1 november 2022

Prijs Qatar regelrecht het graf in

Dan bespreken wij thans de kwestie aangaande de vijftig Oranje-fans die op kosten van de emir van Qatar - hij betaalt zowel vlucht als verblijf - het WK voetbal in diens land gaan bijwonen, op voorwaarde dat zij hun ervaringen ter plekke positief op de sociale media delen.

Moeten wij ons daar nu óók al boos over maken?

Wat mij betreft alleen wanneer Oranje op 29 november het duel met Qatar verliest en die fans vervolgens doodleuk muskeren - het nieuwe woord voor twitteren - dat het een dik verdiende overwinning van de Qatarezen was. Met zulke walgelijke supporters wil ik niks te maken hebben. Dan blijven ze na afloop van het evenement maar lekker voor eeuwig in dat land om er in de bouw te gaan werken, want met employees uit die sector gaat sjeik Tamim bin Hamad Al Thani zoals wij allen weten voorbeeldig om.

Prima arbeidsvoorwaarden in Qatar!

Nergens beter dan daar!

Met de laatste twee zinnen kom ik meteen waar ik wezen wil, namelijk bij de tip die ik deze vijftig fans aan de hand van een persoonlijke ervaring wil meegeven.

Laat mij eerst uit de doeken doen wat die ervaring was. Ooit, toen ik nog bij een lokale krant werkte, omschreef ik een bepaalde voetballer van de belangrijkste club binnen ons verschijningsgebied als een ijzerenheinige hork met de handelingssnelheid van een gilamonster, of iets van die strekking. Geloof me, het was in dit geval een milde schets, maar meneer maakte zich er zo druk over dat hij een eis tot rectificatie indiende, die de clubleiding die namens hem optrad vergezeld liet gaan van het dreigement dat de relatie op een laag pitje zou worden gezet wanneer er geen gehoor zou worden gegeven.

Los dit op, Hoogland, kreeg ik van bovenaf te horen.

En wat deed ik dus in mijn volgende journalistieke bijdrage? Om het op z’n Sonnevelds te zeggen: ik prees ‘m regelrecht het graf in. Ik juichte hem zo overdreven toe, dat je niet eens een goede verstaander hoefde te zijn om te beseffen dat juist het tegenovergestelde werd bedoeld. Zo van: „Heb ik echt geschreven dat hij een ijzerenheinige hork met de handelingssnelheid van een gilamonster is? Hoe kwam ik dáár in vredesnaam bij? Het moet een vlaag van verstandsverbijstering zijn geweest. Sorry, sorry, sorry! Iedereen weet dat die jongen zowel in sportief als in sociaal opzicht juist een voorbeeld voor ons allemaal is en…”

Enzovoorts.

Zoiets, lieve Oranje-fans, moeten jullie ook gaan doen. Van ironie hebben Arabieren net zoveel kaas gegeten als van mensenrechten, dus prijs ze het graf in. Als je bijvoorbeeld ziet dat twee voetbalsupporters door de geheime Qatarese politie in een arrestantenwagen worden gegooid omdat in de directe nabijheid van een herenurinoir bleek dat zij twee praktiserende aanhangers van de Griekse beginselen zijn, twitter dan: „Fantastisch hoe ze hier homo’s behandelen! Werkelijk uniek! Nichten aller landen, verenigt u in Doha! Het is hier een waar paradijs!”

Ze kunnen je niks maken.

En je hebt een maand lang gratis lol.


3 november 2022

Help, mijn hersens vallen eruit

Kijk eens aan, een mail van good old dr. Herbert M. Adler MD, een gerenommeerde Amerikaanse psychiater die ik jaren terug al eens citeerde nadat ons veel te ver doorgevoerde bestuurlijke gedoogbeleid ter sprake was gekomen.

„Jullie Nederlanders zijn zo ruimdenkend dat jullie hersens eruit vallen”, zei hij destijds, als schoonvader van twee Nederlanders. Dat vond ik er eentje om in te lijsten en daarom las ik ook deze mail met interesse.

