1 juni 2022

Femke aan de ketting: wie wil dat nou niet?

Femke aan de ketting - wie wil dat nou niet?

Nou, Femke zelf dus.

Tijdens haar bezoek aan Suriname deed de Amsterdamse burgermoeder Frederiksdorp aan.

Frederiksdorp is een toeristische trekpleister die vroeger als slavenplantage fungeerde. Er zijn meerdere attracties, waaronder de zogenaamde Boni-trail, waar de toerist wordt meegenomen ‘op een educatieve reis die hem/haar terugvoert naar een tijd van wrede plantage-eigenaren’, aldus de site van de Suriname Nieuws Centrale. Het thema ligt wellicht iets zwaarder op de maag, maar toch durf ik de vergelijking 159 jaar (!) na het afschaffen van de slavernij in Suriname wel aan: wat de kaasmarkt voor Alkmaar is - de toeristen mogen daar de kaasdragers met hun berries soms even nadoen - dat is de Boni-trail voor Frederiksdorp, en dus verzocht de tourgids Femke om zich bij dit ‘slaafspel’ als een slaaf aan haar pols te laten ketenen.

Femke vertikte het.

Is dat raar?

Eeehh… toch wel.

Begrijp me niet verkeerd: ik had het ook geweigerd. Niet dat het mij altijd lukt, maar als ik ook maar enigszins kan voorkomen dat ik mezelf voor paal zet, zal ik het niet laten. Zo overwoog ik laatst een badinerend stukje te wijden aan Zoom Forward ‘22, een groot obesitascongres in Maastricht. Maar toen keek ik in de spiegel en werd het toch een column over bloemetjes en bijtjes. Ik heb al genoeg boter op mijn hoofd.

Femke Halsema, echter, had dit niet mogen weigeren.

Dit verklaarde zij vorig jaar bij de Herdenking Slavernij in het Oosterpark: “Voor de actieve betrokkenheid van het Amsterdamse stadsbestuur bij het commerciële systeem van koloniale slavernij en de wereldwijde handel in tot slaaf gemaakten bied ik, namens het college van burgemeester en wethouders, excuses aan.”

Ik weet nog wat ik dacht toen zij bij het uitspreken van die woorden als altijd wat al te nadrukkelijk naar een Theo d’Or hengelde: doe dit nou niet, hoogedelgestrenge dame. Wat de Gloria Wekkers en de Sylvana’s onder ons ook beweren, u heeft niks op uw geweten, en de andere leden van uw college evenmin, althans: in dit geval. Verder zijn de mensen voor wie de excuses bestemd zijn allang dood en leven hun nazaten Godzijdank, net als hun ouders en ouma en oupa trouwens, in een wereld zonder slavernij. Het gaat de wel heel luidruchtige eisers maar om één ding: doekoe. Zij willen herstelbetalingen terwijl ze nota bene nergens van hoeven te herstellen.

En ja hoor, dat bleek onmiddellijk, óók weer tijdens dit bezoek.

Dat de slavernij niet deugde kun je natuurlijk best benadrukken.

Maar waarom schuld erkennen als je niet schuldig bent?

Maar goed, ze deed het, en dus had ze zich gewoon ook aan de ketting moeten laten leggen en niet ineens moeten gaan jeremiëren over ‘disneyficatie’, zoals zij deed. Heb je eenmaal dat pad ingeslagen, dan moet je all the way gaan. En laten we wel wezen: wij hebben in deze barre tijden toch óók recht op een bevrijdende schaterlach?


2 juni 2022

Neem eens echte maatregelen!

Meer dan ooit moeten Jan Modaal en iedereen die daar sociaal-maatschappelijk onder bivakkeert op de kleintjes gaan letten. Ik heb daarom eens gegoogeld hoe ver het vanuit mijn dorp rijden is naar de dichtstbijzijnde Duitse plaats waar ik als polderlander goedkoop kan tanken.

Star Tankstelle, Bedburgerweide 20, Bedburg-Hau!

Euro 95 E10 € 1,829!

Fabelhaft!

Maar ja, de rit is 167 km lang. En ik moet ook weer terug natuurlijk. Dat moet ik niet alleen, dat wil ik ook. Niks lekkerders dan lepeltje lepeltje met moeder de vrouw in de eigen boerenbedstee, en laat ik tegenover die tientallen beeldschone Chinese jongedames die opvallend genoeg allemaal in Sydney hebben gestudeerd en dito Françaises die allemaal in Parijs hebben gestudeerd - dat lijkt mij toch logischer - meteen maar eerlijk zijn: sorry meiden, het streelt mijn hoogbejaarde mannelijke ego dat jullie zo graag Facebook-vriendin van mij willen worden, maar zoals mijn klokkenspel thuis tikt tikt het nergens, al moet ik toegeven dat het een huwelijk of vijf, zes duurde voordat ik daar achter was.

Hoe dan ook rijd ik dan in totaal dus 334 kilometer, die ik anders níet zou hebben gereden.

Is dat de moeite waard?

In financieel opzicht net niet: die Zweed van mij rijdt 1 op 16, dus de rit zou mij 334 gedeeld door 16 is bijna 21 liter brandstof extra kosten. Dat is zelfs met het grote prijsverschil - 40 cent per liter - waarvan sinds de spectaculaire Duitse accijnsverlaging van woensdag sprake is niet goed te maken. Bij zo’n vertoon van kleinburgerlijk verzet zou ik mij weliswaar heel goed voelen omdat ik de schatkist van mevrouw Kaag dan lekker een keertje níet spek. Aan de andere kant zou ik er in totaal dik vier uur voor nodig hebben, een periode waarin ik heel veel andere dingen kan doen, zoals het verzinnen van zinnen - toch mijn hele werkzame leven al mijn core business - waaruit blijkt dat ik het beleid van het huidige kabinet behoorlijk begin te verafschuwen.

Benzineprijs explodeert, gasprijs explodeert, stroomprijs explodeert, olieprijs explodeert, inflatie explodeert. Komt ongetwijfeld ook door die verschrikkelijke oorlog in Oekraïne, maar daar kun je je als kabinet niet eeuwig achter blijven verschuilen. Neem eens echte maatregelen! Erken dat het krankzinnig rigoureuze, dure, elitaire klimaatbeleid zoals jullie dat bij de presentatie van Rutte-IV voor ogen hadden nu gewoon niet kan en schiet de miljoenen Nederlandse burgers die nu aan een armoedeval ten prooi dreigen te vallen te hulp. Wat de Duitsers kunnen, moeten jullie ook kunnen.

