2 november 2021

Een paradijs dat er nooit zal komen

Geen klimaatscepticus, deze meneer. Wel een klimaatrealist die weet dat het zinloos is om niet alleen als onbeduidend vlekje achter de West-Europese duinen, maar ook als EU en zelfs als hele westerse wereld, talloos veel miljarden stuk te slaan in een desperate poging de opwarming van de aarde te stoppen.

Zolang wereldwijde eensgezindheid en daadkracht ontbreken, zoals nu, gaat dat niet lukken. Ik citeer daarom met instemming collega Jan Zandbergen: “We kunnen hier onze cv-ketels uit het raam gooien en ons BNP verbranden - het is allemaal niet meer dan een machteloze aflaat voor een paradijs dat er nooit zal komen.”

Dream on, groene lieverds van me.

Oom Rob droomt even niet mee.

Hoeveel man ook alweer, bij die nieuwe klimaattop deze week? O ja: dertigduizend (m/v/x). Dat is een Gelredome vol, van wie vrijwel niemand zich wandelend, fietsend of zeilend naar Glasgow begaf. En intussen worden de elektrische Jaguars waarmee de hotemetoten zich tijdens deze top laten vervoeren bij een gebrek aan laadpalen opgeladen door speciaal daartoe geïnstalleerde generatoren die vierentwintig uur per dag draaien op… tadaaah… diesel.

Het is heel gemakkelijk om de hypocrisie van al die presidenten en premiers en ministers en hun duizenden medewerkers net als die van de eveneens aanwezige ontelbare lobbyisten van alle soorten en maten, van wie met name de laatste groepering met van alles bezig is behalve met het klimaat, middels een greep uit de talloze voorbeelden aan te tonen.

Oké, nog eentje dan: hoewel het een gunstig effect op zijn BMI zou hebben, zal Mr. Climate Frans Timmermans zich bij de maaltijden die hij krijgt voorgeschoteld echt niet beperken tot een salade van drie handjes rucola, vijf radijsjes, twee stelen rabarber, twee voorgekookte rode bieten, een halve komkommer en één theelepel Ahornsiroop, volgens vegafoodie Ana Lopez Swinkels een van de meest klimaatbewuste gerechten die er bestaan.

Toch laat ik dat thema, hoe aantrekkelijk ook, verder rusten omdat ik er in de eerste plaats op wil wijzen dat geen enkele doelstelling in Glasgow haalbaar zal blijken te zijn, zelfs wanneer het akkoord van Parijs er zou worden afgezwakt (hetgeen uiteraard niet gaat gebeuren), indien a. de kernenergie-mogelijkheid nog steeds zo opzichtig wordt genegeerd, en b. landen als het kolencentrales koesterende China zoveel jaren extra de tijd krijgen om zich aan te passen.

Voor welk percentage van de wereldwijde CO2-uitstoot zijn de EU-landen verantwoordelijk die zich aan de Green Deal van het duo Timmermans/Samsom moeten houden?

Twintig procent.

Ter illustratie: meneer Xi is er niet bij in Glasgow.

Met andere woorden: wordt de top daar in Schotland een succes, dan vergaat de wereld niet op 1 januari 2122, maar op 1 februari van dat jaar.

Dan lijden wij in Europa honderd jaar lang hevig, maar kunnen we onszelf daarna toch maar mooi nog een hele extra maand op de borst slaan.


4 november 2021

De K van Kolere, wat een lekker wijf

Het houdt maar niet op, qua diversiteitszotteklap. Nu blijkt zelfs ook ons telefoonalfabet veel inclusiever te kunnen. Niemand die het nog gebruikt, maar kniesoor: de A van Anton moet de A van Ali worden, ‘t is maar dat u het alvast weet.

Twee types, genaamd Jill Mathon en Desiré van den Berg, begonnen er als kunstproject mee. Na verloop van tijd, evenwel, toen het duo eindelijk in de smiezen kreeg hoe mensonterend het er alhier aan toegaat, werd het hen ernst. En daarmee gleed er toch maar weer mooi een kant en klaar onderwerp in de ideeënbus van de Nederlandsche Vereeniging van Kantlijnkrabbelaars, waarvan ik sinds jaar en dag voorzitter ben, conciërge én het enige lid.

Life is so easy for a boy named Rob.

Ik zei al dat de A van Anton de A van Ali wordt. En zo zijn er nog 25 aanpassingen, waarvan de laatste uiteraard de Z is die tot nu toe de Z van Zacharias was maar voortaan de Z van Zeynep. Dat alleen al gaat grote problemen opleveren. Hoe spel je Zeynep in vredesnaam? Ga er maar eens aan staan. Die naam begint immers met de Z van Zeynep. Hoe spel je dát dan? Moeilijk hoor.

Enfin, Gefundenes Fressen dit.

‘t Is dat Papiaments niet op Google Translate is te vinden. Deugdzaam de eisen van deze tijd eerbiedigend, zou ik deze uitdrukking anders vanzelfsprekend in die taal aan u hebben doorgegeven. Al blijf ik van mening - niet verder vertellen svp - dat-ie nooit mooier zal klinken dan in de taal van het land dat de wereld veel recenter nogal gewelddadig aan zich trachtte te onderwerpen. Daar moet je niet mee aankomen bij de Stichting Herstelbetalingen, zeg maar het Meta van al die clubs die zich zo druk maken over ons slavernijverleden. Maar wat gezegd moet worden dient gezegd.

Hield ik mij altijd exact aan het telefoonalfabet?

Integendeel.

