alle ernst: hoe, in vredesnaam, mevrouw de topeconome?

Hoe deel je een maatschappij in de praktijk in tweeën op? Let wel: in Nederland, waar alles maar dan ook echt alles wordt gepolderd? Hoe benoem je de openbare ruimte tot verboden gebied voor ouderen? Hoe maak je tweederangsburgers van hen? Hoe degradeer je hen tot de nieuwe proles, zoals George Orwell de onderklasse in ‘1984’ noemde?

Daar komt het namelijk op neer: terwijl velen van hen nota bene in een betere conditie verkeren dan tal van jongere landgenoten, of toevallig over t-cellen beschikken die het coronavirus in hun lijf onklaar maken, pak je hen rechten af waarvan die jongeren wel volop gebruik kunnen maken. Ik herken vier miljoen gevalletjes leeftijdsdiscriminatie en de rechter herkent ze ongetwijfeld ook.

Het heet hier geen China. Iedereen is voor de wet gelijk en de rechten van het individu worden nog gerespecteerd. Indien zij dat wensen, kunnen zelfs de ziekenhuis bestormende proleten van Viruswaarheid voor wie een moord op de minister-president niet eens onbespreekbaar is, de rechter inschakelen. Soms zelfs met succes.

Indrukwekkende clubjes hoor, die van Herstel NL en het Artsen Covid Collectief. Barbara Baarsma, zo! Ira Helsloot, toe maar! Coen Teulings, kijk es aan! Plus nog een hele rits o zo belangrijke hotemetoten.

In theorie klinkt het ook aantrekkelijk, wat ze willen. Alle winkels weer open, net als al het onderwijs, alle cultuurinstellingen, alle horeca. Partytime! Behalve voor de ‘kwetsbaren’. Behalve voor de zestigplussers in dit land voor wie de lockdown wél zou moeten blijven gelden. Behalve voor die vier miljoen mensen dus, volgens een enkele taalverrijker voor wie empathie en solidariteit inmiddels loze begrippen zijn een ‘hallucinant aantal’.

Nog iets: hoe breng je die maatschappelijke tweedeling tot stand in een land waar handhaving vooral iets van vroeger is (een van de ontelbare voorbeelden: opvallend veel landgenoten lopen er buitengewoon goed gekapt bij, terwijl de kappers al maanden dicht zijn)?

Een grote dikke Trump- of DDR-muur met prikkeldraad zal hier niet worden aangelegd, en Nederlandse senioren zullen ook niet snel uit hun huizen worden gesleept om in zwaar bewaakte gated communities te worden ondergebracht. Liquideren dan maar? Evenmin een optie, al koestert een toenemend aantal Hollanders die wens al dan niet stilletjes. In ‘1984’ worden de dissidenten geliquideerd. Daar heeft de Partij de Denkpolitie voor en met een beetje fantasie zou je daar Senior Squads van kunnen maken (de afkorting is wel zo toepasselijk). Maar in dit vlekje achter de West-Europese duinen zit ook dat er (nog) niet echt in.

“Het gaat gewoon heel slecht met onze maatschappij”, verklaarde arts/ondernemer/dramaqueen Erik-Jan Vlieger van Herstel NL deze week in de Telegraaf.

Maar gelukkig ook weer niet zo slecht dat dit plan enige kans van slagen heeft.


23 februari 2021
Jij offert je zwarte dame?! Racist!

EEn dan te bedenken dat we ook nog het witte racisme hebben. Niet dat we geneigd zijn dat te vergeten. Daar krijgen we de kans niet eens voor. Maar soms dreigt het als gevolg van de hedonistische krankzinnigheid die dit coronatijdperk in toenemende mate kenmerkt, zomaar op het tweede plan te geraken.

Dat mag natuurlijk niet de bedoeling zijn.

Een dag zonder lachwekkende internationale racismekolder is een dag niet geleefd, zeg ik altijd. Welnu, ik word al jarenlang op mijn wenken bediend. Neem alleen de afgelopen dagen. Eerst werden we geconfronteerd met het feit dat schaker Antonio Radic, oftewel ‘Agadmator’, tijdelijk van het YouTube-platform werd gekieperd omdat zijn bijdragen algoritmisch als haatdragend werden aangemerkt. Vervolgens was er de waarschuwing die de streamingdienst van Disney deed uitgaan nadat ze daar vijf seizoenen van The Muppet Show op het menu hadden geplaatst: let op, er is hier eventueel sprake van aanstootgevende content.

Is dit serieus, master?

Jazeker, boy!

