2 januari 2020
Memphis roept ‘Gretaverdomme!’

JAN/FEB/MRT. Dat er op 1 januari een einde is gekomen aan het Internationale Jaar van het Periodiek Systeem der Chemische Elementen, zoals 2019 door de VN werd gedoopt, ontgaat 7.894.397.605 wereldbewoners. Ze wisten een jaar eerder niet eens dat het begonnen was. Greta Thunberg weigert op 3 januari haar 17de verjaardag te vieren. "Als 16-jarige neemt men mij veel serieuzer", zegt zij.

Boris Johnson heeft op 31 januari zo'n enorme ruzie met zijn vriendin over een gemorst glas wijn dat hij vergeet de Brexit door te voeren. Turkije stuurt de Nederlandse IS'er Abu Wappie al Holandi, goed voor 300 onthoofdingen en 1000 Jezidi-verkrachtingen, terug naar Nederland. Margriet van der Linden ontvangt hem hartelijk in haar tv-show.

APR/MEI/JUN. De Grand Prix op het circuit van Zandvoort, op 3 mei, wordt halverwege afgelast als Max Verstappen in de Tarzanbocht een plotseling overstekende Noordse woelmuis doodrijdt. GroenLinks eist een week van nationale rouw. Het Eurovisie Songfestival in Ahoy gaat evenmin door: volgens de organisatie staat de heteroseksuele liefde in veel te veel liedjes centraal. Malena Ernman, de moeder van Greta Thunberg, onthult dat zij voor Greta's geboorte onbevlekt was, niet besmet door de duivelse erfzonde. Haar conclusie: Greta is geen kind van haar man Svante, maar van God. Jesse Klaver dient terstond een wetsvoorstel in waarin wordt vastgelegd dat kritiek op Greta blasfemie is.

JUL/AUG/SEP. Het Nederlandse voetbalelftal wint het Europees kampioenschap voetbal, maar de titel wordt Oranje ontnomen omdat het UEFA-reglement bij nadere bestudering niet voorziet in de deelname van Memphis Depay in een rolstoel. "Gretaverdomme!" roept Memphis bij het vernemen van dit nieuws. Hij wordt tot vijftien jaar concentratiekamp veroordeeld. Sifan Hassan wint op de Olympische Spelen in Tokio de 100, 200, 400, 800, 1.500, 5.000 en 10.000 meter, maar haalt tot haar grote teleurstelling slechts zilver bij het kleiduivenschieten. Beseffende dat zonder de inzet van biomassa de doelstellingen van het Parijse klimaatakkoord niet haalbaar zijn, verordonneert Eric Wiebes de kap van de complete Koninklijke Houtvesterij Het Loo (9.800 hectare).

OKT/NOV/DEC. Bij nieuwe protesten van Farmers Defence op het Malieveld - "Wollt Ihr den totalen Krieg?" roept woordvoerder Mark van der Oever stijlvol - komen 823 Haagse burgers om. In een poging de sympathie van het volk te herwinnen delen de boeren koffie en broodjes uit onder de nabestaanden. Greta Thunberg krijgt concurrentie van Solveig Kristiansen, een Noorse foetus van 24 weken uit Dali i Sunnfjord die volgens haar moeder bij ieder slecht klimaatnieuwsbericht wild in haar buik begint te schoppen. De Hoge Raad verplicht de Nederlandse regering het hele volk een loonsverhoging van 25% te geven. Mark Rutte krijgt een aanklacht wegens racisme aan zijn broek omdat hij aantoonbaar minder vaak schatert wanneer hij door een mens van kleur wordt geïnterviewd. Een niet nader genoemde columnist wordt opgesloten omdat hij telkens weer nepnieuws in zijn jaaroverzicht verspreidt.


4 januari 2020
Vroeger waren er geen jongeren

Jongeren zijn iets van tegenwoordig, beseft u dat wel? Sterker nog, het zou mij niet eens verbazen als er vroeger geen jongeren blijken te hebben bestaan. Dat de kinderen toen bijvoorbeeld allemaal werden geboren zoals in The Curious Case of Benjamin Button, het bijna honderd jaar oude korte verhaal van Scott Fitzgerald dat twaalf jaar terug nog werd verfilmd met Brad Pitt in de hoofdrol. Benjamin Button zag als 80-jarige het levenslicht.

Ik kom tot deze gedachte nu steeds nadrukkelijker - en angstaanjagend genoeg ook steeds serieuzer - wordt gepleit voor minder macht, met name electoraal, voor ouderen, en ik de motivatie die daaraan ten grondslag ligt misschien wel uit zelfbehoud zo lichtvoetig mogelijk tracht te analyseren.

De rij grote denkers die de waarde van de uitdrukking 'jaren des onderscheids' in dit OK boomer-tijdperk niet langer erkennen is zo langzamerhand onafzienbaar. Claudia de Breij suggereerde in haar oudejaarsconference dat zij er ook zo over dacht, bankhotemetoot Barbara Baarsma (D66 uiteraard) en schrijver Philip Huff behoren er eveneens toe. De laatste lichtte dat vier maanden terug als volgt toe in NRC Handelsblad.

Dit gaat over stemrecht, zet u schrap.

"Waarom stoppen we niet, ik zeg maar wat, bij 86 jaar, de levensverwachting van nu 65-jarige vrouwen? Een ander voorstel is om elk 6-jarig kind een stemgewicht van 80 te geven, dat elk jaar eentje minder zwaar wordt (7 jaar oud, 79 stemmen; 8 jaar oud, 78 stemmen; als je 35 wordt heb je nog een stemgewicht van 51). Zo ontstaat een verband tussen je stemgewicht en het aantal jaren dat je nog in deze wereld mee mag."