Kom, lezer, stap met mij in de Teletijdmachine. Ik neem u mee terug naar het Buenos Aires van het voorjaar van 1978, waar het wereldkampioenschap hockey voor mannen werd georganiseerd, die toen trouwens nog, soms ten onrechte, heren werden genoemd. Ik was als verslaggever ter plekke, internet en mobiele telefoon bestonden nog niet, ik moest mijn stukken derhalve doorbellen naar de afdeling steno van deze krant, alwaar ze op een bandje werden opgenomen.

Er werkte daar één juffrouw die mijn hart sneller deed kloppen, en als ik wist dat zij mijn verhaal moest uittikken hanteerde ik een wel héél alternatieve spellingswijze. De achternaam van superstar Ties Kruize sprak ik bijvoorbeeld als volgt op haar bandje in: “De K van Kolere, wat ben jij een lekker wijf, de R van Rara, naar wie verlang ik nu het meest, de U van Uitstekend idee om elkaar 24 uur per dag te beminnen, de I van Ik hou zoveel van jou, honnepon, de Z van Zullen we meteen maar naar boven gaan en de E van Eerstvolgende keer spreken wij af in het Novotel.”

Maar ja, op een gegeven moment maakte die bitch het uit.

Op de spellingswoorden die ik daarna gebruikte zal voor eeuwig censuur worden toegepast.


6 november 2021

Zou het toch waar zijn, van Bill Gates?

Goedemorgen, welkom in mijn rubriek, afgedrukt op papier dat is vervaardigd uit bomen die de Zweedse wouden tot de ideale leefomgeving voor elanden, wolven, rendieren en lynxen maken.

Ik hecht er belang aan te erkennen en tegelijkertijd te betreuren dat hiermee een ernstige inbreuk op de privacy van die dieren wordt gemaakt. Verder voel ik mij verplicht te benadrukken dat deze woorden worden geschreven door een witte, autochtone cisgender. Hoewel ik zojuist wel even door Reviaanse gedachten werd bekropen toen die beeldschone slagersjongen voorbij fietste. Wellicht dient daarom aan mijn introductie te worden toegevoegd dat een lichte neiging tot genderfluïditeit mij soms niet vreemd is. En o ja: uiteraard ben ik mij bewust van de privileges die ik op basis van mijn huidskleur geniet.

Wen er maar aan, lezers. Op deze manier zal ik voortaan beginnen. Je bent woke of je bent het niet, de tijden zijn veranderd, getuige ook het slot van de bio van onze grote roerganger Frans Timmermans op diens Twitteraccount: ‘he/him’.

Frenske doet dus óók al mee aan de genderwaanzin!

Waarom er dan niet meteen ‘obesitaslijder/grenzeloze opportunist’ aan toegevoegd?

O jee, dat was weer eens zo’n schandelijke oprisping van de Hoogland van vroeger. Mijn transitie voltrekt zich met horten en stoten, geef ik toe. Soms val ik zomaar terug in oude gewoontes.

Bedrijfsfilms van Microsoft deden mij het licht zien. Op de ene begon de presentatrice van de jaarlijkse bijeenkomst Microsoft Ignite met de erkenning dat het land waarop de campus van de Microsoft-organisatie is gebouwd oorspronkelijk werd bewoond door tal van inheemse stammen die zij stuk voor stuk bij naam noemde en meteen ook, bij wijze van boetedoening, een eer bewees. En de andere begon als volgt: “Hallo iedereen, ik ben Natalia Godyla, ik ben van wit-Europese afkomst, ik ben een witte vrouw met lang blond haar and I go by she/her.”

Zou het dan toch waar zijn, van Bill Gates? Bij zijn eigen werknemers moet het helemáál gemakkelijk zijn om zo’n 5G-chip stiekem te implanteren.

Hoe dan ook hoop ik dat Annechien Steenhuizen er een voorbeeld aan zal nemen. Al wil ik dit nog wel kwijt: zelfs nu de herschikking van de maatschappelijke verhoudingen zo drastisch plaatsvindt, blijf ik van mening dat je iemand, hoe hoogbejaard hij inmiddels ook is, alles mag afpakken, zoals momenteel genadeloos geschiedt, behalve zijn dromen, waarin bijvoorbeeld niet alleen beeldschone slagersjongens een voorname rol spelen, maar ook wit-Europese vrouwen met kort donker haar en een hese stem. Ik blijf daarom vurig op she/her hopen.

Ik ben om, in elk geval. Alle tv-programma’s, debatten, congressen, enzovoorts, moeten voortaan zo beginnen. Identity for all. Lang leve het inclusiviteits- en diversiteitsdenken bovendien. Dan maar watjes, met z’n allen. Dan maar een westerse wereld zonder ook maar een millimeter eelt op de ziel. Dat wij intussen elders op deze planeet bulderend worden uitgelachen nemen we maar op de koop toe.

Vriendelijke groet,

Rob Hoogland / they/them.


9 november 2021

Ik pas mij aan, Hugo. Nu jij nog

Natúúrlijk is er iets fundamenteel mis met die corona-app. Wie ‘m heeft geïnstalleerd en daarna alsnog besmet raakt, hetgeen helaas tot de mogelijkheden behoort, kan toch een café, een feestzaal, een theater, een stadion, een vliegtuig en weet ik veel allemaal wat nog meer betreden, waar hij de longen van de hele misjpoge lekker kan volblaffen en -niezen met virusdruppeltjes.

Je zou jezelf zelfs met een ultieme krachtsinspanning van alle apparatuur op de ic kunnen losrukken en al hoestend en proestend en ijlend en zwetend een Ubertje naar je stamkroeg kunnen bestellen om er daar, na het verkrijgen van het groene vinkje, in afwachting van Magere Hein samen met je maten nog eentje te nemen. Taxichauffeur besmet, kastelein besmet, maten besmet, maar waar staat geschreven dat alleen het hysterische deel van de antivaxers onder ons alleen aan zichzelf mag denken?

