1 juni 2021

Als hond zou ik nu hard blaffen

Zojuist, tijdens het bekijken van mijn dagelijkse therapeutische Dodo-video, grijnsde ik tegen mijn vrouw: “Dat zal ik dan wel wezen.” Er werd een doodsbange, sterk vermagerde straathond in getoond, type labrador, die zich onder een donker viaduct verscholen hield en elke reddingspoging bevend tot in al zijn ledematen trachtte te voorkomen.

Eerst even dit: ik neem zo’n drieminutenfilmpje van The Dodo, waarin straat- en zwerfhonden waar ook ter wereld door barmhartige dogrescueteams worden gered, iedere dag tot mij omdat dat beter werkt dan welk kalmeringstablet ook. De mens kan wel degelijk goed zijn, blijkt er namelijk uit.

Duidelijk?

Bon.

Laat ik dan benadrukken dat ik, als hond, een goedaardige lobbes en allemansvriend zou zijn, kwispelend op alles en iedereen afsjokkend en voor niets en niemand bang. Ik heb de vraag diverse malen in mijn omgeving gesteld en deze typering overheerste. Maar er was mij de laatste dagen ook zo vaak ingepeperd dat ik een angstige oude man was, dat het commentaar zoals in de beginzin vervat toch in mij opborrelde.

Enkele antivaxxers hadden mij aangesproken, moet u weten.

Nou ja, maak daar maar vele honderden van.

Tsunamigewijs en in veel gevallen krankzinnig onbeschoft reageerden zij op een Twitteriaanse opmerking van mij, nauw verwant aan een uitspraak van viroloog Ab Osterhaus, toen men er nog vanuit ging dat Oranje-speler Matthijs de Ligt zich niet tegen Covid-19 zou laten vaccineren.

“Je doet het niet alleen voor jezelf”, zei Osterhaus. Omdat ik ervan overtuigd ben dat vaccineren in dit geval de enige uitweg biedt - dat wordt nu ook bewezen - beaamde ik dat in mijn eigen bewoordingen. Daarmee trok ik de putdeksel naar het riool van de sociale media open.

Megatags in al dat digitale gescheld en getier: angst, oud, griepje, experimenteel. Ooit stelde iemand dat mensen die zich committeerden aan de lockdown die ons was opgelegd zich door hun angsten lieten leiden. Hoeveel onweerlegbare logica je daar ook tegenin bracht, de stelling werd door velen blijvend overgenomen, opvallend genoeg vooral types die meer belang hechten aan YouTube- en Facebook-bakerpraatjes dan aan serieuze media. Dat lulde elkaar maar na.

De deskundigheid is in die uitermate luidruchtige kringen de oorlog verklaard. Er is geen houden meer aan en hetzelfde geldt voor onverantwoordelijke uitlatingen over de ouderdom van veel coronapatiënten, over ‘het feit’ dat het hier slechts een griepje betreft en over de ‘experimentele fase’ waarin de vaccins zich nog zouden bevinden.

Totale onzin, ook dat laatste. Factchecks laten dat keurig zien, maar aangespoord door politici als Thierry Baudet en Wybren van Haga - over onverantwoordelijk gesproken - klampen de antivaxxers zich nu eenmaal vast aan iedere bewering, hoe zot ook, die hun vooroordelen bevestigt.

Ik heb dan telkens weer even een Dodo-filmpje nodig.

Geen naald in je arm durven laten zetten en dan glashard roepen dat mensen die dat wel doen bang zijn.

Als ik een hond was ging ik nu heel hard blaffen.


3 juni 2021

In een eigen, steeds kleinere wereld

Nee, niks ernstigs. Gewoon een routinecheckup waaruit moet blijken of ik nog steeds, grote stofwolken achterlatend, in volle galop over de steppen van het bestaan kan razen. Er wiegde zojuist een mooie verpleegster voorbij en ik heb daardoor goede hoop.

Wel moet ik, hier in het hospitaal, rustig op mijn beurt wachten, hetgeen iets meer moeite kost dan anders omdat ik er permanent een mondvod dien te dragen dat ik vanochtend overigens ook al in de buurtsuper, bij het tankstation en op de sportschool heb omgegespt, want ons ben zowel zuunig als gemakzuchtig.

Er is groter leed in de wereld, houd ik mezelf voor, bijvoorbeeld in de directe nabijheid van Mariëtte Hamer als je de Jessias mag geloven (“We zitten in een buitengewoon complexe fase”, lees ik grijnzend op mijn mobieltje). Ik onderga mijn lot daarom gedwee en bemerk dan dat de wachtkamer met nog drie mensen wordt gevuld.

Reeds binnen enkele seconden is het duidelijk dat hier om twee ouders en een zoon gaat. De laatste is een vlotte vijftiger, die zijn moeder behendig in een rolstoel tussen de zitplaatsen door manoeuvreert. Zijn vader sjokt er moeizaam met een wandelstok achteraan. Het drietal neemt tegenover mij plaats en de oude man trekt meteen mijn aandacht, met name omdat het gesprek tussen zijn zoon en zijn vrouw aan hem voorbijgaat.

“Benieuwd wanneer ik aan de beurt ben”, zegt de vrouw.

“Het duurt vast niet lang, mam,” zegt de zoon.

Zij praten verder over alledaagse onderwerpen, terwijl de vader eerst met enige verwondering om zich heen kijkt en vervolgens met grote aandacht zijn magere handen inspecteert.

Wat doet dat vlekje hier? Een puistje? Wat gek. Hee, een dikke ader. Dat soort vaststellingen lijkt hij met enige verbazing te doen. Hij wekt de indruk in afzondering te leven, in een eigen, steeds kleinere wereld, waar hij het ene ontdekkinkje na het andere doet, steeds opnieuw, maar ook steeds hetzelfde.

Slachtoffer numero zoveel. Ze hebben er, behalve geheugentrainingen in de eerste fase, nog altijd niks tegen gevonden en het grijpt mij wederom aan, al besef ik tevens dat die rotziekte anno nu óók een voordeel heeft: de respectloze verkettering die bejaarden in dit coronatijdperk in toenemende mate ten deel valt gaat aan mensen zoals hij voorbij.

Ineens, als in een plotselinge vlaag van verstandsverheldering, neemt de oude man het woord.

“Ik denk dat het beter is als ik niet mee naar binnen ga”, zegt hij. “Ik snap toch niks van wat de dokter zegt.”

“Verstandig, pap”, zegt zijn zoon.

De oude man knikt en probeert zijn wandelstok dan met steeds heviger bevende handen tussen de leuning van zijn stoel en de aanpalende pilaar in te wrikken, een klusje dat slechts weinigen zouden verzinnen. Hij weet het ook maar niet te klaren.

“Meneer Hoogland! Kamer 3!” hoor ik dan.

Goed nieuws, zoals ik al dacht.

Maar of ik meteen in volle galop het hospitaal uit raas?

Nee.


5 juni 2021

Prachtig en verschrikkelijk

Qua onrechtbestrijding is er nog veel werk aan de winkel in onze geliefde hoofdstad. Ik wandelde zojuist langs de Stopera – Bavink aangelijnd, naar de nieuwste inzichten een welhaast ongeëvenaard staaltje dierenmishandeling dat mij vurig deed hopen dat de lokale PvdD-hotshot Johnas van Lammeren even de andere kant opkeek. En wat denk je? Géén lange rijen voor de ingang!

En dat terwijl het boek Amsterdam en het slavernijverleden er gratis kan worden opgehaald.

„Wie wij als stad zijn, wordt mede bepaald door ons gezamenlijke verleden, het prachtige én het verschrikkelijke”, zei Rutger Groot Wassink (wethouder Diversiteit) tegen AT5. „Het is dan ook geweldig dat dit boek voor alle Amsterdammers beschikbaar is.”

O jee, wat gaat die Hoogland nu weer roepen? Nou, dit: wie wij als stad zijn, wordt niet alleen door ons gezamenlijke verleden bepaald, maar ook – en vooral – door ons gezamenlijke heden. Onze Rutger zou daarom tevens het boek Amsterdam en zijn antisemitisme door de eeuwen heen gratis ter beschikking moeten stellen.

Al doemt er dan wel een klein probleempje op. Dat boek is namelijk nooit gepubliceerd. Blijkbaar is het aantrekkelijker om een dikke pil te schrijven over een onrecht dat 158 jaar geleden officieel werd afgeschaft maar waarover bepaalde bevolkingsgroepen vaak zwaar gesubsidieerd en desondanks op herstelbetalingen belust blijven doorzeiken, dan over een eveneens al honderden jaren oude, maar wél tot op heden dooretterende wantoestand.

Ideetje, daarom: een groot prikbord in de hal van de Stopera, gratis en voor niks voor iedereen te bestuderen, met een selectie van hedendaagse krantenknipsels over dat onderwerp.

Wat bijvoorbeeld te denken van het leggen van een link tussen het Amsterdamse enthousiasme waarmee 60.000 hoofdstedelijke Joden vanaf 1942 naar de Hollandsche Schouwburg werden gedreven – om nooit meer terug te keren – en het bestuurlijke bagatelliseren van de antisemitische uitingen van nu, variërend van vernielingen van Joodse restaurants tot het pleiten voor het wegvagen van de staat Israël op de eveneens zwaar gesubsidieerde Vrije Academie?

Verder zijn er vast ook nog wel knipsels te vinden van artikelen over al dan niet door moskeebezoek geïnspireerde mishandelingen van Joden, of waarin wordt verteld dat de Holocaust bij de geschiedenislessen op veel Amsterdamse scholen uit veiligheidsoverwegingen wordt overgeslagen.

Amsterdam zoekt een voorzitter en drie leden voor de Adviesraad Naamgeving Openbare Ruimte, las ik net.

Zal ik solliciteren?

In de functieomschrijving staat dat bij het bepalen van de namen rekening dient te worden gehouden met de historische juistheid. Om die reden zou ik het prachtige én het verschrikkelijke combineren door alle namen die tot in de verre toekomst voor de nieuwe straten, pleinen en plantsoenen van Amsterdam moeten worden bedacht van het binnenkort te openen Holocaust Namenmonument te plukken.

Wat zeg je?

Nee, echt?


8 juni 2021

Het lukt mij niet onberoerd te blijven

Yo, Sywert! Heb je even voor mij? Sorry voor dit Frans Bauertje, ‘t is niet helemáál jouw muziek als ik het wel heb, maar het is de hoogste tijd voor een lichtere toon.

Kost mij nu behoorlijk wat moeite trouwens, dat laatste. Ik hoor zojuist dat A.L. Snijders plotseling is overleden, 53 jaar eerder dan jij geboren, in het Amsterdam van 1937, als Peter Müller. Hij noemde mij een vriend en daar was ik trots op. Aardige, leuke, eigenzinnige man. Briljante, originele, wijze schrijver. Uitvinder van het zkv (Zeer Korte Verhaal) en tot zijn verrassing winnaar van de Constantijn Huygensprijs van 2010.

Het liefst zou ik nu, al was het maar bij wijze van eerbetoon, willen reageren zoals hij zelf op de dingen placht te reageren: als een stoïcijn, oftewel als iemand die zich onderwerpt aan de wetten van de kosmos. Einddoel: onberoerd blijven. Maar het lukt mij niet om onberoerd te blijven. Ik ben er kapot van, eerlijk gezegd.

A.L. Snijders stierf maandagochtend terwijl hij een stukje zat te tikken voor de Berkelbode.

Eenvoud was een van zijn voornaamste kenmerken, dus in zijn wel heel aparte geval kan het niet symbolischer.

Sterf toch, dood!

Terug naar jou, Sywert. Ik heb zo langzamerhand de indruk dat ik nog een van de heel weinige Nederlandstalige columnisten ben die na het intikken, op hun mobieltje, van de eerste twee letters van jouw voornaam de tekstsuggesties ‘synergie’ en ‘synopsis’ krijgen in plaats van ‘sywert’.

In tegenstelling tot een miljoenmiljard andere stukkiesschrijvers heb ik sinds de onthullingen over je spectaculaire mondkapjeszelfverrijking het geheugen van mijn 06 namelijk nog niet één keer met jouw naam aangevuld.

Ik besteedde zelfs nog geen letter aan de affaire, net als A.L. Snijders trouwens, zoals ik met tevredenheid vaststel. Omdat ik mij, in tegenstelling tot veel van die collega’s, zo ver mogelijk van gemakzucht, moralistische egotripperij en hypocrisie wens te houden, was ik ook niet meer van plan om dat te doen, maar nu het KWF en Kika hebben gesproken voel ik mij alsnog geroepen mij tot jou te wenden.

Bij Buitenhof liet je zondag weten dat de dik negen miljoen euro die je aan de overeenkomst met VWS hebt overgehouden - en cursiverend Nederland, waartoe jijzelf ook lange tijd behoorde, plots in schuimbekkend Nederland deden veranderen - een maatschappelijk doel zullen krijgen.

En wat riepen toen beide organisaties in hun wel heel huichelachtige verontwaardiging? Dat ze dat geld niet hoefden. Blijkbaar liever een paar kankerdoden extra dan dat, dacht ik onmiddellijk. Dat was ongetwijfeld een heel foute vaststelling, al weet ik zeker dat A.L. Snijders erom zou hebben gegrijnsd.

Kom maar op met die poen, Sywert.

Dat wilde ik alleen maar even tegen je zeggen, want ik heb er een pracht van een bestemming voor: de kas van de nog op te richten A.L. Snijders-stichting ter Bevordering van de Schoonheid der Nederlandse Taal.

Om niet, uiteraard.

Deal?


10 juni 2021

Ook aanstelleritis kent veel varianten

Een der kenmerken van het nieuws van tegenwoordig is dat je voor je gevoel al in een doolhof geraakt wanneer je maar heel eventjes niet hebt opgelet. Nu blijken we, qua corona, ineens de Delta-, Alfa-, Bèta- en Gamma-varianten te hebben!

En ik bén al zo in de war!

Ik draag dezelfde achternaam als Jeoffrey Hoogland. Laat ik dat eerst vertellen. Jeoffrey is de zoon van de moordenaar van Klaas Bruinsma. Veel opvallende exemplaren zagen binnen mijn familie het levenslicht, maar in dit geval is er geen bloedband. Op zich valt ermee te leven. Je had ook Ted Bundy en Al Bundy. Het is dus iets anders dat mij in verwarring brengt: Tijs van den Brink heeft Jeoffrey inclusief achternaam aan de kijkers van Op1 voorgesteld, terwijl hij diens zeventien jaar terug overleden vader, blijkbaar omdat hij zulks heel braaf conform de Gooise privacyafspraken achtte, zowel in de vooraankondiging als tijdens de uitzending Martin H. bleef noemen.

Dames en heren, hier is Jeoffrey Hoogland, de zoon van Martin H!

Hallo?!

Waar is hier de logica, Tijs?!

Ooit schreef ik, in school- en clubkranten, stukjes als Robbie H. Als dertienjarige scholier was ik op weg naar huis op de bon geslingerd wegens het fietsen door rood licht. “Had je honger, jongen?” vroeg de kantonrechter tijdens de behandeling van mijn zaak, in opperste bronst knipogend naar mijn beeldschone moeder op de publieke tribune. Subiet drong het besef tot mij door dat ik, met mijn strafblad, meer dan anderen aanspraak kon maken op het recht op privacy. En toen werd ik dus, zij het tijdelijk, Robbie H.

Zal ik nu ook maar weer onder die naam gaan publiceren?

Ik weet het niet meer hoor, met de dingen van nu. Volgens mij is aanstelleritis inmiddels, in een spectaculair groeiend aantal varianten, nog besmettelijker dan corona. Ik vertoefde enkele dagen op een doemaargewooneiland. Het rook er naar zon en naar zee en naar Skuumkoppe en toen ik terugkeerde waren er liefst vier kamerleden die via een gezamenlijke motie een einde aan de term ‘raadsheer’ trachtten te maken. Waarom willen veel schrijfsters dan schrijvers worden genoemd? Ik vroeg mij dat wanhopig af en merkte toen bovendien dat we plots geen Indiase, Britse, Zuid-Afrikaanse en Braziliaanse Covid 19-varianten meer hebben, maar Delta-, Alfa-, Bèta- en Gamma-mutaties.

Eerst dacht ik: help, we hebben er binnen een mum van tijd vier nog veel dodelijkere varianten bijgekregen. Welnu, niet dus. De Indiase, Britse, Zuid-Afrikaanse en Braziliaanse Covid 19-varianten mogen niet meer als zodanig worden genoemd omdat dat te kwetsend is voor de Indiase, Britse, Zuid-Afrikaanse en Braziliaanse volkeren.

Zuster!

Ik krijg het zo benauwd!

Kijk, van dat soort maatschappelijke ontwikkelingen moet ík nou aan de zuurstof. Ooit hadden we de Spaanse griep. Heb ik daardoor een hekel aan Spanjolen gekregen? Integendeel. Nog steeds slaat mijn hart op hol wanneer ik aan Juanita Herrera denk. Zij woonde en werkte achter de Ramblas in Barcelona en…

Nee, wacht even.

Bij nader inzien houd ik het toch maar op Juanita H.


12 juni 2021

Fidan zei niet wat ze moest zeggen

Even kijken, hoor. Belangrijkheid. Dringende noodzaak. Haast. Het spoedeisende. Nooddrang. Excuses, het puzzelwoordenboek moest er worden bijgehaald. De Vooravond had geen urgentie meer, zeiden ze bij Bnn-Vara toen Fidan Ekiz en Renze Klamer pardoes bij het vullis werden gezet. Wat bedoelden ze dáár nou weer mee?

Helaas werd het raadsel er na het opzoeken niet kleiner op.

Dus First Dates heeft wél urgentie c.q. dringende noodzaak c.q. noodwendigheid? Dat is een ander programma van die omroep. Het blijft gehandhaafd, terwijl het enige wat in die show tegen urgentie aanhangt wordt gevormd door de gedachten van de dinerende stelletjes: waarom eerst langdurig eten en dat bijbehorende slappe geouwehoer voor de camera? Wippen willen we!

Wel klassiek machiavellistisch trouwens, hoe ze zich van Fidan ontdeden (en hoe Renze daarbij werd geofferd omdat ze anders wel héél veel hadden moeten uitleggen). Er moet meer entertainment in, zei de programmaleiding een half jaar terug. Oké, dan doen we er meer entertainment in, antwoordde het duo. En wat verklaarde de programmaleiding zes maanden later? Dat er te veel entertainment inzat. Weg ermee!

Attentie, nu volgt een gênant staaltje borstklopperij.

Ik vat de eerste alinea van mijn rubriek van 24 oktober 2020 samen, toen het verlangen naar meer entertainment nog niet eens was geuit: „Laat ik contact opnemen met bookmaker William Hill. Het moet eenvoudig zijn bij hem een weddenschap af te sluiten over het antwoord op de vraag of Fidan Ekiz nog een toekomst bij de publieke omroep heeft. 2 tegen 1, schat ik.”

Vervolgens zette ik in die column op een rijtje wat Fidan zoal in De Vooravond had geroepen, bijvoorbeeld over de rechtszaak tegen Geert Wilders („Politiek proces”) en over het feit dat de Nederlandse media zo stil bleven nadat de Franse leraar Samuel Paty door een moslimbarbaar was onthoofd. „Onbegrijpelijk dat Marcel Gelauff journalisten van de NOS al het hele Vooravond-seizoen verbiedt om bij ons aan te schuiven, vanwege hem onwelgevallige meningen”, twitterde zij bovendien.

Laatste regel: „1,5 tegen 1, zeg ik nu.”

Fidan Ekiz zei wat zij wilde en niet wat zij in dat doodenge NPO-wereldje geacht werd te zeggen. Daarmee tekende zij haar doodvonnis in een slangenkuil waar bijvoorbeeld een zwarte mamba als Francisco van Jole rondkronkelt, dusdanig door Geert Wilders geobsedeerd dat hij ’m zelfs de schuld geeft wanneer hij een remspoor in z’n beruchte witte onderbroek aantreft. En waar men tevens welwillend pleegt te luisteren naar een moerasadder als Fréderike Geerdink, die getuige ook de manier waarop zij – in het Turks! – Dilan Yesilgöz voor de Erdogan-bus gooide blijkbaar iets tegen vrijgevochten Nederturkse vrouwen heeft. Haar typering van Fidan: „Oppervlakkig migrantenvrouwtje.” En laat dat vrouwtje nou ook nog eens de Pim Fortuyn Prijs in ontvangst nemen! Verraad!

Binnenkort op deze zender: M., waarvan de presentatrice ’Helder!’ roept als Akwasi haar heeft uitgelegd waarom hij Zwarte Piet op z’n gezicht wil trappen.

Dát is pas urgentie!


14 juni 2021

Hoogste tijd voor een Cape Kjaer

Wat je voelt of denkt op het moment dat je hart ermee stopt: Christian Eriksen kan het nog navertellen, al bestaat de kans dat hij zich er niets meer van kan herinneren. A.L. Snijders kan het niet navertellen, maar zijn uitgever mailde zijn vrienden en fans het afgelopen weekeinde wel de laatste woorden die de schrijver in een stukje voor de Berkelbode aan zijn laptop toevertrouwde voordat zíjn hart er plotseling de brui aan gaf.

Rotspunt’ stond erboven.

“In de boekenweek ben ik op bezoek geweest in Zutphen t/m Nijmegen. Ik las voor in een boekhandel. Na afloop kwam er een oude man op me af die verklaarde dat ik niet bestond. Ik vroeg hem wie ik dan was. Dat kon hij me niet vertellen, dat was zijn zaak niet. Ik vroeg hem wat zijn zaak dan was, maar daar had hij geen antwoord op. Ik vertelde hem dat er in de Middellandse Zee (de zee van Homerus) een rotspunt naar mij vernoemd is, Cape Snijders.”

Dat was het. Cape Snijders. Zijn famous last words, die mij vermoedelijk nog lang zullen blijven intrigeren. Direct na het tikken van zijn schrijversachternaam - in werkelijkheid heette hij Peter Müller - zakte A.L. Snijders in elkaar, waarbij zijn levenloze hoofd op zijn laptop terecht kwam. Hij was, schat ik, halverwege het zkv.

Niemand die er getuige van was, in dat donkere schrijfkamertje in Klein-Dochteren, een wel héél groot verschil met de omstandigheden waaronder Christian Eriksen in die eerste EK-wedstrij van de Denen in het Parken Stadion in Kopenhagen twee minuten voor het rustsignaal in elkaar zakte. Daar waren honderden miljoenen mensen getuige van.

Goedbeschouwd had de oude man die de schrijver in ‘Rotspunt’ opvoerde wel een vooruitziende blik: A.L. Snijders bestaat niet meer. Christian Eriksen bestaat gelukkig nog wel - ik ben benieuwd naar zijn famous first words - en zal tot het moment dat zijn hart er wél definitief mee stopt zijn aanvoerder Simon Kjaer dankbaar zijn.

Ik weet nog dat ik zelf speelde. Bij ons waren voor het aanvoerderschap slechts twee dingen vereist: je moest goed kunnen voetballen en fatsoenlijk zijn. Alle andere eigenschappen waren van ondergeschikt belang. Maar het Deense nationale voetbalteam - ik ben het overigens met Michael Laudrup eens dat de wedstrijd tegen Finland nooit hervat had mogen worden - blijkt een aanvoerder te hebben die in álles een leider is.

Simon Kjaer was degene die Christian Eriksen zoals vereist bij een hartstilstand op diens zij legde. Simon Kjaer was degene die de tong uit diens keelgat trok. Simon Kjaer was degene die zijn spelers opdracht gaf een kring rondom Eriksen te vormen, zodat de reanimatie grotendeels buiten het oog van de massa kon worden toegepast. Simon Kjaer was degene die de fotografen op afstand hield. Simon Kjaer was degene die zich zo snel mogelijk over Eriksens vriendin ontfermde.

Over een rotspunt gesproken.

Dat Lorelei-beeld heeft nu wel lang genoeg op die rots bij Kopenhagen gestaan.

Hopende dat het niet mijn laatste woorden zijn, pleit ik hierbij voor een Cape Kjaer.


15 juni 2021

Wij kennen geen twijfel meer

Wat ook zo geweldig is aan het Nederlandse volk van nu: wij weten de dingen zo zeker. Zo’n mRNA-vaccin? Het heeft geen geheimen meer voor ons, net als het 5-3-2 systeem waarmee Frank de Boer onze jongens het veld instuurt.

Let wel, het gaat mij niet om wát wij vinden. Onze meningen lopen vaak mijlenver uiteen. Mij wordt vooral de adem benomen door de stelligheid waarmee wij onze standpunten aangaande van alles en nog wat verdedigen. Het is het aplomb waarmee wij onze stellingen poneren dat mij doet duizelen.

“Twijfel is de waakhond van het inzicht”, zei Confucius.

“De moeilijkheid met de wereld is dat de dommen zelfverzekerd zijn en de verstandigen met twijfel vervuld”, zei Bertrand Russell.

Zo zou ik nog wel een tijdje kunnen doorgaan, maar ik vrees dat het toch niet aan ons besteed is. Ik zet mijn Prisma van de Citaten daarom maar weer terug in de boekenkast en wijs u op het hedendaagse verhaal van de Val van de Opstandige Engel, zoals tot ons gekomen via de schandelijke, verschrikkelijke, krankzinnige link die hij legde tussen de hartstilstand van de Deense voetballer Christian Eriksen en de coronavaccinaties die hij zelfs genocide durft te noemen.

Dat verhaal is namelijk ons verhaal.

Wij kennen anno 2021 inderdaad geen twijfel meer.

Voor één keer was ik er wel blij mee hoor, met dat verhaal. Daar niet van. Het is altijd beter wanneer iemand zichzelf als een hufterige, empathieloze proleet neerzet dan wanneer een derde dat doet. Dan heeft het toch minder zeggingskracht, zelfs indien hij Marc van Ranst heet. „Ik ben helemaal klaar met deze oplichter, en ik kan enkel maar suggereren dat iedere Nederlander deze kerel voorgoed vergeet. Finita la commedia”, zei de Belgische viroloog, die er overigens wél voor heeft doorgeleerd. Uiteraard onderstreep ik zijn woorden, ofschoon ik besef dat het eigenlijk niet meer nodig is. Nu dat andere handjevol politieke en opiniërende opruiers nog dat nog steeds een slaatje uit de vaccinatie-angst probeert te slaan door haar voortdurend te blijven aanwakkeren.

No worries, het komt vanzelf.

En dan nu, dames en heren luisteraars, het 5-3-2 systeem waarmee Oranje Oekraïne op de knieën dwong.

Weet u het nog?

Daar deugde vorige week nog helemaal, maar dan ook echt nog helemaal niks van. Ook dat wisten de 17.500.000 virologische bondscoaches die wij rijk zijn hartstikke zeker na die oefenwedstrijden tegen Schotland en Georgië. Nederland kon slechts 4-3-3 spelen en dan alleen zonder die kneus van De Roon op het middenveld.

En wat roepen wij nu, na de 3-2 overwinning op Oekraïne? Geweldig systeem, dat 5-3-2, want in feite is het dankzij die ‘stierende’ backs natuurlijk 3-5-2 en soms zelfs 3-3-4, en laten we wel wezen: de grandioze ballenafpakker Marten de Roon mag nooit van z’n leven worden vervangen.

Vraagje aan het Nederlandse volk: zou u elf Pieter Omtzigten opstellen?

Ik vrees het antwoord.


16 juni 2021

Hoe moet dat nou, zonder mondkapje?

En toch ga ik het mondkapje missen. Ik las dat we het aantal coronabesmettingen zo spectaculair omlaag hebben gevaccineerd dat we het misschien zelfs vanaf eind volgende week al niet meer om hoeven. En ik dacht: hoe moet ik dán mijn walging en ergernis nog verbergen?

Zo handig, dat mombakkes.

Ik had in de loop der lockdownmaanden een speciale techniek ontwikkeld, moet u weten: wel vriendelijk kijken, maar stiekem achter mijn mondkapje grimassen maken die een kernoorlog tot gevolg zouden hebben gehad indien Donald Trump ze destijds openlijk tegenover Kim Jong-un had gebruikt. Ik noem maar een voorbeeld. Zo kon ik, zonder dat iemand het in de smiezen had, toch uiting geven aan mijn ware gevoelens en bleef ik overeind in deze verduiveld zware periode.

Eenmaal leidde het, zo geef ik ruiterlijk toe, tot een buitengewoon ongewenste intimiteit. Op een dag dook zomaar een paarsgroenharige GroenLinks-stemster met een neusring en een tongpiercing in mijn directe omgeving op. Ik paste mijn truc weer toe, maar werd toen meedogenloos geconfronteerd met de nadelen ervan: uit mijn wederom allervriendelijkste oogopslag concludeerde deze juffrouw dat zij tot haar grote geluk met een dekhengst van doen had die geen strobreed in de weg mocht worden gelegd. Beamend dat het wanhopige afrukken, eigenhandig, van mijn mondkapje daarbij een voorname rol speelde, kon ik de zaak helaas slechts in der onminne schikken.

Hoe moet dat nou, straks?

Neem dat bericht, onlangs in de Telegraaf, onder de kop ‘Wie niet woke is moet zijn mond houden: controle op juiste gedachtegoed’. De onhullingen, daarin, over het nieuwe fascisme op onze universiteiten - dat is het, niet anders - waren niet mis. Of neem de meest recente commissietoespraak van Martin Bosma. Terecht een vergelijking makend met de manier waarop de Kulturkammer tachtig jaar terug functioneerde, maakte hij subliem gehakt van de almaar oprukkende wokecultuur.

Maar ík zit niet zwaar bewaakt voor de PVV in de Kamer. Ik schrijf slechts stukkies voor de Telegraaf, waarop iedereen mij overal kan aanspreken. Ook wanneer ik iets heb gezegd over de totale idiotie op onze uni’s, met hun diversity officers, zoals in bovengenoemd Telegraaf-artikel aan het licht gebracht. Of over de kritiek van de wokebrigades op het feit dat in het Concertgebouw slechts blanke componisten worden herdacht. Of over die passage in het Bij1-programma waarin staat dat er in de wiskunde, nog niet gedekoloniseerd, “een negatief dogmatisme heerst dat stelt dat beweringen niet waar kunnen zijn als ze niet ondersteund worden door meetresultaten of door logisch-wiskundig redeneren.”

Tot nu toe keek ik dan, wanneer ik naar aanleiding van mijn reacties op dergelijke zotteklap door zo’n Akwasi- of Sylli-kloon werd benaderd, heel vriendelijk, maar trok ik ongemerkt de verschrikkelijkste bekken achter mijn mondkapje.

Maar dat kan straks dus niet meer.

Nou ja, ik wil ook weleens in het harnas sterven.

Morituri te salutant!


17 juni 2021

Sla dit stukje maar over, voetbalhaters

Sla dit stukje maar over, voetbalhaters. Informeer jezelf over de Nationale Toplessdag (nog drie nachtjes slapen!), over het naderende einde van de opmars van de olieprijs of over het verbod op het dragen van Uggs en slippers op de Zuidas, zoals hartstochtelijk gewenst door een ware sales-tiger. Weet ik veel.

Neem voor mijn part nóg meer Omtzigt- en Sywert-nieuws tot je, of lach je helemaal suf over het domme gestampvoet van Sylvana S., toen zij op haar ternauwernood binnengesleepte plaats werd gezet door ome Ferd die nu eenmaal ome Ferd is. Ik neem het jullie niet kwalijk. Maar hé, ik ben niet alleen kantlijnkrabbelaar, maar ook bondscoach 12.893.758. Ik moet en zal mijn gedachten kwijt over de manier waarop de wereldkampioen zich in zijn eerste EK-duel manifesteerde. En dat kan alleen hier, op deze plek.

Tot morgen maar weer!

Gezien hoe ze Duitsland versloegen, die Fransozen?

Wat een lafbekken, niet?

O, je bent blijven hangen. Dat waardeer ik zeer. Wellicht ten overvloede meld ik: geen zorgen, dames, heren, non-binairen en alles wat het genderspectrum verder nog te bieden heeft, ook uit hoofde van mijn functie blijf ik mezelf zo breed mogelijk informeren. Het is bij mij momenteel echt niet alleen - attentie, nu volgt een Frank de Boertje - foebele wat de klok slaat. Zo weet ik ook best veel over de overbevolking en de daarmee rechtstreeks verbonden asielzoekersaanwas waarvan nu alweer enige tijd sprake is. Ik vond daar zojuist een prachtige beeldspraak over van de vermaarde confucianist Lai Vis Abitsj: “Als de emmer overstroomt verdient het aanbeveling de kraan dicht te draaien.”

Dat u dat wel even weet.

Goed, Frankrijk dus. Dat wil zeggen: het nationale voetbalteam van Frankrijk. Didier Deschamps, de coach, beschikt misschien wel over de meest getalenteerde selectie ter wereld van de laatste, pak weg, kwart eeuw. De Fransen hebben alles: techniek, snelheid, atletisch vermogen, hardheid, onverzettelijkheid, noem maar op. Maar wat deed die angsthaas tegen Duitsland, dat nota bene nog geen drie maanden terug in een thuiswedstrijd (!) van Noord-Macedonië verloor? Hij verordonneerde negen van de elf prachtige voetballers om twee verdedigingslinies vlak voor het strafschopgebied te formeren, zeg maar zoals Chelsea het - met succes - in de Champions League-finale tegen Manchester deed.

“Ik vond het boeiend”, zei analist Theo Janssen bij Sport in Beeld.

Huh?!?

Ik zeg: dit superverdedigende voetbal, waarbij het initiatief volledig aan de tegenstander wordt gelaten, van zó’n ploeg, van zó’n stel geweldige voetballers, is de doodsteek voor de sport. Zelfs aanvaller Antoine Griezmann moest eraan meedoen.

Geef mij Oranje maar, met zijn heerlijke aanvallende spelopvatting, die best naïef zal zijn en ongetwijfeld zal worden afgestraft wanneer de Fransozen de opponent vormen. Maar die speelwijze is tenminste wél een lust voor het oog.

Zo.

Morgen maar weer iets normaals.


18 juni 2021

Niet te zuipen dat Tukkerse slootwater

Nog nooit 0.0 gedronken. Er waren grenzen. Echt bier bracht mij bovendien zoveel goeds. Voorbeeld: de lef om voor het eerst de liefde van mijn leven aan te spreken toen zij in een ring van stralend licht mijn stamkroeg binnen zweefde terwijl ik met mijn maten in een obscure hoek zat te bamzaaien.

Dzjiezz, wat een lekker wijf, riep ik, pilsje of zes, zeven in m’n mik. En ik beende zomaar op haar af, met levensbepalende gevolgen. Dat had ik anders nooit gedurfd. Maar nu overweeg ik toch echt om ten overstaan van de hele wereld zo’n alcoholvrij Heineken-biertje naar binnen te klokken.

En daarna?

Huppekee, een cola!

De ware bierdrinker verneemt dit uiteraard met grote walging. Heineken o.o is nog tot daaraan toe. Je kunt de Bob zijn, ik noem maar iets. Maar een colaatje na bier, al bevat het geen alcohol?!? Plots hoor ik de achtergrondmuziek van de douchescene uit Psycho aanzwellen. Mijn statement is echter noodzakelijk. Er zit niets anders op nu de voetbalvedettes Ronaldo en Pogba tijdens hun EK-persconferenties merkwaardige, hóógst merkwaardige handelingen hebben verricht.

Vele miljoenen stopt Coca Cola in sportsponsoring. En wat flikte de Portugese sterspeler Cristiano Ronaldo? Hij schoof tijdens een perspraatje een paar flesjes Coca Cola buiten beeld omdat het drinken ervan slecht voor de mens is.

Vele miljoenen stopt Heineken in sportsponsoring. En wat flikte de Franse sterspeler Paul Pogba? Hij schoof tijdens een perspraatje een flesje Heineken buiten beeld omdat het drinken ervan in islamitische kringen niet is toegestaan.

Welke actie was hypocrieter? Ik volsta met de vaststelling dat beide heren verdomd veel aan sportsponsoring te danken hebben. Ik ben wel blij dat de vraag welke actie dommer was niet beantwoord hoeft te worden. Want dan had ik op die van de devote moslim Pogba moeten wijzen en zou ik wellicht in één adem door hebben verklaard dat de begrippen islam en intelligentie niet eerder zo ver uit elkaar lagen. Wat is het IQ van Paul Pogba? 0.0 misschien? Het ging hier om alcoholvrij bier! Hoe halal wil u het hebben, meneer de muzelman? De kans om dat te kunnen zeggen had ik evenmin laten lopen en dan was ik weer islamofoob genoemd en dat wil ik natuurlijk niet.

Er is trouwens nóg een reden om voor Heineken te kiezen, al heeft die niets van doen met het EK Voetbal: het besluit van Grolsch om te zwichten voor de eis van een of andere fascistische actiegroep - ik kan niet zo gauw een ander bijvoeglijk naamwoord verzinnen - om te stoppen met adverteren bij het nieuwe Britse nieuwskanaal GB News omdat de vertegenwoordigers daarvan in hun vertroebelde ogen niet woke genoeg zijn.

Grolsch? Niet te zuipen dat Tukkerse slootwater!

Sorry hoor, iets anders kan ik nu niet meer roepen. Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het aan dit soort deug- c.q. cancelacties. GeenStijl werd er ook al een keer het slachtoffer van. Wie daaraan toegeeft, prefereert een buitengewoon enge, donkere wereld.

Doe mij voortaan maar een Heineken.

Desnoods een 0.0.


19 juni 2021

Empathieloos stuk vreten dan maar?

Moeilijk hoor, om een adequate omschrijving te vinden voor het groeiende aantal polderlanders dat tijdens de lockdown een hond in huis nam en het beest nu alweer ijskoud dumpt. Ik wil het namelijk fatsoenlijk houden. U kent mij.

Deugniet misschien? Haha, nee, dat is dan weer té fatsoenlijk. Dat woord ademt wel heel erg de sfeer van De Katjangs (voor de jongere lezers: dat is een boek van begin vorige eeuw, waarin twee keurige bengels van Indische komaf centraal staan).

Empathieloos stuk vreten dan maar?

Toegegeven, als ambassadeur van de Second Chance Foundation die onder andere het grote asiel van de betreurde Peter Koekebakker nabij Gibraltar beheert en inmiddels niet meer alleen Spaanse, maar ook Portugese en Curaçaose straat- en zwerfhonden aan een zorgvuldig adoptieprogramma onderwerpt, ben ik enigszins bevooroordeeld.

Verder heb ik zelf al 12 ½ jaar zo’n adoptiehond, de roemruchte Bavink, zij die tevens met het grootste gemak naar andere namen luistert. “Hee, Bavo!” riep een taxichauffeur bij de standplaats van het Frederiksplein eens tegen haar. De man las mijn stukjes, maar blijkbaar niet heel erg nauwkeurig. Toch liep ze kwispelend op hem af. Zojuist ontdekte ik dat ze in ruil voor een koekje zelfs akkoord gaat met ‘Spaanse slettebak’.

Ik houd van dat beest, dat moge duidelijk zijn. Ze is oud en ongeneeslijk ziek, maar de manier waarop ze daarmee omgaat - ze leeft onbekommerd in het hier en nu - betekent elke dag weer een levensles. Ik kan mij domweg niet voorstellen dat iemand in staat is zo’n dier harteloos te dumpen, zoals nu geschiedt met al die labradoodles, cockapoo’s of weet ik veel welke lieve, leuke, schattige mixpuppies die niet via de aanbevolen weg zijn aangeschaft.

Powned liet het deze week zien. De coronahond, zoals-ie wordt genoemd omdat hij tijdens de lockdown een baas vond, begint nu steeds vaker een last in plaats van een lust te worden. De kinderen, oftewel de verwende nesten die erom hadden gesmeekt, hebben geen zin meer om ‘m uit te laten. Het thuiswerken loopt grotendeels ten einde. En vergeet niet dat de vakantieperiode nadert. Daarom worden steeds meer honden glashard afgeleverd bij de asiels.

‘t Is nog net niet vastgebonden aan een boom achterlaten, zoals Bavink mocht ervaren.

Maar het lijkt er wel op.

Ja, het kan ook zijn dat de hond tegenvalt. Dat-ie te agressief is of veel medische problemen heeft. Dat krijg je van die ‘onverantwoordelijke fok’. Een bij Powned geïnterviewde Amsterdamse asielmedewerkster gebruikte die omschrijving en doelde daarmee op de vaak Oost-Europese broodfokkers die de toenemende vraag onder andere op Marktplaats misbruiken. Maar denk daar dan aan vóórdat je beslist om een hond als huisdier te nemen. En besef ook dat een hond dagelijks meerdere uren aandacht behoeft en niet te lang alleen kan worden gelaten.

Laat ik op synoniemen.net eens het woord klootzak intikken.

Yesss!

Fatsoenlijke keuze te over!


21 juni 2021

Alles wat leefde kwam om

Voelde me toch een beetje Noach, de ochtend na de Grote Plens, nadat ik mijn plattelandsperceel - ik vertoefde die nacht elders - in haastige spoed had betreden. Niet dat ik de Goddelijke opdracht had gekregen om een ark te gaan bouwen omdat Hij mij bij de Zondvloed die Hij in al Zijn toorn voor ogen had in tegenstelling tot alle andere wezens waarin levensadem was wilde sparen. Verre van dat zelfs.

Goedbeschouwd was het ook een potsierlijke gedachte. Noach was een rechtschapen man die in nauwe verbondenheid met God een voorbeeldig leven leidde. En ik? Dat weet u best. Maar ik bleef wél, net als Noach, gespaard.

En mijn arme overburen niet.

Als ik in Ierland ben lees ik Joyce, vertoef ik in Californië dan wordt het Steinbeck, reis ik door Italië dan zit er steevast een bundel van Pirandello in mijn bagage. Het decor moet bij de verhalen passen en daarom nam ik na de zondvloed die mijn kustdorp bovenmatig teisterde - “Ik heb dit nog nooit meegemaakt”, aldus mijn buurman - toch weer even Genesis tot mij.

“Het water bleef voortdurend toenemen, zelfs de hoogste bergen kwamen onder te staan. Tot vijftien el daarboven reikte het water, de bergen stonden helemaal onder. Alles wat op aarde leefde kwam om, alles wat er rondwemelde: vogels, vee, wilde dieren en ook alle mensen. Alles wat op het land leefde en ademde vond de dood. Alles wat op aarde bestond werd weggevaagd: de mensen, het vee, de kruipende dieren en de vogels, ze werden van de aarde weggevaagd. Honderdvijftig dagen lang was de aarde met water bedekt.”

We waren stout geweest, vond God.

We hadden er dus om gevraagd.

Met het lezen van die wrede bijbelse Zondvloedgetuigenis kwam ik wel in de juiste sfeer, al blijf ik betwijfelen of de gedupeerden er vrijdagavond óók om hadden gevraagd.

Door míjn hoofd spookten voorafgaande aan de Grote Plens tal van zondige gedachten. Geen idee meer waar ze precies uit bestonden, maar ik heb altíjd zondige gedachten, dus dat zal toen niet anders zijn geweest. En toch bestond de schade in en om mijn boerderijtje slechts uit een plasje water op de keukenvloer en een paar kapot geregende rozen, terwijl bij mijn doodeerlijke overburen - een hoveniersbedrijf - alle bijgebouwen binnen een mum van tijd minstens een halve meter onder water waren komen te staan.

In die gebouwen: hun tientallen machines.

Jammerden zij, mijn overburen?

Welnee. Grootstedelijk verwend gedrag is hun vreemd. De mouwen werden opgestroopt. Dit zijn hardwerkende mensen die niet eens zeuren wanneer de jonge vrouw des huizes met corona op de ic terechtkomt, zoals eerder dit jaar geschiedde. Ze moeten ook niks hebben van dat malle wokegedoe en ze lachen wanneer Johan Derksen een grap maakt over Akwasi of over de vrouwelijke voetbalanalisten van de NPO. En ik lach van harte mee.

Terug naar normaal?

Binnen een paar dagen, schat ik.

Gewoon even doorpakken.

Echt, ze krijgen mij hier zelfs met een ark niet meer weg.


22 juni 2021

We zijn allemaal gemodificeerde vissen

Maar natúúrlijk heb ik een oplossing voor het olympische transgenderprobleem. Wat dacht je dan. Het laatste wat ik wil is de geschiedenis ingaan als een chagrijnige beroepsschamperaar die nooit iets opbouwends beweert. Als een soort Maarten van Rossem dus, maar dan knapper.

Leg ook meteen uit hoe het wél moet. Dat zeg ik altijd tegen mijn studenten aan de Faculteit voor Geestverruimende Wetenschappen in mijn stamkroeg. Ik wil het goede voorbeeld geven en dat doe ik ook in dit geval, dat weer eens actueel is dankzij het nieuws dat transgender Laurel Hubbard namens Nieuw-Zeeland als gewichthefster in de zwaargewichtklasse aan de Spelen in Tokio zal deelnemen.

Nou, ik zag foto’s van Laurel.

Die staat haar mannetje, hoor.

Sorry, sorry, sorry, ik zal vrijwillig duizend strafregels schrijven!

In de immer strijdbare LHBTenzovoorts-kringen juicht men de deelname van de 43-jarige Hubbard vanzelfsprekend toe. De concurrentie heeft er daarentegen problemen mee. „Iedereen die op hoog niveau heeft getraind voor gewichtheffen, weet dat deze specifieke situatie oneerlijk is voor de atleten”, zegt de Belgische Anna Van Bellinghen.

Laurel was vroeger een mannelijke gewichtheffer. In 2013 besloot hij een zij te worden en sindsdien is zij medicamenteus dusdanig behandeld dat zij qua hormoonhuishouding aan de IOC-normen voldoet, ofschoon experts erop blijven wijzen dat het toegelaten testosteronniveau op de Spelen „minstens vijf keer hoger is dan dat van een biologische vrouw.”

Dit is geval numero zoveel. In tennis-, golf- en atletiekkringen zijn er eveneens voorbeelden van. Altijd weerklinkt hetzelfde bezwaar als dat van Anna Van Bellinghen: oneerlijke concurrentie. En dat is het ook. De vrijheid van het individu gaat boven heel veel, maar in de topsport mag geen ongelijkheid worden gecreëerd. Daarom is er bijvoorbeeld ook een dopingcontrole.

Ja ja, we zijn allemaal gelijk. Ik zag een 3D-visualisatie van een embryo van vijf weken oud. „Let op de staart en het visachtige uiterlijk”, zei schrijver/wetenschapper Steve Stewart-Williams. „Alle embryo’s van gewervelde dieren zien er ongeveer zo uit. We divergeren naarmate we ons ontwikkelen. Mensen zijn gemodificeerde vissen.”

Fascinerend.

Ik ben een gemodificeerde vis, jij bent een gemodificeerde vis, Laurel Hubbard is een gemodificeerde vis en iedere klootzak of heilige, van welke kunne ook, is eveneens een gemodificeerde vis.

Een troostrijke gedachte, toch?

O ja, die oplossing. Ik zou ’m potdorie bijna vergeten. En dat terwijl-ie toch zo simpel is. We gaan het net zoals bij de paardenraces en windhondenrennen doen: we schaffen de verschillende categorieën af. Zoals de merries het tegen de hengsten opnemen en de teven tegen de reuen, zo binden de vrouwen voortaan de strijd aan met de mannen.

Gewoon gemodificeerde vissen tegen elkaar.

Eerlijker kan het niet en het scheelt een hoop geblèr.

Al wordt het in olympisch dorp een stuk minder gezellig.


23 juni 2021

Tip: de Folkloristische Dag van IJzendijke

Eerst even oom Blaas in Ruischendegat (Z.) gebeld. “Oom Blaas!” zeg ik. “De vier grote steden willen van Keti Koti een nationale feestdag maken!” Dat werd dus een lang gesprek. Oom Blaas had namelijk geen idee wat Keti Koti was en volgens mij heeft-ie dat nog steeds niet.

Vervolgens probeerde ik het bij tante Geesje in Lattrop-Breklenkamp (O.). “Tante Geesje!” zeg ik. “De vier grote steden willen van Keti Koti een nationale feestdag maken!” Haar reactie getuigde eveneens van verbazing. “Wat heeft Kees van Kooten in vredesnaam met Almelo te maken!?” riep zij.

Zo ging het dus ook bij de andere mensen bij wie ik de meningen aangaande dit onderwerp peilde, onder wie uiteraard drs. ir. Ignace Dorsvlegel in Hellebeuk (L.), een intieme vriend die mij al meerdere malen uit de brand hielp wanneer ik verhelderend commentaar op potsierlijk randstedelijk deuggedoe behoefde. Zelfs op zijn expertise kon ik ditmaal helaas niet bouwen. De onbedaarlijke aanval van de slappe lach die hem overviel kreeg hij maar niet onder controle.

Ik vergis mij overigens niet, lezer. De vier grote steden willen van Keti Koti, op 1 juli, werkelijk een nationale feestdag maken. Uiteraard onder aanvoering van Rutger Groot Wassink, wiens hang naar zelfkastijding nu toch echt zorgwekkende vormen begint aan te nemen, pleiten wethouders van Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht er in een brief aan de Kamercommissie voor Binnenlandse Zaken voor.

“Met deze nationale feestdag willen de wethouders bewerkstelligen dat Nederland jaarlijks stilstaat bij het Nederlandse slavernijverleden”, las ik in de Volkskrant. “Door te gedenken legt de samenleving verantwoordelijkheid af, maar committeert zij zich ook aan een samenleving en een toekomst waarin geen ruimte is voor racisme en kansenongelijkheid.”

Nogmaals: dit is serieus.

Op 5 mei, wanneer een ook in Nederland alles en iedereen vernietigende oorlog die nog maar 76 jaar geleden ten einde kwam wordt herdacht, krijgen we één keer in de vijf jaar vrij en moeten we tegenwoordig bovendien de slachtoffers van andere conflicten herdenken. Maar van Keti Koti, waarin de slavernij centraal staat die in Nederland officieel al in 1863, dus liefst 158 jaar geleden werd afgeschaft, moet per se een nieuwe nationale feestdag worden gemaakt.

Met uw welnemen wend ik mij nu tot de wethouder van Amsterdam.

Yo, Rut! Alles kits, ouwe flagellant van me? Ik heb zojuist m’n rekenmachine-app geopend en de inwonersaantallen van jouw stad (880.000), Rotterdam (660.000), Den Haag (550.000) en Utrecht (360.000) bij elkaar opgeteld. Naar boven afgerond kom je dan op 2,5 miljoen. Mag ik je erop wijzen dat Nederland ook nog liefst 15 miljoen andere inwoners heeft? Zou je daarom voortaan een toontje lager willen janken?

Oom Blaas belde mij trouwens net terug.

Op 17 juli a.s. is de Folkloristische Dag van IJzendijke, vertelde hij.

Of dat misschien óók iets voor een nationale feestdag was.


24 juni 2021

Suggestie: boycot Oranje eens

Hallo? Kunnen we nu gewoon weer gaan voetballen, svp? Allemaal leuk en aardig, dat gekrijs om meer maatschappelijke betrokkenheid van Oranje, maar volgens mij heeft Frank de Boer onze jongens toch echt in de eerste plaats voor het EK geselecteerd omdat ze in zijn ogen het beste van alle Nederlanders tegen een balletje kunnen trappen.

O zeker, Victor Orban is een engnek hors catégorie. Ik had zo’n oom. Homo’s dit, flikkers dat, bruinwerkers zus, rugridders zo. Altijd smalend, had hij er de mond vol van. En toen werd-ie ineens in een donker Amsterdams steegje met afgezakte broek door een nichtje van moederszijde betrapt terwijl een speciaal daartoe ingehuurde jongeman de mond vol had van hém, so to speak. Gek genoeg is hij daarna nooit meer op verjaardagsfeestjes verschenen en het zou mij heel wat waard zijn als oom Victor, op welk niveau ook, voortaan óók bij onze partijtjes wegblijft.

Het is 2021, ja!?

Maar kom op, Babs Barend & consorten, zo kunnen we wel bezig blijven. Gini doet zondag in Boedapest een aanvoerdersband met regenboogmotief om. Dat is een stijlvol statement tegen die abjecte Hongaarse homo-onvriendelijkheid en daar moeten we het bij laten. Er zijn in Hongarije géén 6.500 arbeidsmigranten verongelukt, zoals in Qatar, waar volgend jaar ten onrechte het WK wordt georganiseerd.

Wanneer wordt Nederland eindelijk zelf eens gecanceld?

Ik denk bijvoorbeeld aan een actie genaamd Vaj a fejeden.

Ik vertaal het maar even voor u: dat is Hongaars voor ’Boter op je hoofd’.

Ik zou er best om kunnen lachen - zelfspot, jongens en meisjes: als iederéén erover beschikte zouden er veel minder vredesmissies nodig zijn - wanneer in Hongarije een discussie ontstaat over de vraag of het wel gepast is Oranje in de Puskás Arena te ontvangen.

Oranje vertegenwoordigt een natie waarvan de regering mensen die recht hebben op toeslagen criminaliseert. Ik noem maar iets. Daarnaast heeft dit domineesland met het Kaagmens een minister van BuiZa die met haar vliegreis naar Luxemburg niet slechts een dikke middelvinger opsteekt naar het gehele Nederlandse volk, maar ook naar haar partijgenoten, die destijds zo luidkeels foei riepen toen het koninklijk paar niet per trein naar het groothertogdom trok, maar per vliegmachine.

Vergeet verder niet dat er een Nederlandse parlementaire partij bestaat die Bij1 heet. Ik zie graag in een hoofdredactioneel commentaar van een Orban-gezinde Hongaarse krant uiteengezet dat een boycot van Oranje gerechtvaardigd zou zijn omdat de door tal van Hollandse media bewierookte volksvertegenwoordigster S. Simons en haar trawanten er niet voor terugdeinzen een vrouw die in eerste instantie voor het bestuur van de afdeling Haarlem was uitverkoren, wegens witte heteroseksualiteit uit de weg te ruimen en te vervangen door een transgender.

Els Holthuis werd op grond van haar huidskleur en geaardheid ongeschikt verklaard.

En niemand in Nederland die daarover rept.

Doe het, Magiaren!


25 juni 2021

Kijk, de grote-dikke-ik-prik

Misschien een ideetje voor Hugo de Jonge: de vaccinatiebereidheid onder jongeren optimaliseren met een all inclusive-weekje Salou, Lloret de Mar of Albufeira op kosten van de staat. Volgens de verbijsterde Rekenkamer kan de minister van VWS, die het afgelopen jaar blijkbaar met nog veel méér Sywert-achtigen werd geconfronteerd, toch al dik vijf miljard aan corona-uitgaven niet verantwoorden.

Daarom kan dit er ook nog wel bij. En laten we wel wezen: vijf miljard, zes miljard, tien miljard voor mijn part, wat is tegenwoordig nog het verschil. Als ik de deskundigen mag geloven worden de economische vooruitzichten er toch met de dag beter op. Wat er ook gebeurt. Soms denk ik zelfs, in navolging van Randy Newman in dat prachtlied: “Let’s drop the big one now.” Dat zou pas echt een wereldramp betekenen en dan zitten we in economisch opzicht waarschijnlijk dus helemáál geramd.

Moest wel lachen, toen deze krant mij informeerde over de huidige stormloop op het Janssen-vaccin, die het telefoonnummer dat speciaal voor het maken van afspraken is gecreëerd zo’n beetje deed crashen (222.000 mensen ondernamen tot en met woensdag 5,3 miljoen belpogingen).

Volgens de Baudetiers en Van Haganezen - inmiddels ook synoniemen voor antivaxxers - had de aarzeling bij veel jongeren om zich tegen Covid-19 te laten inenten alles van doen met het feit dat zij hun verstand gebruikten. Zoals wel vaker wanneer in die kringen iets over dit onderwerp te berde wordt gebracht komt ook deze bewering echter voor een degelijke factcheck in aanmerking. Nu de jongeren beseffen dat ze volledig gevaccineerd dienen te zijn wanneer ze de jaarlijkse comazuipvakantie in Spanje of Portugal die hun in 2020 zo ruw was ontnomen weer willen oppakken, laten ze plots hun bezwaren varen.

Híer dat Janssen-vaccin!

We willen op verkansie!

Pariaprik noemde de Telegraaf het Janssen-vaccin, waarbij inderdaad één prik volstaat, donderdag treffend. Uit onderzoek was gebleken dat het vrouwelijke deel van de dertigers onder ons 2,5 keer zoveel risico op trombose liep wanneer zij het toegediend kregen: 1 op de 80.000 om precies te zijn, voor mij nog steeds verwaarloosbaar, ook omdat trombose in de meeste gevallen niet het einde betekent, maar wie ben ik. Bij nader inzien ontried de wel heel behoedzame Gezondheidsraad daarom het gebruik ervan, al werd het nadrukkelijk niet verboden. Hugo de Jonge mocht het aan vrijwilligers blijven geven en daarvan is dit nu onder andere het resultaat.

Ineens durven al die jongeren het risico kennelijk wél massaal aan.

Of heeft het misschien met iets anders te maken, bijvoorbeeld met het feit dat er binnen die leeftijdscategorie tot nu toe alleen maar zo weinig vaccinatiebereidheid was omdat ze er zelf meestal toch niet doodziek van werden en het lot van de ouderen die zij desondanks konden besmetten hun gestolen kon worden?

Weet je wat, Hugo?

Maak er een enkele reis van.

Dan noem ik de pariaprik voortaan de grote-dikke-ik-prik.


26 juni 2021

Ik wil ook weleens representatief zijn

Laatst vroeg ik mij af waarom ik hier al zo lang de wijsneus uithang. Iemand had mij weer eens de risee van de columnistiek genoemd en aangezien deze persoon (m/v/x) evenmin terugdeinst voor reacties als (vrij naar Reve) “Sjonge jonge, wat ruikt het hier lekker, net of iemand lever met uien staat te bakken” wanneer het Kaagmens zo’n typerend, want stiekem D66-windje heeft gelaten, trok ik mij dat heel erg aan.

De toesprakenhusselares van ons kabinet is nota bene de boven alles en iedereen verheven heerseres der lage landen. Althans, die mening is zij zelf toegedaan, net als haar directe omgeving, al ben ik best benieuwd of haar chauffeur haar hautaine flatusjes sinds deze week ook nog steeds zo lekker vindt ruiken.

Anyway, reeds snel vond ik het antwoord: mij wordt nooit iets gevraagd.

En wat mij rest dus?

Het schrijven eigener beweging.

Wordt u weleens iets gevraagd? En u, rechts achterin? Ook niet, hè? Ik stuitte op een onderzoek onder een representatieve groep Nederlanders, waaruit ditmaal de conclusie werd getrokken dat wij best ons persoonlijke CO2-handelsysteem willen, zo lang de lasten maar eerlijk worden verdeeld. Het was het miljoenmiljardste onderzoek onder een representatieve groep Nederlanders dat ik onder ogen kreeg. Tegelijkertijd was het ‘t miljoenmiljardste onderzoek onder een representatieve groep Nederlanders dat mij deed overpeinzen waarom ik nooit tot zo’n representatieve groep Nederlanders behoor.

Nooit, maar dan ook echt nooit hebben ze mij in het kader van een enquête of onderzoek iets gevraagd. Hoe komt dat toch? Sta ik in onderzoekskringen op de zwarte lijst omdat ze mij niet alleen als de risee van de columnistiek, maar ook van de Nederlandse bevolking beschouwen? Wanneer is iemand representatief en wanneer niet? Vragen te over, óók omdat mijn vrouw en kind et tout ma famille eveneens nog nooit zijn geënquêteerd. U mag ’t best weten, ze brengen mij steeds dichterbij de oprichting van het platform NedRep, dat opkomt voor de belangen van een vergeten bevolkingsgroep: de landgenoten die nog nooit tot een representatieve groep Nederlanders zijn gerekend.

Enfin, dat onderzoek over het persoonlijke CO2-handelsysteem dus. Kort gezegd houdt het systeem in dat elk Nederlands huishouden een zogenaamd CO2-budget krijgt, dat besteed kan worden aan zaken als energieverbruik thuis, autorijden, vleesconsumptie en vliegen. Wie tekort komt moet rechten bijkopen, wie overhoudt kan rechten verkopen. Zo moet in 2030 49% aan CO2-reductie zijn gerealiseerd.

Je zou het ook anders kunnen zeggen: zo krijgt de overheid de burger nóg steviger in een wurggreep. Als je de vragen niet sturend en met alle mitsen en maren op een rijtje opstelt - en er tevens op wijst dat het systeem in de praktijk onuitvoerbaar zal zijn - kan het niet anders of veel meer Nederlanders beseffen dat. Daarom wantrouw ik de uitkomst van dat TNO-onderzoek onder die ‘representatieve groep Nederlanders’ zeer.

Is de enquête soms alleen onder D66-leden verricht?

Hee, ik ruik gebakken lever en uien.


29 juni 2021

Het ontbrak domweg aan kwaliteit

Pssst, voetbalkenners! Mag ik er misschien nog iets aan toevoegen? “Après le diner la moutarde”, zeiden de Fransen al in de zestiende eeuw, maar ik wil het toch wel kwijt. Zou het kunnen dat de huidige selectie van Oranje over te weinig kwaliteiten beschikt?

Het Nederlands elftal is op het EK vernederd door de Tsjechische versie van FC Bal op Dak en ik lees en beluister al die woedende analyses van al die woedende deskundigen in al die woedende media, terwijl het mijn plan is op deze plek zo blijgeestig mogelijk de ene actuele ontwikkeling aan de andere te koppelen.

Ditmaal wil ik Monsieur Cannibale op de Efteling niet door Sinbad de Zeeman vervangen, zoals de directie diep buigend voor BLM en consorten heeft beslist, maar door een groot beeld van Memphis Depay, al rappend en van linker kleine teen tot rechteroorlel getatoeëerd. En wat moet er uit de luidsprekers schallen? Memphis’ befaamde nummer Fall Back, waarvan niet slechts de titel zijn situatie aardig weergeeft, maar ook de eerste zin: “I’m not the type of brother to play with.”

“Klopt!” denkt Frenkie nu.

Enorme toeloop verzekerd en het is nog een goedkope oplossing ook, want met Monsieur Memphis in plaats van Monsieur Cannibale kun je de bijbehorende draaiende kookpotten gewoon laten staan om ze te vullen met de resterende Oranje-spelers. Of zal ik die gasten toch maar de plaats van het Volk van Laaf laten innemen? Er is toch al een Great Reset ophanden in Kaatsheuvel. In de Volkskrant stond reeds een brief van een mevrouw die het beeld van een vent in een jurk óók niet vindt kunnen omdat haar zoontje…

Enfin, u begrijpt ‘t.

Dag Holle Bolle Gijs!

Liefst 53 procent van de Europeanen heeft last van overgewicht!

Je kwetst dus!

Dergelijke kansen wil je als olijke kantlijnkrabbelaar niet laten lopen. Maar ja, ik heb uit al die woedende analyses van Nederland-Tsjechië alleen nog maar kunnen opmaken dat die veel te bange Frank de Boer met dat malle speelsysteem van ‘m, met z’n bizarre voorkeur voor al dan niet voormalige Ajacieden en met z’n krankzinnige wissels de hoofdschuldige is. Openbare ophanging op de Dam aanstaande, lijkt het wel. Daarom voel ik mij bij nader inzien genoodzaakt géén link met de recente ontwikkelingen op de Efteling te leggen en inderdaad als een soort Spuit 11 op te merken dat onze spelers nuchter beschouwd niet goed genoeg zijn.

Het ontbrak domweg aan kwaliteit.

Herinnert u zich Turkije-Nederland nog? Ik ook. Ik herinner mij zelfs nog veel meer.

Nog een vraag: hebben wij een Kevin de Bruyne? Of een Kylian Mbappé? Een Romelu Lukaku? Een Leroy Sané? Een Luka Modric? Ik doe maar een greep. Ik weet bovendien één ding zeker: wij hebben nu even géén Marco van Basten, Ruud Gullit en Frank Rijkaard. Ja, we hebben Frenkie. Maar Frenkie laat vooral andere vedetten beter spelen. En die zijn er niet.

We hebben daarentegen wél voetballers met vedette-neigingen.

Hee, wat hoor ik dáár nu in de verte?

Papier hier!