Zo, dat zijn pas zinnen, van deze 35-jarige schrijvert, die ook nog als argument durfde aan te voeren dat “de cognitieve capaciteiten van ouderen minder worden.” Elk 6-jarig kind een stemgewicht van 80 - alsof de cognitieve capaciteiten van 6-jarigen wél al voldoende zijn ontwikkeld. Het aantal jaren dat je nog in deze wereld mee mag - hoe het komt weet ik niet, maar ik moet ineens denken aan het fanatisme van Baarsma’s partijgenote Pia Dijkstra tijdens het verdedigen van haar wetsvoorstel Voltooid Leven.

Brrr.

Hoe dan ook: begrijpt u nu hoe ik tot de openingsalinea van dit stukje kwam? Ouderen, zo beweert ook Huff, denken bij het bepalen van hun keuzes voornamelijk aan zichzelf, niet aan de toekomst van de generaties na hen. Het lot der jongeren interesseert hen niet. Stel, Huff, Baarsma en al die anderen hebben het daarmee bij het rechte eind. Het lijkt mij in dat geval logisch om ervan uit te gaan - egoïsme is van alle tijden - dat men die houding vroeger, toen onze volksvertegenwoordigers trouwens gemiddeld óók veel ouder waren, ook al innam.

Dan kan het toch niet anders dat ze de jongeren destijds evenmin het licht in de ogen gunden?

Ik kijk om mij heen en zie welvaart.

Ik kijk om mij heen en zie voorspoed.

Ik kijk om mij heen en zie rijkdom.

Ondanks alles.

En ik denk: goh, al die mensen voor wie dat allemaal is geregeld zijn zeker nooit jong geweest.


7 januari 2020
Waar is de Nederlandse Ricky Gervais?

Dat is lekker wakker worden op maandagochtend: een filmpje van 7 1/2 minuut, toen al duizenden malen enthousiast verspreid, waarin Ricky Gervais Hollywood fileert. "Kom maar op, 6 januari!" kraaide ik na het aanschouwen van de rant. "Driekoningen heeft er voor één keer een vierde koning bij, ik kan alles en iedereen weer aan!"

Het werd een heerlijke dag.

Voor degenen die Ricky Gervais niet kennen: in de Britse serie The Office, ook in Nederland uitgezonden, speelde hij David Brent, de kantoormanager die in vergeefse pogingen om populariteit bij zijn personeel te verwerven doorlopend op de verkeerde momenten foute grappen maakte. Inmiddels is de acteur/schrijver/stand up comedian (wat is hij eigenlijk niet?) al jaren een grootheid in de VS. Terwijl de meesten van ons op één oor lagen, mocht hij alweer voor de vijfde keer de uitreiking van de Golden Globes presenteren.

Nou, dat hebben ze geweten.

Iedereen kreeg ervan langs.

Hard? Nou en of. Grof? Jazeker. Maar het waren slechts woorden, geen kogels. Dat vergeten we te vaak bij dit soort toespraken. Dit was zo geestig. En het was zo noodzakelijk dat Gervais van de gelegenheid gebruikmaakte - "Het is toch mijn laatste keer" - om de grenzeloze hypocrisie van Hollywood bloot te leggen. Al maakte hij tijdens zijn roast ook andersoortige, briljante grappen: "Once upon a time in Hollywood duurt liefst drie uur. Dat is zo lang dat de date die Leonardo DiCaprio naar de première had meegenomen na afloop alweer te oud voor hem was."

DiCaprio kon erom lachen. Anderen hadden daar opvallend veel moeite mee toen Ricky Gervais - als hij zo spreekt, zie je hem met z'n maten aan de bar van een Britse pub hangen - de tot dan toe nauwelijks aan de kaak gestelde schijnheiligheid die ook hun optreden buiten de camera's tegenwoordig typeert onder vuur nam. Echt een verademing dat eindelijk iemand zo vakkundig het verbale mes zette in hun gênante onderwerping aan de klimaatdrammerij en vooral het SJW-geleuter dat vorig jaar nog leidde tot het terugtrekken van Kevin Hart als presentator van het Oscar-gala omdat hij ooit een paar grapjes over homo's had gemaakt.

Hier was Amerika aan toe.

Ik ook, trouwens.

"Als IS een streamingservice zou beginnen zouden jullie onmiddellijk jullie managers vragen om te laten weten dat jullie beschikbaar zijn voor hun producties."

"Jullie zijn in geen enkele positie om het publiek te beleren. Jullie weten niks over de echte wereld en zijn nog minder vaak naar school gegaan dan Greta Thunberg."

Enzovoorts.

Jullie zijn maar acteurs, daar kwam het op neer. Jullie zijn maar personen die andere personen spelen en daarbij andermans teksten opdreunen, en zodra jullie jezelf moeten zijn komt er voornamelijk veilige, moralistische deugtaal uit jullie mond.

Die boodschap had Ricky Gervais voor zijn toehoorders.

Waar is de Nederlandse Ricky?

We zoeken nog iemand voor oudejaarsavond.


9 januari 2020
Nieuwe preutsheid grijpt om zich heen

Hé, Peerke, word es wakker! Excuses, lezer, dat ik mij tot één persoon richt, al is het maar voor even. Het zou ook raar zijn als ik er langer meer zou doorgaan, trouwens, want Peerke wordt toch niet wakker. Nu niet, straks niet. Peerke is al heel lang dood. Acute hartstilstand, in zijn winkeltje, na een kwart eeuw anderhalf pakje zware van de weduwe per dag, gecombineerd met twintig tot vijfentwintig goudgele rakkers.