Wat deed Antonio Radic? Hij repte in zijn verslagen over ‘wit’, ‘zwart’ en ‘aanval’. De niet-schakers onder de lezers hebben natuurlijk allemaal al ‘The Queens Gambit’ gezien. Gelukkig hoef hoef ik daarom niet uit te leggen dat de ene schaker met de witte stukken speelt en de andere met zwarte. Dat wit de eerste zet mag doen en daarmee automatisch een klein voordeel geniet leidde in BLM-angehauchte kringen uiteraard al tot grote woede: “RACISME! ZWART MAG NOOIT BEGINNEN!” En nu is daar dan tevens deze affaire, die ook dankzij de nasleep danig op mijn lachspieren werkt: een heus team Amerikaanse computerwetenschappers ploegde zich door 680.000 berichten op het YouTube-kanaal van Radic en verklaarde plechtig dat zij geen uitingen van racisme waren tegengekomen.

Joh!

Daarom wekt het wellicht geen verbazing meer dat The Muppet Show door Disney op de lijst met verdachte tv-programma’s is geplaatst en dat eerder al (een van de andere letterlijk duizenden voorbeelden) het ‘racisme binnen de wiskunde’ aan de kaak werd gesteld. Het enige wat mij niet in lachen doet uitbarsten is dat soms zelfs grote carrières dankzij deze totale gekte sneuvelen - en dat alleen maar omdat degenen die ermee verbonden zijn er vraagtekens bij durfden te plaatsen.

Machtig kluppie hoor, dat BLM. En wat een onmachtige, bange en onnozele kliek is de linksliberale elite geworden die zich de afgelopen dertig, veertig jaar al ellebogend op belangrijke westerse plekken van het pluche meester heeft gemaakt, maar nu zelfs, onder druk van BLM en aanverwante organisaties, met het herschrijven van de geschiedenis akkoord gaat. En ook met dat van het heden trouwens: het aantal zielsgelukkige gemengde gezinnen dat ons in Ster-spotjes wordt voorgeschoteld is bepaald niet van deze wereld.

Alleen blanken zijn nu nog racisten.

Jij bent aan zet, Antonio.

Wat!? Je offert zomaar je zwarte dame om mij mat te kunnen zetten?!

Vuile racist!


25 februari 2021
Rechts Kojak, links Einstein

Ruzie kon je het niet noemen. Althans, die mening was ík toegedaan. De meubels bleven staan en er vloog geen glaswerk door de huiskamer. Dan is het voor mij geen ruzie, klaar. In mijn ogen was het slechts een echtelijk lockdownmeningsverschilletje.

Het ging zoals het altijd gaat tussen ons: de periode van ijzingwekkende zwijgzaamheid na het stormpje nam hooguit een half uur in beslag. Al werd er toen, zo besef ik nu, wél van de gewoonte afgeweken: niet ik verbrak de stilte, maar zij. Dat had mij wakker moeten schudden. Denkend aan de spectaculaire ineenstorting van het kaartenhuis dat Herstel NL heet zat ik zo lekker weg te dromen dat ik niet alert genoeg was.

Ze betrad mijn schrijfhok, streek met haar hand door mijn haar en zei: “Zand erover, schat. Afgesproken?”

“Oké”, zei ik.

“Zullen we het weer goedmaken? We hadden allebei schuld, toch?”

“Vind ik ook.”

“Dan pak ik nu de schaar om je haar te knippen. Het ziet er echt niet meer uit, lieverd. Qua haardos ben je nu een kruising tussen Catweazle en Wim de Bie als Dirk de zwerver. En vergeleken bij het ondoordringbare struikgewas boven je ogen waren de wenkbrauwen van Ruud Lubbers toonbeelden van optimale gezichtsverzorging. Trek je jas aan en ga in de tuin zitten. Net als vorig jaar in de lente, weet je nog?”

“Maar over een week mag Ilona weer open!” probeerde ik nog (Ilona is mijn Amsterdamse kapster).

“Nee, we kunnen er echt niet meer op wachten.”

Je vraagt toch ook niet aan een tarbot wat een voettocht door de Sahara inhoudt

En daar zat ik dus weer, in onze windvrije achtertuin, waar het best aangenaam toeven was terwijl mijn lieftallige wederhelft, schaar en kam als een volleerde kapster hanterend, om mij heen danste. En intussen dacht ik niet alleen aan Mark Rutte toen hij tijdens die persco de vraag wat het verschil tussen knippen en sekswerken was moest beantwoorden (je vraagt toch ook niet aan een tarbot wat een voettocht door de Sahara inhoudt), maar ook weer aan Herstel NL. Aan de schreeuwlelijken die de beweging gaandeweg hadden gekaapt, bijvoorbeeld. Aan de jammerlijke afgang van meisje Baarsma en ventje Teulings. Aan de mislukte frame van meneer de voorzitter toen hij suggereerde dat kabinetsingrijpen aan hun vertrek was voorafgegaan. En uiteraard ook aan mijn schalkse plan om de stichting Herstel Herstel NL in het leven te roepen omdat er in het leven ook iets te lachen over moest blijven.

