2 juni 2020
Brabantse Lives Matter óók, ja!?

Ja ja, en dat moeten wij geloven, dat de kroegen en terrassen op Tweede Pinksterdag pas om 12.00 uur open gingen. Fakenieuws, mensen, hartstikke fakenieuws. In werkelijkheid waren ze al veel eerder open. Nee, niet allemaal. Maar wel de kroegen en de terrassen van de slimmerds onder ons.

Een uur voor high noon, oftewel het uur U, zoals Martinus Nijhoff het zou noemen, was het bijvoorbeeld al behoorlijk raak in het wereldberoemde café Schuttershof in het Brabantse Esbeek, waar het coronamonster de afgelopen maanden om zich heen greep gelijk een terrorwolf in een Heusdense schapenweide.

Daar trokken de stamgasten zich weinig van aan. Er was nu wel genoeg gerouwd en gequarantained en gelockdowned, vonden ze. Gerrit en Ellen, de ouwe trouwe uitbaters, hadden de zaak per 1 juni overgedaan aan een coöperatie van diezelfde stamgasten, een al vele malen eerder uitgeprobeerde transactie die steeds weer het begin van het einde betekent omdat er zonder uitzondering herrie van komt, doch dit terzijde.

De nieuwe eigenaars wilden de overname een uur voor de heropening alvast vieren en trokken om die reden in een lange polonaise door de kroeg, elkaar daarbij zo innig vastklampend dat het leek alsof ze zich niet in het nieuwe normaal van de anderhalvemetersamenleving bevonden, maar in het oude normaal van parenclub Den Brabantse Buitenwip, wat op zich niet onlogisch zou zijn op een mooie Pinksterdag. Tal van varianten zijn denkbaar. Morgen kan ze zwanger zijn, het kan ook nog vandaag, het kan van de behanger zijn, of van 'n Esbeekse zanger zijn, of iemand uit Den Haag. De mogelijkheden in Den Brabantse Buitenwip waren altijd grenzeloos. Hoe dan ook werd daar een filmpje van geschoten. Van die polonaise, bedoel ik. En dat filmpje werd doodleuk op de sociale media geplaatst.

Oei, oei!

Nu zou je inderdaad met een vette knipoog kunnen stellen dat ze in die contreien allemaal familie van elkaar zijn, waarmee zo'n polonaise weer wél zou mogen. Maar dat zou ten eerste van randstedelijke arrogantie getuigen en ten tweede van discriminatie.

Brabantse Lives Matter óók, ja?!

Daarom moeten we de nieuwe eigenaars het voordeel van de twijfel gunnen. Er lag géén kwaadaardigheid aan ten grondslag lag, laten we het daar op houden. En laten we daarnaast niet vergeten dat zij lang niet de eersten waren die de regels aan de laars lapten.

Wat te denken van dat hotel-restaurant in het noorden, westen, oosten, dan wel het zuiden van het land - ik ben geen verraaier - dat er al dagenlang niet voor terugdeinsde om bezoekers van buiten, die officieel geen maaltijden mochten bestellen terwijl de hotelgasten ze wél gewoon voorgeschoteld konden krijgen, om die mensen zogenaamd een kamer voor anderhalf uur te geven, waarmee zij ineens wél hotelgasten werden?

Dat is gebeurd, vrienden, dat is werkelijk gebeurd.

Maar ach, dat is nu allemaal verleden tijd.

Geniet ervan, want voor je het weet is het weer voorbij.


4 juni 2020
Femke moet blijven, ik heb recht op werk

Dit is een verzoek aan de Amsterdamse gemeenteraad: handhaaf de hoogedelachtbare vrouwe F. Halsema. Ja, u leest het goed. Houd de hand boven het hoofd van uw burgemeester. Stuur haar niet weg.

Ik haast mij te verklaren dat dit een eenmalig rekwest is. Er kunnen geen rechten aan worden ontleend. Stel, bijvoorbeeld, dat uw wethouder, de weledelgestrenge heer R. Groot Wassink, de complete grachtengordel tussen Amstel en Brouwersgracht laat ontruimen om er een grootscheepse illegalenopvang te kunnen creëren. Dat moment is heus niet ver weg. Dan houd ik mij het recht voor om ervoor te pleiten hem met pek en veren de stad uit te jagen. Leer mij die Groenlinksers kennen. Je geeft ze een vinger en... juist. Als Fem mag blijven dan mag Rut ook blijven. Dat hoor ik ze al roepen  Nou, mooi niet!

Keren wij terug bij de geliefde burgermoeder, die haar functie hoe dan ook dient te behouden. Zij mag nooit en te nimmer de laan uit worden gestuurd. En dat zeg ik niet alleen namens mezelf, maar namens de gehele NVPS, waarvan ik voorzitter ben, op een ruime onkostenvergoeding na geheel onbezoldigd. NVPS staat voor Nederlandse Vereniging van Polderlandse Stukkiesschrijvers. Wij behartigen de belangen der opiniërende kopijslaven, hier te lande, die hun pen om den brode regelmatig in de vitrioolpot dopen. Nu onze opdrachtgevers steeds vaker, in ruil voor een scheet en drie knikkers, cursiverende hoedenplankhondjes contracteren, met unieke spellingvaardigheid en deugend tot op het bot, worden wij toch al met uitsterven bedreigd. Wij kunnen het ontslag van mevrouw Halsema er daarom niet bij hebben.