Waarom ik mij dan toch tot Peerke wend? Omdat ik hem best graag had willen spreken over de gang van zaken in het huidige Nederland. Over de nieuwe preutsheid alhier, over de vertrutting anno nu, die vooral onder invloed van 'zijn' GroenLinks steeds meer de kop op steekt. Nou ja, in zijn tijd bestond die partij nog niet. Maar Peerke was wel een aanhanger van de PSP, een van de radicale clubjes waaruit GroenLinks ontstond. Peerke was tegen oorlog en dan kon je volgens hem op maar één partij stemmen: die van pacifist Fred van der Spek.

Peerke Porno was zijn volledige bijnaam. Dat had hij te danken aan het feit dat hij een kleine kiosk uitbaatte, waar hij bladen als Chick en Candy aan de man bracht. Ooit vroeg ik hem of hij ook magazines als Vrij Nederland en de Haagse Post verkocht. Onder de toonbank, grijnsde Peerke.

Peerke was een man van de vrije liefde. Het huwelijk? Achterhaald, vond hij. Monogamie? Daar was de mens niet voor geboren. En het moest in zijn ogen ook maar eens afgelopen zijn met dat voortdurende moraliserende gepreek, met name vanuit religieuze hoek, over onze normen en waarden. Hoe losser de zeden hoe beter, het lichaam moest zo weinig mogelijk worden bedekt, de jaren vijftig waren voorbij, dit waren de jaren zestig en zeventig, de samenleving had nog veel meer Phil Blooms nodig en zeker in de schone kunsten mochten er niet langer taboes bestaan.

Hé, Peerke, word es wakker!

Ik roep het nog een keer. Waar hij voor vocht, destijds, die strijd, waarbij zijn toenmalige partij een voortrekkersrol vervulde, is immers nog lang niet voorbij. Hij léék gestreden, dat wel. Lange tijd was vrijheid blijheid het parool. Maar zie wat er de laatste jaren gebeurt, vooral dankzij de vestiging, in Nederland, van een uiterst conservatieve, reactionaire en zeer preutse nieuwe bevolkingsgroep: steeds vaker weerklinken er protesten wanneer ergens een schilderij of sculptuur wordt opgehangen of geplaatst, waarin naaktheid een rol speelt. Steeds vaker doet men zelfs alvast aan zelfcensuur, zodat er tenminste geen heisa over kan ontstaan.

Twee nieuwsberichten van de laatste dagen: naaktfoto uit Utrechtse Stadsschouwburg geweerd ("In de publieke ruimte komen veel verschillende mensen die er aanstoot aan kunnen nemen", aldus woordvoerder Ab Hooijer), bronzen beeld van prostituee krijgt geen openbare plaats in Alkmaar ("Er is een grote groep inwoners die het als provocerend ervaart", aldus GroenLinks-raadslid Maaike Kardinaal).

Ja, klopt: een GroenLinks-raadslid.

Hé, Peerke, word es wakker!

Jouw partij, man!

Ze zijn inmiddels wereldkampioen buigen.


11 januari 2020
Hoezo geen handhaving in dit land?

Kappen nu. Nee echt, stoppen. Ik ben dat gezeur over het gebrek aan handhaving in dit land, dat eeuwige gezeik waarmee de polderlandse tijdgeest angstaanjagend goed wordt gekenschetst, meer dan zat. Wanneer beginnen we nu eindelijk eens in te zien dat het wat dat betreft juist hartstikke goed gaat?

O, mevrouw wil bewijzen zien.

Geen probleem.

Dit bericht stond vrijdag in de Amsterdamse stadseditie van de Telegraaf: "Handhavers hebben rond oud en nieuw voor in totaal 31.500 euro aan boetes uitgeschreven voor mensen die sliepen in auto’s. Dat meldt stadsdeel Centrum. De boetes bedragen 140 euro per persoon en zijn in totaal aan 225 personen uitgedeeld."

Zo geweldig dit. Elders in de stad werd op dat moment met levensgevaarlijk illegaal vuurwerk, dat de afdelingen Spoedeisende Hulp bij de lokale ziekenhuizen overwerk bezorgde, de suggestie gewekt dat de Derde Wereldoorlog was uitgebroken, en deze hoofdstedelijke koddebeiers pakten onverlaten - veelal buitenlandse toeristen - die het gewaagd hadden om in hun auto te gaan slapen genadeloos aan.

Slapen!

In de gedoogstad!

Zijn ze nou helemaal belazerd!?

Logisch dat ik meteen moest denken aan dat geweldige idee van Henk Krol van dik twee jaar terug. "50Plus wil meer waardering voor handhavers die heldendaden verrichten. Partijleider Henk Krol stelt voor om hen een medaille te geven", meldde deze krant toen. Ik hoop dat de Amsterdamse burgermoeder, die op het gebied van misdaadbestrijding toch al een enorme reputatie heeft opgebouwd met haar snoeiharde Buitenveldertse bosjeskapbeleid, die kans niet laat liggen. Al moet ze natuurlijk wel even laten uitzoeken of de betrapten misschien in dieselauto's lagen te pitten. In dat geval kan zij de doodstraf aan de boete toevoegen en komen de handhavers wat mij betreft zelfs voor een ridderorde in aanmerking.

Dit bericht stond van de week bovendien in het AD: "Omdat ze na 22.00 uur van een openbare schommel gebruikmaakten, moeten drie gymnasiasten van inmiddels 16 en 15 jaar uit Breda en Made binnenkort voor de rechter verschijnen. Drie toezichthouders hadden de tieners vrijdagavond 22 juni 2018 op het Bolwerk in Breda in de smiezen en slingerden hen zonder pardon op de bon. Drie boetes van 57 euro."

Goed, hè?

Met z'n drieën, die toezichthouders!

Glashard 's avonds laat schommelen (ik heb het even gecheckt: op 22 juni 2018 ging de zon om 22.09 uur onder): nooit eerder bleek de vervaging van onze normen en waarden zo duidelijk.