Bijna 94 jaar oud nu, onze Herb.

En hij knijpt nog steeds zielen.

Ook Herbert Adler was ter ore gekomen dat het abstracte schilderij New York City I van Piet Mondriaan, in 1941 door deze befaamde Nederlandse kunstenaar gecreëerd, 75 jaar lang op z’n kop aan het publiek was getoond: eerst in het MoMa in New York en vanaf 1980 in het Museum Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen in Düsseldorf, waar men de fout onlangs ontdekte en concludeerde dat het doek zo moest blijven hangen. Reden van dat besluit: omkering zou een verwoestende uitwerking hebben op het hier en daar toch al losgeraakte plakband waarmee Mondriaan de strakke lijnen had gevormd.

Herb las het allemaal, nam plaats achter zijn pc en richtte zich toen tot de vrouw die voor hem de dichtstbijzijnde expert was: zijn nicht Joan Weinstein, directeur van het gerespecteerde J. Paul Getty Museum in Los Angeles.

„Beste Joan”, schreef hij (mij is toestemming verleend te citeren en in te korten). „Ik heb geen aangeleerde kennis van kunst en zou het op prijs stellen als je mij enig inzicht verschaft in de wijze waarop kunstexperts moderne kunst beoordelen. Er is onlangs gemeld dat een werk van Mondriaan al 75 jaar ondersteboven hangt. Twee vragen: 1. heeft een kunstwerk een grotere artistieke waarde wanneer het correct wordt opgehangen? 2. Waarom hebben de kunstexperts deze fout de afgelopen 75 jaar niet opgepikt?”

Ik zie de grimlach voor mij waarmee die ouwe Herb dit schreef.

Zou Piet Mondriaan zich er zelf druk over hebben gemaakt? Hij was nogal een pietje-precies, begrijp ik uit de overlevering, het zou dus best kunnen, maar ik weet het niet zeker. Ik denk wel te weten hoe Karel Appel in een soortgelijk geval zou hebben gereageerd en neem u ter onderbouwing van dit vermoeden mee terug naar een tentoonstelling die het Haags Gemeentemuseum, nu Kunstmuseum Den Haag, begin jaren negentig aan Appels werk besteedde.

Toen de tentoonstelling werd ingericht kwam Karel Appel zelf even een kijkje nemen. Hij beende langs zijn werken en werd toen aangesproken door een paar medewerkers die net bezig waren een abstract doek van hem op te hangen.

„Goed dat u er bent, meneer Appel. Welke kant moet boven? Daar bestaat hier enige onduidelijkheid over.”

„Wat maakt het uit, jongens”, antwoordde de kunstenaar. „Het is in beide gevallen prima.”

Waarna Karel doorliep.

Zonder enige twijfel werd het doek daarna goed opgehangen, maar zei hij het wel, die ouwe provocateur.

Voor alle duidelijkheid: ik ben en blijf een bewonderaar van Karel Appel.

Help, mijn hersens vallen eruit!


5 november 2022

Hoek tot Helder heeft het helemaal

Dat Beau meedeed was natuurlijk niet verrassend. Beau doet overal aan mee. Beau doet mee aan Zwemmen rondom de Wereld in 80 Dagen, Beau doet mee aan The Ultimate Mount Everest Challenge voor skydivers, Beau doet mee aan The Lockdown Freerun in Bejing. Welke uitdaging ook wordt gelanceerd, Beau gaat ‘m onvoorwaardelijk aan.

Geen verbazing dus, van mijn kant, toen ik Beau van Erven Dorens te midden van honderden andere kitesurfers, onder wie uiteraard ook Mark Tuitert (nog zo’n freak), gelukzalig glimlachend, met kletsnatte haren en in een wetsuit vol zand het strand van Huisduinen/Den Helder zag verlaten.

