3 januari 2022

De voorspellingen voor 2023

Januari/februari/maart

Vladimir Poetin doet een vredesvoorstel: „Schenk mij Oekraïne, Polen, Moldavië en de Baltische Staten. Dan zet ik onze speciale militaire vredesoperatie onvoorwaardelijk stop.” Thierry Baudet spreekt van een ‘historisch aanbod, dit prachtmens typerend’.

Vlak voor de Statenverkiezingen van 15 maart sterven tijdens een onverwachte koudegolf 28.912 bejaarden in hun huis omdat zij de cv hebben uitgezet. Sigrid Kaag zegt dat dat slechts 0,16% van de bevolking is en verdubbelt terstond de energiebelasting.

Na de ongekende verkiezingsnederlaag van D66 die hier mede het resultaat van is springt mevrouw Kaag ditmaal niet op, maar ván een tafel. Zij kneust daarbij haar enkel en vertelt tijdens de 794 NPO-interviews die haar liefdevol worden afgenomen dat zij sprong doordat zij zo bedreigd werd.

April/mei/juni

Begin april worden er nog altijd columnisten in de psychiatrische kliniek St. Willibrord in Heiloo verpleegd, die al twee weken voor Oudejaarsavond 2022 schreven dat Claudia de Breij er niets van kon.

De FIFA besluit het WK voetbal van 2026 niet in Mexico, de VS en Canada te organiseren, maar in Iran, Afghanistan en Saoedi-Arabië. „Net als in Qatar staan de vrouwenrechten centraal”, aldus Gianni Infantino tijdens een persco aan boord van zijn 115 meter lange Saoedische privéjacht ‘Godfather IV’.

Thierry Baudet dient een motie in waarin hij de regering oproept zich in te zetten voor de inlijving van de vier Scandinavische landen door het Rusland van ‘de grote wereldleider’ Vladimir Poetin.

Juli/augustus/september

Aan de rentree van Matthijs van Nieuwkerk op de vaderlandse televisie met de talkshow Bim Bam Boomer wordt na een nieuw staaltje grensoverschrijdend gedrag reeds na één aflevering een einde gemaakt.

„Ik kan mij vergissen hoor, en als dat zo is moet je het echt zeggen, maar misschien, héél misschien, is dit niet zo’n goed idee van je” durft de presentator tijdens een redactievergadering letterlijk tegen een stagiaire te zeggen. Het kind stort volledig in en ondanks dat Tim Hofman de affaire onbelicht laat omdat hij vindt dat je alle nesten kunt bevuilen, behalve dat van jezelf, wordt het programma direct van de buis gehaald.

De UvA sluit blanke cisgenders uit van alle leidinggevende functies en Thierry Baudet maakt zich bij ON hard voor annexatie van Duitsland door Rusland, waarmee in zijn ogen de globalisering eindelijk een halt zou worden toegeroepen.

Oktober/november/december

De nieuwe Covid 19-variant Exitium rukt op. Bij deze mutatie worden de darmen van de patienten binnen 24 uur uiteen gereten, maar minister Kuipers en het RIVM zeggen dat er voorshands geen enkele reden is om ongerust te zijn.

Mark Rutte verklaart wederom dat er absoluut geen herstelbetalingen aan Surinaamse nazaten zullen worden gedaan. Tegelijkertijd laat Sigrid Kaag tijdens alle veertien NPO-interviews van die dag weten dat er alvast 150 miljard euro voor is gereserveerd: „Er hangt dus een kostenplaatje aan. Ik wil dat opvangen met het vervijfdubbelen van de energiebelasting en een speciale verhoging van het btw-tarief op gas en stroom met 250%, maar dan alleen voor de wie-zijn-die-mensen, de boeren en de vissers."

Thierry Baudet verlaat Davide en verlooft zich met Vladimir Poetin: hun wederzijdse dwangneurotische neigingen om machtswellust en exhibitionisme te combineren - Vlad halfnaakt op een paard, Terry naakt aan de rand van een zwembad - brengt hen voor altijd bij elkaar.

Femke Halsema wil dat iedereen vanaf 1 januari 2024 verplicht binnenshuis blijft „omdat burgerlijke aanwezigheid in het openbaar simpelweg niet meer te handhaven is.”


5 januari 2022

Alleen de kleintjes mogen het nog doen

Nu ik zo plotseling naar de rand van de afgrond van des bestaans ben gedreven voel ik mij gedwongen u mee te voeren naar Herm, een eilandje voor de kust van Normandië. Het behoort tot het baljuwschap van Guernsey, een der Britse Kanaaleilanden. Ik mag het namelijk ineens niet meer doen. Mijn lengte is klimatologisch niet verantwoord, zeggen ze bij de New York Times, en ik heb besloten tot het einde door te vechten.