Zeg nou zelf, lezer: dit alles is toch buitengewoon bemoedigend?

Oké, oké, er lopen hier inmiddels bijkans meer pubers met een mes rond dan met een mobieltje (Wat zeg je? Ook met een pistool? Terwijl ze bij een boot inbreken? Ssst!). Ze steken er alles wat ademhaalt mee neer en helaas moet ik beamen dat er Oudejaarsnacht nationwide 9.300 incidenten plaatsvonden waarbij hulpverleners in het nauw werden gedreven en een recordaantal auto's in de hens ging. Dat de sfeer tijdens de jaarwisseling volgens de politie 'ongekend grimmig' was en veel mishandelde dienders zelf óók al geen aangifte meer doen: diepe zucht, ook waar. En als je het dan per se wilt horen: ja hoor, klopt, beseffend dat de pakkans uitermate gering is voelt het tuig zich oppermachtig op straat.

In dat soort zaken vindt inderdaad nauwelijks vervolging plaats.

Maar hé, dat is geen slapen en schommelen!

Je moet wél je prioriteiten stellen, ja!?


14 januari 2020
Boosheid alleen in boezem der dwazen

Dan worden ze boos, zegt de verkeersregelaar. Boos? zeg ik. Echt boos? De verkeersregelaar knikt. Hij behoort tot het leger van vrijwilligers dat is ingezet door de organisatoren van het jaarlijkse kustfeest der saamhorigheid, oftewel de halve marathon van Egmond, ditmaal met 17.000 deelnemers.

Net als vrijwel alle andere verkeersregelaars is hij een oudere witte man. Nee, geen boze witte man, zoals het allerverkeerdste frame van de laatste jaren wil. Een oudere witte man, die zich juist verbaast over de boosheid van velen die hij onbezoldigd moet tegenhouden wanneer zij de weg naar het buurdorp Heiloo willen inslaan. Die weg dient te worden vrijgehouden voor de bus- en hulpdiensten.

Boos.

Echt boos.

Op hun veelal vrije zondagochtend omdat ze voor één keertje een paar kilometer moeten omrijden.

Sterkte, zeg ik hoofdschuddend tegen de verkeersregelaar.

Doe ons meer Churandy's, svp. Doe ons véél meer Churandy's. Ik mompel het de volgende ochtend als ik de Telegraaf lees. We hoeven echt niet met z'n allen de godganse dag 'Ik ben blij man' te roepen, de kreet waarmee Curaçaoenaar Churandy Martina zijn populariteit alhier definitief vestigde. Maar aan zijn levensfilosofie kunnen heel wat hedendaagse landgenoten een voorbeeld nemen.

Churandy, 35 jaar maar nog altijd de snelste hardloper van het koninkrijk, wordt door Telesport geïnterviewd (in Egmond was hij er niet bij, te lang, te ver, te zwaar, die 21,1 kilometer door weer en wind stonden de plannen van deze pur sang sprinter om voor de vijfde keer aan de Olympische Spelen deel te nemen bovendien te veel in de weg). De positiviteit druipt uiteraard weer van het verhaal af. Wat mij het meest opvalt is dit citaat: "Ik ben eigenlijk nooit boos. Als er iets gebeurt, dan is het al gebeurd, dus wat kan ik eraan doen? Dan gaan we gewoon door met leven."

Albert Einstein zei het zo: "Boosheid huist alleen in de boezem der dwazen." Churandy zegt het op zijn eigen simpele, maar net zo doeltreffende manier. Beide citaten raken mij, ook omdat ik mij een anekdote herinner die onlangs door een presentator van NPO Radio 1 werd verteld: bij de groepszwemles waarvoor hij zijn dochtertje had ingeschreven werden sommige ouders boos op de instructeur omdat hun kind nog niet in het diepe mocht.

Boosheid is een van de grootste polderlandse kenmerken van deze tijd. De Nederlander wordt steeds bozer, over van alles en nog wat. Zijn lontje wordt alsmaar korter, eerder dan ooit meent hij ergens recht op te hebben, en als hij ook maar een beetje vermoedt dat hem dat ontzegd wordt ontsteekt hij in woede. Duindorp bewees het de afgelopen weken, tijdens de jaarwisseling werd het op 9.300 plekken aangetoond, ook Turkse trouwstoeten en ouderavonden laten het keer op keer zien, in de wijken waar veel nieuwe Nederlanders zich hebben gehuisvest blijkt het dag in dag uit, op zondag 12 januari 2020 werd het op een Egmonds kruispunt weer eens duidelijk.

Dwazen zijn het inderdaad.


16 januari 2020
Per saldo schiet klimaat er niks mee op

Waar ik op dat moment aan denk? Aan die varkenshouder, je weet wel: die er de brui aan geeft. "Vaarwel Jan, welkom Mohammed", mompel ik zelfs. Béétje kort door de bocht, maar ik ben ook maar een mens en bovendien passeerde ik zojuist het advocatenkantoor van Ficq & Partners, hetgeen vaker dan mij lief is een bepaalde uitwerking op mijn gemoedstoestand heeft. Ik ben nu eenmaal een collega van John & Mick.

(Voor alle duidelijkheid: Jan is Jan van de Weijer, de boer uit Oploo die in de Telegraaf liet weten dat hij net als 424 collega's zijn bedrijf sluit - vandaar ook de keuze voor bovenstaande foto van pigbusiness.nl - omdat het bestaan als varkensfokker hem door de Nederlandse overheid onmogelijk wordt gemaakt.)

De lokatie is voor de Amsterdamse lezer wellicht al duidelijk: ik wandel over het Frederiksplein, uiteraard met Bavink, wat dacht je dan. Het is een graad of twaalf, heel zacht voor de tijd van het jaar, mijn jas staat zelfs half open. Ik wil net oversteken als een gebrilde man van middelbare leeftijd met halflang grijs piekhaar mij staande naast zijn rijwiel aanspreekt.