Ze hadden zojuist de vijfde editie van Hoek tot Helder afgewerkt, de langste downwinder in de kitesurfwereld: 130 kilometer langs de kust van Hoek van Holland tot Den Helder, alleen bij IJmuiden onderbroken voor een bustransfer van de Zuidpier naar de Noordpier vanwege de drukke scheepvaart en de ruwe zee. Die tussenstop had van Beau vast niet gehoeven. Al had-ie bij windkracht 13 via Great Yarmouth moeten kiten, dan nóg had-ie het gedaan.

Ik was er bij toeval verzeild geraakt. Mijn wederhelft had een afspraak in Den Helder en ik trok in de tussentijd richting zee, naar Slauerhoff in Zeekoorts: ‘Want de roep van de rollende branding, brekende op de kust / Dreunt diep in het land in mijn ooren en laat mij nergens rust / 't Is stil hier, 'k verlang een stormdag, met witte jagende wolken / En hoogopspattend schuim en meeuwen om kronklende kolken’.

Ik kon die roep inderdaad niet weerstaan, daalde af naar de Huisduiner zeewering en werd terstond overspoeld door een vloedgolf van taloze kitesurfers, vermoeid maar blij, missie voltooid. Twee dagen eerder, toen eindelijk voldoende zuidelijke wind was voorspeld, hadden ze het groene licht gekregen: it giet on op woensdag 2 november. Nu zat het erop, hadden ze 650.000 euro voor de Hartstichting bij elkaar gesurfd en deelden ze hun avonturen van onderweg euforisch.

Wat een schitterend evenement.

Nog net geen Elfsteden-allure, maar wat niet is kan nog komen.

Dat zeg ik niet zomaar. Hoek tot Helder - de naam alleen al - hééft ’t. Het is een geweldig idee om zo’n heroïsche tocht langs de gehele Zuid- en Noord-Hollandse kust te houden. Kitesurfen is sowieso spectaculair: vaak sta ik in mijn kustdorp langs de branding gefascineerd te kijken hoe de beoefenaars, voortgetrokken door hun vliegers, hun loops uitvoeren. Ze gaan hard, verschrikkelijk hard, en het mooie van Hoek tot Helder is dat ze niet steeds rechtsomkeert hoeven te maken, maar 130 kilometer lang kunnen doorjakkeren.

Heeft Hoek tot Helder toekomst als een wedstrijd?

Dan dient, wellicht uitsluitend voor de geoefende wedstrijdkiters, dat busritje bij IJmuiden eruit te worden gehaald en moeten ze verderop op zee andere veiligheidsmaatregelen treffen.

Maar wat als de wind vanuit het noorden komt?

In dat geval beginnen we in Den Helder, zegt het reglement.

Ik breng Beau er desnoods persoonlijk naartoe.


8 november 2022

Een echte man is een bladbladerman

Tussen u en mij: bezem en bladhark zijn beter. Ze werken sneller en efficiënter, maar dat ga ik hier niet aan de grote klok hangen. Ik zal daar gek wezen. Daarom verzoek ik u ook met klem daarover te zwijgen. Ik weet waar uw huis woont.

Ik ben een man, ziet u. Niet zo’n NRC-softie die na de verplichte cursus identiteit en inclusie voor de redacteuren bij die krant stiekem in zijn broek checkt of hij er nog wel eentje heeft (geen grap die cursus, ‘t is maar goed dat Jan Blokker dit niet heeft hoeven meemaken). Nee, een echte man. En u weet wat een echte man is. Een echte man is een bladblazerman.

Als ik met mijn bladblazer door de tuin banjer doe ik dat niet voor niets op de wijs en maat van I’m a man van de Spencer Davis Group. „But I’m a maaaaan / Yes I am / And I can’t help / But love you so”, zing ik dan luidkeels, net als Steve Winwood. Daarmee verklaar ik níet de liefde aan mijn vrouw, laat dat duidelijk zijn. Daarmee verklaar ik de liefde aan mijn Stihl, de Red Bull Racing RB18 onder de bladblazers, die mijn testosteronspiegel voor mijn gevoel meer verhoogt dan welke anabole steroïde ook.