Mijn vrouw en ik lunchten ooit in het White House Hotel & Ship Restaurant, daar op Herm. Een tafeltje verderop zat een jonge Britse met haar zoontje, dat aan het Down-syndroom leed. Ik kan mij vinden in de theorie dat mensen met die afwijking te vaak publicitair worden uitgebuit. Toch doe ik er nu aan mee. Het joch was volledig door ons geobsedeerd. Zijn moeder had dat in de gaten en probeerde hem er steeds, met tal van afleidingsmanoeuvres („Kijk, een Jan van Gent!”), van te weerhouden ons aan te spreken. Haar wanhoop nam met de minuut toe en op een gegeven moment lukte het haar niet meer.

Ik heb een bloedmooie vrouw, moet u eerst nog weten: tikkie Brigitte Bardot, vleugje Mylène Demongeot, a touch of Pleuni Touw ten tijde van Stille Kracht. Ik zou nu ook nog Toon Hermans kunnen citeren, toen hij in zijn befaamde Snieklaas-conference de Zwarte Piet die bij hem thuis in Sittard de woonkamer betrad aan een anatomische analyse onderwierp. Maar er zijn grenzen.

Ik beperk mij daarom verder tot de opmerking dat half mannelijk Nederland destijds in rotten van vier voor het ouderlijk huis van mijn wederhelft stond opgesteld. U vindt het een wonder dat Jezus van vijf broden en twee vissen vijfduizend mannen kon voeden? Welnu, het is een groter wonder dat zij uiteindelijk voor die boertige obese giraffe met olifantenoren viel.

Eén ding, echter: zij is heel klein en ik is heel groot. En wat zei dat jongetje, respectievelijk tegen mij en tegen haar, toen hij zich eindelijk van zijn moeder had losgerukt?

„Jij reus, jij heks!”

„Nee, nee, nee!” riep zijn moeder ontzet. „Deze mevrouw is een fee!”

„Niet waar!”

Zo. Ik heb mijn gram gehaald, met m’n 2.04 meter. Het moest er even uit nu schrijfster Mara Altman door de New York Times in de gelegenheid is gesteld om in een stuk van bijna 1.400 woorden uit te leggen dat het aanbeveling verdient onze voortplanting voortaan aan kleine mensen over te laten. Grote mensen zijn slecht voor het klimaat, betoogt zij. Ze eten meer, hebben meer kleding nodig, enzovoorts. Niet alleen hun lichaam, maar ook hun ecologische voetafdruk is XXXL.

Ik pik er één enigszins door mij ingekorte alinea uit: „Kleine mensen zijn betere natuurbeschermers. Thomas Samaras, de peetvader van Shrink Think, een vrij onbekende filosofie waarin kleine mensen als superieur worden beschouwd, heeft berekend dat als wij alleen al in Amerika slechts tien procent kleiner zouden zijn, er 87 miljoen ton voedsel per jaar zou worden bespaard, plus miljarden liters water en miljoenen tonnen afval.”

En dan ben ik nog een witte man ook.

Down-patiënten zijn zo gek nog niet.


7 januari 2022

Waarom Erik en Annemarie?

Wat ík mij dan weer, met m’n dwarse kop, over die anti-woondiscriminatiecampagne afvraag: vanwaar toch de keuze voor de namen Erik en Annemarie?

Dat aan ‘s lands meest bekende autochtone stel Henk en Ingrid voorbij is gegaan begrijp ik eerlijk gezegd wel. Dat zou voor Hugo de Jonge niet te verteren zijn geweest. De grote geblondeerde superpopiejopie twintig zetels in de laatste De Hond-peiling, het immer verantwoordelijkheid nemende CDA slechts vijf: het moet een gruwel voor Hugo zijn. En wie muntte Henk en Ingrid ook alweer?

Waarom bijvoorbeeld geen Jeffrey en Marianne? Ik verzin maar wat, hoor. Bij zo’n campagne wil je geen moment de indruk wekken dat je knollen voor citroenen verkoopt en dat-ie een vroege dood sterft wil ieder normaal mens voorkomen. Ook dat snap ik, dus zelfs daarover is ongetwijfeld dagenlang gebrainstormd. Er móet een goede reden zijn dat het Erik en Annemarie werden. Maar welke?

De eerste alinea’s teruglezend stel ik vast dat het niet geheel en al ondenkbaar is dat u geen idee heeft waarover dit gaat, omdat u het nieuws bewust aan u voorbij heeft laten gaan. Zo vaak kwam het tot nu toe ook weer niet voor dat u in de eerste week van januari lekker in een t-shirtje op een terras kon relaxen. Dat was mogelijk, de laatste dagen, en uiteraard besteedde het immer op klimaatcatastrofes beluste Journaal daar een reportage aan die bij het volgende Idfa probleemloos als An Incovenient Truth part 2 kan worden ingebracht, maar dat zal u een zorg zijn geweest.