De nu heersende Covid 19-variant heeft een constructiefout van jewelste aan het licht gebracht. Als Hugo de Jonge een autoverkoper zou zijn, heeft hij een wagen met een stevige scheur in de achteras verkocht. Na twee ritjes door de hobbelige steppe van de Delta-variant zakte het ding al door zijn wielen. Iedereen weet dat er maar één reden is om zoveel mogelijk mensen richting de priktenten en -bussen van de GGD’s te sturen, waarmee inderdaad soms de grenzen der grondrechten worden opgezocht (maar niet worden overschreden): het bereiken van een zo hoog mogelijke vaccinatiegraad, volgens negen van de tien virologen en immunologen de kortste route naar verlichting. Maar dan dient er aan het vehikel dat ons erheen moet vervoeren zo weinig mogelijk te mankeren.

Nog steeds gelovend in het belang van solidariteit, heb ik geen principiële bezwaren tegen de app. Als ik zie dat Pepijntje over apartheid durft te reppen, Raisaatje over dehumanisering en anderen er voor zoveelste maal de Jodenvervolging bijslepen (bord bij de meest recente Malieveld-demo: ‘Ik kijk pas weer tv bij Neurenberg II’), als ik word overspoeld door dik duizend woedende tweets, uiteraard in verreweg de meeste gevallen van anoniempjes, nadat ik het al jennend heb gewaagd de mensen die volledig over de top over tweedeling krijsen als inwoners van Wappielonië te omschrijven, dan denk ik slechts: nou nou, wat een grote woorden weer van dat over het paard getilde volk. Of ik krijg de slappe lach. Sommigen stelden mij zelfs een tribunaal in het vooruitzicht waar ik mij voor mijn uitspraken zou moeten verantwoorden, waarna ik voor jaren in de cel zou worden gegooid.

Proest!

Maar zorg er dan wel voor dat die app voor 100% functioneert.

Dat doet-ie niet, momenteel. De mogelijkheid om ‘m te actualiseren ontbreekt. Dat is een ernstige omissie, zoals ik het trouwens ook niet vind deugen dat een serologische test waaruit blijkt dat je na een besmetting voldoende antistoffen hebt opgebouwd (simpel prikje in de vinger volstaat), niet meetelt.

Ik pas mij graag aan, Hugo.

Nu jij nog.


11 november 2021

Kijk, daar is de houtstookboa

Ojee, daar is nu ook al de houtstookboa. You ain’t seen nothing yet, qua overheidscontrole. De QR-code en de anti-fraudewet waarmee de Eerste Kamer volgens privacykeffertje Aleid Wolfsen ten onrechte geen problemen heeft zijn er niks bij.

Let maar op: nog deze winter krijgen we de eerste staatstribunalen tegen houtstokende burgers, vergeleken waarbij zelfs het alom beschimpte Chinese sociaalkredietsysteem volksvriendelijk zal lijken.

Overdrijven is ook een vak, zegt u?

Wellicht heeft u een punt, maar aan de andere kant verbaas ik mij nergens meer over met al die klimaatwappies aan onze politieke knoppen. Daarom ga ik toch nog even lekker door.

Ring, ring!

Daar klinkt de deurbel, in huize Hoogland. Ik doe mooi niet open. ‘t Is laat in de avond, dit kan alleen maar slecht volk betekenen. Vanmiddag nog keken twee bontkraagjes mij veel te begerig naar de Rolex Cosmograph Dayton 40 mm om mijn pols en dus verstop ik mezelf voor alle zekerheid onder tafel. Te laat, helaas. De deur wordt met een stormram gekraakt en binnen anderhalve seconde staat er een peloton boa’s in mijn huiskamer.

„Kom maar te voorschijn, makker!” schreeuwt hun leidinggevende. „Je bent er gloeiend bij!”

„Maar waarom?” stamel ik, terwijl ik bedremmeld onder de tafel vandaan kruip.

„Dat weet jij best”, zegt hij, knikkend naar mijn open haard. „Wat brandt daar?”

„Mijn haard. Hoezo?”

„Hij brandt niet volgens de Zwitserse methode. Dat is ten strengste verboden. Sla hem in de boeien, mannen!”

Ter verduidelijking vat ik toch maar een Telegraaf-bericht voor u samen: „Het kabinet komt met speciale houtstookadviezen. Volgens staatssecretaris Steven van Weyenberg (D66) verdient het aanbeveling dat wij onze open haard voortaan volgens de ’Zwitserse stookmethode’ aansteken. Simpel gezegd steek je het hout daarmee niet aan de onderkant van de stapel aan, maar aan de bovenkant. De emissies in de opstartfase van het stoken worden dan verminderd.”

Moet ik daar nu om lachen of om huilen?

‘t Is mij heel wat waard hoor, dat klimaat. Ik wil er veel voor doen en laten, op één voorwaarde: dat we de benodigde offers op deze geplaagde planeet met z’n allen brengen, de Chinezen met hun miljoenmiljard kolencentrales incluis. Anders hat es keinen zweck, zoals mijn Duitse gouvernante altijd zei.

Maar hallo, waarom zou ik het aanmaakhout in mijn open haard in vredesnaam op die voorzichtige manier doen ontvlammen terwijl er in in dit land ruim tweehonderd met talloos veel miljarden gesubsidieerde biomassacentrales staan, enorme hoeveelheden bomen en afval- en resthout met tonnen tegelijk verbrandend, die bijvoorbeeld veel meer stikstof en fijnstof uitstoten dan kolencentrales?