Het enige wat ik woensdag hoorde was: pakje sigaretten naar 40 euro.

En wie is ook in dit geval voornamelijk de sjaak?

Jan Modaal en iedereen die daar in sociaal-maatschappelijk opzicht onder bivakkeert.

De stucadoor kan straks niet eens meer zijn troostsjekkie draaien.

Ik herinner de lezer er graag aan hoe ze daar in Bedburg-Hau op zouden reageren.

Scheissse!


3 juni 2022

Rare jongens, die PVV'ers, maar...

Voordat ik het vergeet: ik onderschrijf niet alle ideeën van de PVV, maar… Laat ik het ditmaal maar eens op die manier zeggen. Er stonden mij ook andere varianten ter beschikking, zoals ‘Geert Wilders is hartstikke fout, maar…’, ‘Ik zal van z’n leven nooit op ze stemmen, maar…’, dan wel ‘Het is niet mijn partij, maar…’

Niet alleen op grachtengordelfeestjes, maar ook in de wondere wereld der opiniemakers is het de gewoonte woorden van die strekking uit te spreken alvorens je een handeling van een PVV’er positief wenst te becommentariëren. Anders kun je het namelijk vergeten in die keurige kringen van correctheid & fatsoen. Dan doen argumenten er verder niet meer toe en ben je definitief extreem- of domrechts. Je trad buiten de geëffende sociaal-liberale paden, dus je vroeg erom. Geen cordon sanitaire hier? Ja, dag. Is een cirkel vierkant?

Kijk, bij D66 werken ze óók bangalijstjes af. Maar daar bedrimmelen en pechtolden ze de meisjes beschaafd.

Kijk, bij D66 verspreiden ze óók schandelijk nepnieuws, bijvoorbeeld over het vermeende drankmisbruik van een formateur van VVD-huize. Maar daar doen ze dat wegvoeglijk.

Dat is het verschil.

Hou u vast, hier komt-ie dan: ik onderschrijf niet alle ideeën van de PVV, maar ik heb mij van de week helemaal het leplazerus gelachen om de negen kamervragen die PVV’er en briljant D66-basher Martin Bosma heeft gesteld aan Gunay Uslu, staatssecretaris van Cultuur & Media namens… tadaaah!... D66, de partij waarvan dat leuke mens - geloof me, dat is zij - vorig jaar nog geen idee had dat zij er lid van zou worden.

In die vragen is een belangrijke rol weggelegd voor Shula Rijxman, tot voor kort NPO-cheffin maar inmiddels wethouder in Amsterdam namens… tadaaah!... D66. Ik hoef ze niet eens van commentaar te voorzien.

Ik citeer er vijf.

Vraag 3. Wat vind u ervan dat D66-kopstuk Rijxman als voorzitter van de NPO haar partijgenoot mevrouw Kaag persoonlijk heeft geadviseerd en dat dit in het bijzonder plaatsvond rondom de verkiezingen?

Vraag 4. Hoe verhoudt zich dit tot de Mediawet? Is het de taak van NPO-bestuurders partijgenoten van politiek advies te voorzien? Worden zij daarvoor betaald?

Vraag 5. Klopt het dat mevrouw Rijxman zich zelfs binnen de NPO heeft beklaagd over kritische vragen aan mevrouw Kaag in verkiezingstijd? Hoe verhoudt zich dit tot het fabeltje dat de NPO geen invloed heeft op de inhoud van programma’s?

Vraag 6. Hoe is het mogelijk dat iemand die haar termijn bij de NPO niet heeft mogen afmaken en dus gedumpt is, alsnog een baantje krijgt in het openbaar bestuur? Heeft zij dit te danken aan haar lidmaatschap van D66?

Vraag 9. Kunt u deze vragen laten beantwoorden door ambtenaren die geen lid zijn van D66 of anderszins privébanden hebben met mevrouw Rijxman?

Klopt: het is hoofdzakelijk zuigen van Martin Bosma, op wiens vragen Ton F. van Dijk en Mark Koster in hun podcast voor BNR overigens alvast zeer interessante en ook pikante antwoorden gaven.

Maar mag dat in dit malle geval alsjeblieft een keertje?

Rare jongens, die PVV’ers, maar...


4 juni 2022

Humanistische zeepaardjes

Met zeepaardjes, nota bene. Komen ze bij het Humanistisch Verbond uitgerekend met zéépaardjes aanzetten. Niet met mensen dus, wier functioneren en welzijn volgens mij toch echt hun core business zou moeten zijn, maar met zeepaardjes.

Onthulling: ik ben al jaren lid van die club. God bestaat namelijk niet, althans: in de vermenselijkte vorm die de grote religies ons nu al zo lang, met alle verschrikkelijke gevolgen van dien, door de strot trachten te duwen. Van die overtuiging kan ik via zo’n lidmaatschap blijk geven. Maar heeft dat nog nut? Bij zeepaardjes baren de mannen, liet het HV weten. Daarom nodigen ze ons daar uit voor een ‘Gendergesprek’, om ‘op een andere manier naar het traditionele man-vrouwbeeld te kijken’ en te discussiëren over de vraag hoe de wereld eruit zou zien ‘als iedereen zwanger kan worden’.

Help!

Zij ook al!

De genderwaanzin is potdorie nog besmettelijker dan apenpokken!

„Het humanisme is een levensbeschouwing die uitgaat van de waardigheid van mensen en haar inspiratie vindt in menselijke vermogens.” Dat leerde ik ooit en dat beviel mij. Lang leve de wetenschap! Maar nu maakt de club wier primaire taak het zou moeten zijn om dat in Nederland te propageren er een potje van. Onwetenschappelijker dan dit kan het niet.

Het had nóg erger gekund, dat is waar. Ik citeer voor de gelegenheid de site van National Geographic: „Jong sterven – dat is het lot van een mannelijke honingbij of dar. Slechts één op de tienduizend darren plant zich voort, en na de paring overlijden ze allemaal.”

Naar aanleiding dáárvan kun je dat ‘Gendergesprek’ eveneens aangaan: hoe zou de wereld eruit zien als bij de mens alle mannen direct na hun eerste paring overlijden? Als ik die vraag op Facebook naar waarheid beantwoord word ik subiet geschorst, maar goed. Verder hadden ze er de keizerpinguïn bij kunnen slepen. Bij die diersoort legt de vrouw nog wel het ei, maar vertrekt zij na die klus naar warmere oorden terwijl manlief dat ei maandenlang, bij 30 graden onder nul en vaak in vliegende sneeuwstormen, uitbroedt.

Zo kijk je óók op een andere manier naar het traditionele man-vrouwbeeld.

Maar nee, bij het Humanistisch Verbond gaan ze er vanuit dat het zeepaardje het juiste voorbeeld is. Nu moet ik toegeven dat de synchrone paringsdans die zeepaardjes soms ten beste geven sterke overeenkomsten vertoont met wat Roedolf Noerejev en Margot Fonteyn ons ooit met hun vertolking van Tsjaikovski’s Zwanenmeer schonken: louter schoonheid. En laten we wel wezen: de zeeën waarin zij leven vormen één groot genderneutraal toilet, zoals het ook een feit is dat je bij die beestjes inderdaad van ‘zeepaardjes met een baarmoeder’ kunt spreken.

Maar verder?

Zijn er soms ook non-binaire zeepaardjes? Agenders? Two-Spirits? Is misschien ontdekt dat zeepaardjes een grote LHBTIQ+-gemeenschap hebben? Wat is er daarnaast de zin van om te discussiëren over de vraag hoe de wereld eruit zou zien ‘als iedereen zwanger kan worden’? Is dat een breed gekoesterde wens?

Als jullie willen dat ik lid blijf, HV, ga dan snel weer normaal doen.


7 juni 2022

Er speelt iets in het dierenrijk

Allemaal maar weer inschikken, jongens en meisjes: er komt wederom een nieuw polderlands dier bij. Naast de wolf, de zeearend, de kraanvogel en de wilde kat eist ook de eland binnenkort zijn plekje in ons land op.

Dat wordt oppassen geblazen, straks, als je in het Reggedal met je kleindochtertje de eendjes wilt gaan voeren. Voor je het weet staat zo’n kolos van 2 ½ meter hoog en 800 kilo zwaar met een gewei van twee meter breed pal achter haar te brullen. En de kinderpsychiater ís al zo duur tegenwoordig.

De eland wil niet meer alleen in die sombere Noorse en Zweedse bossen leven, of in de al even naargeestige wouden van de Baltische staten, Polen en Tsjechië. Hij wil via Duitsland zijn grenzen verleggen en in het AD zei prof. dr. Liesbeth Bakker dat „Nederland een paradijs is voor de eland, een echt elandland.” Zij is hoogleraar rewilding aan de Wageningen Universiteit en heeft derhalve kennis van zaken.

Nederland een paradijs. Zo! Het werd vastgesteld door een echte hoogleraar rewilding, een vak dat tot mijn verbazing werkelijk bestaat. Wie ben ik om tegen haar in te gaan. En laten we wel wezen: gezien het gefoeter en geziegezaag waarmee wij ons functioneren tegenwoordig binnenslands onder de loep plegen te nemen is het op zich best brekend nieuws. Al betreft het wel een dier dat Nederland al ruim duizend jaar niet als zijn biotoop beschouwde. Is de eland als gevolg daarvan het zicht op de hedendaagse polderlandse realiteit een beetje kwijtgeraakt?

Of is het een dierendingetje in het algemeen?

Spéélt er, bedoel ik, misschien iets in het dierenrijk?

Ter explicatie doe ik u uit de doeken wat mij enkele dagen geleden in de Alkmaarder Hout overkwam: een kraai valt plotseling pal naast Bobbie en mij dood uit een eik, wij bukken ons nieuwsgierig om te kijken wat er aan de hand is en worden vervolgens aangevallen door een stuk of drie, vier andere, uitermate luidruchtige kraaien, die ons blijkbaar duidelijk willen maken dat wij ons met onze eigen zaken hebben te bemoeien.

Pikken de dieren het niet langer?

Ik sluit het niet uit, maar vraag mij wel af hoe ik de aanstaande komst van de eland moet beschouwen. Toen de wolf zich hier vestigde juichte ik het op deze plek toe. Ik had potdorie niet voor niets ooit die cursus faunabeheer gevolgd! Nou, dat heb ik geweten: ik kreeg subiet een telefoontje van Seger baron van Voorst tot Voorst, directeur van de Hoge Veluwe. Of ik mij zsm bij hem wilde vervoegen. Waarna hij mij, op zijn kantoor, vriendelijk maar beslist aan een cursus faunabeheer 2.0 onderwierp. De wolf hóórt hier niet, leerde ik. Zijn komst is te ingrijpend voor de andere fauna.

Kunnen we de eland nog tegenhouden?

Schapen zal hij niet vermoorden: hij leeft voornamelijk van scheuten en twijgen van bomen.

Maar hebben we dat hout niet allemaal nodig voor onze biomassacentrales?

Weg dat kolerebeest!

Zo goed, baron?


UPDATE. Uiteraard liet de baron zich niet kennen. Hier zijn antwoord per e-mail: "Ja, het is goed zo. Komt u naar onze moeflonexpositie in het Museonder kijken? Gaat over het desastreuze effect van wolven op onze moeflonpopulatie."



9 juni 2022

Doe iets, Rutte! We smurfificeren!

Bij dezen geïntroduceerd: de term smurfificatie. Het is een noodzakelijkerwijs bedacht neologisme in engere zin, dus een nieuw gevormd woord in ons eigen taalgebied.

Waarom ik dat deed?

Acht politieke partijen maar liefst stelden kamervragen over het feit dat de nieuwe omroep Ongehoord Nederland de omstreden omvolkingstheorie regelmatig ter sprake brengt. Zij lieten weten zowel de term zelf als de manier waarop de theorie door ON wordt behandeld te verafschuwen.

Eerst moet mij van het hart dat ik nog steeds bij zo’n beetje elk ON-item word overvallen door het vermoeden dat er een niet door iedereen begrepen briljante parodie door Arjan Ederveen wordt neergezet. Dan vergroten Karskens en consorten de werkelijkheid in mijn ogen wel héél erg uit en krijg ik onvermijdbaar de slappe lach.

Maar goed, er waren genoeg Nederlanders die deze omroep wilden, al is NPO66-ombudsman m.e.b. Margo Smit (m.e.b. staat voor ‘met een baarmoeder’, u ziet: ik pas mij razendsnel aan) inmiddels met een tegenoffensief begonnen door te rapporteren dat Ongehoord Nederland de Journalistieke Code van de NPO te vaak schendt. „Op het gebied van betrouwbaarheid en waarheidsgetrouwheid schiet ON tekort”, aldus de ombudsman, die erop wees dat de ‘extreemrechtse omvolkingstheorie’ nauwelijks weersproken aandacht krijgt.

Alsof niet veel meer theorieën, bijvoorbeeld aangaande de huidige energiecrisis, bij de NPO nauwelijks weersproken de aandacht krijgen. Maar toegegeven: net als die acht politieke partijen heb ik óók moeite met het woord omvolking. Het is de letterlijke vertaling van de Nazi-term Umvolkung. We weten allemaal - nou ja, de meesten van ons weten het - wat er bij hen het gevolg van was, dus je kunt inderdaad beter een andere term gebruiken.

De vraag is welke.

Hoe je het ook wendt of keert, er gebeurt nogal wat op demografisch gebied. Nederland wordt overstroomd door migranten van alle soorten en maten - woensdag nog lanceerde het kabinet noodgedwongen een plan voor drie nieuwe Ter Apels - en het aantal allochtonen in ons land plant zichzelf procentsgewijs rapper voort dan de oorspronkelijke inwoners. Trouw-columnist Sylvain Ephimenco zei woensdag dat de Franse schrijver Renaud Camus die gang van zaken De Grote Vervanging noemt, maar dat klinkt in zijn en mijn oren óók niet al te lekker.

Noem mij eens een term die geheel en al smetvrij is?

Dat lukt niemand en daarom doe ik voor één keer een Carmiggeltje.

Simon Carmiggelt introduceerde in 1954 het woord epibreren. Het betekende niets maar haalde toch het Groene Boekje. Niet dat dat mijn streven is, ik ken mijn plaats, maar door hem geïnspireerd probeer ik toch even een zinnetje: ons land komt ernstig in de problemen door de smurfificatie van de laatste tijd.

Bekt goed, als je het mij vraagt. Er is niets extreemrechts meer aan en bovendien klopt het als een bus.

Doe iets, Rutte IV!

We smurfificeren!


UPDATE. Na publicatie in de Telegraaf ontspon zich op Twitter een kleine discussie tussen Ton den Boon, onder andere hoofdredacteur van de Dikke Van Dale, en Jan Beuving, die als wiskundige, tekstschrijver, sportcolumnist en cabaretier aan de weg timmert.

Ton den Boon: Zoals altijd weer een behartigenswaardige column van @RHoogland. Uit morfologisch oogpunt geef ik echter de voorkeur aan 'smurficatie' (smurf + achtervoegsel -icatie) en 'smurficeren' (smurf + -iceren).

Jan Beuving: Ja, maar uit fonetisch oogpunt (oorpunt?) begrijp ik die extra lettergreep heel goed. Wie een woordspeling maakt, zoekt naar een klankvertrouwdheid voor de geloofwaardigheid, en die vind je bijvoorbeeld bij mummificatie en Russificatie. Eerder hebben we ook Ruttificatie gehad.

Ton den Boon: Ja, mee eens. Vandaar dat in het Frans, de talige bakermat van de bedenker (Peyo) van de smurf, zowel sprake is van schtroumpfication als schtroumpfification.



11 juni 2022

Je bent criminologe of je bent het niet

Een selectiezuil met een geïntegreerd dobbelsteeneffect die aangeeft of iemand wel of niet moet worden gefouilleerd. Dit is geen zin is die de concurrentie met Noem mij Ismael van Moby Dick als de beste openingszin ooit kan aangaan. Ik móest ‘m meteen overtikken om mijn verbijstering snel van mij af te schrijven. Al zou hij u wél zomaar ongewoon vroeg kunnen doen afhaken.

Ik besef ineens dat ik grote risico’s neem: in dit stukje staat ook nog eens een onthutsend Amsterdams fenomeen centraal.

Eerst maar even flink slijmen dus.

Goedemorgen, lieve lezers in Schin op Geul, Wulpenbek, Overdinkel en Wedderveer! Alles goed? Wat zijn jullie toch goeie, fijne mensen! En wat zijn jullie dorpen mooi! Ik heb een nederig verzoek: sta mij nog één keer toe om een handhavingsmaatregel die uit de koker van de burgermoeder van onze geliefde hoofdstad komt te becommentariëren. Soms kan ik domweg niet over haar zwijgen.

Please?

Dank, duizendmaal dank!

Eén met stip op mijn ranglijst stond reeds drie jaar achtereen haar werkelijk unieke aanpak nadat de 68-jarige Rinia Chitanie nabij een stuk groen in Buitenveldert door een statushouder was verkracht en vermoord: „Wij willen samen met de politie het park opnieuw laten schouwen om te kijken of daar bosjes weggekapt moeten worden.”

Struikgewas snoeien om verkrachting en moord door een ongedocumenteerde die allang op het vliegtuig terug naar huis had moeten worden gezet tegen te gaan: verzin het maar eens.

En Femke Halsema, zij verzon het.

Je bent criminologe of je bent het niet.

Maar nu is dit decreet van de burgemeester van 020 toch echt van de eerste plaats verdreven. De Amsterdamse driehoek vindt dat het qua wapenincidenten in de stad uit de hand loopt - joh! - en start daarom een nieuwe proef van preventief fouilleren in de uitgaanscentra, waarbij van oktober 2022 tot januari 2023 in totaal 25 keer zal worden gecontroleerd. Het is een bizar plan.

Wetende dat een dergelijk voorstel de linkse meerderheid in de raad schuimbekkend zou doen steigeren - etnische profilering, discriminatie, racisme, stigmatisering! - verbond men er namelijk een idiote voorwaarde aan: op de meeste plekken mag slechts iedere vijfde passerende burger worden gefouilleerd (en mogen de voorafgaande vier dus gewoon doorlopen) en op één plek dient er iets nieuws te worden geprobeerd: daar wordt een zuil met een ‘geïntegreerd dobbelsteeneffect’ geplaatst waardoor de gefouilleerden volstrekt willekeurig worden gekozen.

Ik hóef niet eens voorbeelden te verzinnen om dit te ridiculiseren. U kunt dat zelf ook. Daarom beperk ik mij ditmaal tot het citeren van een tweet van onze misdaadverslaggever Mick van Wely: „Wat een waanzin! Maak een profiel van de messtekers/dragers op basis van feiten en fouilleer gericht. Dat geeft resultaat. Effect is belangrijker dan de vermeende gevoeligheid. Het gaat nota bene om (jonge) mensenlevens!”

Nog één vraagje, lieve lezers in Schin op Geul, Wulpenbek, Overdinkel en Wedderveer.

Is wonen bij jullie duur?


14 juni 2022

We zijn aan een ramp ontsnapt

Moeilijk dit, hoor. Ik wil een gebeurtenis beschrijven, maar kan dat niet al te expliciet doen. Het dient zo omvloerst mogelijk te geschieden, zoveel is mij die avond wel duidelijk geworden. Ik speel waarschijnlijk met mensenlevens als ik te veel openheid betracht.

Een en ander vond plaats in een niet geheel en al onbekend hotel/restaurant in een niet geheel en al onbekende Nederlandse gemeente, waar een niet geheel en al onbekende groep mensen logeerde die hun al dan niet dik belegde boterham al dan niet sinds mensenheugenis al dan niet als internationaal vermaarde muzikanten verdienen.

Zo dan maar.

Ik dineerde er met een man dan wel vrouw die er eveneens logeerde en voor die ene nacht een bedrag diende neer te tellen waarvan een echtpaar een week lang all inclusive aan de Turkse Rivièra zou kunnen verblijven, vluchten en transfers meegerekend wel te verstaan.

Tegen het einde van de avond, al dan niet buiten op het terras dat al dan niet aan het water is gelegen, werd onze conversatie door een serveerster dan wel ober onderbroken met de vraag of de tas die achter ons tegen de muur stond misschien van ons was.

„Tikt-ie?” vroeg ik, gevat als altijd.

Toen bleek dat het haar/hem ernst was beantwoordde ik de vraag toch maar bevestigend. De serveerster/ober hoofdknikte toen naar een in een donker pak geklede man dan wel vrouw even verderop, waarna wij de maaltijd beëindigden en vervolgens allebei géén kans kregen het etablissement via de daartoe bestemde route te verlaten.

Waarom werd ons dat niet toegestaan?

Ik vroeg het meerdere malen, maar iedereen hield zijn mond dicht.

Niemand mocht het weten!

Het wemelde er van de al dan niet nerveuze mannen dan wel vrouwen, al dan niet geuniformeerd. Dat staat sowieso vast. Als u het vermoeden zou uitspreken dat het er meer dan tien waren zou ik het bevestigen noch ontkennen. Ze hadden een hond bij zich, al dan niet zwart. Het beest snuffelde overal al dan niet op commando rond, terwijl ik al dan niet gedwongen werd het restaurant/hotel via de buitenkant, dus niet zoals gebruikelijk binnendoor, achter mij te laten.

Mijn tafelgenoot/-genote, daarentegen, die niet met mij mee ging maar vermoeid zijn/haar kamer wilde opzoeken, werd na lang wachten opgevangen door een hotelmedewerk(st)er die hem/haar via een doolhof waarbij al dan niet zelfs de keuken werd aangedaan naar een lift begeleidde.

Alles werd al dan niet gedaan om te voorkomen dat hij/zij de lobby betrad. Als hij/zij desgewenst een digestive had willen bestellen zou hij/zij die óók al dan niet op zijn/haar buik hebben kunnen schrijven. Niets extra’s werd hem/haar al dan niet gegund en de excuses die hem/haar de volgende ochtend al dan niet werden aangeboden waren al dan niet karig.

Volgens mij zijn wij die avond aan een ramp ontsnapt.

Maar waar?

En hoe?

Geen commentaar.

Iets heel anders: maandagavond werd het concert dat de Rolling Stones in Amsterdam zouden geven wegens corona van Mick Jagger afgelast.

Over wat ik toen dacht laat ik u na ampele overweging toch ook maar in het ongewisse.


16 juni 2022

De nadelen van visueel denken

Soms is het een nadeel: ik denk nogal visueel. Zo meldt men tijdens een kabinetsformatie weleens dat de beoogde kandidaten zich nog in de snuffelfase bevinden. Dan ben ik, als hondenbezitter, urenlang van slag. En zo lieten meerdere media van de week weten dat Karien van Gennip haar keutel had ingetrokken. Volgens mijn vrouw maakte ik toen opmerkelijk lang een verwarde indruk.

Of was dat toch al eerder het geval?

Ik herinner mij het plan dat de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid lanceerde: werkloze jongeren uit de banlieues van Parijs halen om het personeelstekort in Nederland te lijf te gaan. Dat was inderdaad die keutel die zij onmiddellijk na de ontstane commotie weer introk, maar het lijkt mij bij nader inzien niet ondenkbaar dat de disorde in mijn hoofd al door het voorstel zélf was veroorzaakt.

Hoe verzin je zoiets? Wist zij dan niet dat er in Frankrijk zelf honderdduizenden vacatures voor jongeren open staan? Ik wijs de bewindsvrouwe ook op wat CNV-voorzitter Piet Fortuin zei: „Het is onrechtvaardig om over arbeidsmigratie te praten terwijl zo veel Nederlandse werkzoekenden aan het werk kunnen en willen.”

Had onze Karien verder geen idee hoe ter plekke sinds jaar en dag op dit soort voorstellen wordt gereageerd?

Waarschuwing: ik duik weer eens in mijn verleden.

Eind jaren zeventig wandelen een collega en ik - wij verslaan het tennistoernooi van Roland Garros in Parijs - door de verlaten straten van Saint-Germain-des-Prés. Ter kenschetsing van sfeer en tijdstip verzoek ik u nu ‘Il est cinq heures, Paris s’éveille’ van Jacques Dutronc te gaan neuriën en voor één keer te accepteren dat wij niet helemaal alcoholvrij zijn, zoals ook twee schaars geklede dames bemerken die ons aanspreken met het voorstel om ons voor 500 Franse francs per persoon naar onze hotelkamer te vergezellen.

„Dat is akkoord”, antwoordt mijn collega in zijn beste Frans. „Maar dan alleen wanneer we er gezellig met elkaar voor gaan klaverjassen.”

Worden die meiden me toch kwaad!

Foekie foekie prima, maar klavèrzjassan?!?

Sale bâtards!

Iets soortgelijks zie ik, al visueel denkend, voor mij wanneer ambtenaren van het Nederlandse ministerie van Sociale Zaken de banlieue Seine-Saint-Denis intrekken om de jeugd die daar werkloos op straat rondhangt ervan te overtuigen dat zij bij ons aan de slag moeten gaan.

„Wat doen jullie Hollanders hier? Dit is de omgekeerde wereld! Maar goed, wat willen jullie? Grammetje coke 50 euro, MDMA 20 euro per gram, xtc 5 euro de pil. Zeg het maar.”

„Wij zijn naar hier gekomen om jullie een baan in de Nederlandse horeca aan te bieden.”

„Een báán? Hahaha! Wat schuift het?”

„Als 18-jarige krijg je € 5,24 per uur, als 19-jarige € 6,29 en als 20-jarige € 8,39.”

Iets zegt mij dat deze ambtenaren hun keutel nóg eerder zouden hebben ingetrokken dan die collega en ik die nacht in Saint-Germain-des-Prés.


18 juni 2022

Eén hap en Tsjechov was niet meer

Hoog tijd om de landgenoten die ik in de eerste plaats liefheb enige verstrooiing te bieden middels het vertellen van een verhaaltje.

Waarom?

Nou, hierom.

Herenzonden, boerenleed, zegt het niet toevallig gekozen spreekwoord. Of je boer of burger bent maakt overigens niet uit: als kleine man draai je hoe dan ook op voor de fouten die via al dan niet bewuste miscalculaties door de hoge heren zijn gemaakt. Inmiddels zelfs ook wanneer je traditiegetrouw het zonnige zuiden per vliegtuig wilt opzoeken. Je zult voor deze zomer van je laatste paar centen maar weer een vakantie aan de Costa del Sol met vertrek vanaf Schiphol hebben geboekt. Die kun je dus, als het tegenzit, op je buik schrijven. Hup, terug je hok in jij! Het hok waaruit je jezelf dik een eeuw terug, als verworpene der aarde, begon te bevrijden. En dat in de wetenschap dat de elite die verantwoordelijk is voor deze ontwikkeling - en die bij de revolte van 1968 nog zo bewogen solidair met je was - haar mooie leventje kan blijven leiden en op Facebook leuke kiekjes van een wijnreis naar Zuid-Afrika blijft delen.

Dat moet je haast wel aangrijpen.

Daarom neem ik nu even de rol van mijn vader op mij.

Wanneer ik als kind ergens over was ontdaan, en dat gebeurde nogal snel destijds, vertelde die ouwe mij altijd een verhaaltje - uit Tup & Joep, uit Sjors & Sjimmie, zeg maar uit alles wat nu niet meer mag - dat mij ontspande.

Dat doe ik nu ook.

Een bevriend echtpaar - hij Hagenees, zij Friezin - koos enkele jaren geleden domicilie in Bartlehiem. U kent dat plaatsje wellicht: het is beroemd geworden dankzij het bruggetje dat tijdens de Elfstedentocht twee keer dient te worden gepasseerd. Ze wonen pal aan dat bruggetje en ze hebben een greyhound genaamd Lilly, die er heerlijk kan spelen in de tuin. Ze hebben ook heel aardige buren, met wie regelmatig het glas wordt geheven.

Van de week gleed er een rouwkaart in de bus, met de foto van een kip. ‘Tsjechov, 1 juli 2021 - 15 juni 2022’, stond erop. En: ‘De begrafenis heeft inmiddels in besloten kring plaatsgevonden’.

Er was tevens ruimte gemaakt voor een gedicht:

Ik scharrel graag
Maar ‘t is de vraag
Hoe lang dat nog zal duren
Want heel dichtbij de perenhaag
Ligt mijn grote hondenplaag
‘t Is Lilly van de buren
Ze hapt naar mij, ik kan niet meer staan
Ze grijpt naar mijn kippendijen
En ik kan enkel nog maar denken aan:
Verlos mij uit mijn lijen
-
Nu lig ik hier, wel getverderrie
In een bakje met kip-kerrie

RIP Tsjechov, dus. Eén hap en zij was niet meer. En Lilly werd niets kwalijk genomen. „Had die kip maar op haar eigen terrein moeten blijven”, zei de buurvrouw.

Ik wens iedereen dergelijke buren toe.

Gaat het nu weer een beetje, landgenoten?

De moraal van dit verhaal: wij laten ons zelfs door Rutte IV niet kisten!


21 juni 2022

Het kan allemaal nog veel erger

Het kabinet doet het niet, integendeel zelfs. Dan doe ik het maar: het volk geruststellen. Halve liter bier binnenkort zeven euro, waarschuwde de T. Er ontstond veel ophef over en daarom voel ik mij geroepen erop te wijzen dat alcoholische dranken in de Scandinavische horeca helemáál niet te betalen zijn.

Al heel lang, zelfs.

En gaat het daar zo verschrikkelijk slecht?

Nou dan!

Graag gedaan, Mark. Doe mij bij wijze van tegenprestatie maar een ministerspostje in Rutte V. Natuur & Stikstof, als het even kan. Hef ik het departement op nog vóórdat de eerste Farmers Defense Force-tractoren mijn erf opdenderen. Ten eerste scheelt ons dat een miljardje of 25. Ten tweede verlost het de maatschappij van een toch al niet bestaand probleem. Ten derde verstrekt het mij eindelijk de mogelijkheid om in het kader van een speciaal bewindsliedenoverleg met Günay Uslu aan de zwier te gaan, waarmee meteen het gerucht kan worden ontzenuwd dat ik nooit en te nimmer in de directe nabijheid van D66’ers wens te vertoeven. Dat is weliswaar heel erg vaak het geval, maar niet altijd. Win-win noem je zoiets en Günay zal met haar Corendon-achtergrond en dus ook haar kennis van de gang van zaken in all-in resorts de eerste zijn om te beamen dat de Nederlander geneigd is alles goed te vinden - attentie, nu volgt een bruggetje - zolang het zijn alcoholconsumptie maar niet beperkt.

De energieprijzen? Soit. De brandstofprijzen? Het zij zo. Maar een halve liter bier voor zeven euro? Schande!

Zo, dames en heren, rolt de polderlander.

Ik verzoek u om die reden nog niet af te haken.

Vorig jaar verbleef ik een kleine week in het pittoreske Saltsjöbaden, nabij Stockholm. Een vriend en vriendin van mij traden daar in het huwelijk, ik mocht het feest bijwonen en ik vond het er zo mooi, tussen al die eilanden, dat ik na mijn terugkeer om nog zo lang mogelijk in de sfeer te blijven alle seizoenen van Sandhamn Murders bingde, de serie daar niet ver vandaan werd opgenomen (lekker ding wel, die Alexandra Rapaport).

Halve liter bier aldaar: acht à negen euro.

Glas wijn: tien à elf euro.

En niemand die erover zeurde.

Ooit verbleef ik ook enige tijd in Riga. Op vrijdagavond werd mijn hotel bestormd door een peloton Scandinaviërs die voor een weekendje per ferry waren komen overvaren. Hadden zij kamers geboekt? Misschien wel. Maar hun bed zagen ze niet. Ze hadden zichzelf maar één opdracht gegeven: 48 uur achtereen wodka zuipen omdat die in de Letse hoofdstad vijf keer zo goedkoop was dan thuis. Daar stopten ze pas mee als ze in coma geraakten. Op een gegeven moment wilde ik zelf wél naar bed. Het kostte mij moeite om mijn kamer te bereiken omdat ik over tientallen Scandinaviërs heen moest stappen die ladderzat op de vloer lagen.

Hoge alcoholprijzen hebben ook zo hun nadelen, wil ik ermee zeggen.

Maar voor de rest: no worries, people.

Het kan allemaal nog veel erger.


23 juni 2022

Het meest genadeloze jongetje van de klas

Aloude wijsheid: probeer jezelf te verplaatsen in de gedachtegang van de ander. Ik deed het weer eens toen ik die duizenden boeren op hun tractoren op weg naar Stroe ons wegennet zag lamleggen en kon vervolgens nauwelijks redenen vinden om ze te veroordelen.

Stel, dacht ik ook, ze komen op het Binnenhof op het idee om míjn beroepsgroep te halveren. Alras kwam ik tot de ontdekking dat dit geen sterke vergelijking was. Het zou de samenleving heel wat dédain en zelfoverschatting schelen. Wat bovendien te denken van het lakeiengedrag in cursivistische kringen, met name aangaande dit onderwerp. Er zou veel minder nach oben gelickt und nach unten gekickt worden, terwijl de eerder op bluf dan op feitenkennis gebaseerde betweterigheid die het opiniejournaille nogal typeert óók zou worden gehalveerd. Wie kan daar nou op tegen zijn.

Een bezoek aan een arts leverde mij een betere vergelijking op. Een typisch Hooglandiaans voorvalletje ging daaraan vooraf: ik was dinsdag voor een etentje uitgenodigd door vrienden, vond dat ik na vijf chocolaatjes bij de afsluitende koffie ook nog recht had op een zesde, probeerde het schaaltje overgebleven chocolaatjes dat inmiddels aan de andere kant van de tafel stond om die reden met veel te ver uitgestrekte arm naar mij toe te trekken en voelde toen ineens, onderin in mijn borstkas die dankzij deze lachwekkende graaipoging wat al te hevig tegen de tafelrand werd gedrukt, iets knakken.

Au!

„Noem het een borstbeendistorsie”, zei de arts de volgende ochtend.

Wat hij óók zei, na het consult: „Ik heb grote sympathie voor de boeren. Als ze in Den Haag zouden verzinnen dat het uit maatschappelijk oogpunt beter is om het aantal artsen te halveren, zouden mijn collega’s en ik óók met z’n allen in opstand komen. Het kán gewoon niet wat het kabinet de boeren aandoet. Dit is veel te radicaal.”

Nog meer dan de hedendaagse huisarts heeft een agrariër geen nine-to-five-baan, is hij niet af en toe in between jobs of soms hard toe aan een nieuwe challenge, zoals dat tegenwoordig heet. Wie een boer zijn baan afneemt, neemt hem zijn bestaan af, zijn hele hebben en houwen, zijn toekomst maar ook zijn geschiedenis, die meestal generaties terug gaat. Daar wordt in Den Haag wel héél gemakkelijk overheen gestapt. De sociale gevolgen worden er totaal onderschat.

Tekentafelbroddelwerk noemde Linda Verriet van varkenshoudersorganisatie POV het stikstofbeleid waarop dit kabinetsplan is gefundeerd. Ik ontbeer de kennis om deze kwalificatie op waarde te kunnen schatten. Wat ik wel weet is dat deze maatregelen geen zin hebben als ze louter en alleen in dit minuscule vlekje achter de West-Europese duinen zo krankzinnig rigoureus worden uitgevoerd.

Het effect is nu te verwaarlozen.

We willen weer heel graag het beste jongetje van de klas zijn, maar zijn tot nu toe vooral het meest genadeloze jongetje van de klas.

Arme boeren.

Zou die pijn in mijn borst toch ergens anders van komen?


25 juni 2022

Welkom in hotel Hollandia

Het hotel staat niet op Tripadvisor of booking.com. Komt dat doordat de gasten, of het nu klaplopers zijn of niet, zich weliswaar altijd welkom weten maar nooit voor hun verblijf hoeven te betalen? Of voldoet de zaak niet aan de standaardeisen omdat het onderhoud de laatste jaren is verwaarloosd?

Ik heb het over Hotel Hollandia aan de West-Europese duinen. Het staat er inderdaad vervallen bij. De fundering is verzakt, de kozijnen zijn verrot, de vloeren vertonen vochtvlekken, de dakgoten lekken, het tocht er in alle hoeken en gaten, het behang raakt in zo’n beetje alle kamers los van de muren. Toch is het hotel dag in dag uit volgeboekt. De kamers zijn 365 dagen per jaar 24 uur per dag bezet. De directie onder leiding van managing director Mark Rutte en diens assistente Sigrid Kaag – er bestaat overigens weleens verwarring over de vraag wie van deze twee de touwtjes werkelijk in handen heeft – weigert desondanks niemand de deur.

Hotel Hollandia is een van de kleinere zaken van een keten van 28 hotels, waar men dit unieke ontvangstbeleid de hoogste prioriteit geeft. Deze keten heet Eurotopia en is gevestigd te Brussel. Enkele hotels die tot de groep behoren, met name Polanski, Magiara en Danmarkus, verkiezen een eigen handelwijze. Zo wijzen zij nieuwe gasten tot ergernis van het overkoepelend orgaan vaak de deur. Hotel Hollandia volgt goedbeschouwd óók een eigen koers, maar daar heeft men in Brussel geen moeite mee. Om zoveel mogelijk bij de leiding van Eurotopia in een goed blaadje te komen past de staf van het hotel het beleid immers nog strikter toe dan in het hoofdkantoor gewenst.

Vorig jaar checkten liefst 250.792 gasten bij Hotel Hollandia in. Daar staat tegenover dat er 142.517 gasten uitcheckten. Dit betekent dat er in 2021 per saldo 108.275 gasten bij kwamen, die allemaal onderdak kregen aangeboden. Hetzelfde proces voltrekt zich dit jaar in versterkte mate. Wat de zaak bemoeilijkt is dat het management heeft bepaald dat er alleen bijgebouwen met nieuwe kamers mogen komen wanneer bij de realisering de stikstoflimieten niet worden overschreden. In de praktijk komt dat neer op een bouwstop, maar daar haalt het management de schouders over op.

Veel kamers in Hotel Hollandia zijn dientengevolge dubbel bezet. Verder worden gasten nu tevens in de lounges ondergebracht, in de bars en restaurants, in de gangen, in de personeelsverblijven, in de kantoren, de was- en strijkruimtes, de keukens, de parkeergarage, de opslagkamers, de badkamers en toiletten, de kelders en zelfs ook de kruipruimtes. En wat gebeurt er bij de entree? Daar buigen Mark Rutte en Sigrid Kaag nog steeds voor iedere nieuwe bezoeker.

„Welkom!” roepen zij in koor.

„Maar we zijn nu toch echt helemaal vol?” riepen enkele baliemedewerkers laatst ten einde raad.

„Pleur op!” voegde de general manager hen terstond toe.

Het cordon sanitaire dat hij en zijn assistente toen onmiddellijk rondom deze baliemedewerkers begonnen op te trekken is inmiddels nagenoeg voltooid.


28 juni 2022

Het raadsel van de vleesvervanger

Een van de twee grote raadsels van het hedendaagse leven - de andere is uiteraard dat mijn vrouw mij er nog steeds niet heeft uitgeschopt - is het feit dat veel vegetariërs er geen problemen mee hebben dat vlees- en visvervangers van vlees- en visnamen worden voorzien en zelfs ook in dezelfde

Zo is daar de vegetarische hamburger, die eruit als een hamburger. Zo is daar de vegetarische biefstuk, die eruit ziet als een biefstuk. Zo zijn daar de vegetarische vissticks, die eruit zien als vissticks. En zo zijn er nog veel meer van dergelijke etenswaren. Waarom? Waarom toch? Wie erin slaagt dit raadsel naar mijn tevredenheid te ontrafelen trakteer ik op een gerecht naar keuze bij Loetje.

Ze hebben mijn sympathie hoor, vegetariërs, en niet eens omdat hun manier van leven beter voor het milieu schijnt te zijn, hetgeen trouwens ook alweer wordt betwijfeld. Ik leidde zelf eveneens enige tijd een vegetarisch bestaan en herinner mij nog goed wanneer dat aanving: op 15 januari 2010. Een dag eerder was ik aanwezig bij een lezing van Jonathan Safran Foer in Paradiso. Hij las daar voor uit zijn boek ‘Eating Animals’ en ik had toen plotseling zo mijn buik vol van de bio-industrie dat ik met onmiddellijke ingang stopte met het eten van vlees en vis. Ik hield het anderhalf jaar vol, groeide in de tussentijd vijftien kilo wegens overconsumptie van compensatiepasta en hield het toen maar weer voor gezien.

Maar dit begrijp ik dus niet.

De vraag triggerde mij weer eens toen ik las dat de vermaarde restaurantketen Loetje - 21 vestigingen inmiddels - een vegetarische biefstuk van € 26,50 op de menukaart heeft gezet, vervaardigd met een 3D-printer uit de ingrediënten - schrik niet - water, plantaardige eiwitten, plantaardige oliën, maiszetmeel, tarwezetmeel, tarwebloem, cacaoboter, maltrodextrine, aroma’s, gerstemout, specerijen (behalve mosterd), kleurstoffen, gedroogde groenten en kersensap.

Vijf jaar terug overleden, Loetje himself. Hij heette voluit Ludwig Klinkhamer en wat mij nog altijd intrigeert is dat hij de halfbroer van schrijver Richard Klinkhamer was, de man die een jaar eerder stierf en vooral bekend werd doordat hij zijn vrouw Hanni vermoordde en in zijn achtertuin begroef in een Gronings gehucht genaamd Hongerige Wolf, en daarover vervolgens het boek ‘Woensdag gehaktdag’ schreef (en mij brieven vanuit zijn cel). Doch dit terzijde. Loetje bakte zijn biefstuk in zijn Amsterdamse oerzaak niet in de roomboter maar in de margarine en verwierf daar landelijke beroemdheid mee. Ik kan mij dus niet voorstellen dat hij zich na het vernemen van dit nieuws níet omdraaide in zijn graf.

Een vleesvervanger uit een 3D-printer!

Bij Loetje!

Waarom geven ze zo’n vegetarische biefstuk niet gewoon een compleet andere naam en vorm?

Noem ‘m kruidenkabel voor mijn part en serveer ‘m dan in de vorm van een opgerold stuk touw, ik noem maar iets.

Je haat biefstuk, en vervolgens eet je biefstuk.

Ik zal het nooit snappen.