"Klimaatontkennen kan dus echt niet meer", zegt hij.

Vreemd woord, klimaatontkennen. Je kunt een klimaat niet ontkennen. Je kunt wel beweringen over het klimaat ontkennen, wat ik een enkele keer doe. Ik neem aan dat hij daar op doelt, maar kijk de man toch verwonderd aan. Laten we wel wezen: dit is niet het meest gebruikelijke begin van een kennismakingsgesprek.

"Het is twaalf graden. Op 15 januari!" vervolgt hij.

"Dat is wel vaker gebeurd", zeg ik.

"Ja, maar dit is toch echt een teken. Ik wil u nog wel eens horen wanneer het in juni 41 of 42 graden is."

"Waarom zegt u dat eigenlijk tegen mij?" vraag ik.

Hij antwoordt slechts met een vermoeide glimlach, blijkbaar weet hij met wie hij van doen heeft. We wisselen nog enkele woorden. Zo stel ik dat de opwarming van de aarde een feit is, maar dat er zelfs onder serieuze wetenschappers twijfels bestaan over de grootte van de menselijke invloed erop. Hij schampert dat die wetenschappers door bedrijven worden betaald, ik lever tegenargumenten. Dan stapt hij toch maar, licht hoofdschuddend, op zijn rijwiel, waarmee hij mij de kans ontneemt om onze discussie te actualiseren.

Ik wilde nog even naar de Telegraaf-reportage van die dag verwijzen. Naar die verhelderende stukken op de verdiepingspagina's 2 en 3, met naast dat interview met varkensboer Jan een kader waarin uit de doeken werd gedaan dat er ook boeren zijn die een emigratie naar Duitsland overwegen, omdat ze daar hun beroep wél ongestoord kunnen uitoefenen.

Als er al een probleem is, dan wordt het er dus slechts mee verplaatst. Per saldo schiet het klimaat op deze planeet er geen snars mee op, Nederland wil gewoon weer eens het braafste jongetje van de klas zijn en is zelfs bereid een groot deel van zijn cultuur aan dat streven op te offeren.

Is dat het waard?

Dat wilde ik hem vragen.

Maar ja, de vogel is al gevlogen.


18 januari 2020
Met foetus Charlie klimaatmarkt op

Spannend hoor, vandaag. Mijn uiterst klimaatbewuste dochter Wubbeltien is een maand over tijd en heeft zo direct een afspraak met de gynaecoloog. Ik hoop vurig dat zij inderdaad zwanger is en heb alvast het volgende met haar afgesproken. We noemen de foetus Charlie - met zo’n naam kun je alle genderkanten op - en gaan er subiet de klimaatmarkt mee op.

Eerste stap: verspreiding van echofilmpjes, zo nodig gemanipuleerd, die laten zien dat mijn aanstaande kleinkind wild in mama's baarmoeder om zich heen schopt, met bijgevoegd een persbericht waarin wordt uitgelegd dat die arme vrucht dat uit protest tegen de opwarming van de aarde doet.

Tweede stap: de gynaecoloog vragen - iedereen is te koop en het is voor de goede saeck - of hij bereid is voor het oog van de camera aandachtig met een stethoscoop op Wubbeltiens ronde buik naar Charlie's aanklacht te luisteren en vervolgens zogenaamd met een vertaling op de proppen te komen waaruit grote klimaatzorgen blijken. Derde stap: Charlie aanmelden als lid van D66.

Mooi toch?

Kan Rob Jetten er fijn mee pronken!

Lars bracht mij op het idee. Lars Westra bedoel ik, een twaalfjarig jochie, dat zomaar als directeur van Kinderadviesbureau Visie van Kinderen een toespraak mocht houden voor de Gelderse Provinciale Staten en sindsdien door jan en alleman de Nederlandse Greta Thunberg wordt genoemd, zelfs nu duidelijk is geworden dat het kind bovenal functioneert als marionet van zijn vader, die net zo met het Gelderse bestuur en D66 is verbonden als hypocrisie met... hé, da's toevallig... óók met D66.

PVV-senator Marjolein Faber, zelf de laatste tijd trouwens ook niet echt positief in het nieuws, zei daar terecht iets van en werd terstond verketterd door alles en iedereen die de Pavlov-knop niet op off had gezet. De vraag of het wel deugt om een kind van twaalf voor een volwassenenkar te spannen kwam veel te weinig aan de orde, terwijl dat gezien talloze andere handelingen van papa Westra, een milieu- en klimaatdrammer pur sang die daar bovendien zijn brood mee verdient, toch tamelijk voor de hand lag.

Maar wat maakt het uit?

Zaken zijn zaken!

Oei, daar gaat de telefoon.

"Hoi papa, met Wubbeltien."

"Dag lieverd, ik ben zó benieuwd!"

"Ik ben inderdaad zwanger, maar we hebben een probleem."

"Hoezo?"

"De gynaecoloog plaatste zijn stethoscoop op mijn buik en kwam toen met een verontrustende diagnose, namelijk dat Charlie hem meteen artikel 5 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind had ingefluisterd: 'Ouders of anderen die de wettelijke verantwoordelijkheid hebben, hebben de primaire verantwoordelijkheid voor de zorg, begeleiding en opvoeding van hun kinderen, en dienen aan deze rol uitvoering te geven op een manier die past bij de leeftijd en de zich ontwikkelende vermogens van het kind'."

"Getverderrie, een baby met een eigen wil!"

"Erg hè. Wat moet ik in vredesnaam doen, papa?"

"Aborteren dat kreng!"