Zeg het mij, Van Weyenberg, jij demissionair dwaallicht!

Hier die fles spiritus!

Dan liever de lucht in!


13 november 2021

Het is splinter en balk all over

Ook fascinerend tijdens dit soort horrordagen: het enthousiasme waarmee de blame game wordt gespeeld. Iedereen is schuldig aan de lockdown, behalve degene die de beschuldiging uit. Ineens is de spiegel er dan uitsluitend voor de uiterlijke mens, niet de innerlijke. Het is splinter en balk all over.

Weet je wat, ik gooi er, nu de Sint toch al onderweg is, eens een gedichtje tegenaan.

Horeca, voetbal, in elke biotoop

Ook in die van RAI en bioscoop

Geeft men steevast onverhuld

Slechts de anderen de schuld

Mijn persoonlijke favoriet is in de eerste plaats bovenmatig populair bij het steeds verder in het nauw gedreven hysterische smaldeel der antivaxers. Met de 2G-maatschappij onverbiddelijk in aantocht krijst men daar om het hardst, schijnbaar zonder ook maar een fractie van een seconde te worden overvallen door de gedachte dat ze bij de vijandige oorlogsvloot weleens een punt zouden kunnen hebben, dat het kabinet nalatig is geweest.

Als Rutte IV het aantal ic-bedden zou hebben uitgebreid, had deze nieuwe lockdown niet gehoeven, om maar iets te noemen. Tuurlijk joh, dacht ik gelijk. Houd je oogkleppen maar lekker op en verdiep je vooral niet in wat exponentiële groei inhoudt, of in het feit dat de cijfers van nu pas over twee weken de ziekenhuisscore duidelijk maken. Vergelijkbare redenering: als er geen cellentekort zou zijn geweest, was die thuiskapster in Muntendam afgelopen zondag niet vermoord.

Oei, beetje kort door de bocht dit.

Maar wat is dat momenteel níet?

Bovendien: bij onze oosterburen hadden ze toch wél voldoende intensive care-capaciteit? Welnu, meine Damen und Herren, ook daar zitten ze inmiddels aan hun taks.

Het is reeds meerdere malen op deze plek geroepen: het leven kan mij niet licht genoeg zijn. Ik geef toe dat het op het ogenblik niet gemakkelijk is die stelregel te handhaven. Om die reden valt het mij bijvoorbeeld zwaar om níet mee te doen aan de blame game.

Zo zag ik de carnavalsbeelden die op 11 november werden geschoten te Den Bosch, waar het verzoek om de festiviteiten in verband met het besmettingsgevaar af te gelasten aan de laars werd gelapt door liefst 25.000 man. Laat ik het zo zeggen: mijn vertrouwen in de mensheid werd er niet groter op. Of nee, ik formuleer het toch maar zo: wat een angstaanjagende domheid in de Korte Putstraat, wat een waanzinnig egoïsme, wat een van de pot gerukte zotten daar.

Wa zedde ge? Lockdown? Dan nemen ze ons dit in elk geval niet meer af! Olé, olé, olé! Zoiets riepen ze en daarom ging 11/11 voor mij om precies te zijn om 11.11 uur de geschiedenis in als de dag dat Den Bosch niet langer Oeteldonk was, maar Oenendonk.

In welke provincie sloeg Covid-19 vorig jaar ook alweer het hardst toe?

In één keer goed, mevrouw. U gaat door naar de volgende ronde.

Over blame game gesproken: ik sprak ook een Amsterdamse GGD’er.

„Nog nieuws?” vroeg ik hem.

„Nee hoor”, zei hij. „Alles blijft bij het oude.”

„Huh? De boel gaat toch op slot?”

„Jazeker. Maar de moskeeën blijven open.”


16 november 2021

Bye bye, Neerlands trots van weleer

Het is zover, Shell doet een unilevertje. Gelijk hebben ze. Ik zit zelf ook niet graag in een restaurant waar ze mij liever kwijt dan rijk zijn en bovendien een kaviaarprijs in rekening brengen voor een armzalig bordje boerenkool waarvan ik niet eens zeker weet of de kok er geen cyaankali aan heeft toegevoegd.

Wanneer zal ik, op mijn beurt, een shelletje doen?

Nooit, vermoedelijk.

Hoe graag ik het straks misschien ook zou willen.

Ik vloei jammergenoeg voort uit twee dynastieën van kleine luyden. Beide stamvaders waren financieel niet in staat in 1890 voor 1000 piekies een aandeel in de Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot Exploitatie van Petroleumbronnen in Nederlandsch-Indië aan te schaffen. Die enkele deelname in de voorloper van Royal Dutch Shell zou 121 jaar later vele miljoenen waard zijn geweest en mij derhalve een erfenis hebben opgeleverd waarvan ik mijn vlucht uit Nederland met gemak had kunnen financieren.

Ik begreep Unilever zo goed.

Ik begrijp Shell zo goed.

Ik zal die andere internationale ondernemingen straks zo goed begrijpen.

Wat hebben ze hier nog te zoeken?

Shell wordt gehaat in dit land. Dat wil zeggen: Shell wordt gehaat door de beleidsmakers in dit land, inclusief nota bene de magistratuur die de multinational onlangs na een door Milieudefensie aanhangig gemaakte rechtszaak zelfs verplichtte om meer te investeren in duurzame energie.

Alsof een rechter een bedrijf zoiets mag opleggen!

Alsof Shell dat al niet met miljarden tegelijk deed!