Het was chillen geblazen, in zomerkledij nog wel, en daarom leg ik u toch maar even uit waarover ik in de aanhef rep: de poster van de anti-woondiscriminatiecampagne van vastgoedbedrijven, NVM, Aedes, gemeenten en de ministeries van Binnenlandse Zaken en Volkshuisvesting, met als titel Erik en Annemarie krijgen morgen de sleutel (Omar en Samira niet).

Uiteraard ontstond daar onmiddellijk ophef over. Geert Wilders ging er traditiegetrouw met de subtiliteit van een doorgedraaide beenhouwer in, voor mij wederom reden om te zeggen: Geert, jongen, schrap die haat en platvloersheid nou eens, doe redelijk en je leidt binnen enkele weken de grootste partij van Nederland. Verder had hij wel degelijk een punt: overal in het land krijgen statushouders, die ontegenzeggelijk vaker Omar en Samira heten dan Erik en Annemarie, juist voorrang bij het toewijzen van woningen.

Alleen al wat dat betreft kan het dus een campagne van lik-me-vessie worden genoemd. Was het misschien weer een ideetje, om niet, van Hugo’s oude bekende Sywert? Hoe dan ook is het, zoals zo vaak, een totaal overbodige actie geworden, waarmee juist het tegenovergestelde wordt bereikt.

En dan nu graag het antwoord op de vraag: waarom Erik en Annemarie?

Zouden ze Erik de Vlieger bedoelen? Die heeft huizen zat, dat klopt, maar dan vooral in Portugal.

Zouden ze Annemarie van Gaal bedoelen? Aan haar woongenot mankeert inderdaad weinig.

Zeg het ons, Hugo!


10 januari 2022

Hoe twee toiletten mij lieten wenen

De laatste strohalm, vrienden. Als die er nog maar is. Kunnen we ons dáár niet eens meer aan vastklampen, dan wacht een vrije val in een onpeilbaar diepe, zwarte afgrond zonder bodem.

O, Alfred, ik ben je daarom zo dankbaar. Trek je schoenen uit, kerel, want ik wil je voeten kussen. Jij bent mijn redder, mijn licht in de duisternis. Jij bent wat Cruyffie ooit voor de Catalanen was.

Sorry, even mijn keel schrapen nu. Stropdas rechttrekken, schouders losschudden, paar keer diep ademhalen. Ik moet de nuchtere schipper blijven op wiens koers de lezer kan vertrouwen en vervolg daarom zo afstandelijk mogelijk met de mededeling dat met Alfred de acteur en cabaretier Alfred van den Heuvel wordt bedoeld, bijvoorbeeld bekend van ‘Purper’ en van de tv-serie ‘Kinderen geen bezwaar’.

Alfred en ik zijn bevriend op Facebook en toen ik onlangs, te midden van de nauwelijks nog te verwerken ellende die de wokecultuur ons in al haar meedogenloosheid dag in dag uit brengt, naarstig op zoek was naar een teken dat ook maar het allereerste begin van iets hoopgevends zou kunnen betekenen, met andere woorden: toen ik met alle energie die ik ondanks alles nog over had naar de allerlaatste strohalm speurde, stuitte ik op een foto die hij op dat sociale netwerk had geplaatst.

Dit componeerde Alfred - met een bewust toegepaste taalfout die hij aan sommige reaguurders potdorie nog moest uitleggen ook - als bijschrift: „Ik sta nu in de gangen van het theater waar we onze voorstelling spelen en ik zie dit en ik betrap mijn eigen erop dat ik spontaan denk: ‘Kan dit nog wel?’”

Zo schitterend.

Wat liet de foto zien? Twee toiletten, pal naast elkaar. Twee eenvoudige toiletten, met twee eenvoudige deuren en twee eenvoudige handgrepen, en aan die eenvoudige deuren waren eenvoudige bordjee gehangen waarop met een eenvoudig lettertype respectievelijk stond geschreven: Herentoilet en Damestoilet.

Ik begon spontaan te wenen, dat mag u best weten. Ik begon spontaan te grienen omdat het betekende dat toch nog niet alles verloren is. “Waar is dit?” vroeg ik Alfred, nog steeds snikkend. “Theater De Blauwe Kei in Veghel”, antwoordde hij. “Wij speelden daar ‘De Schippers van de Kameleon’. Een erg prettig theater.”

Een erg prettig theater?!?