Ik dommelde dus wéér in, figuurlijk gesproken.

“Klaar!” riep ze na een kwartiertje. “Zo ben je tenminste weer toonbaar. Ik ga nu boodschappen doen. Tot straks!”

En hup, daar ging ze, in haar bolide.

In de badkamerspiegel openbaarde zich even later een wel héél merkwaardige figuur aan mij: links had hij géén wenkbrauw, rechts was er nog geen haartje verwijderd. En dat kapsel? Rechts Kojak, links Einstein.

Ze is nog steeds niet terug.

Bij nader inzien roep ik toch maar eerst de stichting Herstel Huwelijk Hoogland NL in het leven.


27 februari 2021
Geen fouten, toch een 5

Maarten Stekelenburg een 5? Mais non! Dáár moeten we het eens over hebben. Ik bedoel, ik kan mijn AK-47 wel op de genante oogkleppenarrogantie, de huiveringwekkende zelfgenoegzaamheid en de totale incompetentie van de hedendaagse progressieve polderlander blijven richten, maar op een gegeven moment krijg je dan toch het gevoel dat je kogels op een zandzak afvuurt.

Panem et circenses, zei Juvenalis niet voor niets. Brood en spelen. Dat moest je volgens hem het volk geven en daarom laat ik, hoezeer hun recente uitlatingen mijn tenen ook doen krommen, Femke H. en Geert M. ultralinks liggen. Maarten Stekelenburg kreeg van France Football een 5 voor zijn optreden als Ajax-doelman tegen Lille en dat slaat echt nergens op.

Vandaag, lieve vrienden en vriendinnen, bak ik een stukje over de genante oogkleppenarrogantie, de huiveringwekkende zelfgenoegzaamheid en de totale incompetentie van de Franse sportpers, waarbij ik moet aantekenen dat mijn ergernis dienaangaande reeds dik 40 jaar welig tiert.

Ik versloeg destijds ook de internationale tenniskampioenschappen van Frankrijk in Parijs. Het enige Frans wat Jimmy Connors kon uitbrengen, met een zwaar Amerikaans accent, was ‘Je t’aime la clay’. Dat de persconferenties in het Engels werden gehouden was dus vrij logisch. Maar niet voor een boze L’Equipe-journo. “Ici c’est Roland Garros!”, gilde hij. “Ici on parle Français!”

Er is niets veranderd sindsdien, zoals ook bij de gang van zaken van de EU blijkt. Geen nationalistischer volk dan de Fransozen en ik vrees dan ook dat vooral onvrede over de uitschakeling van Lille ten grondslag lag aan het besluit van de dienstdoende sportpersmuskiet van France Football om Maarten Stekelenburg een 5 te geven.

Dik 38 jaar, Maarten. Door Ajax uit het bejaardenhuis gehaald omdat André Onana verkeerde pillen slikte (zo formuleer je dat als je je wantrouwen jegens de Kameroenees niet helemáál wenst te maskeren). Wellicht speelde frustratie over het feit dat Lille er slechts met een penalty in slaagde om een pensionado die nog net geen rollator nodig heeft te passeren bij de beoordelaar ook een rol.

Maarten Stekelenburg deed helemaal niets fout.

Dan geef je iemand geen 5.

Zo, dat wou ik effe kwijt. Voor de zoveelste blunder van Femke H. als burgemeester toen zij verklaarde dat de terrassen wat haar betreft weer geopend konden worden (op het rechtstreekse gevolg van deze uitspraak wees tot nu toe niemand: die avond nog liep het in het Vondelpark uit de hand, dus als we dan toch zo nodig cijfers moeten uitdelen geef ik haar hier een 3 1/2 voor), poets ik mijn AK-47 straks wel weer op.

En dat doe ik ook voor het besluit van Geert M. - over genante oogkleppenarrogantie gesproken - om uitgerekend tijdens zijn toespraak bij de herdenking van de Februari-staking, een actie die door de Jodenvervolging werd geïnspireerd (!), een Arnontje G. te doen: ook hij wierp zich plots op als beschermheer van een bevolkingsgroep waar de Jodenhaat nota bene groter is dan waar ook, hetgeen ik hooguit met een 2 zou hebben gewaardeerd.

Het kan hoor, in dit geval. Maar niet daar, niet op dat moment.

Maarten Stekelenburg had een 10 verdiend!

Compris, monsieur grincheux?