Kent u Joris Thijssen? Zo niet, prijs u gelukkig. Toch stel ik hem nader aan u voor, zo summier mogelijk: Joris Thijssen is Tweede Kamerlid namens de PvdA en noemde het vertrek van Shell naar Londen ‘een zegen voor het land’. Uiteraard drukte hij daarna op de deleteknop, maar het leed was reeds geschied. Waarmee voor zoveelste maal bleek hoe kneuterig en kortzichtig en in feite ook hoe populistisch men ter linkerzijde multinationals van dit kaliber pleegt te bejegenen.

Ik herinner mij het veel te eenzijdig belichte dividendbelastinggedoe. Ik herinner mij het kleinburgerlijke geschamper over het feit dat de hotemetoten van die grote clubs contacten onderhielden met de premier, wat overal ter wereld geschiedt maar waarvan door links Nederland - mind you: de maatschappelijke hoek waar men zichzelf nadrukkelijk door allerlei belangengroeperingen heeft laten infiltreren - zo calvinistisch mogelijk schande wordt gesproken. Ik herinner mij de torenhoge boetes (!) die Jesse Klaver, de ergste van allemaal, vertrekkende bedrijven zelfs met terugwerkende kracht wilde opleggen en de bijval die hij toen kreeg.

Dan vraag je erom.

Bye bye Neerlands trots van weleer.

Vaarwel Royal Dutch Shell.

Excuses voor de weinig koninklijke behandeling die men in Den Haag jarenlang voor jullie in petto had en veel succes in Engeland, dat inmiddels niet meer tot de EU behoort.

Daar zou het toch zo slecht gaan, na de Brexit?


18 november 2021

Niemand werpt de eerste steen

Woorden schieten tekort wanneer ik uiting moet geven aan mijn medelijden met Gert-Jan Segers. Ik weet wat hij op het ogenblik doormaakt: zelf heb ik een van mijn voormalige schoonmoeders een keer in de trein laten liggen.

Ach, wat kan mij het ook bommen.

Ik vertel het gewoon.

Het geschiedde bij aankomst op het station Kapelle-Biezelinge, waar wij het geboortehuis van Annie M.G. Schmidt zouden gaan bekijken. De lieverd was ter hoogte van Goes in slaap gevallen en deed mij toen aan een na tientallen jaren van eeuwige rust in vochtige Zeeuwse kleigrond opgegraven versie van een heks denken, zoals door Jean Dulieu gecreëerd. Uit de vormeloze, half geopende mond van mijn favoriete ons-ben-zuunig-vrouwke - dat was mijn koosnaampje voor haar - weerklonk op dat moment een geluid dat overeenkomsten vertoonde met de scheepshoorn van een passagiersschip dat 324 zeemijlen ten noorden van Newfoundland na een aanvaring met een ijsberg in nood was geraakt. Verder had de bitch mij even tevoren toevallig op niet mis te verstane wijze laten weten dat ik na wat ik haar dochter had aangedaan definitief zou worden onterfd.

De suggestie dat dit alles weleens aan mijn vergeetachtigheid ten grondslag zou kunnen liggen werp ik echter verre van mij.

Gelooft u mij?

Nou ja, de vrijheid van meningsuiting is een groot goed.

Arme Gert-Jan, denk ik dus, als ervaringsdeskundige. Arme Gert-Jan Segers, die een wel heel opmerkelijke knieval van de VVD en het CDA voor het Kaagmens, op papier gezet door een paar nijvere lakeien van die twee partijen, in de eersteklascoupé van een trein op het traject Amersfoort-Den Haag v.v. blijkt te hebben laten liggen.

Let maar op, ook hiermee gaan de complotwappies aan de haal: Gert-Jan zullen ze evenmin geloven. Waarom liet hij die papieren slingeren? Was hier geen sprake van opzet? Ik lees het nu al, hier en daar. In elk geval speelde een andere forens de documenten na zijn vondst door naar de Volkskrant, waarna duidelijk werd dat na Omtzigtgate, de Remkes/jenever-affaire en al die andere Kaagmensblunders ook coalitiegenoot numero 4 de formatie niet ongeschonden zal doorstaan.

Lekker kluppie straks, dat Rutte IV.

Die staan vol blauwe plekken en schaafwonden naast Willem-Alexander op het bordes.

Om de partij van Gert-Jan een plezier te doen gooi ik er nu iets bijbels tegenaan: de eerste steen zullen zij geen van allen werpen.

Met stijgende verbazing las ik wat het VVD- en CDA-duo allemaal had genoteerd qua gezamenlijke klimaat-, pandjesbazen-, kinderopvang- en migratieplannen. En ik dacht: zo gek was die toespraak van het Kaagmens, vorige week voor haar partijgenoten, dus óók weer niet.

“We doen het goed of we doen het niet”, zei zij toen.

Zij hoeft zich gezien deze documenten geen zorgen te maken.

Wij helaas wel.

Of zal ik haar een keer voor een treinreis uitnodigen?


20 november 2021

Lach ze vierkant uit, die idioten

Wat we onszelf ook maar weer eens moeten aanleren: wanneer te lachen en wanneer te huilen. Onder druk van de huidige omstandigheden wordt het steeds vaker verward. We huilen als we moeten lachen en we lachen als we moeten huilen.

„Ik werd vorige week positief getest in Portugal”, onthulde een jofele Amsterdammer een paar dagen terug aan de toog van een café waar ik koffie zat te drinken. „Gelukkig moest ik de volgende ochtend naar huis. QR-code laten zien en huppekee: vliegen maar. Haha!”

Hij vertelde ook dat er in het toestel een bekende zangeres naast hem zat.

„Nou meid, dacht ik, ik hoop niet dat ik je besmet.”

De hele kroeg lachte.

Ik huilde.