Dat is de moeder van alle understatements!

Het is het allerbeste theater van de hele wereld!

Laten wij in deze tijd, waarin het zelfs kan bestaan dat een hoofdredacteur van een serieus dagblad, te weten Trouw, officieel verklaart dat hij het woord ‘blank’ in ingezonden brieven (!) gaat schrappen omdat het in tegenstelling tot ‘wit’ een extreemrechtse uiting is, laten wij theater De Blauwe Kei in Veghel eren, heren en dames. Laten wij die instelling voor eeuwig in stand houden, vanzelfsprekend ook omdat ze daar nog, gewoon met woorden in plaats van maagzuurbevorderende plaatjes of symbolen, over ‘dames’ en ‘heren’ durven te spreken en dus niet zo platvloers over ‘vrouwen’ en ‘mannen’. En laten wij er bovendien voor zorgen dat Alfred van den Heuvel, de boodschapper van het nieuws dat genderneutrale toiletten er nog niet overal doorheen zijn geblackmaild, dit jaar de Louis d’Or krijgt.

De laatste strohalm!

Grijp ‘m!


12 januari 2022

Iemand die de juiste vragen stelt

Ook zoiets: geen enkel nieuwsmedium is tot nu toe bereid geweest te vermelden dat bij dat ‘informatieve migratieoverleg’ op het Catshuis ook mr. Robbie H. baron van Onderbuyck tot Regt foar syn Raep aanschoof. Onze zelfbenoemde minister van Gezond Verstand (DoeNormaal23) vond dat hij ‘gezien de samenstelling van het gezelschap’ niet kon wegblijven en nam brutaal plaats.

Zou berichtgeving aangaande zijn aanwezigheid soms óók te veel afwijken van het gangbare narratief?

Ik zweer het u, lezer.

Sterker nog, ik voorspel u dat de Catshouse Files reeds in wording zijn.

„Over de inhoud van de gesprekken wilden bronnen weinig kwijt”, meldde de T in zijn verslag. Dat was opvallend, omdat mr. Onderbuyck, zoals de minister van Gezond Verstand zichzelf kortaf pleegt te noemen, tegenover mij juist geen blad voor de mond nam. „Ons veelgeplaagde volk heeft in dit barre tijdsgewricht, waarin het tal van offers dient te brengen, het recht om geïnformeerd te worden”, verklaarde hij.

Direct was volgens mr. Onderbuyck duidelijk dat de standpunten onoverbrugbaar zouden zijn. Hij citeerde premier Rutte: „Wij gaan hier absoluut niet uitkomen en er is dan ook maar één reden waarom wij hier bijeen zijn: beperking van de electorale schade bij de komende Statenverkiezingen van 15 maart. Wij dienen uit te stralen dat de migratiezaak ons zeer na aan het hart ligt. Ik stel daarom voor om nogmaals te laten lekken dat VVD en CDA problemen met de huidige instroom hebben, dat D66 voornamelijk arbeidsmigratie wenst, alsmede onderwerping aan de internationale verdragen, en dat de CU vluchtelingen, zoals zij ze hardnekkig blijft noemen, in al haar gristelijke medemenselijkheid geen strobreed in de weg wil leggen. Vóór alles moeten wij verder laten blijken dat wij geen mogelijkheid onbenut zullen laten om nader tot elkaar te komen. Akkoord?”

Iedereen knikte, behalve volgens eigen zeggen mr. Robbie H. baron van Onderbuyck tot Regt foar syn Raep, zelfbenoemde minister van Gezond Verstand. Hij eiste het woord en stelde de andere bewindslieden toen een aantal vragen, waarbij het opvallend was dat hij hun antwoorden niet eens afwachtte omdat hij ze ‘toch al kende’.

„Luister nou eens, collega’s. Het streven van deze asielzoekers is begrijpelijk. Iedereen wil een goed leven. Maar hebben wij huizen genoeg voor ze? Kan ons zorgstelsel deze influx nog aan? Is ons onderwijs er voldoende op voorbereid? Zijn onze daartoe in het leven geroepen instanties met deze ontwikkeling nog in staat de orde naar behoren te handhaven? Kunnen wij dit onze steeds meer verwaarloosde ouderen aandoen? Is dit wel in overeenstemming met ons allesoverheersende klimaatbeleid, dat in mijn ogen nooit en te nimmer zal slagen als de toevloed niet tot stilstand wordt gebracht? Mag dit…”

Toen werd hij onderbroken door mevrouw Kaag.

„Wie ís die man?” vroeg de vice-premier verbijsterd.

„Iemand die de juiste vragen stelt, misschien?” zei mr. Onderbuyck.

Waarna de vergadering werd geschorst.