21 januari 2020
Waar het om gaat? De excitatiefrequentie

Dan zie ik zo'n Ster-spotje van e-Matching, datingsite voor hoger opgeleiden. En dan denk ik steeds weer aan die ingezonden brief, diep in de vorige eeuw, van een deftige mevrouw in het feministische maandblad Opzij.

De exacte tekst kan ik mij niet meer herinneren, maar waar het op neerkwam was dat deze hoger opgeleide vrouw, haar favoriete type man beschrijvend, de voorkeur gaf aan intellectueel eveneens bovenmatig ontwikkelde, fatsoenlijk redenerende heren, die er aangaande de man/vrouw-relatie bovendien dezelfde geëmancipeerde gedachten op nahielden als zij. En dat was in haar geval best tragisch. Want waar werd haar oerdrift voornamelijk door gestimuleerd? Door wat ik voor het gemak maar even het bouwvakkerstype noem.

Leuk hoor, zo'n keurige, NRC-Handelsblad lezende vent die zelf ook regelmatig hoogst geïnteresseerd door Opzij bladerde, graag in het Concertgebouw het Celloconcert nr. 1 in Es, op. 107 van Sjotakovitsj bezocht en alles wist van het abstracte expressionisme van Mark Rothko. Met zoveel correctheid kon je tenminste bij je vriendinnen aankomen.

Maar sexappeal?

Ho maar!

Wellust voelde zij eerst wanneer zij begeleid door een vrolijk fluitconcert langs een bouwsteiger liep.

Wat een rotmens toch, die Moeder Natuur.

Nu had ik die Arthur Miller/Marilyn Monroe-momenten vroeger zelf ook wel eens. Dat ik de hele comedia dell'arte van het bestaan na wéér een ruzie met een stronteigenwijze, haar rechten voortdurend opeisende aanstaande ex helemaal beu was en ineens hevig begon te verlangen naar een eenvoudige, ernstig geblondeerde volksmeid, ordinair maar kraakhelder, nergens van op de hoogte en dat godzijdank ook grif toegevend: één schalkse oogopslag en ik schraapte mijn hoef al over het parket.

Ze duurden nooit lang, die momenten, binnen de kortste keren besefte ik weer dat het leven altijd één groot toneelspel zou blijven dat voor de gemoedsrust maar beter kon worden meegespeeld. Maar ze wáren er, ik koesterde ze zelfs, al pende ik dat nooit en te nimmer neer in een ingezonden brief voor Opzij.

Ik vraag mij ook wel eens af hoe het eerste kennismakingsgesprek tussen twee bij e-Matching aangemelde hoogopgeleiden verloopt.
Dan wil je, om indruk te maken, toch laten blijken dat je aan de voorwaarden voldoet, dus als scheikundige zou je kunnen beginnen met: "Weet je waar het om gaat? De excitatiefrequentie. Elektronen fungeren als een kooi van Faraday, omdat zij een negatief geladen schil om de protonen vormen."

En stel, je date is neuroloog, ik noem maar iets. Die denkt dan natuurlijk 'Zo, díe is hoogopgeleid!' en wil niet achterblijven: "Ach joh, voor mij persoonlijk is vooral de korte verbinding tussen het ruggenmerg en de ganglia van de orthosympathische grensstreng van belang, waar de preganglionaire cellen doorheen gaan, oftewel de ramus communicans albus."

Maar of er dan nog een vervolgafspraak wordt gemaakt?


23 januari 2020
Help, ik mis Alexander Pechtold!

Van mijn dromen doe ik hier doorgaans geen kond. Niet omdat ik van de verborgen betekenis ervan gevrijwaard wil blijven - hoewel... laatst liep ik hand in hand met Rob Jetten op de Sint Pietersberg... de duiding van díe nachtmerrie wil ik inderdaad liever niet aanhoren - maar omdat ik mezelf nog een béétje privacy gun.

Een droom van laatst wil ik u echter niet onthouden. Ik was te gast bij Barend & Van Dorp. Die talkshow werd weliswaar veertien jaar geleden voor het laatst uitgezonden, maar dromen zijn nu eenmaal tijdloos en talkshows zijn tegenwoordig best weer een dingetje. Ik werd door de heren onderworpen aan een politieke dilemmatest, waarbij ik steeds moest kiezen tussen twee mogelijkheden.

Hou u vast.

"VVD of D66?" vroeg Henk bars.

"VVD", antwoordde ik.

"PVV of D66?"

"PVV."

"PvdA of D66?"

"PvdA."

"GroenLinks of D66?"

"GroenLinks."

En Frits maar olijk grijnzen.

Werd ik toen badend in het zweet wakker? In het geheel niet. Ik sliep heerlijk verder en stelde de volgende ochtend vast dat het hier géén Marco Borsato-droom betrof: ik zou dezelfde antwoorden hebben verstrekt wanneer Frits en Henk die vragen mij in werkelijkheid hadden gesteld.

Het restant van de droom zal ik u besparen. We waren ineens met z'n drieën tussen tientallen nijlpaarden aan het waterskiën, dus laat verder maar. Wel wil ik benadrukken dat de tijden drastisch zijn veranderd. Als zestienjarige scholier heb ik nog, zeer onder de indruk van Hans van Mierlo, foldertjes voor D'66 uitgedeeld (toen nog met een apostrof). Nu vind ik het zo'n verschrikkelijke partij, dat ik zelfs nog eerder op GroenLinks zou stemmen.

De arrogantie van het huidige D66 is stuitend, net als het dédain en de betuttelingszucht waarmee die club het volk bejegent. De hypocrisie van veel aanhangers is bovendien ongekend. Onder Rob Jetten is het klimaat politiek issue numero 1 geworden, terwijl onlangs een onderzoek uitwees dat D66-stemmers het vaakst aan boord van een vliegtuig stappen.