Er wordt ook veel gehuild over het Forum voor Democratie. Baudet en zijn Kamer-clowns voeren precies uit wat hij eerder dit jaar in een mal stuk op zijn site voorspelde: „Het FvD zal ophef zijn of zal niet zijn.” Meestal slaan ze, vooral wanneer Covid-19, het vaccinatiebeleid en de gevolgen daarvan voor de samenleving het thema vormen, populistische onzin uit die met eenvoudige factchecks kan worden weerlegd. Het maakt ze niets uit. Wetende dat hun wangedrag in Wappielonië hooglijk wordt gewaardeerd terwijl het in de Tweede Kamer (‘het kartel’) juist wordt verafschuwd, doen ze het zelfs zo provocerend mogelijk, bijvoorbeeld door de ongevaccineerden de nieuwe Joden te noemen.

Desondanks zeg ik: lach erom.

Huil niet, maar lach.

D66’er Sjoerd Sjoerdsma kreeg deze week in de Kamer een opmerking naar zijn hoofd geslingerd die ikzelf, met name op Twitter, al meerdere malen toegevoegd heb gekregen: hij zal zich straks moeten verantwoorden voor een tribunaal.

„Proest!” schreef ik steeds, wanneer het mij in het vooruitzicht werd gesteld. Stiekem hoopte ik dan op een rechtszaak in het Tribunaal, een goeie kroeg in de Tongersestraat in Maastricht.

Ditmaal werd de kreet geslaakt door Pepijn van Houwelingen, net als Gideon van Meijeren zo’n FvD-zottenkop die het je soms wel héél moeilijk maakt om Godwins te omzeilen. Dat was opmerkelijker, omdat het niet in het open riool van het internet gebeurde, maar in ‘s lands vergaderzaal.

Velen, onder wie Sigrid Kaag en de politieke mastodonten Frans Weisglas en Herman Tjeenk Willink, gingen vervolgens op Thierry Baudet en consorten los. Hoogleraar staats- en bestuursrecht Wim Voermans sloot een verbod van de partij zelfs niet uit. Maar dat is dus juist de bedoeling. Geloof me, het is precies wat Baudet wil. De FvD’ers wentelen zich erin als een schurftige hond in een paardenvijg en het maakt ze niks uit dat ze daardoor nóg meer gaan stinken.

Daarom zeg ik: lach erom, zelfs in het parlement. Doodzwijgen heeft geen zin sinds de sociale media er zijn. Schateren wel, als het even kan met z’n allen. Brul en bulder. Dat doet pas pijn.

„Niet door toorn, doch door lachen doodt men”, zei Nietzsche. Lach ze daarom vierkant uit, die idioten. Het zal ze niet tot zwijgen brengen, maar wel frustreren. Het werkt in elk geval beter dan huilen van verontwaardiging.


23 november 2021

Overal weerklinken de noodklokken

Ding dong, ding dong!
Sorry, jongens en meisjes, maar er worden nu zoveel noodklokken geluid dat deze er wat mij betreft ook nog wel bij kan.

Veel minderjarigen, wederom, bij die verschrikkelijke rellen. Vroege adolescenten, oftewel kinderen, die over het algemeen nog behoorlijk wat ouderlijke sturing behoeven. Uit alle verslagen bleek dat zij opvallend oververtegenwoordigd waren in het tuig dat de afgelopen dagen verschillende Nederlandse steden op schandelijke wijze terroriseerde.

Ding dong, ding dong!

Wat deden die gassies op dat tijdstip nog op straat?

Ding dong, ding dong!

Waarom zaten ze niet thuis, zoals het hoort?

Ding dong, ding dong!

Waar waren papa en/of mama?

Over opvallende oververtegenwoordiging gesproken: de heertjes over wie ik nu rep maakten het er voor de mensen die zich druk maken over etnisch profileren ook niet gemakkelijker op. Dat bleek overigens juist weer níet uit alle verslagen. Veel Nederlandse media weigeren de vinger nog steeds op de zere plek te leggen, of durven dat (nog) niet aan. En dat terwijl die info mij noodzakelijk lijkt wanneer je degenen wilt overtuigen die dit specifieke deel van de grote sociale problemen dienen op te lossen.

Hoe dan ook beieren her en der noodklokken momenteel. Werkelijk overal worden ze geluid: in de zorg, bij de politie, noem maar op. En terecht, begrijp me niet verkeerd. Deze maatschappij staat op instorten, en lang niet alleen dankzij corona of het huidige regeringsbeleid dienaangaande. Maar de noodklok die moet aangeven dat schrikbarend veel ouders anno nu in gebreke blijven hoorde je tot nu toe te weinig.

Ik heb eveneens mijn favoriete noodklokken, hoor. Ik luister graag naar die ene over de hedendaagse journalistiek, die er nu bijvoorbeeld in resulteerde dat ene Tammie Schoots over de rellen in Rotterdam ononderbroken bij BNR het volgende mocht roepen: „Er zit gewoon iemand van de politie bewust op de menigte te schieten.” Of die ditmaal tot gevolg had dat Journaal-medewerker Martijn Bink de verslaggeving van die buitengewoon ernstige ongeregeldheden in 010 kon beginnen met de vaststelling dat de politie aldaar de zaak verkeerd had ingeschat.

Alsof dat de oorzaak was!

De kwalijke opruiersrol bij de rellen van een partij als het FvD, ook zoiets. Of van influencers die ambulancebroeder Jack keer op keer in de schijnwerpers zetten omdat hij zich niet heeft laten vaccineren, maar zwijgen over al die andere krankzinnig agressief bejegende ambulancebroeders en -zusters, behorende tot de overgrote meerderheid in die beroepsgroep die de prikken wél heeft laten zetten. Als over die ontwikkelingen de noodklok wordt geluid zit ik instemmend te knikken.

