3 mei 2022

Een boek verbieden? Als schríjvers?!

De pogingen van Jaap Robben, Ilja Pfeijffer en nog wat van die bijkans van eigendunk ontploffende belletristische types om Johan Derksen na diens malle uitglijer dusdanig ver buiten de orde te plaatsen dat er in onze boekenkasten zelfs geen plaats meer zou mogen zijn voor zijn succesvolle biografie, brachten mij weer eens tot de conclusie dat het mij altijd een raadsel zal blijven hoe literatoren denken en redeneren.

Net als Johan Derksen ben ik maar een omhooggevallen prole.

Dat zal het wel wezen.

Ter verduidelijking citeer ik uit ‘1984’ van George Orwell: “Zolang zij (de proles) bleven werken en zich bleven voortplanten, waren hun andere activiteiten onbelangrijk (...). Zwaar lichamelijk werk, de zorg voor huis en kinderen, kleinzielige ruzies met buren, films, voetbal, bier en gokken vulden de horizon van hun geest. Ze onder controle houden was niet moeilijk.”

Orwell schreef deze passage vanuit het gezichtspunt van de Partij, die het proletariaat veracht. De proles vormen in ‘1984’ liefst 85% van de bevolking, maar volgens de Partij zijn ze van een lagere orde. Ze dienen ze zich aan de machthebbers te onderwerpen, mogen geen lid worden van de Partij en als ze hun kop dan toch nog te nadrukkelijk boven het maaiveld uitsteken lost de Denkpolitie dat probleem op door ze te liquideren.

Ziet u de overeenkomsten?

Ik wel.

Hoe dan ook stak Johan Derksen zijn kop óók te nadrukkelijk boven het maaiveld uit. Klassiek pochend maakte hij daarbij een domme blunder en sindsdien valt hij meedogenloos ten prooi aan liquidatiepogingen van de zelfbenoemde Denkpolitie van de polderlandse literatuur, die er daarbij zelfs niet voor terugdeinst om te eisen dat het biografische portret ‘Derksen’ uit de handel wordt gehaald.

Knappe jongen of meid - meer smaken zijn er voor mij niet, ik zei het al: ik ben een prole - die erin slaagt om mij uit te leggen wat het wezenlijke verschil is met de massale verbranding, overal ter wereld in 1988, van Salman Rushdie’s ‘De Duivelsverzen’ door boze moslims (ik weet 't: een pleonasme, maar ik zeg het toch). Waar nog eens bijkomt dat Derksen er zelf geen letter van heeft geschreven. Vaardig als altijd hanteerden Michel van Egmond en Antoinnette Scheulderman in dit geval de pen.

Wat is dat toch onder schrikbarend veel literatoren?

Hoe komt het toch dat hun hersenen zo vaak spontaan ineenschrompelen wanneer ze met alle morele superioriteit die ze zichzelf ook maar kunnen toedichten (bij D66 hebben ze er ook zoveel last van, ik vermoed zomaar dat veel schrijvers tot die clan behoren), op de lagere orde beginnen in te schoppen? Want dat gebeurt hier in feite.

De Nederlandse lagere orde functioneert net als die in ‘1984’. Ook hier hangt zij van zwaar lichamelijk werk, de zorg voor huis en kinderen, kleinzielige ruzies met buren, films, voetbal, bier en gokken aan elkaar. Onze lagere orde lachte zich verder een kriek om de wokevrije dat-zei-mijn-vrouw-gisteravond-ook-onderbroekenlol in VI en de Derksen-bio staat er her en der in de boekenkast.

Een boek verbieden? Als schríjvers? Als mensen van het vrije woord?

Serieus?


5 mei 2022

Wat maak je me nu, kroepoekje?

Nee hè, niet hunnie. Niet de nederaziaten. Niet mijn vriendje van vroeger Frits de dokterszoon, niet Honnie Chi, niet Theodor Holman, niet Mary Coops, niet Hans Moll, niet al die andere Nederlanders met hun roots.

Als er nou één bevolkingsgroep is die heeft laten zien hoe je moeiteloos integreert, op enkele malle treinkapingen en gijzelingsacties in de roaring seventies na, dan waren zij het wel.

En zíj gaan nu zeuren over racistische kroepoekverpakkingen?

Nou ja, niet zij, maar een club die namens hen zegt te spreken?

Doe nou niet, lieve katjangs van me.

Asian Raisins heet de ‘belangenorganisatie die mensen bewust wil maken van discriminatie tegen Aziaten’, zoals het NPO1-radioprogramma De Nieuws BV het woensdag omschreef. Ze hadden iets verschrikkelijks ontdekt: de stigmatiserende afbeelding van een man met een lange snor en een rijsthoed op een zak kroepoek van Lidl. En dat vond Asian Raisins-woordvoerder Wesley Ye kwetsend.

Ik wend mij even tot Wesley om een Jos Brinkje te doen (niemand die daar destijds een probleem maakte, ook zijn ‘slachtoffer’ Sandra Reemer niet): wat maak je me nu, kroepoekje? Nederaziaten die zich gekwetst voelen: dat is zó raar, man. Dat is zó iets voor clubs als Black Lives Matter, Kick Out Zwarte Piet, het Collectief tegen Islamofobie en Discriminatie en die ontelbare andere bewegingen. Dat is zó iets voor Bij1 en Denk, die van het slachtofferschap hun core business hebben gemaakt.

Terwijl al die antiracisme-organisaties zich 24 uur per dag, zeven dagen per week en 52 weken per jaar institutioneel gediscrimineerd voelden, en dus ook 24 uur per dag, zeven dagen per week en 52 weken per jaar institutioneel gekwetst, deden op een paar uitzonderingen na de honderdduizenden Indonesiërs, Chinezen en Zuid-Oost-Aziaten die zich hier vestigden er hoofdzakelijk het zwijgen toe.

Hun arbeidsethos was hoog. Ze werkten en studeerden zich het heen en weer en mengden zich gaandeweg vrijwel probleemloos met de autochtone bevolking. Ze werden best weleens gepest, kregen qua racisme en discriminatie - bijvoorbeeld na voornoemde treinkapingen en gijzelingsacties - ook het een en ander voor hun kiezen en tekenden daar soms ook op verschillende manieren protest tegenaan, maar ze weigerden er een groot nummer van te maken door honderden groeperingen op te richten die zich daar dan hard op de pauken der publiciteit roffelend exclusief mee bezig konden houden.

Anderen deden dat wel, vaak met averechts effect. Daarom zie je momenteel ook onevenredig weinig Aziaten in Ster-reclames en onevenredig veel zwarten. De nederaziaat heeft niet zo’n grote mond en ik ben ervan overtuigd dat dat een van de redenen is dat de samensmelting tussen autochtonen en Aziaten zo voorbeeldig verliep.

Van die ergerlijke BLM-opgenaaidheid was bij Wesley Ye bij De Nieuws BV trouwens geen sprake. Beschaafd liet hij weten dat Lidl positief op het protest had gereageerd en dat hij tevreden was met de gang van zaken tot nu toe.

Tip, Wesley: snel opheffen, de Asian Raisins.

