1 maart 2022

Dommer dan tante Ursula zijn ze er niet

Tante Ursula gezien en gehoord? Of anders Kajsa Ollongren, de Winstontina Churchill van de Lage Landen? Was dat even schrikken! En dan te bedenken dat ik hier, het wokisme zat, regelmatig verzuchtte dat wij aan een oorlog toe zijn.

Ik deed dat bijvoorbeeld wanneer een groep transgenderiaanse identiteitszombies (m/v/x) van de lhbtiq+-gemeenschap, daartoe ruimschoots in de gelegenheid gesteld door de NPO en de zelfbenoemde kwaliteitsmedia die zich comfortabel wegkijkend bij de echte problemen door dat volk hebben laten infiltreren, ons weer eens uitingen van inclusie en diversiteit door de strot wenste te duwen.

U wilt een voorbeeld?

Nje problem, tovaritsj.

In dit land kan het inmiddels bestaan dat NPO-medewerkster Lara Rense haar nieuwsuitzending opent (!) met de mededeling dat zij voortaan als Lara Billie Rense door het leven zou gaan, „de eerste non-binaire radiopresentator van Nederland.”

Zouden ze dat in Kiev ook doen, tussen de oorlogsverslagen door?

„Tot u spreekt Anastasia Billie Bondarenko, de eerste non-binaire radiopresentator van Oekraïne. Over naar het slagveld!”

Op zich niet helemáál onlogisch dus, mijn verzuchtingen, na al dat vertoon van stuitend naïeve westerse decadentie. Maar nu er, met de Russische inval in Oekraïne, aan mijn wens gehoor is gegeven, voel ik mij toch genoodzaakt mijn oprechte excuses aan te bieden.

Wij waren dan wel aan een oorlog toe, maar de boven ons gestelden waren dat duidelijk nog niet. En laat ik het maar toevallig noemen dat de twee voorbeelden die ik nu wil aandragen om dat sluitend te bewijzen, allebei van vrouwelijke kunne zijn.

Het is een feit dat we met Kajsa Ollongren een angstaanjagend onervaren en onwetende minister van defensie hebben die haar nietszeggende, krachteloze commentaren op de sociale media als een dertienjarige bakvis van een spierbal-emoji durft te voorzien - het wachten is op een citaat uit haar poesiealbum. En het is tevens een feit dat de Europese Commissie met Ursula von der Leyen een stuitend amateuristische voorzitter heeft, die er te midden van de even plotselinge als radicale stoerdoenerij van tal van hotemetoten die tot voor kort nota bene rigoureus in hun defensiebudgetten sneden, niet voor terugdeinst om hectoliters olie op het vuur te gooien met de verklaring dat Oekraïne lid van de EU moet worden en daarom ook onmiddellijke militaire Europese steun verdient.

Ik citeer Henry Kissinger na de Krim-crisis, toen hij in de Washington Post uitlegde hoe onlosmakelijk Rusland en Oekraïne in historisch opzicht met elkaar verbonden zijn en hoeveel belang de Russen daaraan hechten: „Als Oekraïne wil overleven, mag het niet de buitenpost van de ene tegen de andere kant zijn - het moet als een brug tussen hen fungeren.”

Met andere woorden: een dommere uitspraak had tante Ursula nu niet kunnen niet doen, en ook de NAVO dient zich even gedeisd te houden.

Bovendien gaat zij daar niet over.

Sorry, sorry, sorry!


3 maart 2022

Nu leeft Jip verdorie nóg minder

Zelf was hij al twintig jaar dood. Midden in een februarinacht werd hij, slechts 56 jaar oud, uit het leven gerukt: hartstilstand. En nu is ook de prijs die naar hem werd vernoemd er niet meer. Bart Chabot mag zich dientengevolge de laatste winnaar van de Jip Golsteijn Journalistiekprijs noemen.

Marion Golsteijn, Jips weduwe, vindt het na tien keer genoeg.

Ik moet er wel even aan wennen.

Ach, die Jip. Goeie, toffe, aardige, ruimhartige, spitsvondige, geestige, eeuwig babbelende Jip. Ik kan mij nog zoveel van de boeiende verhalen van dit van Amsterdamse bravoure overlopende schrijftalent voor de geest halen, onder andere een interview met dezelfde Bart Chabot. Ik diende het, als eindredacteur, persklaar te maken. „De naalden trillen in de stuurhut”, zei Chabot in dat stuk, ter illustratie van een moment van spanning. Ik vond het een prachtvondst, vergat het nooit meer en wil u daarom het commentaar van Bart, toen ik er na de prijsuitreiking deze week in Paradiso over begon, niet onthouden.

„Hè!? Heb ík dat gezegd!? Joh!”

Jip zou erom hebben gegrinnikt.

In elke denkbare uithoek van de wereld interviewde Jip Golsteijn zo’n beetje alle grote popsterren van de tweede helft van de vorige eeuw (alle Beatles, alle Stones, David Bowie, Tina Turner, Prince, Madonna, Tom Waits, de hele mikmak), plus nog een vracht aan filmsterren, regisseurs en schrijvers. Hij zakte daarbij regelmatig stevig met ze door, hetgeen hij soms ook met mij deed, bijvoorbeeld toen hij een paar weken voor zijn dood met zijn vrouw nog bij mij thuis dineerde.

We waren niet alleen collega’s, maar ook vrienden. En dus zei ik een jaar of twaalf terug vanzelfsprekend ja toen Marion mij vroeg om in het bestuur van de Stichting Jip Golsteijn Journalistiekprijs plaats te nemen. Er moest en zou na het overlijden van mijn voorganger Johan Olde Kalter een Telegraaf-vertegenwoordiger in, dat vond ik zelf ook, en niet alleen omdat de krant telkens 2500 euro voor de winnaar ter beschikking stelde. De prijs werd eens in de twee jaar uitgereikt voor een bijzondere journalistieke prestatie op de terreinen van muziek, film of literatuur. Het was een prestigieuze prijs, waarvoor gerenommeerde schrijvers steeds weer vele tientallen verhalen instuurden.

Jip Golsteijn, een countryliefhebber die Hank Williams als de grootste van iedereen zag, was een vrijbuiter en had het geluk dat zijn krant dat prima vond. De Telegraaf had destijds wel meer van die einzelgängers in dienst en liet ze meestal lekker hun gang gaan, op één voorwaarde: ze moesten leveren. Golsteijn deed dat, week in week uit, nauwgezet en immer goedgeluimd. De deuren stonden cq zwaaiden van Amsterdam tot Londen tot Los Angeles tot Tokio voor hem open. Er werd zelfs een keer een hotelraam voor hem geopend, toen Jerry Lee Lewis hem aan zijn benen buiten liet bungelen.

En toen kwam die fatale nacht van 22 februari 2002.

Jip weg.

Sinds deze week is de prijs ook weg.

Nu leeft Jip verdorie nóg minder.


5 maart 2022

Het spartelen der deugers

Dus een megalomane maniak en zijn corrupte kliek van fascistische, meedogenloze moordenaars en onderdrukkers dreigen de mensheid ten onder te laten gaan omdat een wereld zonder een Groot-Russisch rijk in hun vertroebelde ogen geen bestaansrecht heeft, en daarom mag ik geen troost zoeken in een stevig glas Stolichnaya.

Dan ben ik namelijk óók schuldig.

Ik weet ‘t niet hoor, met dat kansloze deuggespartel van ons. Eerlijk gezegd is het slechts de wetenschap dat het mij behalve de paar uur verlossing die ik zoek nog veel langer een kater als een koningstijger zou opleveren die mij er nu van weerhoudt om een hele fles van dat Russische spul binnen recordtijd naar binnen te klokken.

Er is weer een nationale 555-actie in het leven geroepen, begrijp ik uit de berichten van het polderlandse front, dat een heel ander front is dan het Oekraïense oorlogsfront - het verschil is zo groot als het verschil tussen gelatine en wurtzietboornitride. Er liggen vast nobele bedoelingen aan ten grondslag, maar ik vrees dat het op mij dezelfde uitwerking zal hebben als het besluit van Philharmonie Haarlem om het festivalweekend ‘De 48 uur van Tsjaikovski en Stravinsky’ te schrappen omdat het gegeven de omstandigheden ‘niet goed voelde’ om werken van deze weliswaar onomstreden (!) maar helaas wel Russische componisten ten gehore te brengen.

Mijn tenen kromden zich en grote kans dat hetzelfde geschiedt bij al dat andere vertoon van groepsbraafheid, zoals die pogingen om Russische producten te cancelen. Ze willen een uitslaande brand op Pernis met een bekertje water blussen. Dat voelt namelijk wél goed. Liever koud dan fout, durven ze bovendien zelfs met verwijzing naar de sterk stijgende gasprijs te roepen, en de bij dit soort affaires onvermijdelijk opduikende Sting kwam vanzelfsprekend óók weer met een oproep tot een boycot op de proppen, waarna hij zich tevreden met zichzelf weer op zijn landgoed ter waarde van zeven miljoen pond terugtrok.

Ja hoor, noem mij maar cynisch.

Maar zal het Vladimir Poetin ook maar één seconde op een andere gedachte brengen?

O zeker, ik heb ook mijn momenten van vergeefse hoop. Bijvoorbeeld wanneer ik mij afvraag of wij ooit weer zullen worden geleid door níet-amateurs die bij grote conflicten als deze niet onmiddellijk stoere, roekeloze krijgsretoriek voor de bühne beginnen uit te slaan, maar in de eerste plaats bereid zijn te luisteren naar de analyses van grote zieners en door de wol geverfde ervaringsdeskundigen als Noam Chomsky, Henry Kissinger en vele anderen. Acht, negen jaar geleden stelden deze experts al met onweerlegbare argumenten dat EU- en NAVO-bemoeienis met Oekraïne zou kunnen leiden tot waar het nu toe heeft geleid.

Ik rijd trouwens Volvo, tegenwoordig eigendom van Oeigoeren-haters.

Mag dat dan nog wel?

Ik zal er de komende twee weken tijdens een Zeer Geheime Missie eens goed over nadenken op een ver en zonnig eiland, waar ik naartoe vlieg met een Boeing 767 van een luchtvaartmaatschappij die voor 33 procent eigendom is van een Russische staalfabrikant.

Mijn eerste kreet daar?

Ober, één dubbele Stolly!


22 maart 2022

Voorspelling: ze gaan er niks van leren

Terug van weggeweest: de Nostradamus van de Lage Landen. Het was een fijne vakantie op twee mooie eilanden, dank u. Ga ook maar eens naar Lanzarote. Met dat zwarte lavasteen deden ze daar leuke dingen. Ga maar níet naar Terschelling. Dat houd ik liever voor mezelf. Ik wil geen uitpuilende Zandzeebar.

Omdat ze voor de nieuwsvoorziening op die eilanden helaas niet meer van dorpsomroepers en postduiven afhankelijk zijn, waren de Oekraïense verschrikkingen ook daar nooit ver weg en viel er zelfs aan de polderlandse gemeenteraadsverkiezingen niet te ontsnappen. Toch kon ik er 24 uur per dag doen wat ik tijdens zo’n verlof het liefst doe: op de scheiding van land en zee, net als Nescio’s Japi, mijn tijd verstaren.

Waarom ik mezelf in mijn openingszin als ziener neerzette? Ach, weet u, ik heb zomaar gelijk gekregen. Normaal gesproken kan aan mijn helderziendheid dezelfde waarde worden toegekend als aan die van die ene Forum-strateeg, zichzelf tegenwoordig zelfs dichter noemend, die in 2020 in één tweet voorspelde Thierry Baudet de nieuwe premier van Nederland zou worden, dat Donald Trump zou worden herkozen en dat corona dat jaar zou verdwijnen. Maar nu blijk ik het, voor één keertje, bij het rechte eind te hebben gehad.

Op 7 juni 2018, enkele maanden na de gemeenteraadsverkiezingen van dat jaar, schreef ik het volgende: „Dag Echt voor Barendrecht! Bekijk het maar met je 44,67% van de stemmen! Groetjes van het kartel!” Ik had zojuist uit de doeken gedaan dat EVB in Barendrecht veertien van de 29 zetels had binnengesleept, maar dat de andere partijen toch ongegeneerd handjeklap hadden gedaan. Zij vormden glashard de coalitie, waarmee EVB de enige oppositiepartij werd.

Dit schreef ik ook, destijds: „Het is slechts uitstel van executie.”

En verdomd, profetie uitgekomen.

Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen haalde Echt voor Barendrecht, met een keurig verkiezingsprogramma zonder extreme standpunten waarin des burgers medezeggenschap over grote lokale kwesties centraal stond, liefst 20 van de 29 zetels. De kiezers namen wraak voor het gemanipuleer van vier jaar terug. EVB kan in haar eentje de coalitie vormen, al was de fractievoorzitter nog wel zo fatsoenlijk om te verklaren dat hij het liefst met de andere partijen zou samenwerken.

Hij wel.

Er zijn meer voorbeelden, ook in grote steden als Den Haag en Rotterdam, waar respectievelijk Hart voor Den Haag en Leefbaar als winnaar uit de bus kwamen en waar het onthutsend lage opkomstpercentage óók liet zien dat de kiezer het steeds meer met de gevestigde orde heeft gehad. Hanke Bruins Slot van BiZa gaat die slechte opkomst onderzoeken. Ik verstrek haar alvast een der conclusies: de traditionele politiek moet haar haat en dedain eens laten varen.

Dan volgt nu, met verwijzing naar de verwachting dat Hart voor Den Haag en Leefbaar Rotterdam wederom buiten de nieuwe coalities zullen worden gehouden, mijn nieuwe voorspelling: men zal de resultaten van het onderzoek slechts voor kennisgeving aannemen.


24 maart 2022

Een grote bek, maar geen slagkracht

De Europese Unie, plus aanverwante organen? Buiten de boksring van het bestaan gedraagt die club zich, gezien haar grootspraak, als Mohammed Ali. Erbinnen als Jimmy The Birdman Smith.

Hier volgt wat extra info voor de niet-boksliefhebbers. Mohammed Ali, sinds 2016 niet meer onder ons, wordt algemeen als de grootste bokser aller tijden beschouwd en maakte zijn luidruchtige voorspellingen voorafgaande aan zijn gevechten (“I am the greatest!”) in 56 van de 61 gevallen waar - jammer dat hij niet stopte voordat hij drie van zijn laatste vier duels verloor. Ali’s landgenoot Jimmy Smith bokste professioneel slechts één keer, in 1991, tegen Anthony Mosco. Zijn malle voetenwerk en handbewegingen en zijn knock-out na slechts 22 seconden leverden Jimmy direct twee kwalificaties op: The Birdman en de slechtste bokser aller tijden.

Genoteerd?

Mooi, dan borduren wij thans voort op de stelling zoals in de openingsalinea vervat, waarin de Europese Unie wordt voorgesteld als een continent dat zichzelf voortdurend, niet alleen grote woorden sprekend maar ook honderden miljarden euro’s verspillend aan projecten die in geopolitiek opzicht nutteloos zijn omdat ze alleen in gezamenlijkheid kunnen worden gerealiseerd, neerzet als een almachtige superpower.

Maar bezit de Unie ook slagkracht?

Welnee.

Het blijkt nu al vier weken lang tijdens de Oekraïense tragedie: de meedogenloze Russische agressie kan slechts met economische sancties worden beantwoord terwijl Vladimir Poetin zich comfortabel wentelt in de wetenschap dat altijd China er nog is. En het zal nog heel lang blijken. Ondanks dat er inmiddels wordt gepiept over de vorming van een Europees leger, hetgeen mij eerlijk gezegd nóg meewariger het hoofd doet schudden.

Het dagblad Trouw publiceerde een opiniestuk van Jonathan Holslag, een Belgische expert in defensie en geopolitiek. Hij schetst een beeld van Europa dat mij zowel doet knikken als huiveren, omdat het oude werelddeel eruit naar voren komt als een zelfgenoegzame reus op lemen voeten, geleid door een ‘intellectuele deugbrigade’, vol zondebesef, die in de loop der decennia de lessen van de geschiedenis steeds naïever - en steeds pacifistischer - is gaan negeren, maar wel nog steeds, zich hoog boven iedereen verheven voelend, een grote bek opzet.

Wat leert die geschiedenis? Dat er geen macht bestaat zonder militaire macht. Politieke, economische en militaire potentie waren altijd van elkaar afhankelijk, schrijft Holslag, die ook voorbeelden geeft. Desondanks werd dat meer en meer ontkend door de Europese leiders, die elkaar wijsmaakten dat de heerschappij ook met zachte, harmonieuze middelen kon worden verworven. Op defensie werd steeds meer bezuinigd terwijl de VS haar handen steeds nadrukkelijker van Europa aftrok. En toch bleven de vertegenwoordigers van de Europese Unie, zelfs in Kiev, stoere taal uitslaan.

We are the greatest!

Waarna Vladimir Poetin toesloeg.

Veel geschreeuw, weinig wol, zei mijn moeder altijd.

Zij zou zich overigens liefdevol over The Birdman hebben ontfermd.


26 maart 2022

Van kliwogen via Bobbie naar hopomi

Probleempje, vrienden (m/v/x). Eigenlijk wil ik een opmerkelijk cultureel toe-eigeningsgevalletje bij onze geliefde oosterburen duiden. Dat zou lekker scoren bij het gezondverstandpubliek en er moet in deze sombere oorlogstijden ook eens flink kunnen worden gelachen. Maar het lukt niet.

Mijn tijd wordt momenteel compleet in beslag genomen door Bavinks opvolgster, die tot voor kort Pipoca heette en inmiddels Bobbie omdat een verslaggevershondje sinds Kuifje geen andere naam mag dragen. Wie tot het journaille behoort, is dat postuum verplicht aan Hergé.

Waar precies in Portugal dat kreng de eerste twee jaar van haar leven heeft doorgebracht is bij het rescueteam dat haar van straat plukte onbekend, maar het zou mij niet verbazen als zij tot de laatste wilde dieren behoort die begin dit jaar uit de Portugese circussen verdwenen, zoals de stichting AAP destijds trots in een persbericht liet weten.

Het kan bijna niets anders of Pipoca - Portugees voor popcorn - maakte deel uit van een act waarbij de deelnemende dieren op grote hoogte door brandende hoepels sprongen. Ik sluit zelfs niet uit dat het beestje daarbij tot groot enthousiasme van het hooggeëerd publiek haar eigen versie van de Cassina-Kovacs-Kolman-combinatie liet zien, de drievoudige sprong waarmee Epke Zonderland in het Londen van 2012 de Olympische titel op de rekstok bemachtigde.

Geloof het of niet: Bobbie springt, met haar hoogte van slechts 30 centimeter en gewicht van minder dan zes kilo, uit stand op mijn (verhoogde!) aanrecht, met name wanneer zij ervan op de hoogte is dat daar, als geste van het vrouwtje aan het baasje, een salted caramel schuimgebakje op een schoteltje is neergezet.

Herkent u nu mijn probleem?

En ik had zo graag een nieuwe term willen introduceren vandaag. Met verwijzing naar de vrijmibo, algemeen geaccepeerd nu, dacht ik aan kliwogen, waarmee alle klimaatwaanzin (kli), woke-idiotie (wo) en genderterreur (gen) onder één noemer zou kunnen worden samengevat.

Voorbeeldje?

Oké, eentje dan.

De blanke singer-songwriter Ronja Maltzhan mocht vanwege haar kapsel niet optreden bij een klimaatstaking in Hannover. „De reden is dat we juist bij deze wereldwijde klimaatstaking inzetten op een anti-kolonialistisch en anti-racistisch verhaal, waarbij het voor ons niet verdedigbaar is een wit persoon met dreadlocks op het podium te hebben”, zei organisator Fridays for Future, die tevens stelde dat deze vorm van haardracht uitsluitend verbonden kan zijn met de identiteit van zwarte mensen.

Dat schreeuwt om een snedig stukje commentaar, als je het mij vraagt, maar dat krijg ik ditmaal domweg niet uit mijn pen, onder andere omdat ik zojuist toevallig kennis heb gemaakt met een nieuwe act van Bobbie, die mij dwingt de keukenvloer te gaan moppen.

Kliwogen?

Vergeet het maar.

Hopomi zal je bedoelen.

Voor één keer geef ik u de volledige naam: hondenpoepmisère.

En ik zweer het u: dat kolerebeest is nog hartstikke non-binair ook.


29 maart 2022

De complotdenker in mij is ontwaakt

Die ontelbare al dan niet wettige wederhelften van mij, tot nu toe. Die zullen toch niet allemáál hebben liggen faken wanneer wij in ultieme gezamenlijkheid aan de lokroep van de oerdrift gehoor trachtten te geven? Ik had tot voor kort best een hoge pet op van mezelf, als giver, maar zelfs daaraan begin ik nu te twijfelen.

Ik wantrouw inmiddels alles. Is water wel nat? Is een cirkel wel rond? Nog even en ik deel een isoleercel met Nelson Engel, want ik dreig compleet te wappificeren. Geen nieuwsbericht of mededeling meer waarbij ik níet onmiddellijk denk: ja dag, ze kunnen mij nog meer vertellen, maar dit zit dus heel anders in elkaar.

Ik noem een voorbeeld.

Acteur Will Smith slaat tijdens de Oscar-uitreiking presentator Chris Rock vanwege een foute grap over Wills echtgenote in het gezicht en ik roep subiet ‘Fake!’ tegen mijn vrouw. Ik herkende een B-film-klap, zo slecht uitgevoerd dat-ie zelfs de regisseur van de allerlowste lowbudgetproductie in ernstige tijdnood tot een retake zou hebben gedwongen.

„Als ze Smith nu toch nog de Oscar voor de beste mannelijke hoofdrol durven te geven zijn ze de weg in Hollywood definitief kwijt”, zei ik ook, niet omdat Will bij die zogenaamde bitchslap alle bijbehorende fatsoensnormen en de voorbeeldfunctie die een man in zijn positie voor het oog van honderden miljoen kijkers dient te bekleden aan zijn laars had gelapt, maar omdat het zo vreselijk slecht was geacteerd.

Bij de dikke tranen van Smith toen hij die prijs daarna inderdaad mocht komen ophalen vermoedde ik dan ook meteen een duistere deal met de Academy. Hadden ze zichzelf de afgelopen jaren soms níet volledig uit de picture gewoked en geblacklivesmatterd? Nou dan. Ze realiseerden zich drommelsgoed dat ze een pr-stunt van jewelste nodig hadden en die eikel van Smith wilde daar in ruil voor een Oscar best even aan meewerken.

U ziet: de complotdenker in mij is eindelijk ontwaakt.

Corona? Griepje. De moord op de Kennedy’s? CIA-werk. 9/11? Inside job. Donald Trump? Gewoon de winnaar van de laatste presidentsverkiezingen. Volkert van der G. stond op de payroll van de BVD, Kajsa Ollongren liet dat A4’tje met de tekst ‘Positie Omtzigt, functie elders’ destijds expres aan die fotograaf zien en de laptop van Hunter Biden is natuurlijk wél door de Russen gemanipuleerd. Je denkt toch zeker niet dat een vent die dat soort explosieve data op zijn draagbare computer laat staan ‘m na een reparatie vergeet op te halen?

De aanleiding voor mijn ommezwaai was ernstig: een filmpje waarop zogenaamd werd getoond dat Oekraïense soldaten hun Russische krijgsgevangenen na hun overmeestering in de onderbenen schoten. De rillingen liepen mij over het lijf, totdat op de sociale media, met goede argumenten, duidelijk werd gemaakt dat zelfs aan de echtheid dáárvan kan worden getwijfeld.

Maar de gevolgen van mijn ontwaken kunnen best prettig zijn.

Zojuist gleed de energierekening in de bus.


31 maart 2022

We moeten weer eens iets, als burgers

Mijn laatste avondmaal, tot nu toe: een berenklauw pinda, twee broodjes kroket, een frikandel speciaal, een mexicano, een shoarmarol, een kaassoufflé, een hotdog XXL met alles d’r op en d’r an, alsmede een gezinszak handgesneden patat met dikke Belgische mayo.

En nog kon ome Rob van de honger niet slapen.

Je hebt de emo-eter, begrijp ik van het obesitasfront. Dat is iemand die door angst of verdriet aan vraatzucht ten prooi valt. Je hebt ook de verveling- en onvrede-eter, nadere uitleg overbodig. Hierbij voeg ik er een categorie aan toe: de recalcitrantie-eter, en wel in de persoon van uw dienaar.

Uit balorigheid prop ik mezelf ineens vol met ultravette happen.

Gelezen, van die vleestaks?

We moeten weer iets, als burgers.

Ditmaal moeten we van minister van Landbouw Henk Staghouwer ‘consuminderen’ door meer plantaardig en/of biologisch voedsel tot ons te nemen. We moeten er in zijn ogen een meer vegetarische levensstijl op gaan nahouden, omdat dat goed voor klimaat en milieu zou zijn (en omdat de boeren er dan nog sneller uit kunnen worden gewerkt). Het is daarbij niet alleen Staghouwers intentie om dat via campagnes en ‘kennisdeling’ te bewerkstelligen, hetgeen nog te billijken zou zijn, maar ook via ‘beprijzen’.

Beprijzen = vleestaks.

Ik begon meteen te bunkeren.

Ik ben mij bewust van het belang van gezond voedsel. Anderhalf jaar vegetariër geweest, deze jongen (maar wel uit vrije wil, al groeide ik in die periode vijftien kilo). Ik noem maar iets. De zonnebaders rondom het zwembad van mijn vakantieresort op Lanzarote een paar weken geleden observerend, viel het mij bovendien op dat vetzucht en obesitas binnen een mum van tijd tot een angstaanjagend maatschappelijk probleem zijn verworden (ja hoor, een blik in de spiegel leert mij dat óók).

Wellicht getuigt het van een verstandig beleid als een overheid hierop wijst. Maar een boete op vlees eten? Serieus? Dit is etatisme. Hier wil de overheid ons andermaal veel te nadrukkelijk in de door haar gewenste richting sturen. Dit is weer eens doorgeslagen staatsbemoeienis. Ik kan mij domweg niet voorstellen dat er ook maar één liberaal denkende politicus is die er geen bedenkingen bij heeft.

Van overheidsdwang dient men in een vrij land als Nederland zoveel mogelijk af te zien. Om die reden krijg ik ook ernstige jeuk als ik in de T lees dat staatssecretaris Eric van der Burg (Asiel) werkelijk ‘afstoffing’ van het oude noodrecht overweegt, dat er zelfs in zou kunnen voorzien dat vluchtelingen zonder toestemming (!) van de eigenaar in leegstaande panden worden ondergebracht.

De overheid moet van mij óók iets, namelijk dit: ervan afzien te proberen mij op straffe van wat dan ook opnieuw op te voeden, of mij zwaaiend met sancties te herscheppen naar het ideaalbeeld dat zij van de onderdaan voor ogen heeft.

Men mag het mij hooguit netjes vragen.

O ja, dat is waar ook, ik vergat nog die halve haan.