Let op, daar komt-ie weer.

Ding dong, ding dong!

Waar waren de ouders?

Ding dong, ding dong!

Moet dáár niet eens hard aan de bel worden getrokken?


25 november 2021

Luisteren naar een klojo in de krochten

Maar waarom, oom Rob? Waarom nóg dieper afdalen? Ik vind het hier al eng genoeg. Het is ijskoud, donker en vochtig. Kom, laten we snel weer naar boven gaan.”

„Nee, kindje, we geven het niet op. Ik kan me voorstellen dat je bang bent. Dat zou ik op jouw leeftijd ook zijn geweest, wanneer ik zo’n oude, beschimmelde, spekgladde en toch onverlichte stenen trap naar een onbekende, ondergrondse bestemming moest afdalen. Maar ik móet je laten zien en horen wat zich daar beneden, in de diepste krochten van onze samenleving, afspeelt. Wie zich daar gevaarlijker dan ooit misdraagt.”

„Dat weet ik allang, oom Rob. En ik weet óók wat voor een megalomane, narcistische, ontspoorde gek hij is. U schreef laatst zelf nog dat we die man en zijn trawanten, met hun achterlijke gezwets over tribunalen, vierkant zouden moeten uitlachen. U haalde zelfs Nietzsche erbij: ‘Niet door toorn, doch door lachen doodt men’. Waarom dan toch dit?”

„Lachen lukt zelfs mij nu niet meer. Daar is zijn wangedrag te ernstig voor geworden. Ook jij moet weten wat voor vlees wij met deze ophitser in de kuip hebben. Je leert ervan, net als ik trouwens. Het is een belangrijke les voor de toekomst, met name omdat het herinneringen oproept aan de zwartste periode van de moderne geschiedenis, toen zich ook, met verregaande gevolgen, een partij met onbeschofte buitenparlementaire misdragingen aan het front meldde. Dáárom neem ik je nog verder mee naar beneden. Geef me je hand. Het is niet ver meer. Als ik mij niet vergis hoor ik in de diepte de echo’s van zijn stem al.”

„Ik hoor ze zelfs verdomd goed, oom Rob. Mijn gehoor is blijkbaar beter dan het uwe. ‘Luisteren naar een klojo in een witte jas? Wij doen het niet! Wij zijn sterker dan dat en wij zijn beter dan dat!’ Dat riep-ie zojuist, daar nabij het riool. Hij staat weer ouderwets te gillen en te krijsen. Ik hoorde het luid en duidelijk. Gaat het u om die uitspraak?”

„Ja, kindje, dat is wat ik je wilde laten horen: ‘Luisteren naar een klojo in een witte jas? Wij doen het niet!’ Die vreselijke woorden. Het is erger dan erg. Wat is immers een van de grootste problemen van deze coronatijd? De mateloze agressie en gewelddadigheid waarmee de witte jassen onder ons, oftewel onze zorgmedewerkers, worden geconfronteerd. Diederik Gommers heeft zich zelfs genoodzaakt gevoeld om te pleiten voor beveiliging en bij het Noordwest Ziekenhuis in Alkmaar hebben ze al extra bewaking moeten instellen. De agressie waarmee men ook daar wordt geconfronteerd hebben we mede aan dít heerschap te danken, met z’n leugenachtige provocaties. En dan roept-ie dit er nog eens overheen: ‘Luisteren naar een klojo in een witte jas? Wij doen het niet!’ Hij slaagt er telkens weer in nóg lager te gaan.”

„Ik begrijp ‘t, oom Rob. Dank u voor deze uitleg. Zullen we snel weer naar boven klimmen? We staan inmiddels tot onze enkels in de drek en de geur van de giftige dampen die nu vanuit de krochten omhoog stijgen is echt niet meer te harden. Wie weet vinden we straks wel een deksel waarmee deze put definitief kan worden afgesloten.”

„Ik hoop het, kindje. Ik hoop het van ganser harte.”


27 november 2021

Partnerruil 2.0 dankzij tantra

Die paniekaanvallen van mij, de laatste tijd? Eerst dacht ik dat ze door het vaccin kwamen. Alles komt immers door het vaccin. Laatst verbrijzelde iemand zijn beide benen toen hij zijn Maserati met 220 km per uur om een oude plataan vouwde. In Wappielonië hadden ze er meteen een verklaring voor: hij was gevaccineerd en had veel meer op zijn immuunsysteem moeten vertrouwen. Daar kun je onbewust toch door beïnvloed raken.

Later drong de ware oorzaak tot mij door: mijn opvoeding. Schoorvoetend geef ik toe dat ik welhaast vaker voor het altaar stond dan Zsa Zsa Gabor. Dat de ene verbintenis de andere soms overlapte kan ik evenmin ontkennen. Toch vind ik dat mijn moeder gelijk had toen zij stelde dat huwelijkse trouw de enige juiste weg is.

Lees & huiver.

Twee echtparen, al twee jaar ‘smoorverliefd met z’n viertjes’, gaven een interview aan Vrouw Magazine. Er stond een foto bij waarop zij onontwarbaar in elkaar verstrengeld poseerden en in het bijbehorende verhaal legden ze angstaanjagend gedetailleerd uit hoe het allemaal zo was gekomen.

Nooit eerder werd ik zo heftig teruggesleurd naar de jaren zeventig.