Ik begin zelfs Alexander Pechtold te missen.

D66 werd destijds opgericht om de kartelvorming van de traditionele partijen te breken en de maatschappij eindelijk eens flink af te stoffen. Moet je nu zien: zeker in de juridische en de universitaire wereld en die van de media hebben D66'ers zich talloze hoge posities verworven, die ze nooit meer uit zichzelf zullen opgeven. Alle kroonjuwelen van toen zijn in de prullenbak gegooid, alles is bij het oude gebleven.

Nou ja... alles...

Nu willen ze ineens drugsgebruik legaliseren, omdat het toch nauwelijks nog te bestrijden is (tip: lees de online-column van Kitty Herweijer voor de Telegraaf over dit onderwerp).

Nou, dan weet je het wel.

Binnenkort in het D66-theater: legalisering van moord en doodslag.

Dat is immers ook nauwelijks nog te bestrijden.

Wat jullie, Frits en Henk?


25 januari 2020
De Soldaat verlengd. En dus het leven

Soldaat van Oranje weer verlengd - laten we ons dáár aan vastklampen. Wat zeggen immers de rampspoedberichten waarmee we de laatste tijd worden doodgegooid, niet alleen door de milieu- en klimaatextremisten maar ook door pubers die ondanks het feit dat zij door verschrikkelijke ouders worden gepusht alle schijnwerpers van de publiciteit op zich gericht weten te krijgen?

Dat het voorbij is voor ons. Dat de mensheid dankzij de onstopbare temperatuurstijging wereldwijd nog slechts twee toekomstmogelijkheden rest: een ondergang waaraan een inferno gelijk het hellevuur ten grondslag ligt, dan wel een totale catastrofe doordat alle bronnen van een machtige oervloed zich openen en het veertig dagen en nachten blijft stortregenen tot het water zelfs tot boven de hoogste aller bergen uitstijgt en alles wat leeft en bloeit op aarde genadeloos wordt vernietigd.

En waarom?

Omdat alle mensen slecht zijn en iedereen een verderfelijk leven leidt.

Hé, waar heb ik dat eerder gehoord?

Volgens mij staat het ergens in een oud boek.

Nou ja, doet er verder niet toe, volgens de hedendaagse onheilsprofeten is de verwoesting van de wereld nabij. De aankondigingen van Lou de Palingboer zijn er ditmaal niks bij, zelfs een ark en een Goddelijke wind zullen ditmaal geen redding brengen en hetzelfde geldt voor de miljoenmiljard euro van onze spaarcenten waarmee Frans Timmermans de boel nog wil redden, zoals hij tijdens een van de tussenstops van zijn 3.897.384ste planeetverschroeiende vliegreis rond de wereld verklaarde. Maar mij hoor je er niet over. Ben je mal, zelf blijf ik zo optimistisch als een onverzadigbare seksverslaafde in een bordeel. Soldaat van Oranje is weer verlengd. En zolang Soldaat van Oranje wordt verlengd, wordt het leven op aarde verlengd.

Dank, Erik Hazelhoff Roelfzema!

Duizendmaal dank, jij dekselse verzetsheld van me!

Tot wanneer gaan ze nu weer door? Oktober van dit jaar, las ik. En dat met een show waarvoor al meer dan drie miljoen kaartjes zijn verkocht. Neem nou maar van mij aan dat ze dat echt niet zouden doen wanneer de ondergang nabij is. Ze zijn wel goed in die theaterhangaar in Katwijk, maar niet gek. Ik reken erop dat de show in oktober van dit jaar wordt verlengd naar mei 2021, in mei 2021 naar oktober 2021, in oktober 2021 naar mei 2022, enzovoorts, et cetera.

Zo is het altijd gegaan, zo zal het ook nu weer gaan en daarom weet ik dat wij als mensheid voorlopig geramd zitten. Alles zal verder verdwijnen. Die bespottelijke internationale bijeenkomsten in Davos? Eens zullen ze afgelopen zijn. De megalomanie van Frans Timmermans? Idem dito. Het premierschap van Mark Rutte? Zelfs dat. Het potsierlijke Amsterdamse hosannagegil als Ajax - zonder Hakim, hoe is het mogelijk! - in de Arena een amateurkluppie klopt? Geloof me, ook daar komt ooit een einde aan, net als aan de heiligverklaringen van Greta Thunberg, de polderlandse talkshowoorlog, het corona-virus en de schrikbewinden in Teheran en onze geliefde hoofdstad.

Maar aan het leven?

Nooit en te nimmer.

Ik vrees slechts de dag dat besloten wordt om Soldaat van Oranje niet meer te verlengen.

Tot oktober 3287 maak ik mij daarom geen zorgen.


28 januari 2020
Geperverteerde aanstellerij

Negenhonderdnegenennegentig van de duizend Amerikaanse sociale rechtvaardigheidsontwikkelingen hoeven van mij niet naar Nederland over te waaien. Nog niet al het gezond verstand is er bij mij uitgemanipuleerd. Bovendien heb ik een broertje dood aan de decadentie die dit tijdperk steeds nadrukkelijker kenmerkt.

Het is voornamelijk aanstellerij, dat SJW-gedoe. Geperverteerde, 21ste-eeuwse aanstellerij, die daarom van mij lekker aan de overkant van de grote plas mag blijven, waar de boel met name op de universiteitscampussen totaal is doorgeslagen.

Maar ik wil wel een uitzondering maken. Eén ontwikkeling móet van mij zelfs naar Nederland overwaaien. Wat ze ook roepen vanaf de kansel of de minbar, het leven dient in de eerste plaats een lolletje te zijn en daarom zou ik het toejuichen als onze banken voortaan óók weigeren beursgangen te organiseren voor bedrijven met slechts blanke heteromannen aan de top.