Het past niet bij jullie.


7 mei 2022

De banaliteit van het kwaad

Indrukwekkende 4 mei-lezing van Hans Goedkoop. De banaliteit van het kwaad: boeiend onderwerp, zeker nu weer. Op welk moment raak je je morele besef kwijt? Gebeurt dat al wanneer je je niet verzet, je schikt in je lot?

Even gedreven als stijlvol koos de voormalige Andere Tijden-anchorman op de kansel van de Nieuwe Kerk het spoor van Abel Herzberg, die de verschrikkingen van Bergen-Belsen doorstond. Hannah Arendt stelde dit soort vragen zestig jaar terug eveneens („In velen van ons schuilt een Eichmann”, concludeerde zij bijvoorbeeld). Ook tegenwoordig zouden ze veel meer mensen moeten bezighouden.

Waar begint schuld?

Nog zo’n vraag.

Het is voorjaar 2021, Nederland is in lockdown, ik wandel door de straat waar ik zeventig jaar eerder ter wereld kwam. Gedurende mijn eerste levensjaren - de naschokken van de oorlog konden nog gemakkelijk worden geregistreerd - marcheerden er regelmatig, richting hun kazernes, pelotons soldaten voorbij. Mede dankzij de oorlogsgetuigenissen van mijn vader en moeder - en van mijn ooms en tantes tijdens verjaardagspartijtjes - bezorgden ze mij vooral angst. Verder voltrok mijn jeugd zich in onbekommerdheid. Er vond een wederopbouw plaats. Mijn buurjongetjes en ik speelden paaltjetrap in die buurt en reden er wielrenrondjes. Ik was André Darrigade.

Uiteraard loop ik ook langs mijn geboortehuis.

Ineens zie ik vier Stolpersteine.

Namen en gegevens: Aron Salomon Kannewasser (geboren 7-9-1874, vermoord in Sobibor op 5-3-1943), Jacomina Kannewasser-Oudkerk (geboren 7-11-1884, vermoord in Sobibor op 5-3-1943), Leon Salomon Kannewasser (geboren 21-11-1874, vermoord in Sobibor op 4-6-1943), Maartje Salomon Kannewasser (geboren 18-3-1888, vermoord in Sobibor op 4-6-1943).

En dat kwartet, een echtpaar en een broer en zus, had dus in 1942 - een half jaar ongeveer, zoals ik later ontdekte - in het huis gewoond waar ik slechts acht jaar later het levenslicht zag.

Ik wist het verdomme niet.

Ik schreef er eerder over, in het Telegraaf-jaarboek van 2021. Nadien bleef ik in hun levens graven. Den Helder vormde het startpunt, ze vertrokken er noodgedwongen omdat Hitler ook daar een deel van zijn Atlantikwall had gepland. Hun Joodse verhalen grepen mij aan - ooit vertel ik ze door.

Ons huis fungeerde slechts als een tussenstation voordat ze op bevel van de bezetter naar de stad verhuisden die uiteindelijk óók een tussenstation betekende: Amsterdam. Volgende tussenstation: Westerbork. Eindbestemming: Sobibor, waar de Duitse efficiency van toen het meest was doorontwikkeld omdat de Joden daar meestal al binnen 24 uur na hun aankomst naar de gaskamers werden gedreven. Toch voelde ik mij verplicht hun namen te adopteren toen mij duidelijk werd dat ze tevens voorkwamen in het register van het fraaie, vorig jaar geopende Holocaust Namenmonument van Daniel Libeskind aan de Amsterdamse Weesperstraat.

Laatst bracht ik ze een bezoek.

Ik bleef lang bij ze stilstaan.

Waar begint schuld?

Mijn vader en moeder kenden elkaar in 1942 nog niet eens en toen ze de woning betrokken gebruikten ze slechts een deel ervan, als onderhuurders. Eén ding staat in elk geval vast: het idee dat Aron, Jacomina, Leon en Maartje Kannewasser, voordat ze vergast werden, enige tijd in mijn geboortehuis verbleven, en dat ik daar 70 jaar lang geen weet van heb gehad, heeft mijn morele besef weer aangescherpt.


10 mei 2022

Geen Seafood Shop, wel snoepwinkel

Kom, pak mijn hand, dan wandelen wij samen gezellig naar het centrum van ons hoofdgehucht, om precies te zijn naar de plek waar ooit The Seafood Shop was gevestigd.

Weet u ‘t nog? Dat was die prachtige viswinkel die dusdanig werd tegengewerkt door de gemeente dat de eigenaar zich ondanks dat-ie uiteindelijk door de rechter in het gelijk werd gesteld gedwongen zag om er de brui aan te geven.

Zo, we zijn er al. Valt het u ook meteen op? De ramen van het pand hier op de hoek van de Leidsestraat en de Kerkstraat zijn wegens een verbouwing volledig geblindeerd. De winkel werd enige tijd, zoals meerdere leegstaande zaken, als coronatestlocatie gebruikt. Nu is er een nieuwe bestemming voor gevonden. Boven de ramen is de volgende naam zelfs reeds zichtbaar: ’Candy Pirates’.

Een snoepwinkel.

Geen grap.

Van alles wordt gedoogd in 020. Softdrugs zijn overal verkrijgbaar. Harddrugs ook trouwens, zij het iets minder legaal. Amsterdam is een narcostad zonder weerga en de wandelaar die wellicht als gevolg daarvan met zelfmoordplannen rondloopt maar nog niet weet welke methode hij daarbij zal kiezen zou kunnen overwegen om gewoon in een willekeurige straat een zebrapad over te steken, zelfs wanneer het verkeerslicht voor hem op groen staat: dikke kans dat-ie wordt geschept omdat fietsers zo’n beetje alle verkeersregels ongestraft aan hun laars mogen lappen. Amsterdam is een paradijs voor grote én kleine criminelen. Veel te veel inwoners weten zich daarbij aangemoedigd door het ultralinkse stadsbestuur, dat maar één bevolkingsgroep snoeihard wenst aan te pakken: de vieze vuile smerige zakkenvullers die zich ook wel ondernemer noemen.

Vraag het maar aan de voormalige uitbater van The Seafood Bar.

De haring en kibbeling die hij verkocht liet hij desgewenst namelijk ook ter plekke consumeren.

Dat ging zomaar niet!

Enfin, het is de afgelopen jaren allemaal uitgebreid toegelicht, ook in deze krant, inclusief het opvallende detail over de Engelse naam: de gemeente eiste een Nederlandse. De hakken door de felle protesten steeds dieper in het zand zettend, toonde Amsterdam zich van haar kleinzieligste kant. De stad liet zijn gedoogbeleid in dit specifieke geval volledig los maar trok juridisch toch aan het kortste eind bij de Hoge Raad. Desondanks kregen de bestuurders hun zin. Moegestreden - en platzak na jaren van procederen - sloot de eigenaar definitief zijn deuren. Wat waren ze daar blij mee in de Stopera. Er kwamen immers ook toeristen in The Seafood Bar en de aanpak van de wildgroei aan toeristische winkels had in ons hoofdgehucht nu eenmaal prioriteit.