Hun eerste ontmoeting vond plaats tijdens ’een speciale avond voor mensen die de wereld van tantra wilden ontdekken’. Tantra is een massagetechniek die ‘de blokkades in het lijf moet opheffen’ en verdomd: dat lukte. Reeds bij het tweede treffen namen ze gezamenlijk plaats in een hottube om naar de sterren te gaan zitten staren (in dit verband hecht ik er belang aan te vermelden dat volgens een van de dames „maar heel weinig mannen echt naar een vagina kijken”).

En ja hoor, een paar dates later doken ze met elkaars wederhelft in de twijfelaar. En ondanks de lichte steekjes van jaloezie die soms worden gevoeld („Huh?! Waarom doet-ie dat wel met haar en nooit met mij?”) overwegen ze nu een B&B in Spanje te gaan beginnen, een plan dat vast door Ik Vertrek is opgepikt, want als ze ergens een neus voor dit soort relaties hebben is het daar.

Dat is het, jongens en meisjes. Daar ligt de oorsprong van mijn huidige paniekaanvallen. Ik slaag er maar niet in om het een plekje te geven.

Destijds, in de jaren zeventig, heette het gewoon nog partnerruil en liep ik als groen blaadje aan de boom van lust & begeerte een trauma van heb ik jou daar op toen mijn voormalige leraar Duits, met wie ik nog steeds een goede band had, het zomaar met de vrouw van onze bloemist ging doen, waarna de bloemist het maar met de vrouw van de leraar Duits ging doen. En dat liep dus verkeerd af, omdat bij partnerruil uiteindelijk altijd één stel de klos is. De vrouw van de leraar Duits wilde ineens de vrouw van de bloemist vermoorden, de bloemist zelf werd diezelfde avond dichtbij een spoorwegovergang gesignaleerd en de kinderen van beide stellen vlogen elkaar nog jaren na het avontuur gelijk NEC- en Vitesse-supporters in de haren.

„Als we met z’n vieren zijn en zin hebben om te vrijen, dan doen we het z’n vieren”, las ik.

Pornhub in de polder!

Het angstzweet brak mij subiet weer uit.Ik haat de seventies nu nog intenser dan in de seventies zelf en begin steeds meer te geloven dat het inderdaad allemaal door het vaccin komt.


30 november 2021

Alleen muziek doet mij huilen

Of het mooi klonk, daar in die Valkenburgse feestzaal? Dat waag ik een kwart eeuw later te betwijfelen. De pianist van dienst deed in elk geval zijn best. En mijn ouders waardeerden het. Dat laatste was het enige wat op dat moment voor mij telde.

Ik heb het over mijn eerste, enige en - dit is een plechtige belofte - allerlaatste muzikaal begeleide optreden als zanger, op 30 april 1996, toen ik  ‘Send in the clowns’ voor mijn vader en moeder ten gehore bracht. Dat lied van Stephen Sondheim staat in mijn top-3 aller tijden.

“Isn’t it rich / Are we a pair? / Me here at last on the ground / You in mid-air / Send in the clowns.”

Die tekst!

Die melodie!

Leuk hoor, schrijven. Schilderen en fotograferen idem dito. Voor sommige sculpturisten neem ik ook mijn petje af. John Steinbeck, Vincent van Gogh, Annie Leibovitz en Anish Kapoor bezorgen mij regelmatig kippenvel. Maar de hoogste vorm van kunst is en blijft muziek. Dat realiseer ik mij weer eens nu de componist van ‘Send in the clowns’ is overleden (het is een nummer uit zijn musical ‘A little night music’ van 1973).

Alleen muziek doet mij soms huilen - en mij niet alleen. Naast Stephen Sondheim zijn er ontelbare andere voorbeelden, in tal van categorieën: Bach, Beatles, Ellington, 1001 andere musici en componisten. Hun werken brengen miljoenen mensen ook nu in de hoogste staat van vervoering. Nog zie ik pianist Vladimir Horowitz in 1986, voor het eerst na 61 jaar ballingschap terug in Rusland, optreden in Moskou. Nog zie ik die ene bejaarde Rus in het publiek de tranen voortdurend met zijn witte zakdoek uit zijn ogen vegen.

Dat dus.

Stephen Sondheim - hij werd 91 jaar - bracht míj in vervoering. Toen hij nog maar 25 jaar oud was schreef hij al de teksten voor de Bernstein-liedjes in The West Side Story. In de ruim 65 jaar die volgden ontwikkelde hij zich tot de ‘The Shakespeare van de musical’. Zijn composities waren niet altijd gemakkelijk, maar briljant. Zijn teksten waren diepgaand, vindingrijk, humoristisch, cynisch, pure literatuur. Collega Marco Weijers schreef in de Telegraaf van maandag een mooi en gedetailleerd eerbetoon aan hem. Daar heb ik niet veel aan toe te voegen. Maar één ding weet ik zeker: Marco heeft nooit ‘Send in the clowns’ voor zijn vader en moeder gezongen.

Goedbeschouwd is het best raar om dat lied ter gelegenheid van het feit dat een echtpaar zijn gouden huwelijksfeest viert te zingen. Zoek op YouTube bijvoorbeeld naar de prachtversie van Frank Sinatra waarin hij door gitarist Tony Mottola wordt begeleid - een van de beste uitvoeringen - en besef dan, bij het beluisteren, dat het juist over een mislukte relatie gaat: trommel de clowns maar op, want hier valt niets meer te lachen. Maar ja, ik vond het gewoon mooi.

Die Omicron-variant kan mij even gestolen worden.

Ik zet The Voice nog een keer op.

“Don’t you love a farce? / My fault, I fear / I thought that you’d want what I want / Sorry, my dear / But where are the clowns? / Send in the clowns / Don’t bother / They’re here.”

Geniaal.