Wij! Hebben! Recht! Op! Werk!

Wat blijft er nog voor ons over wanneer het deze burgemeester niet meer gegund zal zijn haar amateuristische stommiteiten te etaleren? Wanneer zij plots niet langer in staat is de volksgezondheid, alsmede de maatregelen die de regering ter instandhouding daarvan heeft getroffen, ondergeschikt te maken aan haar ideologische strapatsen? Wanneer zij er niet meer op los kan liegen zodra haar om verklaringen voor haar wanbeleid wordt gevraagd, zoals zij na het superspreadevent van maandag op de Dam bij Op1 deed? Wanneer zij niet meer bij machte is de schuld van haar falen zo terloops mogelijk in de schoenen van haar partners in de driehoek te schuiven, of zelfs in die van burgers - in het geval van maandag de demonstranten, die volgens haar "bewust een veiligheidsrisico" namen - die zij geacht wordt te leiden en te beschermen? Wanneer zij niet meer hooghartig hinnikend kan reageren - haar gebruikelijke lachje - indien haar bij de ingang van de Stopera wordt gevraagd of zij van plan is op te stappen?

Moeten wij dan soms allemáál kattencolumns gaan schrijven?

En zo zijn er nog een miljoenmiljard redenen te verzinnen om de Amsterdamse gemeenteraad te verzoeken zich ondanks alles solidair met mevrouw de burgemeester te verklaren.

Tuurlijk, dat gebeurt sowieso.

Amsterdam wordt niet voor niets ook Pyongyang aan de Amstel genoemd.

Maar ik zeg het toch, voor alle zekerheid: Femke moet blijven!

Genoeg is genoeg!


6 juni 2020
De T is nu eenmaal de T

Sorry, lezers, maar ik moet en zal dit stukje op deze wijze beginnen: de T is nu eenmaal de T, dus ik kan helaas niet garanderen dat de naam van de burgermoeder van onze geliefde hoofdstad hier niet gaat vallen.

Ik ben Ferdinand Grapperhaus zo enorm dankbaar dat hij mijn krant tijdens zijn nu al legendarische appuitwisseling met Femke Halsema - o jee, daar heb je haar al - gratis en voor niks aan een nieuwe slogan hielp.

De T is nu eenmaal de T. De minister appte het als reactie op haar amateuristische en typerende geklaag over de Telegraaf. En ik wist het meteen: hier vallen 'Goed volk', 'Slijpsteen voor de geest' en 'Misschien wel de beste krant van Nederland' bij in het niet. Het bevalt mij ook beter dan 'gezondverstandkrant' en 'krant van wakker Nederland', waarmee wij destijds zelf de boer op gingen. Ik zag de vondst van Ferd zelfs al ergens op een Delftsblauw tegeltje staan en wilde het meteen aan de muur van mijn werkkamer ophangen.

Ik ben er trots op dat ik al zo ongeveer sinds de invoering van het metriek stelsel voor de T schrijf. Ik voel mij thuis bij een club die zich niet slaafs naar de hedendaagse, behoorlijk vergiftigde mores schikt. De T is nu eenmaal de T en heeft daarom lak aan die conventies, met name omdat zij ons, steeds dwingender en bovendien van harte ondersteund door de meeste andere media, worden opgelegd door de linksliberale elite die in tal van maatschappelijke hoeken de macht heeft gegrepen en niet alleen de wijsheid, maar ook het fatsoen in pacht denkt te hebben.

Is racisme erg? Nou en of. Maar betekent dat ook dat je elk vraagteken dat bij de demonstraties naar aanleiding van de vreselijke dood van George Floyd kan worden geplaatst uit alle macht moet proberen te negeren? De T is nu eenmaal de T en blijft die vraagtekens aandacht geven, bijvoorbeeld toen de Nederlandse volksgezondheid door een domme actie van de verantwoordelijke burgemeester ermee in gevaar werd gebracht.

Is er nog ander nieuws?

Je zou bijna denken van niet.

"In Nederland zijn 41.000 vrouwen genitaal verminkt." Shirin Musa zei het vrijdag en ik schrok er weer van. Daarom zeg ik op mijn beurt, in de T die nu eenmaal de T is, dat die vrouwen niet 6.687 kilometer verderop in Minneapolis wonen, maar hier, in dit vlekje achter de duinen. Verder constateer ik dat de verontwaardiging erover vrijwel ontbreekt, terwijl het enthousiasme over wat er allemaal onder auspiciën van de discutabele beweging Black Lives Matter wordt uitgehaald juist dag in dag uit van de meeste andere media afdruipt. De berichtgeving is eenzijdig en ergerniswekkend. Het is geen journalistiek meer, maar overhypete propaganda, waarbij het geweld en de plunderingen in de VS onderbelicht blijven.

Ik werd getroffen door een foto van een groot bord, langs een weg ergens in Amerika.

"Zet het nieuws uit en heb je buren lief", was erop gekladderd.

De enige oplossing als je het mij vraagt.

Maar ja, ik werk bij de T, die nu eenmaal de T is.


9 juni 2020
De westerse wereld is gek geworden

Het schijnt dat Joe Biden, net als Hillary Clinton vier jaar terug, in de peilingen een flinke voorsprong op Donald Trump heeft opgebouwd. Toch kan Biden, net als Hillary Clinton vier jaar terug, het presidentschap volgens mij vergeten.

Omdat Trump de coronacrisis zwak tegemoet trad, dacht ik enkele weken terug nog dat er voor de zittende president geen tweede termijn in het verschiet lag. Inmiddels bekruipt mij het vermoeden dat hij zal worden herkozen. Reden: wederom kunnen de Democraten, door eigen toedoen, te vaak op één lijn worden gezet met hysterische, agressieve, het slachtofferschap innig omarmende identiteitsfanatici.

De totale onderwerping, aan Black Lives Matter ditmaal, in voornamelijk blanke en Democratische kringen, de welhaast exhibitionistische, zeer christelijke koestering van hun schuldbesef zoals getoond op bovenstaande foto van een knielende Nancy Pelosi en andere Democraten, hun onvoorwaardelijke aanvaarding van het twijfelachtige begrip white supremacy: Joe Sixpack zal het allemaal met groeiend afgrijzen aanzien en uiteindelijk dezelfde conclusie trekken als Brendan O’Neill van het Britse online magazine Spiked, namelijk dat de dood van George Floyd heeft aangetoond ‘hoe dominant, destructief en zinloos het woke wereldbeeld is geworden’.

Intussen is die woke gekte de grote plas overgestoken. Al die demonstraties en plunderingen in meerdere grote Europese steden, al dat geweld dat bijvoorbeeld uitmondde in het onteren van een standbeeld van Europa’s grootste twintigste-eeuwse staatsman Winston Churchill in Londen, ontstonden in het oude werelddeel nadat in de VS de lont aan het kruitvat was aangestoken. Waanzinnig, nuchter beschouwd. Hoeveel Europeanen vertegenwoordigen zij? Tien, twintig procent?

De rol van de media daarbij is beschamend. “27 politieagenten gewond bij grotendeels vreedzame racismeprotesten in Londen”, durfde de BBC te twitteren. Of kijk anders het Acht Uur Journaal van zaterdag 6 juni terug: 25 minuten pure wensjournalistiek. Bij de NPO werden daarnaast werkelijk figuren in de schijnwerpers gezet die Zwarte Piet ‘op het gezicht’ wilden trappen of nauwelijks weersproken mochten pleiten voor ‘inburgeringscursussen voor witten’.

Dat was geen journalistiek meer, dat was aanbidding.

In werkelijkheid is er nog veel meer en vaak ook ernstiger leed in de wereld dan dat van de donkergetinte medemens. Maar wie dat nu stelt kan slechts hopen dat hij nog kan toezien hoe het onvoorstelbare geweld en de ontplooiing van het nieuwe racisme, dat jegens de blanken, onderbelicht blijven.

Waarmee ik weer terugkeer naar de VS. De dood van de zwarte agent David Dorn in St. Louis en van meerdere collega’s van hem, de voetwassing van zwarte religieuze voorgangers door excuses prevelende dienders in North-Carolina, het besluit van de gemeenteraad van Minneapolis, met die malle burgemeester, om de politie af te schaffen (!), enzovoorts, etcetera, noem maar op: in veel te veel media wordt dergelijke idiotie nauwelijks gebracht met reacties waaruit iets van verwondering en/of kritiek blijkt.

De westerse wereld is gek geworden.

En Donald Trump?

Hij kijkt toe en grijnst: “See you in November, Sleepy Joe.”


11 juni 2020
De lafheid neemt groteske vormen aan

Nog even en haar vraag of ik nog wel om haar geef moet ik beantwoorden met: “Begrijp me niet verkeerd, schat, ik haat racisme, maar natúúrlijk hou ik van je.”

Zover is het bijna gekomen, broeders en zusters, zover is het nu echt bijna gekomen. Als je niet reeds bij het allereerste begin van elk gesprek over welk onderwerp dan ook laat weten dat je racisme afwijst, iets wat een fatsoenlijk mens volgens mij stilzwijgend doet, dan loop je inmiddels het risico op een behandeling, door Black Lives Matter en haar minstens zo agressieve nuttige idioten, die George Orwell als te ongeloofwaardig voorkwam toen hij ‘1984’ bedacht.

“Ga jij zo de hond uitlaten, lieverd?”

“Het is verschrikkelijk wat George Floyd is overkomen, maar dat ben ik inderdaad van plan.”

Alleen wanneer je dat soort teksten in je newspeak voorrang geeft, kun je je tegen die tijd nog veilig mengen in de samenleving, óók trouwens een woord waarvan de betekenis wellicht een woke upgrade behoeft.

Mijn mond valt steeds wijder open. De lafheid waarmee onze ‘elite’ de wereldwijde protesten en rellen tegemoet treedt heeft nu zulke groteske vormen aangenomen, dat zelfs gerenommeerde instellingen als het British Museum en Guggenheim New York zich ineens gedwongen hebben gevoeld om te roepen (let maar op, de Nederlandse musea zullen volgen) dat er een veel diverser en inclusiever kunstbeleid zal worden opgezet omdat het verschrikkelijk is wat de zwarte gemeenschap is aangedaan. En dat terwijl ‘zwarte’ kunst in de VS in werkelijkheid populairder is dan ooit. Googel bijvoorbeeld maar eens op Kara Walker of Kehinde Wiley.

Iedereen valt over elkaar heen om verklaringen te doen uitgaan waarvan wokeness en sociale rechtvaardigheid de basis vormen, vrijwel niemand durft nog vraagtekens te plaatsen of erop te wijzen welke consequenties al dat gedoe voor de vrijheid van meningsuiting heeft. Zo groot is blijkbaar de verstotingsangst nu de actievoerders, wetende dat zij gesteund worden door een groot deel van de media, zich meer dan ooit realiseren dat agressie, intimidatie en terreur lonen. Hoe beschamend het is realiseer je je vooral wanneer je dat filmpje bekijkt waarin Mike O’Meara, chef van de politie van New York, het in een indrukwekkende toespraak opneemt voor zijn korps: “Hou op met ons als beesten en boeven te behandelen. Geef ons enig respect. Onze wetgevers hebben ons in de steek gelaten. De pers maakt ons belachelijk. Het is walgelijk."

“Sjonge jonge jonge”, twitterde Sylvana Simons van de week. En waarom? Omdat Tariq Sewbaransingh, kersverse voorzitter van de Studentenbond, bij zijn introductie-interview eerst een vraag over zijn ‘exotische naam’ moest beantwoorden.

Dat wél een schande vinden, en meer dan begrijpelijke noodkreten als die van Mike O’Meara en anderen glashard negeren (terwijl zij zo’n beetje al haar inspiratie in de VS opdoet): dat zegt volgens mij alles.

En ik ben dus ontzettend tegen racisme, hè?

Sorry dat ik het zo laat zeg!


13 juni 2020
Ultieme stadium van absurditeit bereikt

Even gas terugnemen nu. Het blijft weliswaar verontrustend, angstaanjagend zelfs, dat onze laffe, karakterloze, door zelfhaat geplaagde elite de ene na de andere knieval maakt voor de redeloze, agressieve identiteitsfanaten van en rondom Black Lives Matter. Daar hebben wij, het gepeupel, maar mee te dealen. Maar zelfs bij dit onderwerp geldt voor de critici hetzelfde als voor hun doelwit: wie zichzelf dag in dag uit overschreeuwt werkt onbegrip en desinteresse in de hand.

"Van te veel spektakel wankel je allicht", dichtte Lucebert ooit.

Daarom vertel ik nu eerst maar eens, in alle rust, een 34 jaar oude anekdote over een ontmoeting in een land dat de hemel zij dank niet meer bestaat. Het was een land waar je jezelf niet kon zijn. Alles en iedereen werd in de gaten gehouden, wie zich anders gedroeg dan vereist diende zich met alle gevolgen van dien te verantwoorden, de maatschappij die George Orwell in '1984' beschreef werd er grotendeels gekopieerd.

Ik heb het over de DDR en ik bezocht Oost-Berlijn via Checkpoint Charlie in 1986, voor een reportage ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de Muur. Ik had een afspraak met een Oost-Duits echtpaar. Direct na mijn binnenkomst in hun troosteloze flat maakten ze mij met handgebaren - wijzen naar boven - en geluidloos 'Stasi' zeggen duidelijk dat ze niet vrijuit konden praten. We wisselden slechts wat algemene vriendelijkheden uit en gingen toen, op hun initiatief, naar buiten om tien minuten later aan boord van een trein te stappen, waar ze óók regelmatig een wijsvinger tegen de mond hielden. Bij een station naast een afgelegen natuurgebied stapten we weer uit. Pas nadat we een paar honderd meter de heide waren ingelopen durfden ze hardop te spreken, waarna een verhaal over hun gekooide leven volgde dat mij de rillingen over het lijf deed lopen.

Zoveel onvrijheid…

Ze mochten niet eens naar de West-Duitse tv kijken.

Ik vertel dit omdat onze samenleving qua individuele vrijheid steeds grotere gelijkenissen met die van de DDR zal gaan vertonen - ons worden nu ook al bepaalde tv-programma's ontnomen - als we blijven toegeven aan de steeds krankzinniger wordende eisen van Black Lives Matter en aanverwante clubs. Onze geschiedenis wordt daarnaast al herschreven, onze toekomst wordt meer en meer niet dóór ons, maar vóór ons bepaald. We mogen dit niet meer, we mogen dat niet meer, we moeten zus en we moeten zo. Het is uitermate benauwend.

En waarom?

Ter beantwoording van die vraag citeer ik wat een twitteraar die uit bewondering slechts uitspraken van de inmiddels alweer 89-jarige hoogleraar economie en sociologie Thomas Sowell pleegt te verspreiden, aan de openbaarheid prijs gaf: "Hebben we het ultieme stadium van absurditeit bereikt waarin sommige mensen verantwoordelijk worden gehouden voor dingen die vóór hun geboorte hebben plaatsgevonden, terwijl andere mensen niet verantwoordelijk worden gehouden voor wat ze vandaag zelf doen?"

Saillant detail: het life van Thomas Sowell is ook black.

Ik ga nu naar een aflevering van Little Britain kijken.

Gelukkig zijn mijn bovenburen niet thuis.


16 juni 2020
Men laat de teugels nu wel heel erg vieren

Waarheen? Met postume dank aan Mieke Telkamp - akkoord, zij trok het in een iets breder perspectief - is dat de vraag die ik mezelf dezer dagen stel. Nu ik al zo lang niet met vakantie ben geweest, neig ik er zelfs naar om ‘m existentieel te noemen. Toch de Côte? Het mag weer sinds maandag.

Monsieur Crêpe, een Zuid-Franse vriend van mij, appte een foto die hij in Fréjus had geschoten, dichtbij de plek waar ik vaak vertoef. Eindelijk verlost van de coronaketenen die de Fransen maandenlang zo onbarmhartig aan huis hadden gekluisterd, had hij daar, bij stralend weer, als fanatiek fotograaf vastgelegd wat hij tijdens zijn eerste bezoek aan de badplaats sinds lange tijd zoal tussen de palmbomen aanschouwde. Deze foto was onderdeel van zijn reportage.

Vol, man, Fréjus! De Dam op Tweede Pinksterdag was er niks bij - en dat terwijl men er bepaald niet bijeen was gekomen om nog eens extra voeding te geven aan de bizarre theorie, overal in de westerse wereld luidkeels en soms zelfs met het nodige zinloze geweld verkondigd, dat de blanke citoyens van 2020 verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor maatschappelijke misstanden die vóór hun geboorte hebben plaatsgevonden.

Nee, ze wilden gewoon weer eens gezellig met z’n allen naar de markt in het land waar overigens niet de anderhalvemetersamenleving, maar de éénmetersamenleving het nieuwe normaal is: als ze kunnen afwijken, de Fransozen, zullen ze het niet laten. Maar de onderdanen van Emmanuel Macron hadden aan de Côte d’Azur zelfs aan díe samenleving maling. Dit was pre-corona drukte. Dat liet de foto in de eerste plaats zien.

Ik ben een Maurice de Hond-aanhanger. Zijn theorieën over de verspreiding van Covid-19, inhoudende dat je op dit moment in de buitenlucht nauwelijks nog risico op besmetting loopt, zijn goed onderbouwd en acht ik mede om die reden zeer acceptabel. Je zou daarom kunnen denken dat de foto van monsieur Crêpe - het was immers een en al gezelligheid in Fréjus - mij dichterbij het plan bracht om mij aan te sluiten bij de stoet Bataven die de heropening der Franse grenzen zullen benutten om toch weer de Autoroute du Soleil op te zoeken.

Maar ik wéét ‘t niet. Ik aarzel, ondanks Maurice. Ik kom ieder jaar dolgraag in de Haut Var, monsieur Crêpe kan het beamen. Ik vind echter dat men de teugels niet alleen hier, zoals de gang van zaken in het afgelopen weekeinde binnen de massaal feestvierende Amsterdamse grachtengordel bewees, maar ook in Frankrijk, waar de overheid gedurende de lockdown nog veel strenger voor de burger was, ineens wel heel erg laat vieren.

Vers van de pers: in Peking komt, zo lijkt het, een tweede virusgolf op gang.

Het lijkt wel alsof men daar liever overheen leest.

Retourtje Texel voor één personenauto € 37,00, las ik net. Geen roseetje van Domaine de Cala Coteaux Varois en Provence daar. Maar wel een Skuumkoppe.

Als er nog plaats is.


18 juni 2020
De naschokjes zijn nog waarneembaar

Dat heb je nu eenmaal met aardbevingen: hoe zwaar en hevig ook, ze zijn tijdelijk. En zo gaat het dus ook met de schokken die Black Lives Matter en aanverwante extreemlinkse bendes op deze planeet veroorzaakten (want dat zijn het: extreemlinkse, anarchistische horden, die de wereld in een chaos willen storten).

Ze nemen in kracht af. En plots worden de stemmen van degenen die hun feitenkennis maar even voor zich hielden, of wier tegenwerpingen domweg in het donderend geraas verloren gingen, weer hoorbaar.

Dan beginnen ze bijvoorbeeld, wat Nederland betreft, over ‘foute straatnamen’ in Haarlem, of sluit KOZP’er Jerry Afriyie zich aan bij de rij van antisemieten, wat blijkbaar óók erg belangrijk is voor zwarte levens. Of dan wordt aan de Amsterdamse Churchill-laan een standbeeld van Mahatmi Gandhi, de man van het geweldloze verzet (!), met rode verf beklad en ondertekend met ‘1312’, de cijfers die staan voor ACAB: ‘All Cops Are Bastards’. Dat soort naschokjes zal nog wel een tijdje op de maatschappelijke schaal van Richter waarneembaar blijven en ongetwijfeld maken veel media er dan melding van alsof een tsunami in gang is gezet. Maar eindelijk weerklinken nu ook de tegengeluiden.

Laat ik er eens eentje noemen: Leon de Winter, woensdag in deze krant. “Niemand in Nederland wordt ontplooiingskansen onthouden. Niks institutioneel. Niks systematisch politiegeweld. Toch ontwaakte Nederland op 2 juni als een racistisch land”, schreef hij samengevat. Waarna een opsomming aan verzwegen ‘essentiële feiten’ volgde die er niet om loog, vooral omdat eruit bleek dat de zwarte bevolking in de VS veel meer te vrezen heeft van zwart geweld dan van politiegeweld.

Boris Johnson benoemt Munira Mirza, die het bestaan van institutioneel racisme in Groot-Brittannie altijd heeft ontkend, tot cheffin Commissie Rassengelijkheid. Oók om blij van te worden, net als van het feit dat Max Pam in de Volkskrant korte metten maakte met het bezopen besluit van de New York Times om de chef opinie te ontslaan omdat-ie een stuk van een hardcore republikein had geplaatst. En wat te denken van de beslissing van de Telegraaf om in navolging van de Wall Street Journal de schijnwerpers op Heather McDonald te richten? Zij is een schrijfster die aan de hand van cijfers aantoonde dat systematisch racisme binnen de Amerikaanse politie een ‘mythe’ is, en de waarheid - “Er is meer zwarte criminaliteit” - een taboe.

Enzovoorts.

Hé, er valt ineens een schilderij van de muur.

Toch weer een naschokje?

Ja hoor, ditmaal in de vorm van een tweet van schrijfster/columniste Stella Bergsma, als antwoord op een VrijLinks-stuk waarin werd beweerd dat het ook een mythe is dat alleen blank discrimineert: “Dit is misschien best waar, maar waarom zoiets publiceren nu er enorm veel goed momentum is voor anti-zwart racisme.”

Ja zeg, stel je voor: de waarheid vertellen.

Dat kunnen we nu even niet hebben hoor!


20 juni 2020
Actie! Boycot de boycotters!

Goed zo, Johan. En nu Gijp als Blackface meedogenloos over zijn Bo van Spilbeeck-persiflage heen. Mijn zegen hebben jullie. Deze watjesmaatschappij moet echt veel meer eelt op de ziel.

“Die reclameblokken zijn toch al veel te lang.” Het Commentaar van de Week, droog verstrekt door Johan Derksen nadat hem om een reactie was gevraagd op het besluit van een toenemend aantal bedrijven om voorlopig niet meer bij VI te adverteren.

U weet ’t inmiddels, mag ik aannemen? Iemand had zich als Zwarte Piet in het hol van de Black Lives Matter-leeuw gewaagd. Daar werden beelden van vertoond en toen zei Johan, die zich nota bene eerder fel tegen racisme had uitgesproken, live in de uitzending “Weet je wel zeker dat het Akwasi niet is”. Waarna de hele BLM-misjpoge zich als een uitgehongerde wolvenroedel op hem stortte en bedrijven uiteraard meteen ook onder druk werden gezet met de eis om niet niet meer te adverteren bij VI.

Ja, het wordt steeds gezelliger hier. Meneer Akwasi krijgt een heldenonthaal bij een talkshow - Dit is M - zodra hij geroepen heeft dat hij Zwarte Piet de volgende keer ‘op zijn gezicht’ zal schoppen. En als iemand daar bij een andere talkshow - VI - eindelijk wél vraagtekens bij plaatst, moet dat programma naar de filistijnen worden geboycot. Zo gaat dat tegenwoordig in dit land: wie aantoont dat marxistische krankzinnigheid die aan elkaar hangt van racistische leugens, oogkleppenhaat, mateloze domheid en grenzeloze onredelijkheid, niets anders is dan marxistische krankzinnigheid die aan elkaar hangt van racistische leugens, oogkleppenhaat, mateloze domheid en grenzeloze onredelijkheid, dient subiet vermorzeld.

Een ander geluid? Verboten! Met heldere argumenten uitleggen dat institutioneel racisme alhier niet bestaat? Verboten! Grapjes? Verboten! Let wel: wetende dat agressie loont, laat dit leger der onverdraagzamen zich gerieflijk subsidiëren door de staat die het mikpunt van hun afschuw is. En ze weten nóg iets, namelijk dat er genoeg nuttige idioten zijn, zoals de onvermijdelijke Albert Verlinde en Arie Boomsma, die vrijwillig in de voorste rijen mee marcheren. Daar scoren ze deugpunten mee, denken de heren blijkbaar.

Net als de ondernemingen die aan die advertentieboycot meedoen.

Getverderrie, wat een lafbekken.

De grootste hypocrieten: Mojo Concerts.

“Voor de organisatie van Holland International Blues Festival doen wij een deel van de productie. We zijn ons aan het beraden over onze positie en treden in overleg met de festivalorganisator”, durfde deze club te twitteren. Die festivalorganisator is Johan Derksen (liefdewerk, oud papier) en Mojo doet niet alleen zaken met hem, maar ook met homo-onvriendelijke, seksistische en/of antisemitische rappers.

Het meurt echt aan alle kanten. En het heeft op mij een averechtse uitwerking. De Appie wordt voor mij nu de Jumbo, mijn Gillette-scheermesjes gaan met een pisboog de prullenbak in en naar Oranje kijk ik na die pathetische mededeling van Virgil van Dijk voorlopig ook niet meer. Mijn hemel. Ik dacht dat die gozer kon uitdelen én incasseren. Mooi niet dus. Met z’n knotje.

Actie, actie, actie!

Boycot de boycotters!


23 juni 2020
Keek u Rob even met die ijzige blik aan?

Pssst, mevrouw Kaag, wilt u misschien ook even naar mij luisteren? Ik besef dat u daar veel weerzin voor moet overwinnen. Aan de andere kant ben ik ooit, in een weekblad, als iemand met een vijf-voor-twaalf Middle East-look omschreven. Dat moet u aanspreken.

Tuurlijk, ik begrijp het. Ik begrijp het volledig dat u zich liever met een vertegenwoordiger van de kwaliteitspers onderhoudt. Zo werkt dat binnen de hedendaagse elite. Of onderhoudt de kwaliteitspers zich soms liever met u? Die indruk werd bij de bekendmaking van uw kandidatuur best wel gewekt. De aanbidding die u in een miljoenmiljard interviews en beschouwingen in de polderlandse ‘serieuze’ pers ten deel viel nadat u zich als het nieuwe boegbeeld van D66 aan hen had geopenbaard, leek zelfs angstaanjagend veel op die van de katholieke kerk nadat de Heilige Maagd op 11 februari 1858 in die grot bij Lourdes aan Bernadette Soubirous was verschenen.

Ik had al geen hoge pet meer op van mijn collega’s in die maatschappelijke hoek. Maar dat er zoveel linksliberale juichaapjes in de journalistiek rondlopen had zelfs ik niet verwacht. Overal mocht u naar hartenlust roepen dat u de eerste vrouwelijke premier van Nederland wilde worden. En vrijwel nergens werd u dan geconfronteerd met een meer dan logische tegenwerping als: “Maar mevrouw Kaag, bij de laatste tussenstand was het verschil tussen D66 en de VVD een dikke 30 zetels.”

“En ik wil spits bij Ajax worden”, reageerde filmmaker Martin Koolhoven.

Zo had het ook gekund.

Maar nee.

Jeroen Pauw probeerde het zondagavond en ik vraag het u nu ook: hoe hebben u en uw aanhangers Roboflop er eigenlijk - in februari al, zo weten wij nu - van overtuigd dat u beter het roer in handen kon nemen? Want zo is het gegaan natuurlijk, welke toneelstukjes er ook nog zullen volgen. Rob Jetten krijgt straks een leuke non-gouvermentele emancipatieklus en dat was het dan voor hem, qua politiek. Keek u Rob gewoon even met die ijzige blik aan en was dat voldoende?

Nog zoiets: toen ze u vroegen om minister te worden moest u nota bene snel nog even lid van D66 worden. Ik zou daar, als ik een rechtgeaarde D66’er was, óók iets van vinden. Maar ja, ik ben geen rechtgeaarde D66’er. Ik was het ooit, als vijftienjarig jochie, in de ban van Hans van Mierlo. Weet u nog wie dat was? Googel ‘m anders even. Met deze drie zoektermen moet het lukken: mierlo, omdraaien, graf.

Nee, over die hoofddoek in Iran zal ik het niet hebben. Wat moest u daar anders, als minister. Ik had er alleen wat van gezegd als u ‘m híer zou hebben gedragen, in Nederland, bij een bezoek van een hoge Iraanse official. En over die rare Midden-Oosten-dealtjes en dat andere smetje op uw carrière - de liefde, o, de liefde - hoort u mij ditmaal ook niet. Het hier & nu, dáár gaat het om. En het straks uiteraard, wanneer u als fractievoorzitter in de Kamer zit.

Pardon?

Oké, iets langzamer dan: wanneer (pauze) u (pauze) als (pauze) fractievoorzitter (pauze) in (pauze) de (pauze) Kamer (pauze) zit.

Wat!?

Nee, toch?


25 juni 2020
Racisme een exclusief blank verschijnsel?

Dat heb je wel eens, als het je te veel wordt. Dan wil je alleen maar vrolijkheid, jolijt, ontspanning. Vrij naar frater Venantius: je mag dan wel stukkiesschrijver zijn, je bent niet van beton. Dan kan het bestaan je even niet licht genoeg zijn.

Maar nondeju, wat is dat moeilijk momenteel. Vandaag geen Black Lives Matter of KOZP? Vergeet het maar. Dag in dag uit worden we overspoeld met nieuwsberichten aangaande vermeend racisme, waar ook ter wereld, waaruit hoofdzakelijk waanzin en redeloosheid blijkt. De objectiviteit is overboord gezet.

Zie hier in Nederland de affaire Derksen. Waar gáát dat nu helemaal over? Klopt, het was een flauwe grap. Maar het was in de eerste plaats een cynische reactie op een agressieve idioot die tegenover duizenden demonstranten gilde dat hij Zwarte Piet de volgende keer ‘op zijn gezicht’ zou schoppen. De schreeuwlelijk werd ervoor beloond met meerdere talkshow-optredens. Dat Johan Derksen dan kapot moet, en met hem VI, is bizar.

Ze hebben voorlopig het tegenovergestelde bereikt met hun schandelijke gedram: zwart en blank zijn verder uit elkaar gedreven. Mede doordat de overheden bij al dat wangedrag veel te gemakzuchtig achterover leunen stevenen we rechtstreeks af op een clash.

Racisme een exclusief blank verschijnsel?

Ook zoiets.

Onderwijzeres Maja Mischke zette op een rijtje hoe de verschillende rassen op school met elkaar omgaan. Ingekort: “Alevieten worden uitgescholden en vernederd door Turkse jongens die de Grijze Wolven aanhangen. Arabische Marokkanen kijken neer op de Amazigh. Alle Marokkanen kijken neer op de Soesi's: bewoners van Zuid-Marokko met donkere huidskleur en kroeshaar. Surinaamse en Ghanese leerlingen worden door Marokkaanse meisjes uitgescholden met het n-woord. Donkere jongens worden op overwegend islamitische scholen nageroepen met oerwoudgeluiden en krijgen bananenschillen voor de voeten geworpen.”

Hou toch op met je white supremacy.

In één reactie, van Edwin van der Veer, kon ik mij wel vinden: “Het is een variant op de gedachte 'jij bent anders dan ik en dus geschikt als pispaal’.”
Citeer zo’n uitspraak maar eens.

Boos worden ze dan, bóós!

Dan kun je wel uit alle macht naar lichtheid op zoek gaan, maar zo’n onderwerp laat je niet liggen.

Mark Rutte ging met Black Lives Matter praten - een geste die van mij niet had gehoeven, maar goed. Hij sprak niet met Jerry Afriye en zijn KOZP, en dat was weer tegen het zere been van deze nota bene zwaar gesubsidieerde beroepsprovocateur: “De opzet van het gesprek en het uitnodigingsbeleid van de premier geven samen sterk de indruk dat dit meer om een PR-stunt gaat dan om een oprecht gesprek om institutioneel en anti-zwart racisme concreet te gaan bestrijden.”

De zeikerd. Nooit is het goed, nooit is het genoeg, nooit denkt zo’n man nou eens: “Laat ik voor één keer eens mijn grote bek houden. Dit is tenminste een begin.”

Vrolijkheid, jolijt, ontspanning?

Nu even niet.


27 juni 2020
Big Brother, Krekie! De goeie ouwe tijd!

En ik natuurlijk weer grappig willen doen. Karaktertrekje. Mijn moeder zei het al: “Jij maakt zelfs een geintje van de dood.” En verdomd: toen we laatst afscheid namen van een wreed uit het leven geplukte vriend, dacht ik tussen de snikkende nabestaanden in de aula: “Dat is het voordeel van cremeren. Bij gunstige wind ben je eerder thuis dan het bezoek.”

Ach, met met die instelling sla ik mij er tot nu toe lekker doorheen en daarom meldde ik mij enthousiast op Google nadat mij de wens van een groeiend aantal beleidsbepalers ter ore was gekomen, inhoudende dat het woord zwart in hun vertroebelde ogen zo beladen is geworden dat wij op zoek dienen te gaan naar alternatieven.

Dank, Black Lives Matter. Dank, KOZP. Dank, onnadenkende, laffe, gemakzuchtige, humorloze, cultuurrelativerende meelopers met totaal doorgeslagen christelijk schuldbesef en weg-met-ons-mentaliteit, die weigeren te erkennen dat perceptie en realiteit geen synoniemen zijn. Ik kon weer 500 lollige woorden aan elkaar breien.

565 woorden beginnen met zwart, meldde encyclo.nl, 77 woorden eindigen erop. Tel uit je winst, jij olijke cursivist. Zwartboek, zwartsnot, zwartzuur, zwartkijker, zwartpoeper, gitzwart, pikzwart, nachtzwart, noem maar op. Bovendien kon ik nog het een en ander melden over spreekwoorden als ‘het zwarte schaap van de familie’, ‘iemand zwart maken’ en ‘de pot verwijt de ketel dat die zwart ziet’.

Niet dus.

Ik wees er al in mijn vorige stukje op: het lukt nu even niet, lollig doen.

Er stond een stuk in de krant van vrijdag. Het betrof de rubriek ‘De Kwestie’ en het artikel was van de hand van Hummie van der Tonnekreek, die ik in haar Big Brother-gloriejaren altijd Krekie van der Tonnehum noemde, doch dit terzijde. De kop was ‘Maandagavond rouwen wij om verlies vrije woord’ en zij had het over Johan Derksen en het feit dat de laatste aflevering van VI, die voor maandag stond gepland, niet doorgaat: “De gedachtepolitie is op kwetssurveillance.” En: “Vrijheid van meningsuiting draagt geen hermelijn alleen. Soms is ze gehuld in de lompen van de bedelaar, draagt ze de narrenkap of het boetekleed.”

Ik maakte een diepe buiging voor de voormalige Queen of the Gossip, wilde niet meer grappig doen en besloot een beroemde alinea uit ‘1984’ van George Orwell te citeren.

Big Brother, Krekie!

De goeie ouwe tijd!

Komt-ie.

“Ieder document is vernietigd of vervalst, ieder boek herschreven, elk schilderij overgeschilderd, ieder standbeeld en iedere straat en elk gebouw heeft een andere naam gekregen, elke datum is gewijzigd. En dat proces gaat elke dag, elke minuut door. De geschiedenis is gestopt. Er bestaat niets anders dan een eindeloos heden waarin de Partij altijd gelijk heeft.”

Als je de ideale wereld van Black Lives Matter, KOZP en al die meelopers wilt beschrijven, hoef je alleen nog maar het woord ‘Partij’ aan te passen.

Zo, en nu ga ik dik een week columnloos grappig doen.

Dinsdag 7 juli ben ik er weer.

Als het dan nog mag.