En nu dit.

Wéér een snoepwinkel.

Met een Engelse naam, mind you.

Men noemt ze ook wel de nieuwe Nutella-shops en er zullen traditiegetrouw tientallen enorme glazen potten vol snoepgoed worden geplaatst waarvan bij voorbaat twee dingen vaststaan: 1. toeristen zullen tot de clientèle behore, 2. veel van die ongezonde troep zal ter plekke reeds worden geconsumeerd.

Kom, pak mijn hand, dan wandelen we weer terug.

O, u bent al weggerend.


12 mei 2022

Vandaag Inside moet hoe dan ook dood

Wat er ook gebeurt, nu Vandaag Inside inclusief de besnorde kaarsenfantast toch weer op de kwelbuis verschijnt, John de Mol zal het gegil & gekrijs erover vast hebben ingecalculeerd. De vraag is alleen: voor hoe lang?

Van de door henzelf alhier geïntroduceerde cancelcultuur nemen de zelfbenoemde spelbepalers in dit benepen domineesland niet zomaar afscheid. Om die reden heb ik een advies voor de ondernemers die desondanks via dat programma aan de weg willen timmeren: doe uw veiligheidsriemen toch maar alvast om. Mijn steun heeft u, maar ik voorspel u dat oproepen tot een boycot uwer producten u gelijk een Bijbelse zondvloed zullen overspoelen. Dat een en andere publicitair hartstochtelijk door bepaalde media zal worden begeleid staat voor mij verder vast.

Aan dat laatste refererend, citeer ik uit het Groot Dictee der Nederlandse Taal dat Arthur van Amerongen en ik voor GeenStijl schreven nadat in 2016 was besloten om daar op de tv-zenders van de NPO mee te stoppen.

Van harte ondersteund door de Volkskrant en de NRC hadden enkele vertegenwoordigsters van de ’bevoogjournalistiek’ – onze term – hevige maatschappelijke verontwaardiging gegenereerd nadat een tot de GS-staf behorende kwapoets een verhaal van een hunner collega’s bot maar verder zonder ook maar een grammetje ernst had becommentarieerd met ’Zou u haar doen?’

Arthur en ik gingen subiet aan de slag „toen die gemaniëreerde journalistieke courtisanes met hun disproportioneel moraliteitsbesef, gesteund door twee zelfbenoemde kwaliteitskranten, zelfs het achtuurjournaal haalden met een rekwest, zowel lawaaiig als zijig en larmoyant, om adverteerders te bevelen GeenStijl deaud te boycotten”, zoals wij schreven. „Hoe remarquabel: geen antiamerikanisme ditmaal, geen anti-imperialisme, geen submissieve islamcolportage bij de NPO-nieuwsdienst, maar wel extensieve aandacht voor een kwestieuze oproep van deze toonbeelden van valse pudeur zonder aan-uitknop, omdat de dames zich geaffronteerd voelden.”

We lieten het niet door Philips Freriks maar door Kim Holland voorlezen, die van ons moest eindigen met ’Zou u mij doen?’

Jongens waren we - maar rotjongens.

En nu woedt er een oorlog in Oekraïne en gaat déze onbenulligheid weer veel te vaak voorrang krijgen, let maar op. Sommige dingen veranderen nooit en daarom zullen de ’deugvrouwen en hun unilateraal geregenereerde normen en waarden’, nu Johan Derksen zich toch weer gesteund voelt door John de Mol, ook ditmaal weer op de barricaden van de heilige verontwaardiging klimmen. Verwijzend naar het feit dat Derksens anekdote liefst een halve eeuw oud was, houd ik er zelfs rekening mee dat men tevens in de verledens van René van der Gijp en Wilfred Genee gaat zitten graven.

Vandaag Inside moet hoe dan ook dood.

Vooruit, toch maar weer een citaat van Oscar Wilde: „Moraal is de houding die we aannemen tegenover mensen aan wie we een persoonlijke hekel hebben.”


14 mei 2022

Hé, geile gozer met je strakke kontje!

Hé, geile gozer met je strakke kontje, heb je even? Ik móet het bij je kwijt: er bestaat in Nederland serieus, echt waar, geen woord van gelogen, er bestaat in Nederland werkelijk een gemeente die nog krankzinniger wordt bestuurd dan Amsterdam.

De naam: Utrecht.

Is het toeval dat GroenLinks ook daar veel te vertellen heeft?

Natuurlijk niet, gekkie!

Nee nee, dit beweer ik niet uit frustratie, of iets van die aard. Ik verloor destijds inderdaad die rechtszaak tegen Utrecht. Ik blijf het weliswaar in strijd met de wet vinden dat automobilisten die in een oude maar volgens de betrouwbaarste beschikbare cijfers helemaal niet extra vervuilende diesel rijden de toegang tot de binnenstad kan worden ontzegd. Die stakkers betalen namelijk net als iedereen wegenbelasting. Maar ik heb mij erbij neergelegd. Soms zit het mee in het leven, soms zit het tegen, no hard feelings, er zijn bovendien nóg ergere steden, je zult maar in Marioepol wonen.

Maar wat er nu weer in 030 gebeurde…

Vrijdagmiddag tussen 15.00 en 17.00 uur bij de Stadhuisbrug om precies te zijn…

Geloof het of niet, lekkere vent van me: ze zijn daar toen, op die plek, vlakbij de Dom, twee hele uren achtereen dus, van gemeentewege en vanaf een aldaar geplaatst scherm met speakers waaruit telkens een heldere vrouwenstem schalde, in het kader van een campagne tegen vrouwonvriendelijk gedrag op straat voorbijwandelende mannen gaan naroepen „om ze te laten voelen hoe ongemakkelijk en soms zelfs bedreigend straatintimidatie is.”

Dat zo’n idee gepitcht wordt, soit. Ik heb zelf ook weleens, uit balorigheid, iets idioots gepitcht, zoals een voorstel bij PWN om de Noord-Hollandse duinen volledig op te offeren aan de aanleg van golfbanen, de ene linkscourse na de andere, honderden stuks, waarmee je het duinonderhoud naar de baanexploitanten zou kunnen overhevelen. Zonder er verder aandacht aan te besteden lachten de verantwoordelijke autoriteiten dat onmiddellijk weg, en terecht.

Maar over deze ronduit belachelijke pitch vergaderde men gewoon, op het Utrechtse stadhuis. Over deze pitch sprak men wekenlang op verschillende gemeentelijke bestuursniveaus in volle ernst, totdat-ie op een gegeven moment zelfs officieel tot onderdeel van het gemeentelijk beleid werd gemaakt, met als gevolg dat iedere mannelijke inwoner van Utrecht vanaf vrijdagmiddag in de ogen van de gemeente van straatintimidatie wordt verdacht, want waarom zouden anders ALLE toevallig passerende mannen bij de Stadhuisbrug zijn nageroepen.

Laat ik dan óók maar weer eens een idee pitchen, en ditmaal niet uit balorigheid: twee uur lang in park Transwijk ALLE toevallig passerende mannelijke inwoners van de Utrechtse krachtwijk Kanaleneiland naroepen, eveneens vanaf een scherm met speakers, alleen niet met een heldere vrouwenstem maar met een heldere mannenstem.

De eerste zin van dit stukje volstaat.

Tip voor de driehoek: posteer de ME alvast verderop.


17 mei 2022

Dit was wel héél hetero

Welnu, ik lag dus onderuit gezakt in mijn luie stoel op S10 te wachten. Je bent toch Nederlander, nietwaar. Schaakpuzzeltjes oplossend en flauwe appjes versturend was ik vooral met mijn telefoon bezig, en níet met de flagrante wokistische aanrandingen waarmee de kunstvorm muziek reeds negen ESF-songs achtereen op de kwelbuis was onteerd. Ik heb best weleens getwijfeld, laatst nog toen Hubert Bruls in beeld verscheen, maar ik beschouwde mezelf toch als niet behorend tot de doelgroep.

En toen… ineens… Spanje!

Olé!

„Dit was wel héél hetero”, twitterde ik drie minuten later schor. Gaarne druk ik dat hier nog iets sterker uit: het optreden van Chanel Terrero, de Cubaanse die zaterdagavond namens Spanje in het Turijnse strijdperk trad, was een fundamentalistisch-heteroseksuele aanval op het hedendaagse hebben en houwen van het Eurovisie Songfestival. Al schuddend met hun fraaie billen deden Chanel en haar twee danseressen - later hoorde ik dat er ook mannen mee dansten, maar daar had ik niks van gemerkt - met het nummer SloMo een zinderende, buitengewoon succesvolle segregatiepoging.

Wat nichtenscene? Hoezo non-binariteit? Waarom in vredesnaam al die diversiteits-, identiteits- en inclusiviteitstreurnis? Weg met dat impotente deuggedoe! Wetende dat de hele gendermikmak, al dan niet trans, verbijsterd toekeek, straalde Chanel Terrero dat allemaal in haar strakke torera-pakje uit. De wellust droop er vanaf. Zij had de huilebalk die helemaal vanuit Australië was komen overvliegen om te zingen hoe moeilijk het was geweest om uit de kast te komen - goh, dat hadden we echt nog nooit gehoord - natuurlijk al zien repeteren en dacht toen: „Hallo? Er zijn ook nog steeds mannen die op vrouwen vallen, en andersom, ja?!”

Caramba, wat een topact, samen met haar vriendinnen: er waren flamengo- en stierengevechtkenmerken, maar dit was tig keer zo opwindend. Dit was het betere rechttoe-rechtaan cisgenderwerk.

Het betrof een statement, hoorde ik.

Hier hadden de componisten en arrangeurs over nagedacht.

In Spanje vond men het er, met andere woorden, de hoogste tijd voor.

Het zou mij niet verbazen, al moet ik toegeven dat die gedachte bij mij persoonlijk niet eentweedrie opkwam. Verklaring: ik rolde op dat moment over de vloer van het lachen omdat twee collega’s van mij, van wie ik in verband met hun veiligheid slechts de initialen zal prijsgeven: B.M. en W.S., jongens die heel ouderwets meisjes prefereren en zich normaal gesproken om die reden tijdens dit soort freakshows gedeisd plegen te houden, zich plotseling, net als veel andere kerels, als briesende dekhengsten op Twitter meldden om de wereld te laten weten hoezeer Chanel hen in vervoering had gebracht.

Ze voelden zich bevrijd.

I will remember this for the rest of my life!” riep Chanel, die uiteindelijk derde zou worden, na afloop van haar lied.

Wij ook, chica, wij ook.

En vervolgens keerden die oude witte mannen van Vandaag Inside maandagavond terug op de buis.

The good old times!

Hoe deed S10 het eigenlijk?


19 mei 2022

Pompen of verzuipen anno 2022

Bavink leefde nog. Dat vermeld ik met enige weemoed nu ik in herinnering wil brengen dat die arme hond een kleine twee jaar geleden pardoes in een zojuist gegraven kuil op de Amsterdamse Reguliersgracht tuimelde, waarin werklieden op dat moment al spittend oude pijpleidingen door nieuwe vervingen.

„Waar is dit voor?” vroeg ik, knikkend naar waarmee zij bezig waren, terwijl Bavink, nadat wij haar met vereende krachten uit de kuil hadden getild, het zand diep beledigd uit haar oude vacht stond te schudden. „Riool? Glasvezel? Water? Elektra?”

„Gas, meneer.”

„Huh, gas?! Daar moeten we toch vanaf, met z’n allen? Amsterdam wil in 2040 aardgasvrij zijn. Zo houden we de stad gezond en leefbaar voor iedereen, zegt de gemeente. Wij worden hier geregeerd door GroenLinks, heren!”

„Hahaha! Als het zover is zit die malle Groot Wassink in Huize Avondrood en ligt u allang onder de zoden. Dat gaat hier de eerstvolgende dertig jaar namelijk niet gebeuren, meneer. Het kan helemaal niet in de grachtengordel. Het is hier aardgas en het blijft hier aardgas.”

Ik dacht eraan terug toen de Nederlandse bevolking deze week van Hugo de Jonge te horen kreeg - je kunt van ‘m zeggen wat je wilt, maar niet dat hij er, welke functie hij ook bekleedt, voor terugdeinst om het electoraat met rigoureuze maatregelen op te zadelen - dat wij binnen vier jaar met z’n allen, naast of zelfs in plaats van onze cv-ketel, een warmtepomp moeten hebben laten installeren.

Iedereen over de zeik natuurlijk, maar dat die dingen naar behoren kunnen functioneren merkte ik vorig jaar. Midden in de lockdown van de voorlaatste winter deden wij een midweekje in het fraaie, hypermoderne Villapark De Koog op Texel. Alles was duurzaam in de woning, inclusief de verwarming: in een speciaal daartoe gecreëerde ruimte stond een warmtepomp, plus toebehoren, waarvan het formaat mij even deed vermoeden dat ik mij in de machinekamer van de ss Rotterdam bevond. Maar ik geef toe dat hij werkte als een tierelier. En geluidsvrij!

Het kan dus wel degelijk, maar hoofdzakelijk bij nieuwbouw, in ruime, vrijstaande, optimaal geïsoleerde woningen en als je bereid bent om er diep voor in de buidel in te tasten (bij de aanleg van Villapark De Koog, een prestigeobject van De Krim, werd niet op een paar centen gekeken).

Met andere woorden: bij heel veel huizen - we hebben in Nederland dik acht miljoen huishoudens - kan het niet en gaat het voorlopig ook nog helemaal niet lukken. In elk geval niet voor het einde van het jaar 2026, zoals de bedoeling is. De warmtepomp is nog lang niet uitontwikkeld en verder nog veel te duur. Het is ook te kort dag: miljoenen woningen - bijvoorbeeld inderdaad die aan de Amsterdamse grachtengordel - zijn er ongeschikt voor en bovendien zal het ook dan nog aan voldoende materiaal en personeel ontbreken.

Eén ding staat vast: het is Hugo de Jonge gelukt om een nieuwe betekenis te geven aan het gezegde ‘pompen of verzuipen’.

Het wordt vooral het laatste, vrees ik.


21 mei 2022

De archivering van een wind

De premier laat een wind. Zo’n gemene, die je nauwelijks hoort, maar een geur verspreidt die alle vegetatie in de omgeving pleegt te doden. Het geschiedt in zijn Brusselse hotelkamer, waar hij in het kader van een EU-top, met andere woorden: uit hoofde van zijn functie verblijft. Moet hij deze darmkanaaloprisping daarom aan de archiefbescheiden toevoegen?

Goulash gegeten bovendien, gisteravond.

Let wel: Hongaarse goulash.

Een gerecht uit het land van Viktor Orbán!

Je weet het maar nooit met die man, en je weet ook maar nooit wat het verzwijgen van iets wat met diens naam verbonden kan worden in het Nederlandse parlement teweegbrengt. Straks gaat Jesse Klaver er weer idioot over doen op TikTok! Om die reden besluit de premier toch maar tot archivering over te gaan: „Voor u gelaten: een wind. 21/05/2022, 23.07 uur, hotel Steigenberger Wiltcher’s te Brussel, kamer 207. Doordringende geur. Vermoedelijke oorzaak: het nuttigen van Hongaarse goulash tijdens gezamenlijk EU-diner. Collega Orbán eveneens aanwezig.”

Gaan we die kant op?

Ik weet het niet hoor, met dat Nokiagate. Mijn fantasie werd erdoor gestimuleerd, dat is waar. Zo stelde ik mij ook voor dat Mark Rutte tijdens een eerdere EU-top, toen Angela Merkel nog volop in functie was, in zijn hotelkamer een sms’je van haar met de tekst „Schätzie, Mutti hier. Möchtest du für eine Weile in mein Zimmer kommen? Ich sehne mich nach dir!” ontving. Dat hij haar antwoordde dat hij bang was dat deze intieme ontmoeting nooit geheim zou kunnen worden gehouden omdat Wouter de Winther in hetzelfde hotel logeerde. Dat zij vervolgens „Wir schaffen das” sms’te. En dat hij zich toen dusdanig het leplazerus schrok dat hij de hele conversatie pardoes van zijn Nokia wiste en van de weeromstuit de hele voorraad aan flesjes whisky, wodka en gin uit zijn minibar naar binnen klokte.

Hetgeen hij, als bijna-niet-drinker, natuurlijk óók verzweeg.

Ik heb toch een vraag.

Door wat werden al die luidruchtige kritikasters in en buiten de Tweede Kamer de afgelopen dagen het meest gedreven: door een diep verlangen naar zuivere politiek of door een alles overheersende Rutte-haat, die zich vooral dankzij in het verleden niet-behaalde resultaten ontwikkelde?

Er speelt nogal wat momenteel, in Nederland én in de rest van de wereld. Migratie, inflatie, recessie, klimaat, milieu, woningnood, oorlog, pandemie, noem maar op, de boel staat echt op ontploffen. En waar zijn de lontjes hier het kortst? Daar waar wordt gediscussieerd over het feit dat de minister-president berichtjes die hij als niet ter zake doende beoordeelde van zijn telefoon verwijderde. U doet dat, ik doe dat, maar hij mag dat niet.

Klopt: controle is geen wantrouwen.

Het was zelfs de lijfspreuk van mijn vader, een accountant.

Toch gooi ik er een spreuk van Lao-Tse tegenaan: „Wie geen vertrouwen in anderen stelt, zal ook nimmer het vertrouwen van anderen winnen.”

Of gaat het daar ook al te veel van stinken?


23 mei 2022

Wij zijn in de aap gelogeerd

Jongeren weten niet meer hoe het hoort als ze uitgaan, concludeerde Nieuwsuur. Ze hebben een ‘gebrek aan kennis van de uitgaansetiquettes’, zoals presentator Jeroen Wollaars het mede aan de hand van het verklaringen van Trimbos-instituut fatsoenlijk formuleerde. Ze drinken te veel en de oorzaak is corona. Dat wil zeggen: de lockdowns.

Krijg de apenpokken, Jeroen, riep ik meteen.

Dit is apekool, man.

Nieuwsuur zet zichzelf voor aap.

Sorry, lieve tv-collegaatjes van me, dat was inderdaad heel wat minder fatsoenlijk van mij. Maar er is een reden: onder de bezielende leiding van het illustere clownsduo Baudet & Engel leven de wappies weer op. Dat houdt mij óók bezig. Hun complottheorieën over het apenpokkenvirus verspreiden zich momenteel sneller dan het apenpokkenvirus zelf. En uiteraard kwam de aap daarbij onmiddellijk uit de mouw:  The Great Reset, Big Pharma en WHO vormen wederom de megatags van hun bizarre beweringen, net als bij dat griepje van de afgelopen twee jaar is dit allemaal zo gepland, er komen nu apenpokkenvaccins die eigenlijk maar één doel hebben, namelijk al die bijwerkingen van de coronavaccins neutraliseren, en op de achtergrond speelt het WEF weer een belangrijke sturende rol. Dat soort beweringen doen ze en daar word ik zo ontzettend uiïg van dat ik, geïnspireerd door de uitdagende naam van het virus, het liefst dit hele stukje zou willen volplempen met uitdrukkingen die naar de aap verwijzen.

Maar ja.

Dan ligt de lezer wel héél snel op apegapen.

Ik beperk mij daarom verder toch maar tot de conclusie, alsmede de uitleg daarvan, die ik in het begin van deze bijdrage trok uit het Nieuwsuur-item over jongeren die in het uitgaansleven zo zat als een aap tekeergaan.

Het is echt apekool, wat werd beweerd. Er klopt helemaal niks van omdat jongeren vóór corona ook al krankzinnig veel zopen (en snoven). Sterker nog, dat deden ze ook tíjdens de lockdowns. De mogelijkheden daartoe waren legio en die werden allemaal benut.

Het steeds-meer-zuipen-proces is al decennia gaande. Jaar na jaar wordt een stapje verder gegaan en daar ligt een complex van factoren aan ten grondslag, waarvan een toenemend gebrek aan ouderlijk gezag en het exorbitante gedrag van de ouders zelf op dat terrein er twee zijn. Ze beginnen er ook op steeds jongere leeftijd mee en ze weten zich daarbij ook door de ordehandhaving niet of nauwelijks gecontroleerd.

Er lijkt inderdaad geen rem meer op te zitten. Maar dat komt niet door de lockdowns. En het komt ook niet door de beslissingen van het kabinet-Rutte III, zoals een zekere opinieleider zelfs durfde te stellen, om die lockdowns in te stellen, waarmee de jongeren in de vertroebelde ogen van deze publicist op schandelijke wijze werden geïsoleerd.

Ja, het bestaat, dat gebrek aan kennis van de uitgaansetiquettes.

Maar de kiem ervan werd al een halve eeuw terug gelegd.

Intussen zijn wij mooi in de aap gelogeerd.


24 mei 2022

Serieus, edelachtbare?

Wederom zo’n nieuwsbericht dat mij emigratie naar de Chathameilanden doet overwegen (hemelsbreed 19.067 km, verder weg dan naar die Nieuw-Zeelandse archipel is vanuit het droeve polderland helaas niet mogelijk): „Voetganger die door rood liep krijgt helft schade vergoed na aanrijding met sneltram.”

Eerst was daar de gebruikelijke ergernis: wat is dit toch voor een *!!#$&!!!* land!? Toen borrelde er toch weer een zoete herinnering op.

Lang, heel lang geleden, toen ik puistjes had en nog minder van het leven snapte dan nu, werd ik door een strenge diender op de bon geslingerd in verband met het feit dat ik op weg van school naar huis door rood fietste. Inmiddels doen veel automobilisten die bij groen licht een Amsterdams kruispunt oprijden een schietgebedje omdat er altijd - ongestraft, mind you - een fietser kan komen aanjakkeren die meent dat rode stoplichten er zijn om genegeerd te worden, maar goed.

Ik krijg dus die bon, en wat doet vervolgens mijn moeder? Zij laat de zaak voorkomen bij het kantongerecht, voorziet haar toch al zo fraaie mediterrane hoofd op de ochtend van de behandeling van wat extra make-up, wijst haar bloednerveuze zoontje in de rechtszaal de weg naar het beklaagdenbankje, neemt zelf zo bevallig mogelijk plaats op de eerste rij van de publieke tribune en hoort de dienstdoende edelachtbare dan deze vraag aan de jonge verdachte stellen: „Had je soms honger, jongen?”

En maar naar die milf knipogen, die viespeuk.

Ik kwam er met een berisping vanaf.

Dan citeer ik thans dat bericht op de AT5-site: „Het GVB moet de helft van de ernstige letselschade die een voetganger opliep toen zij in 2017 op de Boelelaan in Zuid werd aangereden door een sneltram vergoeden. Dat heeft de rechtbank deze maand geoordeeld. De voetganger studeerde aan de VU. Ze liep ondanks het rode verkeerslicht voor voetgangers, de knipperende waarschuwingslichten en een geluidssignaal de trambaan op. De trambestuurder remde, maar kon een aanrijding niet meer voorkomen. Het vervoerbedrijf moet ook zo’n 5000 euro aan advocaatkosten aan de voetganger betalen.”

De vrouw beriep zich op het wat mij betreft op zichzelf al krankzinnige artikel 185 van de Wegensverkeerswet, waarin kortweg wordt bepaald dat ‘kwetsbare verkeersdeelnemers’ als voetgangers en fietsers alleen dan als schuldig kunnen worden aangemerkt, wanneer ‘opzet of aan opzet grenzende roekeloosheid’ van hun kant kan worden bewezen.

En dat is hier niet het geval?

Volgens een getuige had het slachtoffer een oortelefoon in en droeg zij een capuchon. En als zo’n vrouw dan ook nog een rood stoplicht mist, plus bijbehorende waarschuwingssignalen, is het nog steeds niet bewezen dat hier sprake is van ‘aan opzet grenzende roekeloosheid’, en dus van overmacht?

Kom nou.

Begrijp me niet verkeerd: ik vind het tragisch en zielig voor haar dat zij zo ernstig gewond raakte.

Toch vroeg ik mij even af of haar moeder misschien óók op de tribune zat.


25 mei 2022

Laat ze, dan is het snel met ze gedaan

Laat ze, laat ze, laat ze hun eigen gang maar gaan.

Laat ze, laat ze, ik laat dan werkelijk geen traan.

Ik doel op de steeds inniger wordende samenwerking tussen de PvdA en GroenLinks en beaam onmiddellijk dat het ongehoord is, wat ik hier flik. Ik misbruik zomaar Laat me, de fenomenale klassieker van Ramses Shaffy, hij die de kleurrijkste aller kleurrijken was en zeer wordt gemist in dit almaar grijzer wordende land.

Grif geef ik toe dat het lied er grof mee wordt onteerd. Maar het is een feit dat ik het ooit, op een Koninginnedag, in café ‘t Sluisje aan de Nieuwendammerdijk, door Wouter Bos ten gehore heb zien en horen brengen. Ik was er toevallig verzeild geraakt, het bleek zijn buurtkroeg, zijn hoofd werd er roder van dan de allerroodste roos die hij al canvassend als PvdA-lijsttrekker op straat uitdeelde, en hij bleek niet echt een Pavarotti. Dat ik zijn optreden uit mijn geheugen opdiep heeft dan ook louter en alleen van doen met een interview dat hij op 18 juni 2021 aan BNR gaf. Enthousiast hintte hij daarin op een fusie tussen zijn PvdA en GroenLinks.

Zelfs Wouter Bos wil het!

Een partijcoryfee!

Láát ze daarom!

Het ruimt zo lekker op!

Op gepaste afstand sla ik de flirt van Attje Kuiken en Jesse Klaver gade. En ik vermaak mij opperbest. De geschiedenis heeft namelijk geleerd dat fusies tussen politieke partijen op den duur nooit het gewenste effect sorteren.

Het CDA is het sterkste voorbeeld. Ik doe een greep in de electorale resultaten van de vorige eeuw: na de verkiezingen van 1959 hadden KVP, CHU en ARP, de partijen die later het CDA zouden vormen, gezamenlijk 75 zetels in de Tweede Kamer (49+12+14), oftewel de helft van het totaal. Inmiddels zijn het er 14. De PvdA, die zijn oorspronkelijke achterban in de stront heeft laten zakken, is eveneens geminimaliseerd (9 zetels) en bij GroenLinks, zelf al het resultaat van een fusie (PSP+CPN+PPR+EVP), wil het ook maar niet vlotten: 8 zetels.

PvdA en GroenLinks verschillen ook te veel.

Sterker nog, her en der minachten ze elkaar.

Ik citeer voor één keer Ronald Plasterk, net als Wouter Bos een partijcoryfee, al is er een groot verschil: hij zou een fusie bepaald níet toejuichen („Bij GroenLinks kijken ze neer op lageropgeleiden”). Ik denk zelfs dat hij dan opstapt, gezien ook zijn Telegraaf-column van vrijdag 13 mei.

„Wat PvdA-kiezers en PvdA-leden na een samengaan met GL zullen gaan doen, staat niet vast”, schreef ome Roon. „Maar de vanzelfsprekende loyaliteit dat je ondanks verschillen van mening je club niet in de steek laat, je contributie betaalt om folders te drukken voor de Dappermarkt, gaat niet automatisch over op GL. Daar zullen na het samengaan tussen sociaaldemocratie en het bonte GL-gezelschap veel trouwe leden nog eens heel goed over moeten nadenken.”

Sorry Ramses, ik voeg er toch nog twee zinnen aan toe.

Laat ze, laat ze, laat ze die fusie maar aangaan.

Laat ze, laat ze, dan is het snel met ze gedaan.

De wereld wordt er alleen maar beter van.


27 mei 2022

Feyenoord-fan ben je niet voor de lol

Was alles maar zo voorspelbaar in het leven - en dan heb ik het niet eens over de mass shooting op die Texaanse school en de reacties erop van weerzinwekkende figuren als Ted Cruz, met hun gênante Second Amendment-zotteklap. Ook daar kon je de klok bijkans op gelijkzetten.

Wat er in de VS steeds weer tijdens en rondom dergelijke slachtingen plaatsvindt, is echter zo in strijd met alle menselijke waardigheid, dat ik mij liever beperk tot de voorspelbaarheid van wat er in Tirana met Feyenoord gebeurde, alsmede van iets wat daar qua Rotterdamse inbreng nogal mee samenhangt.

De nederlaag van 1-0?

Voorspelbaar.

De sloop, na afloop, van 010?

Voorspelbaar.

Ik weet ‘t, achteraf kijk je een koe in de kont. Voor de jongere lezer: ik verwijs naar het achterwerk van een dier dat vroeger in Nederlandse weilanden graasde. Wat weilanden waren moet je zelf maar even googelen. Ik beperk mij verder tot de uitleg dat koeien en weilanden ooit cultuurbepalend waren maar nu als gevolg van de vergroening (!) alleen nog op schilderijen als die van Anton Mauve te vinden zijn.

Hoe dan ook gebruik ik de uitdrukking om toe te geven dat ik makkelijk heb lullen. Vraag het echter maar aan mijn naasten: ik vulde op onze pool ‘Feyenoord - AS Roma 0-1’ in en lichtte dat desgevraagd mondeling toe.

„José Mourinho, jongens. De geschiedenis heeft bewezen dat dit sujet precies weet hoe hij de naïeve Hollandse aanvalsdrift dient te beteugelen wanneer die spelopvatting in de praktijk wordt gebracht door voetballers die hooguit tot de subtop kunnen worden gerekend: hij laat zijn team dan nog verdedigender spelen dan normaal. Een voetbaldoel is 7,32 meter breed en 2,44 meter hoog. Het liefst zou meneer Mourinho daarom zes King Kongs van 2,44 meter lang en 1,22 beter breed met de handen op hun rug vlak voor de doellijn posteren, met dáárvoor, als extra buffer, een muur van vijf andere reuzen van liefst 1,46 meter breed. Niet om aan te zien, maar de bal zal de doellijn nooit meer kunnen passeren. Dat lukt niet en daarom gaat hij iets doen wat er met het meest op lijkt.”

En zo geschiedde.

Geloof me, ik heb Feyenoord mijn hele leven al lief. Ook dat is na te vragen bij mijn naasten. Toen Franz Hasil vlak voor tijd van de Europa Cup I-finale van 1970 tegen Celtic - het stond al 2-1 voor Feyenoord - tegen de lat knalde, had ik mij in de keuken teruggetrokken: ik durfde niet meer te kijken. De Feyenoord-humor, vol Rotterdamse zelfspot, ligt mij eveneens. Ik geloof dat-ie van Gerard Cox is: „Feyenoord-fan ben je niet voor de lol.” Ik zou de spreuk bijna op z’n Kasdorps in mijn kuit laten tatoeëren.

Maar waarom toch dat ook al zo voorspelbare sloopgedrag, na afloop? Waarom toch steeds weer die vernielzucht? Nee, dank u, ik heb geen behoefte aan sociologische en/of massapsychologische verklaringen. Die zijn mij óók te voorspelbaar, én te veel om de hete brei heen draaiend. Wel doe ik hierbij nóg een voorspelling: mocht Feyenoord de Conference League een keertje wél winnen, dan gebeurt het ook.


28 mei 2022

Blasfemie terug van weggeweest

De autochtonen onder ons mogen de afgelopen halve eeuw dan wel een ingrijpende deconfessionalisering hebben ondergaan, dat betekent nog niet dat men in sommige obscure hoeken van het polderland geen plaats meer inruimt voor nieuwe religies. Voor de zingeving van ons alledaags geploeter heeft men aldaar blijkbaar nog steeds iets hogers nodig.

Ik noem er eentje: de klimaatreligie.

Ik noem een andere: het wokegeloof.

Omdat ik op dit moment zo weinig mogelijk aan types als de valse klimaatprofeet Frans Timmermans herinnerd wil worden, beperk ik mij in deze bijdrage tot de aanbidding, binnen die gezien hun omvang in publicitair opzicht veel te uitbundig begeleide kringen, van het uit de VS overgewaaide fenomeen woke, in het bijzonder van de tak waar de onderverdeling van de homo sapiens in tientallen genderidentiteiten opvallend luidruchtig wordt bevorderd.

Tamelijk fundamentalistisch, wat daar momenteel geschiedt. Tegenspraak is verboden en wie desondanks blijft pogen de kwesties over bestaan en voortbestaan vanuit een biologisch perspectief te verklaren - en de mens dientengevolge slechts als man of als vrouw classificeert („Meer smaken had Moeder Natuur niet”, zei ik ooit) - maakt zich schuldig aan niets minder dan godslastering. Óók wanneer men, zoals ik, erkent dat het iedereen verder vrij staat om een eigen invulling te geven aan de manier waarop men zijn/haar sekse praktiseert.

Ik wees er hoofdschuddend op dat een neef van mij, geschiedenisleraar, ineens zeven leerlingen in één klas heeft die aan hun gender twijfelen. Daar bestaat een term voor, zei ik: sociale besmetting. Ik zette er vraagtekens bij dat kinderen - de ingreep mag niet eerder dan na hun achttiende verjaardag plaatsvinden - zich jaren voor hun geslachtsveranderingsoperatie alvast voor een behandeling bij transgenderklinieken kunnen melden, waarmee de weg terug moeilijker begaanbaar wordt. Ik verwonderde mij over de stuwende rol die sommige ouders spelen, noemde de opkomst van de genderdiscussie meerdere malen een verregaande vorm van decadentie en kon mijn eeuwige neiging tot spotten niet bedwingen toen de term ‘mensen met een baarmoeder’ werd geïntroduceerd.

En wat wordt dan je deel?

Verkettering, net als wanneer je kritiek uit op andere transgerelateerde ontwikkelingen, waaronder de introductie van het genderneutrale toilet, waar vrouwen zich nu onveiliger voelen dan ooit, alsmede het gemak waarmee de wokebeweging accepteert dat voorheen mannelijke sporters vrouwelijke sporters kunnen worden, hetgeen uitermate oneerlijk is.

Ongetwijfeld word ik ditmaal wéér een transfoob genoemd: ik wil uiting geven aan mijn verbijstering over het feit dat de Tweede Kamer over een wijziging van de Transgenderwet gaat praten die het iedereen mogelijk maakt om zijn/haar geslacht zonder tussenkomst van een deskundige in het paspoort te wijzigen.

Bespottelijk.

Ik zou er tientallen grappen over kunnen verzinnen. Wie ze maakt is de pineut: de blasfemie is helemaal terug van weggeweest. Dat moet dan maar. Ik reik Vera Bergkamp voor één keer een idee aan: laat Ricky Gervais dat debat inleiden. Ik zag, op Netflix, zijn nieuwe show SuperNature en zat een uur lang te schateren . Hij gaat geen transtaboe uit de weg, veroorzaakte er al veel deining mee (uiteraard ook op Joop.nl) en leerde mij met name dat je nieuwe religies pas serieus kunt gaan nemen wanneer er probleemloos de spot mee kan worden gedreven.

Laten we ons verder maar aan George Bernard Shaw vasthouden: „All great truths begin as blasphemies.”


30 mei 2022

Blijf toch gewoon hier, reizigers!

Uit hoofde van mijn nevenfunctie als hondenfluisteraar - u kunt mij inhuren voor € 150 per uur, maar wel contant en in kleine coupures - wandel ik regelmatig langs de branding van Egmond aan Zee, waar zowel op strand Noord als op strand Zuid van april tot en met september een paar honderd houten huisjes en stacaravans staan, met alles erop en eraan, op een verhoogde en met schotten tegen het wassende water beschermde strook zand tegen de duinrand.

Ik woon drie kilometer verderop, maar overweeg toch steeds vaker mezelf op de wachtlijst te plaatsen. Het idee om daar mijn vakanties door te brengen beschouw ik inmiddels als meer dan aantrekkelijk. Ik zou het niet alleen uit nostalgische overwegingen doen (ik mocht er als kind altijd logeren in de stevig vastgesjorde bungalowtent van oom Jaap en tante Jo, die daar de hele zomer verbleven), maar ook omdat er voor mensen zoals ik, die hun vrije tijd sowieso in de buurt van een zee willen doorbrengen, nauwelijks mooiere oorden zijn.

Ik zou niet de eerste regionale toerist zijn. Er zijn Egmonders die zo’n huisje bezitten en een flink aantal andere is eigendom van Alkmaarders, die in een kwartiertje van hun vaste woning naar het strand rijden. De meesten piekeren er niet over om tijdens hun vakanties het buitenland op te zoeken. Net als in de weekends prefereren zij het hier te verblijven. Ik geef ze steeds nadrukkelijker gelijk. Het bestaan is licht en vrij op het strand. Je bloeddruk zakt er sneller van dan van alle plaspillen, bètablokkers en ACE-remmers bij elkaar.

Ik begin erover omdat ik met afschuw de urenlange rijen op Schiphol aanschouw, alsmede het gênante gestamel over deze puinhoop van de verantwoordelijke eindbaas Dick Benschop, zondag nog bij Buitenhof. Hij is het levende bewijs van mijn stelling dat je politici, met name linkse politici, geen functies moet gunnen waarvoor een talent tot improviseren en de bereidheid om snel knopen door te hakken zijn vereist. De urgentie van het probleem lijkt maar niet tot hem door te dringen. Als hij geen corona heeft gaat Benschop ondanks de chaos met vakantie en als hij wél corona heeft doet hij dat ook (laten we het daar dan maar op houden). En dat terwijl zijn luchthaven de duizenden reizigers domweg laat barsten.

Vliegen is sowieso een ramp. Zeker wanneer je met je gezin reist levert het veel stress op en het gebrek aan comfort is angstaanjagend. Ik kan erover meepraten omdat ik in het verleden veel heb gereisd, wereldwijd. Dat maakt mij inderdaad niet de meest aangewezen persoon als er gesuggereerd moet worden dat wij een andere invulling van onze vakanties zouden kunnen overwegen. Been there, done that, deze meneer. Vele honderden vlieguren gemaakt, op de mooiste plekken geweest, wellicht zou ik dus mijn klep moeten houden.

Ik doe dat lekker niet en roep daarom toch: probeer eens iets anders, landgenoten!

Nederland, bijvoorbeeld!

Van Terschelling tot Slenaken vind je er de prachtigste plekjes!

Eén ding, echter: het eerstvolgende beschikbare Egmondse strandhuisje is voor mij.


31 mei 2022

Geen Bib Gourmand voor Mark & Sigrid

Toe maar: twee driesterrenrestaurants in het land, 21 stuks met twee sterren en 94 zaken met één ster, sinds maandag. En wat gunde Michelin aan het meest spraakmakende restaurant van het land? Niks, nada, noppes. Ik heb het uiteraard over Mark & Sigrid, die vermaarde fusiontent aan het Haagse Binnenhof. Er kon niet eens een Bib Gourmand vanaf.

Onbegrijpelijk.

U kent dat restaurant, mag ik aannemen? Chef-kok Mark roert er in de potten en pannen. Zijn Bouillabaisse Sans Vision is een specialiteit van het huis, zijn Pizza Pinocchio heeft zich de laatste tijd eveneens tot een klassieker ontwikkeld en ook zijn Steak de la Mémoire Défectueuse vindt tegenwoordig gretig aftrek onder de clientèle.

De taakverdeling binnen de bedrijfsleiding was tot voor kort duidelijk: Mark leidde de keukenbrigade, Sigrid deed de kassa. Het lijkt er echter op dat laatstgenoemde niet langer genoegen neemt met die bijrol. Soms snelt zij plotseling de keuken in om de chef-kok te gaan uithangen en zet zij bijvoorbeeld pardoes een gerecht van eigen receptuur op de dagkaart, zoals laatst een dessert genaamd Mousse d'Arrogance et Dédain de l'Homme de Kaag. Opvallend dat Mark dit toelaat. Aan de andere kant werd die mousse toen door slechts twee vaste gasten besteld: de heren J. Paternotte en S. Sjoerdsma, die gek genoeg steeds om het hardst riepen dat zij nog nooit zoiets lekkers hadden gegeten. De andere aanwezige gasten schudden toen meewarig het hoofd.

Het nieuwste gerecht van restaurant Mark & Sigrid kan zelfs spectaculair worden genoemd.

Heel aardig: hij deelde het recept.

Het heet Ratatouille des Pays-Bas Surpeuplés en het voldoet in de eerste plaats aan de beschrijving spectaculair omdat het recept de kok voorschrijft dat hij juist méér van een bepaald ingrediënt aan de ratatouille moet toevoegen zodra zijn gezonde verstand hem zegt dat er minder van moet worden gebruikt. Vindt hij dat er genoeg uien in zitten? Dan dient hij extra uien toe te voegen. Is er naar zijn smaak sprake van een teveel aan aubergine en courgette? Dat moet het aantal aubergines en courgettes worden verdubbeld. Hetzelfde geldt voor de andere bestanddelen knoflook, paprika, tomatenblokjes en Provençaalse kruiden. Wat bovendien te denken van dit wel heel aparte onderdeel van het bereidingsvoorschrift: in de ogen van de chef de cuisine van restaurant Mark & Sigrid is het ten strengste verboden om het gerecht in iets anders dan in een steelpannetje met een diameter van maximaal veertien centimeter klaar te maken. Een grotere pan is uit den boze, als de voorschriften van Mark.

„Maar maître, dan kookt het pannetje toch binnen de kortste keren over?” vroeg de dienstdoende plongeur een keer aan Mark.

„Bek houden jij”, antwoordde de chef-kok bars. „Zo doen wij dat nu eenmaal in Nederland: als er ergens geen plaats meer voor is, verhogen wij juist het volume.”

Voetnoot: iedere overeenkomst tussen het immigratiebeleid van het kabinet Rutte IV en dit gerecht berust op toeval.