Gelezen, van Goldman Sachs?

Het stond er echt, in deze krant: "Zakenbank Goldman Sachs gaat alleen nog in zee met ondernemingen met vrouwen en/of homo's in de raden van bestuur."

Moet je horen wie het zegt. Goldman Sachs misdroeg zich in de aanloop naar de grote crisis van 2008 dusdanig met rommelhypotheken - de geweldige film Margin Call is op de gang van zaken bij Goldman Sachs gebaseerd - dat het de bank een boete van dik vijf miljard dollar opleverde. Grote witteboordencriminelen maakten er de dienst uit, maar toen geschiedde wat zo vaak bij witteboordencriminaliteit geschiedt: ze overleefden het. Goldman Sachs is alweer de grootste begeleider van beursgangen in de Verenigde Staten, meent dat het om die reden een voorbeeldfunctie bekleedt (!) en durft daarom ineens de oorlog te verklaren aan bedrijven waar louter blanke mannelijke hetero's het voor het zeggen hebben.

Ik hoor het de echtgenote van een ceo al vragen.

"Waarom heb je een roze broek aangetrokken, Jack? En wat zit-ie krap!"

Ik hoor ook zijn antwoord al: "Ik wil naar de beurs, schat. Het doel heiligt de middelen."

Lachen, man!

The Return of Mr. Humphries!

Ook in Nederland, graag!

Sorry hoor, voor deze flauwe, vooroordelen bevestigende grapjes. In werkelijkheid zie ik ook deze ontwikkeling uiteraard liever Amerikaans blijven. Maar omdat de bestuurlijke kwaliteiten van leidinggevenden nu zelfs voor zo'n grote bank minder van belang zijn dan het hebben van een vagina of het aanhangen van de Griekse beginselen, kon ik de verleiding niet weerstaan.

Soms zijn duizenden werknemers voor hun toekomst afhankelijk van zo'n bestuurder. Zij mogen erop rekenen dat zij worden geleid door degene met de hoogste kwaliteiten. Is dat een vrouw? Prima. Is dat een homo? Uitstekend. Maar als een mannelijke hetero het meest geschikt is, moet de keuze zonder enige aarzeling op hem vallen. Geslacht en geaardheid doen er domweg niet toe. Het laatste wat je moet willen is een excuustruus of -nicht. De beste moet de baas zijn. Punt.

Toedels!


30 januari 2020
Een indrukwekkende buitenwiplijst

Tip voor degenen die toevallig nog een uurtje over hebben: gebruik die tijd niet om uit te pluizen hoeveel koninklijke bastaardkinderen er op de wereld zijn gezet. Je redt het niet. En je redt het óók niet binnen een dag. Met een volkstelling ben je eerder klaar.

Nu Albert II dan eindelijk heeft toegegeven wat iedereen allang wist (spitting image, bovendien), namelijk dat kunstenares Delphine Boël de vrucht is van zijn liaison met barones Sybille de Selys Longchamps, vraag ik het mij wederom af: wat is dat toch met het mannelijke blauwe bloed?

Tuurlijk, ik vraag mij wel meer af. Toen zij de dochter van Albert in 1968 het levenslicht schonk was barones Sybille al zes jaar met jonkheer Jacques Boël getrouwd. Met andere woorden: madame boembadieboemde zelf óók buiten de deur. Daar heb ik inderdaad eveneens mijn gedachten over (toch, Paola?), maar voor de duidelijkheid beperk ik mij nu tot de koningen en prinsen, in het bijzonder die van de lage landen.

De buitenwiplijst van het Belgische vorstenhuis kenmerkt zich door bescheidenheid. De eerste twee Leopolden hadden ieder twee bastaarden, Leopold III had er drie. Dat is ver beneden het lagelandse gemiddelde. Aan de Nederlandse hoven - het begon al bij de Vader des Vaderlands, die volgens het boek Oranje Bastaarden van J.G. Kikkert 'tientallen bijslapen' had - waren de schuinsmarcheerders door de eeuwen heen veel actiever. Ik concentreer mij op de laatste generaties en begin bij Willem I: zes buitenechtelijke kinderen. Willem II had er ook zes en Willem III liefst negen. En hij werd, op zijn beurt, weer overtroffen door zijn schoonzoon Prins Hendrik, die zijn dochter Juliana liefst tien halfbroers en -zusters bezorgde, onder wie de roemruchte Pim Lier.

Gezellig hè, hogerop?

En dan heb ik nog niet eens over prins Bernhard gehad, die officieel twee bastaarden verwekte. Hij deinsde er zelfs niet voor terug een jonge Française te bezwangeren die op dat moment net zo oud was als zijn jongste dochter.

Bah.

Ach, zo moeilijk is de hierboven gestelde vraag wat dat toch is, met dat mannelijke blauwe bloed, nu ook weer niet te beantwoorden. In feite hoef ik daartoe slechts Historiek.net te citeren: "Een huwelijk was veel minder een echtverbintenis uit liefde dan uit berekening. De vorstin fungeerde allereerst als broedmachine. Dat de vorst zijn driften intussen elders afreageerde was niets bijzonders."

Was François Mitterrand een koning?

Officieel niet, maar velen vinden van wel.

Aan één voorwaarde voldeed hij sowieso: hij had een buitenechtelijke dochter, genaamd Mazarine. En hij gaf haar een behandeling waarvan Albert, die Delphine tot nu toe vernederde, misschien nog iets kan opsteken. Mazarine werd zelfs uitgenodigd voor Mitterrands begrafenis.

Gewoon in de eerste rij gaan staan die dag, Delphine!

Je weet toch wat er in de Brabançonne, jouw volkslied, wordt beweerd?

Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht!