2 juli 2022

Hallo?! Het is nog steeds oorlog!

Hee, jij daar. Ja, jij. Stop maar met verbaasd om je heen kijken, ik richt mij echt tot jou. Volgens mij heb jij ondanks de sterk gestegen gas- en brandstofprijzen die er rechtstreeks aan gelinkt kunnen worden een kleine reminder nodig. Zo niet, excuses, dan heb ik je verkeerd ingeschat, maar ik wijs je er voor alle zekerheid toch op: nog geen 2000 kilometer verderop woedt een verschrikkelijke oorlog.

Het gaat met de schandelijke Russische invasie van Oekraïne zoals het zo vaak gaat: de aandacht ervoor verslapt met de dag. Neem het aloude Teletekst. Dat bracht het nieuws erover aanvankelijk in blokvorm, bovenin, duidelijk afgescheiden van het andere nieuws, met verschillende berichten onder elkaar. Woensdagmiddag stond er nog één berichtje, te midden van negen andere waarin vooral de Nederlandse boer centraal stond: ‘Rusland bestookt Mykolajiv, Dnipro’.

Je hebt gelijk, ik moet de hand tevens in eigen boezem steken. Ik behandel de laatste tijd zelf óók weer tal van andere onderwerpen. Toch voel ik de behoefte je eraan te herinneren dat in Oekraïne nu al vier maanden achtereen de gruwelijkste oorlogsmisdaden sinds WWII worden gepleegd en dat Vladimir Vladimirovitsj Poetin, een dikke middelvinger naar de ‘pussy’s’ van het westen opstekend, glashard ‘denazificatie’ van Oekraïne als reden voor de inval durfde op te geven.

Deze despoot leidt een wrede, corrupte Russische elite die nota bene zelf hoognodig dient te worden gedenazificeerd. Het is een fascistische bende die niet met de bevordering van het welzijn van het Russische volk bezig is, maar met de bevordering van het welzijn van zichzelf. Ook zijn vazallen deinzen daarbij nergens voor terug, hetgeen meerdere redenen heeft, waaronder eentje die weleens over het hoofd wordt gezien: als ze wat al te opvallend van openbare steun afzien kan er zomaar een paar milligram polonium-210 aan hun kopje thee worden toegevoegd.

Andrej Gurulyov gezien, onlangs? Klapwiekend van de wodka fantaseerde dit drankorgel - parlementariër, oud-generaal - in een ‘debatprogramma’ op de Russische staats-tv openlijk over het bombarderen, al dan niet met kernwapens, van de haven van Rotterdam.

Dat soort schoften.

Het wordt veel te weinig benadrukt dat Vladimir Poetin zijn hele leven al een spijkerharde oorlogsmisdadiger is, die bereid is alles in de strijd te gooien, waaronder het verspreiden van desinformatie en het de mond snoeren - en martelen en vermoorden - van de oppositie. Zijn volk krijgt louter leugens op de mouw gespeld en er is zelfs een Nederlandse politicus die hem daarin van harte steunt, net als trouwens enkele Nederlandse publicitaire fellow travellers. Thierry Baudet durft Poetin een ‘prachtige vent’ te noemen en verspreidde laatst een foto waarop een groep westerse leiders was vereeuwigd, die hij van het commentaar ‘Brr, scary people’ voorzag.

Hoe fout wil je het hebben.

En wie is volgens dat soort types de ware oorlogsmisdadiger? Volodomyr Zelensky. Alsof Oekraïne Rusland is binnengevallen, en niet andersom.

Niet meer vergeten, hoor!


5 juli 2022

Ik trek mij wel even terug, zuster

Bij voorbaat excuses dat ik toch weer met een klassieke dubbelzinnigheid kom aanzetten. Dat krijg je als je in lang vervlogen tijden als koppenmaker voor de T fungeerde, al werd mijn beste kop ooit (‘Duitsers zwijnen’ na een gelukkige overwinning van de Mannschaft) zeer terecht door de dienstdoende eindredacteur afgewezen. Komt-ie: het nieuws over het spermagesjoemel van de Brabantse oud-gynaecoloog Henk Ruis vond in mijn omgeving gretig aftrek.

In feite kan-ie niet, deze woordspeling. Te plat, te ordinair, te vaak al gemaakt bovendien, zoals je ook niet kunt zeggen dat de neiging van al die gynaecologen om bij vruchtbaarheidsbehandelingen hun eigen zaad te gebruiken een vreemd trekje is. De mores gebiedt dat je zoiets anders formuleert. Zie je daar vanaf, dan heb je jezelf niet in de hand. Niet dat er dan geen ruk aan is, aan dit soort berichten, zelf beschouw ik ze in welke vorm dan ook als een hoogtepunt, maar als je je lezers continu op zo’n vulgaire manier over deze almaar terugkerende problematiek informeert kan het niet anders dan dat de fatsoenlijken onder hen daar zo langzamerhand wel klaar mee zijn.

Stoppen nu, Goof!

Duizend bommen en granaten, schrijf je al sinds de Hoekse en Kabeljauwse twisten cursiefjes voor ‘s lands meest toonaangevende dagblad, heb je desondanks nog steeds grote moeite om de puber in jezelf uit te schakelen.

Maar neem nou eens die verklaring van dr. Ruis nadat het bekend was gemaakt dat er minstens drie kinderen van hem in Nederland rondlopen. „Mijn zaad moet vermengd zijn geraakt met het zaad van de wensvader”, zei hij in de Volkskrant. „Het was alleen maar in het lab aanwezig om de invriesprocedure te verbeteren.” Ik kan mij niet voorstellen dat de fantasie van heel veel andere mensen er ook niet door wordt geprikkeld. Hoe raken twee doses sperma in vredesnaam met elkaar vermengd? Ik zie wel duizend beelden voor mij, en ik zit niet eens op Grindr.

En dan dat van die invriesprocedure…

„Dokter, de vriezer werkt niet goed!”

„Geen probleem, zuster Lola, ik trek mij wel even terug.”

„Wilt u de Panorama mee, De Lach of het Reformatorisch Dagblad?”

Erop wijzend dat tal van deskundigen stellen dat dit nog slechts het topje van de ijsberg is, zet ik de officiële score tot nu toe op een rijtje. Dr. Jan Karbaat uit Rotterdam: volgens de laatste schatting circa 80 nazaten die met zijn eigen sperma in plaats van dat van donoren werden verwekt. Dr. Jan Wildschut uit Zwolle: 47 kinderen. Dr. Jos Beek uit Leiden: 21 nakomelingen. En nu dus dr. Henk Ruis uit Boxtel, bij wie de teller op drie staat, maar bij wie men nog still counting is. En allemaal zijn of waren zij gynaecologen, verbonden aan vruchtbaarheidscentra. Er bestaat in Amsterdam-Oost een café dat Ruk & Pluk heet. Zou dat hun clublokaal zijn?

Na lang zoeken vond ik een serieus spreekwoord voor wat deze gynaecologische goochelaars uithalen: het recht voeren in de vuist en in de schede.

Hoho, dat betekent gewoon eigen rechter spelen!

Zo is het wel weer genoeg.


7 juli 2022

Wijzen spreken vooral zichzelf tegen

Of we de touwtrekwedstrijd van het polderlandse bestaan zo snel mogelijk willen staken, vraagt profeet Frits. Of we dat verdomde rottouw allemaal tegelijk willen neerleggen en uit de arena stappen. Of we willen stoppen met dit zinloze, bespottelijke en met name ook beschamende gedoe. Of we een pauze willen inlassen, zodat we eindelijk ons verstand weer gaan gebruiken.

Zal ik eerst even uitleggen wie profeet Frits ook alweer is?

Toch maar wel.

Alleen de lezers die mijn stukjes reeds sinds mensenheugenis tot zich nemen herinneren zich misschien nog hoe ik, zo lang geleden dat Mark Rutte nog niet eens aan het bewind was, in de ban van de Boekiezoek raakte. Dat ik die dag in het tweeduuster mijn laatste herfstroos in de tuin stond te bewonderen, toen zich een mysterieuze man op klompen bij mij meldde die zich voorstelde als Frits, profeet van de Boekiezoek. Dat hij mij onder andere verordonneerde drie uur per dag de Wapseklats te neuriën, het verplichte Boekiezoek-gebed (behalve op dag 412, wanneer het Jomeflogius wordt gevierd). Dat hij mij een aantal leefregels oplegde en dat hij mij opdroeg hem aan te roepen als ik het even niet meer wist.

Raar, vindt u? Check dan eens welke verhalen de volgers van andere religies allemaal voor waar dienen aan te nemen. Wie daadwerkelijk gelooft dat iemand met vijf broden en twee vissen vijfduizend mensen kan voeden, of door een naar aarde afgedaalde aartsengel goddelijke openbaringen ingefluisterd kan krijgen, zal toch echt moeten erkennen dat dit evenmin tot de onmogelijkheden behoort.

Welnu, ik wist het inderdaad even niet meer, te midden van het gekrijs en geschreeuw over welke kwestie dan ook. Of het nu om de stikstofdiscussie en de boerenkwestie ging, om de klimaat- en milieucrisis, om de corona-aanpak, om de migratie-, de asiel- en de daarmee rechtstreeks verbonden woningellende, noem maar op, aangaande werkelijk elk onderwerp zag en hoorde ik alleen nog maar onwrikbare standpunten om mij heen. De nuance was verdwenen. Rede en overtuigingskracht hadden geen zin meer, niemand was nog in staat toe te geven dat de tegenpartij misschien wel een punt had, iedereen schold en schamperde erop los. Ik was, anders geformuleerd, weer eens boekiezoek, en deed toen het enige wat ik onder dergelijke omstandigheden kan doen.

Ik liep mijn tuin in en riep: „Help mij, profeet Frits!”

Profeetje hoor, die Frits. Binnen enkele seconden stond-ie weer naast mij en vertelde hij mij dat ons leven tegenwoordig veel te veel weg heeft van een ouderwetse touwtrekwedstrijd, waarbij de deelnemers de hakken allemaal, maar dan ook echt allemaal steeds dieper in het zand zetten. Dat het zo lang niet langer kan. Dat dit alleen maar verliezers zal opleveren. Dat het tijd is voor bezinning en contemplatie. En dat wij daarbij één wijsheid nooit mogen vergeten: dat goed opgevoede mensen anderen tegenspreken en wijze mensen vooral zichzelf.

Er zouden meer mensen naar profeet Frits moeten luisteren.


9 juli 2022

Wat deed Shula R. in de duinen van Monster?

Oja, dan ga je toch verder wobben. Bij de NPO zelf zullen ze het niet zo eentweedrie doen, wat op zich overigens te begrijpen valt: niemand hangt zijn vuile was graag buiten. Dus dan doe je het maar op eigen initiatief, op je ouwe dag.

Hierbij geïntroduceerd: de boomerwob.

En wat blijkt?

De wandelaarster die voormalig mediabewindsman Sander Dekker op 8 juni jongstleden in de duinen van Monster van zijn racefiets duwde is mevrouw Shula R. (in verband met haar recht op privacy wordt van haar achternaam slechts het initiaal vermeld, zoals helaas ook geen nadere details kunnen worden verstrekt over het feit dat zij vroeger NPO-baas was en tegenwoordig namens D66 als wethouder van Amsterdam fungeert).

Tijdens de stiekeme vakantie die het tweetal in 2017 samen met hun wederzijdse partners in Israël vierde - door er geen melding van te maken verzuimden zij hun gedragscodes te gehoorzamen, hetgeen met name pikant is omdat de miljoenenverstrekker hier met de miljoenenontvanger de hort op ging - is naar verluidt enige wrijving ontstaan over het begrip scharen. „Waarom zij wel en ik niet?” riep de heer Dekker er tegen mevrouw R. Het werd nabij Yad Vashem in Jeruzalem opgevangen door geavanceerde Israëlische afluisterapparatuur en nadien hebben die twee hun conflict nooit meer uitgesproken.

De terugreis vanuit Tel Aviv naar Nederland kenmerkte zich door een ijzingwekkende stilte en toen mevrouw R. vier jaar later samen met hoofdambtenaar Marianne H. van datzelfde ministerie van OCW, wederom zonder er melding van te maken (!), een hotelkamer in Dokkum betrok ontstak de heer Dekker dusdanig in woede, dat mevrouw R. zich geroepen voelde hem het volgende te appen: „Wacht maar tot ik jou in de duinen van Monster tegenkom, ventje.”

Handig hoor, dat wobben.

Maar goed, het wordt onderzocht nu, reden waarom ik een deel van de bijdrage aan het kamerdebat van voormalig Wereldomroep- en Journaal-medewerker Martin Bosma overtik: „We krijgen nu een onderzoek naar de voormalige NPO-baas, die van D66 is, van deze minister, die van D66 is, en van de staatssecretaris media, die van D66 is. De hoogste media-ambtenaar is van D66. Het onderzoek wordt uitgevoerd door de Auditdienst, die valt onder minister Kaag van D66. Staat en omroep liggen dus lepeltjelepeltje in een hotelbed. Nachtenlang worden belangen verstrengeld.”

Met andere woorden: onafhankelijker kan dat onderzoek niet, ofschoon het wellicht aanbeveling verdient de eerste twee letters van die kwalificatie te schrappen. We moeten er alle vertrouwen in hebben, al moet ‘alle’ hier misschien worden vervangen door ‘geen’. En laat ik óók maar alvast verklappen op welke liaisons ik mij bij mijn volgende boomerwobs zal concentreren: de gezamenlijke klimaatmars van Marcel Gelauff en Rob Jetten in het Rif-gebergte, de trip naar Antarctica die Floortje Dessing en Jan Paternotte met z’n tweetjes ondernamen en de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela, 769 kilometer lang hand in hand, van Matthijs van Nieuwkerk en Vera Bergkamp.


12 juli 2022

Dat wordt dus hondenruiming

Gaat Bobbie Billie achterna? Ik vrees het met grote vreze sinds ik een tweet van de Stichting Amsterdamse Zwerfkatten tot mij nam, die duidelijk maakte dat poezen zoals bijvoorbeeld Billie, een cyper die trillend van de angst in een Amsterdams plafond werd aangetroffen, regelmatig voor de buitenwereld verborgen worden gehouden.

Zeven jaar geleden was Billie aangeschaft om muizen in een winkel te vangen. Van de almachtige Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) moeten katten evenwel uit winkels waar tevens voedsel over de toonbank gaat worden geweerd. Iets met hygiëne. Alsof muizen wel hygiënisch zijn, doch dit terzijde.

En dus werd Billie al die tijd door haar baasje verstopt.

Vijfhonderd euro boete, namelijk.

Mocht u óók al overwegen om Nederland te verlaten, gelieve dit dan in uw besluitvorming mee te nemen.

Klopt, mijn nieuwe huisdier Bobbie, een Portugeesje, is geen kat. Dat wil zeggen: geen hele kat. Vermoedelijk is zij wel een halve kat. Het zou mij althans niet verbazen als zij, gezien haar capriolen, de eerste geslaagde kruising tussen een hond en een kat blijkt te zijn, op een afgelegen vuilnisbelt nabij Portimâo verwekt tijdens een brute verkrachting van een kat door een hondsdolle Cào da Serra de Aires. Vijfendertig centimeter hoog, dat kreng, maar ze springt uit stand op het aanrecht en blaast wanneer ze boos is. Heeft u dat een hond weleens horen doen? Nou dan. Hoe dan ook begin ik er zo langzamerhand werkelijk rekening mee te houden dat zij straks óók een illegaal bestaan zal moeten leiden.

Ik laat Bobbie vier keer per dag uit, moet u weten. En wat doet zij dientengevolge vier keer per dag? Poepen, telkens weer. Nondeju, wat kan dat beest poepen. Ik krijg spit in mijn rug van het opruimen van die shit en ik adviseer u om voortaan met een grote boog om de Falckstraat in Amsterdam-Centrum heen te lopen, want daar staan de vuilnisbakken waarin ik de zakjes met hondenpoep net als tientallen andere hondeneigenaars deponeer. De hoeveelheid stikstof die daarmee wordt verspreid doodt alle vegetatie in de directe omgeving. Dat kan niet anders, als ik onze overheid mag geloven.

Nee, ik roep dit niet zomaar. Het is nota bene onderzocht door Nieuwscheckers, de factcheckers van de Universiteit van Leiden. En het klopt volgens die club: de huidige stikstofnorm in Nederland wordt inderdaad al overschreden bij een hoeveelheid stikstof die gelijk staat aan één hondendrol per hectare per jaar. Wat het resultaat zal zijn laat zich raden. Rutte IV is immers aan het bewind, het kabinet dat dusdanig ten prooi is gevallen aan zijn stikstofobsessie, dat het niet alleen onze agrariërs wil liquideren, maar zelfs ook ‘vergat’ mee te tellen dat het simpelweg nakomen van de beoogde klimaatafspraken al ‘een enorme bonus aan stikstofwinst’ zou opleveren, zoals de NRC maandag onthulde.

Nou, dan weet je het wel.

De NVWA laat niet met zich spotten, dus dat wordt hondenruiming.

Gelukkig maar dat Bobbie met gemak in een plafond past.


14 juli 2022

Dit doe je dieren gewoon niet aan

Over de macht der gewoonte gesproken: ik lees dat dus, tussen de middag, over die Nederlandse vrachtwagen met maar liefst 900 varkens die enkele uren eerder op een Autobahn in Beieren omver is gekieperd. Ik lees ook dat 700 varkens het ongeval niet overleefden.

ZEVENHONDERD!

En wat is vervolgens het eerste wat ik doe? Een uitsmijter met achterham bereiden, die ik mij goed laat smaken. U kent dat wel: paar kleine augurkjes ernaast, stuk of wat zilveruitjes, plakjes tomaat, volle eetlepel atjar tjampoer, dat werk.

Mmm, lekker!

Een harde knoest heeft een scherpe bijl nodig, zegt een spreekwoord. Blijkbaar was zelfs deze bijl niet scherp genoeg. Pas later, na de klap, toen ik die maaltijd al achter de kiezen had, verschenen de eerste barstjes in mijn knoest en realiseerde ik mij eindelijk dat deze tragedie mij direct had moeten doen besluiten om mijn gebakken eieren maar eens níet op een paar plakken varkensvlees te leggen die in negen van de tien gevallen afkomstig zijn van dieren die op weg naar het slachthuis op deze manier worden vervoerd.

Oude bokken hebben stijve horens, hoor je ook weleens.

Dat geldt zeker voor deze oude bok.

Het is nauwelijks voorstelbaar wat zich nabij het Beierse plaatsje Abtswind afspeelde. De Nederlandse boer is mij nog steeds lief hoor, dat gedoe met die omgekeerde vlag is weliswaar potsierlijk maar het stikstofbeleid waarvan hij het slachtoffer lijkt te worden is oneerlijk, ondoordacht, elitair en bovendien tot mislukken gedoemd, in de eerste plaats omdat wij maar een heel klein vlekje achter de West-Europese duinen zijn.

Laten we echter niet vergeten dat tot zijn bedrijfstak óók duizend (!) megastallen behoren, waarin bijvoorbeeld de helft van alle Nederlandse zeugen leven (ik vraag mij af of het werkwoord leven wel op zijn plaats is). Wij houden hier gemiddeld twaalf miljoen varkens en wij deinzen er niet voor terug om een heel groot gedeelte ervan te vervoeren zoals in die vrachtwagen tussen Würzburg en Neurenberg, waar het ongetwijfeld ook bloedheet was.

Dat is een schande.

Dat doet een fatsoenlijk en ontwikkeld mens dieren anno 2022 domweg niet aan.

Ik ben al eens gestopt met vlees eten, anderhalf jaar lang om precies te zijn. Dat en de gevolgen ervan zijn hier in de loop der jaren een paar keer toegelicht en dat ga ik allemaal niet herhalen. Het boek ‘Eating animals’ van Jonathan Safran Foer vormde toen de wake up call. Dat doet het kantelen van die grote vrachtwagen bij Abtswind nu. Het leed dat die enorme hoeveelheid boven op elkaar gepropte varkens is aangedaan doet mij andermaal beseffen hoe diep wij zijn gezonken. Ik heb besloten daar niet langer aan mee te werken.

Nee, ik heb niet meteen mijn vinger in mijn keel gestopt.

Ik doe al melodramatisch genoeg.

Maar ik ga wel terug naar mijn jeugd, toen er slechts een paar keer per week vlees op tafel werd gezet, hoogwaardig wel te verstaan.

Ik ben er tenslotte best een grote jongen mee geworden.


16 juli 2022

Jullie horen toch in de bediening?

Ook zoiets: de terrassen zitten vol. Op zich niet ongewoon bij deze temperaturen, en tot mijn grote vreugde stel ik daarbij vast dat hotpants en blote meisjesnavels weer helemaal in zijn. Al haast ik mij met verwijzing naar die laatste constatering te verklaren dat ik in volle overgave de boomergordel heb omgegespt, het hedendaagse disciplineringsinstrument dat mannen van mijn leeftijd tot het besef kan dwingen dat er alleen dan een actieve rol dient te worden gespeeld indien daar schriftelijk en in vijfvoud om is gevraagd.

Geen Errol Musk dus, deze jongen. Ik hecht er belang aan daar op te wijzen. De 76-jarige vader van de rijkste man ter wereld maakte deze week bekend dat hij zijn 35-jarige stiefdochter Jana, een kind dat zijn tweede vrouw uit een eerdere relatie had, ten tweede male heeft bezwangerd, waarna hij ook nog het volgende verkondigde: „Het enige waartoe wij op aarde zijn, is onszelf voor te planten.” Daar kan Woody Allen nog een puntje aan zuigen. De mededeling vervulde mij van zoveel plaatsvervangende schaamte dat ik even overwoog om ‘m er dan maar bij mezelf af te hakken.

Maar ja, dat geeft ook weer zo’n gedoe.

Wat zei ik ook alweer?

O ja: de terrassen zitten vol, en wat daarbij opvalt is dat ze vooral door twintigers en dertigers worden bezet, die nou niet echt de indruk wekken dat ze aan de bedelstaf zijn geraakt. „We moeten beseffen dat we samen een stukje armer worden”, zei Hare Koninklijke Hooghartigheid Sigrid Kaag onlangs, een opmerking waar ik óók zo mijn bedenkingen over heb, maar laat ik niet te veel zijpaden bewandelen. Volgens mij is dat besef nog niet echt tot deze terrasgangers doorgedrongen. Ze bestellen glazen speciaalbier en witte wijn van respectievelijk vijf en zeven euro dat het een lieve lust is. En dit is wat ik dan telkens weer denk: hallo, jullie horen toch in de bediening?

Ik zie al die borden bij dezelfde terrassen staan: personeel gevraagd. Overal, echt overal zitten ze om werknemers te springen, veel zaken sluiten daarom noodgedwongen meerdere dagen per week, en ik heb reeds ontelbare verklaringen van arbeidsdeskundigen over het hoe en waarom tot mij genomen. Zij reppen hoofdzakelijk over vergrijzing en coronacrisis, in het laatste geval met name over het feit dat veel horecamedewerkers toen voor de GGD gingen werken en daarna niet meer terugkeerden omdat het uurloon bij de GGD veel hoger was.

Wat ik óók las, in een afscheidsinterview in de T: een uitspraak van voormalig AkzoNobel-cto Klaas Kruithof waarin hij stelde dat de jongeren ‘het buffelen’ zijn verleerd.

Ik haal van de week een Hollandse Nieuwe in het dorp.

Zegt de visboer: „Weet je dat de kotters tegenwoordig zo lang mogelijk buitengaats blijven? Zodra ze terugkeren weten de schippers dat de kans groot is dat hun jongens er de brui aan geven.”

En dan toch de terrassen vol.

Benieuwd of er ook arbeidsdeskundigen zijn die mijn gedachten hierover delen.


19 juli 2022

Het lijkt potdorie wel voetbalnieuws

Wel jammer, al dat recente voetbalnieuws. Neem alleen de afgelopen week. Zit je als ware sportliefhebber comfortabel van de Tour de France naar het WK atletiek te zappen, van het WK atletiek naar het open Britse golfkampioenschap en van het open Britse golfkampioenschap naar het WK hockey voor dames, krijg je tussendoor reeds het ene na het andere voetjebalbericht voor je kanis. Dat is echt wel weer wennen, hoor.

Pardon?

Het EK voor vrouwen is momenteel volop aan de gang en Oranje heeft daar toch maar mooi de kwartfinales gehaald?

Sorry, maar ik heb het over voetbal.

Grapje!

Rust wordt ons niet meer gegund. Het zal wel door de wereldtitelstrijd eind dit jaar in Qatar komen, u weet wel: dat liefst twee maanden vergende proletenevenement onder auspiciën van die zakkenvullende FIFA-patsers, waarmee zelfs uw kerst en nieuwjaar zullen worden bedorven. In dat mensenrechtenschendersparadijs, waar de aanleg der nieuwe stadions aan 6.500 gastarbeiders het leven kostte, zijn homoseksuelen heel erg welkom zolang ze maar, volgens de hoogste organisatiesjeik, ‘respect blijven houden voor de plaatselijke cultuur’. Met andere woorden: één knipoog naar iemand van gelijke kunne en je gaat voor drie jaar de bak in. Hoe het ook zij, er zit nu wel héél erg weinig tijd tussen het oude en het nieuwe seizoen.

Ik noem maar iets: deze week beginnen al de eerste voorronden van de Europese toernooien. ’t Is nota bene hartje zomer! En wat te denken van het nieuws aangaande Mo? Zo heet Mohammed Ihattaren inmiddels in onze geliefde hoofdstad. Vroeger was hij een PSV’er en dus een luie, verwende, volgevreten troetelmarokkaan. Maar nu is hij, via een Italiaanse omweg, ineens Ajacied geworden, wordt-ie in 020 liefkozend onze Mo genoemd en vinden ze het daar hartstikke erg dat deze unieke klasbak zo ernstig wordt bedreigd dat hij zijn nieuwe ploeggenoten niet eens naar het trainingskamp in Oostenrijk kon vergezellen. Iets met een niet afgerekende schuld, als ik het goed begrijp. Nu zijn er inderdaad kringen waar de deurwaarder in dat soort gevallen wordt overgeslagen. Of had Mo de rekening bij de snackbar te hoog laten oplopen? Dat kan ook, natuurlijk.

O, u wilde nóg iets zeggen?

Ga vooral uw gang.

Bij de Tour worden er nu weer zoveel dopinggeruchten verspreid dat de meeste ploegbazen onmiddellijke bloedcontroles vlak vóór en vlak ná de etappes willen? Ah, oké. Bij het WK atletiek zijn de eerste dopinggevallen óók alweer bekend gemaakt? Ah, oké. Tijdens het open Britse golfkampioenschap vormden de geldwolven die met een stel steenrijke Saoedi’s in zee te zijn gegaan het voornaamste onderwerp van gesprek? Ah, oké. Bij het WK hockey zijn onze kersverse kampioentjes vooral blij omdat ze die verschrikkelijke Alyson Annan, de vorige bondscoach, hebben laten zien dat ze het zonder haar óók kunnen? Ah, oké.

Het lijkt potdorie wel voetbalnieuws.

Ik concentreer mij toch maar weer op de polderlandse politiek.


21 juli 2022

Meezingen: O, stolpje in de zon

Klaar voor, jongens en meisjes? Daar gaan we, met z’n allen, op het refrein van Harry Belafonte’s ‘O, island in the sun’, dat niet zomaar is gekozen: het is het lied dat de zeldzame sombere buien van mijn moeder onmiddellijk verdreef. Let wel, slechts als je uit de Noord-Hollandse klei bent getrokken mag je de woorden meezingen. De rest neuriet mee.

O, stolpje in de zon
Als ik jou toch eens zeggen kon
Hoezeer ik ben ontroerd
Door jouw weerstand tegen de koop’ren ploert

Jazeker, wij zingen nu een 111 jaar oud stolpboerderijtje aan de Noord-Hollandse kust toe. Gekker kan het niet worden, denken jullie wellicht, maar vergeet niet dat wij in een land leven waarvan de regering 25 miljard mag stukgooien ter oplossing van een verzonnen probleem. Met andere woorden: het kan wél gekker.

Ik schets u de afgelegde route voordat de klassieker van Harry Belafonte - 95 jaar inmiddels, maar nog steeds onder ons - voor één keer een hedendaags polderlands tintje werd gegeven. Het was heet, dinsdag. Het was bloedheet. Het was zelfs zo verschrikkelijk heet, dat het NOS Journaal en de Volkskrant vrijwel onafgebroken het Einde der Tijden aankondigden. Toch besloot ik die dag van Amsterdam naar de kust te rijden. Dat was ook om een andere reden best link. Ik rijd dan wel in een Zweed, maar tegenwoordig is-ie tevens Chinees. Voor hetzelfde geld was die auto ter hoogte van Uitgeest gesmolten. Maar als door een wonder haalde ik de eindbestemming, oftewel het stolpboerderijtje dat ik al 36 jaar bewoon.

Buiten was het 38 graden.

Binnen zei de thermometer: 21 graden.

Ik overwoog zelfs een trui aan te trekken.

Gelezen, van die Groningse flat waar het 47 graden was? Paar jaar oud, dat hypermoderne gebouw. Welnu, halverwege de zestiende eeuw, 470 jaar terug, begonnen ze in Noord-Holland stolpboerderijen te bouwen: vier boomstammen verticaal in de grond, daarbovenop vier boomstammen horizontaal, gezamenlijk het ‘vierkant’ vormend, en dáár weer bovenop een groot piramidevormig dak, dat ze aan de onderkant op vier omringende muren lieten rusten. Ze deden het nooit meer anders.

Zware stormen overleefde dat boerderijtje in die dikke eeuw. Orkanen, zondvloeden, barre winters met twintig graden vorst, geniepige attaques van houtworm en boktor. Soms wierp-ie, als een offer aan de goden van de wind, pannen af. Soms lekte hij ook. Maar wankelen deed hij nooit en dinsdag, tijdens die hitteaanval, bleek hij zelfs in staat om de temperatuur op de plek die er voor de bewoner het meest toe doet, namelijk de huiskamer op de onderste van de drie verdiepingen, zeventien graden lager te houden, mede dankzij de ouderwetse voorzetramen die niet mochten worden meegeteld (!) toen het energielabel werd vastgesteld.

Nee, geen airco. Dat grote dak ving gewoon alle hitte op.

Eat that, Rem Koolhaas!

Zijn jullie er weer klaar voor, jongens en meisjes?

O, stolpje in de zon
Als ik jou toch eens zeggen kon
Dat ik nu voorgoed heb beslist
Ik verlaat jou alleen in een houten kist

23 juli 2022

Jonas was al de beste ronderenner

Voor één keer worden op deze plek de wereldproblemen niet opgelost, excuses. Met name Donald J. Trump moet dankbaar zijn. Naar aanleiding van zijn criminele rol op 6 januari 2021 wilde ik The Donald eerst Rikers Island in schrijven. Maar toen won Jonas Vingegaard de mooiste Tour-etappe ooit en veranderde het plan.

O, u bent geen wielerliefhebber!

Bent u wel goed bij uw hoofd?

Nou ja, waar bemoei ik me ook mee, u moet het zelf weten, ga maar even buiten spelen of zoiets, want ik wil hier nu uitleggen dat de overwinning van Jonas Vingegaard in de rit van Lourdes naar de top van de Hautacam - en daarmee ook zijn eindzege in de Tour - niet zo verrassend is als menigeen beweert.

Comfortabel in het wiel van onze toenmalige wielerverslaggever Ron Couwenhoven, volgde ik dik veertig jaar terug enkele keren de Tour de France. Sindsdien bewijzen de jaarlijkse drie Tour-weken telkens weer dat ik een ware zoon van mijn vader ben. Hij was accountant, die ouwe. Dat lijk ik dan warempel ook wel, hetgeen degenen die nog weten welke cijfers ik voor het vak boekhouden haalde moet verbijsteren.

Zo fanatiek volg ik de Tour, jaar in jaar uit: tot de seconde nauwkeurig allerlei prestaties en klassementen noterend in een van de 25 Calidad Superior Scribe-notitieblokken, met spiraal uiteraard, die ik diep in de vorige eeuw in Mexico aanschafte (tic van mij tijdens buitenlandse trips, vermoedelijk heb ik nog zo’n 150 lege notitieblokken van alle soorten en maten liggen).

Wat stelde ik daarin aan het einde van de Tour van 2021 vast? Dat Tadej Pogacar er na de negende etappe niet meer in geslaagd was om Jonas Vingegaard in de bergen eraf te rijden (één keer twee, één keer vier seconden in sprintjes bergop). Sterker nog, in Parijs bleek hij sindsdien dankzij een slechtere tijdrit zelfs een aantal seconden op hem te hebben verloren, waarbij ik er graag op wil wijzen dat de frêle Deen pas na die negende etappe serieus voor zijn eigen klassement was gaan fietsen, en niet meer voor dat van zijn ploeggenoot Primoz Roglic.

Vingegaard is in zware rondes de betere van de twee, concludeerde ik toen al. Volgens mij besefte Pogacar dat ook. Waarom zou hij in de volgende Tour anders steeds zo fanatiek hebben meegesprint voor de bonificatieseconden? Ik noem maar iets. Ik denk zomaar dat de sympathieke Sloveen al het ergste vreesde toen de karavaan aan de Alpen begon. En dat hij vooral bang was voor de elfde rit naar de Col du Granon, waarin hij inderdaad bijna drie minuten aan zijn koersbroek kreeg.

Klopt, het hielp óók dat Vingegaard zo’n geweldige ploeg heeft.

Je zult maar een alleskunner als Wout van Aert als knecht hebben.

Maar onder de volgende conclusie kunnen we mede gezien de totale kansloosheid van de talloze demarragepogingen van Tadej Pogacar domweg niet uit: Jonas Vingegaard is de allerbeste ronderenner zodra er ook hoge bergen dienen te worden bedwongen.

En dat was hij dus al, zoals de cijfers lieten zien.

Daar wilde ik toch even op wijzen.

Rikers Island is overigens een gevangenis.


26 juli 2022

Wokegezeik van hors catégorie

Daar ben ik weer, met m’n malle sportfetisj. Ik hoop dat ik nu niet dezelfde irritatie bij u opwek als vroeger bij mijn vrouw en kind wanneer wij zaten te trivianten, een gezinsspel dat ik altijd won door vrijwel uitsluitend vragen uit de categorie sport te kiezen. Dan vloog dat bord weleens met een grote boog door de huiskamer.

Toch roep ik het hier, luid & duidelijk: het is de schuld van de Volkskrant dat het Nederlands vrouwenteam in de kwartfinales van het EK Voetbal sneuvelde. Dat is inderdaad een boude stelling. Don’t shoot the messenger, Goof! Ik hoor het u denken. Het was een godswonder dat het na de regulaire speeltijd nog steeds 0-0 stond en geen 81-0 voor Les Bleues. Maar waarom wekte Oranje de indruk dat niet alleen Vivianne Miedema en Jackie Groener, maar iedereen door corona was geveld?

De Volkskrant, zeg ik u nogmaals.

Toegegeven, dat de ploeg onder leiding stond van Mark Parsons hielp ook niet. Het is mij nog steeds een raadsel waarom de KNVB deze Britse Amerikaan benoemde. We hebben hier 17.000.000 bondscoaches. En dan kiezen ze in Zeist voor optie 17.000.001. Het klopt dat we niet veel meer kunnen in dit land. Zo’n beetje alles is er nu wel uit gepolderd cq genivelleerd. Maar coachen kunnen we nog steeds, dat wil zeggen: in de voetbalsport, niet op plekken zoals het Binnenhof. En dan contracteert de KNVB een buitenlands tactisch warhoofd dat in den beginne ook nog elders verplichtingen had (!), dat voortdurend de verkeerde speelsters pleegt op te stellen en dat binnen de selectie net zo populair is als Vladimir Poetin in Oekraïne.

Toch is dat niet de voornaamste oorzaak van de nederlaag.

De voornaamste oorzaak is dat stuk in de Volkskrant.

Zal ik de kop eerst maar eens citeren?

„Waarom is de Nederlandse voetbalvrouw vooral wit? De angst om buitengesloten te worden speelt mee.”

Eigenlijk zou ik het hierbij kunnen laten. Die kop vertelt in feite het hele verhaal, namelijk dat van inclusie- en diversiteitswokegezeik van hors catégorie, waar 16.750.000 Nederlanders zich het heen en weer aan ergeren en 250.000 Nederlanders niet, onder wie helaas de overigens opvallend witte Volkskrant-redactie (en nog wat redacties, trouwens). We hebben slechts drie gekleurde Oranje-speelsters, concludeerden ze daar, en géén geselecteerden van Turkse of Marokkaanse oorsprong. En toen ze naar de oorzaken gingen zoeken - de angst om buitengesloten te worden: ammehoela - sloegen ze de belangrijkste maar even over: vriendelijk gezegd het feit dat veel meisjes met name in de islamitische cultuur alhier een nogal ondergeschikte rol dienen te spelen.

Kan een verhaal waarin vraagtekens bij de huidskleur van voetballende vrouwen worden geplaatst bovendien racistischer?

Stel, ik was zo’n paardenstaartblondje van Oranje. Stel, ik las voor de wedstrijd tegen Frankrijk dat verhaal. Stel, ik kreeg daardoor het gevoel dat ik eigenlijk niet had mogen worden opgesteld omdat ik te wit ben. Ik zou geen bal hebben geraakt.

En zo geschiedde.


28 juli 2022

Vervloekt zijn alle hoeren

Aha! Toch nog een vinnige veroordeling van de brallende brokkenpiloten van het Amsterdamsch Studenten Corps door een ‘geshockeerde’ Sigrid Kaag. Ik dacht al: waar blijft ze toch? „In de vertrouwelijkheid van elkaars gezelschap denken te veel mannen kennelijk nog steeds dat alles geoorloofd is”, stelde zij onder andere.

De vice-premier hobbelde met haar verklaring inderdaad een beetje achter de traditioneel hysterische meute aan. Iedere usual suspect had reeds van zijn/haar diepe verontwaardiging over dat idiote sperma-geëmmer blijk gegeven en boze tongen beweerden al dat haar terughoudendheid werd veroorzaakt door het laatstelijk uitvoerig belichte dekhengstgedrag van enkele prominente promiscue proleten van haar eigen partij. Maar ik gun haar het voordeel van de twijfel. Gezien haar onvoorwaardelijke passie voor ‘s lands financiën - zij is daar duidelijk op haar plek - was mevrouw Kaag vast halverwege de rijksbegroting op haar rekenmachine-app toen dat stakkerige hoerengestotter van die starnakele studentikoze stumpers naar buiten werd gedumperd. En je weet hoe dat gaat met die app: één typo en je kunt weer helemaal opnieuw beginnen. „Erst kommt das Fressen, dan kommt die Moral”, dacht zij als talenwonder.

Echt heel blij met deze verklaring.

Ik was zelf trouwens ook een keer getuige van zo’n schandelijke corpsbijeenkomst. Met een stuk of twintig vrienden en collega’s zat ik aan een lange tafel te dineren op de eerste verdieping van een vermaard eetcafé in de Amsterdamse Pijp, waar de stemming op een gegeven moment dermate goed was dat een van ons zich geroepen voelde staande op tafel het zeemanslied Curaçao ten gehore te brengen, met coupletten als:

Maak los, de tros, de voor- en achtertouwen
Wij zijn niet meer te houwen: wij gaan naar Holland toe
Waar is het beter leven, dan bij je eigen vrouw?
Vervloekt zijn alle hoeren van 't eiland Curaçao

Lachen, joh!

Maar ja, verderop stond nog een tafel, met ongeveer evenveel eters. En wat riep het gezelschap dáár toen massaal? „Broek uit, broek uit, broek uit!” Om vervolgens, op de wijs van Zachtjes tikt de regen tegen het zolderraam van Rob de Nijs, met z’n allen eveneens een lied te gaan zingen, waarvan ik om redenen van fatsoen slechts de eerste twee zinnen zal citeren:

Zachtjes glijdt het sperma langs het maandverband
Druipend van de geiligheid

Plaatsvervangende schaamte uiteraard bij ons, wacht dacht u dan, zeker toen wij later mochten vernemen dat het hier een reünie van een dispuut betrof, waaronder reeds lang geleden afgestudeerde artsen, juristen en ingenieurs.

Ben ik iets vergeten?

Even nalezen, hoor.

O ja, dit natuurlijk: het waren allemaal vrouwen.

In de vertrouwelijkheid van elkaars gezelschap denken te veel vrouwen kennelijk nog steeds dat alles geoorloofd is.

Toch, mevrouw Kaag?

Nu ik u toch spreek: neemt u in uw eventuele reactie ook meteen even de recente en qua vrouwonvriendelijkheid vergelijkbare gang van zaken op het strand van Scheveningen mee?


30 juli 2022

Omgekeerde vlag staat voor meer

Nee, ik ben geen Herman Pleij, ik mis er de oogopslag voor en ben bovendien eerder een nar dan een maatschappelijk duider. Maar dit durf ik hier toch wel te stellen: dat er her en der zoveel Nederlandse vlaggen omgekeerd zijn opgehangen is slechts ten dele een solidariteitsbetuiging met onze boeren.

Zeker, die lotsverbondenheid is er nog steeds, ook bij mij, al wordt zij danig op de proef gesteld door Mark van den Oever en trawanten van de criminele Farmers Defence Force, de Provisional IRA van de boerenbeweging. Iets te veel mensen in mijn omgeving aan longvlieskanker ten onder zien gaan: bouwvakkers die zichzelf wat al te nonchalant aan asbest hadden blootgesteld. Asbest gooi je verdomme niet open en bloot op straat als je de boel wilt blokkeren. “Dit is nog maar het begin”, durfde meneer zelfs te verklaren. Hoogste tijd dat onze ordehandhandhavers hun eeuwig op deëscalatie gebaseerde werkwijze inruilen voor een actievere rol. We hebben toch ook nog de ME?

Hoe ík dan al die blauw-wit-rode vlaggen interpreteer?

Onder de oppervlakte woekert een abces dat door ontelbare zwaar verwaarloosde polderlandse kwalen wordt gevoed. De pus zoekt al heel lang een uitweg en heeft die nu gevonden met het boerenprotest. Eindelijk is er een gaatje waardoor het naar buiten kan stromen. Vlag uit! Maar onderhuids ettert er nog veel meer.

Wat allemaal?

Haben Sie eine Stunde?” zou Leo Beenhakker nu zeggen.

De immigratie loopt volledig uit de hand, dat ten eerste. Sinds de jaarwisseling zijn er netto weer 123.000 mensen bijgekomen, voor wie in dit op vier na dichtstbevolkte land van de wereld net als voor iedereen geen woonruimte is. Het COA kan de druk niet meer aan, zo werd vrijdag bekend. Intussen blíjft Eric van der Burg proberen deze nieuwkomers, voor het merendeel gelukszoekers, onder te brengen, nu weer met het huren van drie cruiseschepen. Hoe krankzinnig wil je het hebben. We weten allemaal dat met name mensensmokkelaars hiervan profiteren, maar dat maakt blijkbaar niet uit. De maatschappelijke draagkracht voor dit beleid ontbreekt inmiddels grotendeels. De onvrede onder het volk wordt groter en groter. En toch durft deze regering niet op z’n Deens op de rem te gaan staan, terwijl de wettelijke mogelijkheden daarvoor wel degelijk bestaan.

Voeg daarbij de totaal uit de hand lopende energie- en brandstofkosten, de 11,6% inflatie van deze maand, het klimaat- en stikstofgedram, de mensonterende Facebook-getuigenissen van verpleeghuismedewerkers die bejaarden urenlang in hun eigen urine moeten laten liggen terwijl op hetzelfde medium D66-cosmopolieten die hier mede verantwoordelijk voor zijn foto’s van luxe vakantietripjes naar wijngaarden in Zuid-Afrika delen, alsmede het feit dat we de komende winter voor het eerst geacht worden níet op een Elstedentocht te hopen omdat we anders aan de kou ten onder dreigen te gaan. Als je dan ook nog alle andere onderhuidse aandoeningen in aanmerking neemt, besef je dat het abces ieder moment helemáál open kan barsten.

Doe die vlag maar alvast halfstok.