Onlangs stuitte ik, op diens blog, op een kleine, dertien jaar oude observatie van Wilfried de Jong, gecomponeerd nadat hij iemand van de plantsoenendienst met een brullende bladblazer tegen het lijf was gelopen. Laatste zinnen: „Daar loop je dan, met een fallussymbool in je hand. Een blazende penis. Geen zaad, geen pis, alleen lucht komt naar buiten. Zielig. Heel zielig.”

Is wel zo, natuurlijk.

Maar wat kan mij het bommen.

En dan te bedenken dat ik enkele jaren geleden, toen ik met de kennis van nu meer een loser was dan een man, nog niet eens een bladblazer bezat.

We zouden vrienden te eten krijgen die op het punt stonden om naar Spanje te emigreren. „Fatsoeneer de tuin even”, verordonneerde mijn vrouw mij om die reden. Zij is van upstairs, ik van downstairs, zo is dat gaandeweg nu eenmaal tussen ons gegroeid, dus daar stond de sukkel Hoogland even later, met bezem en bladhark de feuilles mortes weg te vegen die tekstdichter Jacques Prévert tot het thema van Yves Montands grootse hit maakte. Maar wat geschiedt er? Melden die vrienden zich vroeger dan afgesproken en zegt de mannelijke helft van het tweetal: „Ik heb nog wel een bladblazer voor je liggen.”

Een levensveranderende opmerking, want sindsdien zijn oktober en november een feest voor mij. In juni word ik al nerveus. In juli probeer ik ‘m reeds uit („Sorry schat, maar ik moet wel zeker weten of-ie het straks nog doet”). In augustus zeg ik vaak al zoiets als „Volgens mij liggen er blaadjes in het gras” en schrompel ik daarna steeds weer ineen onder de kracht van haar cynische blik. In september zijn we altijd met vakantie. Maar als we daarvan begin oktober terugkeren ga ik eindelijk helemaal los: dag in dag uit loop ik dan totaal geobsedeerd gevallen bladeren te blazen, indien niemand kijkt ook tegen de wind in zodat ik lekker weer van voren af aan kan beginnen.

Wat moet ik anders?

Lid worden van de NRC Academie?

I’m a maaaaan!


10 november 2022

Dank, Frenkie, duizendmaal dank

Hoe een mens heen en weer kan worden geslingerd tussen zijn verschillende emoties. Vorige week denk ik: voetbal is heerlijk. Zondag denk ik: voetbal is ruk. Nu denk ik: voetbal is heerlijk.

Dank, Frenkie, duizendmaal dank!

Deze had ik even nodig!

Ik doel op de fantastische goal waarmee Barça, al een uur met tien man spelend, in de 85ste minuut van de uitwedstrijd tegen Osasuna op 1-2 kwam. Spits Raphinha kopte de bal inderdaad op geweldige wijze met een boog over de iets te ver uitgelopen keeper heen. Maar ik doel met name op wat er direct aan vooraf ging: de assist vanaf de middenlijn van Frenkie de Jong, die toen hij werd aangespeeld al wist wat er ging gebeuren wanneer alles volgens zijn inschatting zou verlopen. Zijn wangen bolden zich toen hij de bal beroerde. Dat verraadde dat hij de adem op dat moment uit zijn longen blies, waarmee hij precies de staat van ontspanning bereikte die voor het geven van een voorzet met een ingehouden voetbeweging, oftewel een pass zonder follow through benodigd is. Exact op het juiste moment vertrok de bal daardoor met tegeneffect van zijn rechtervoet, over de verdediging heen zeilend op weg naar de plek waar Frenkie verwachtte dat Raphinha zou opduiken indien zijn teamgenoot erin zou slagen de buitenspelval te ontduiken.

En zo geschiedde.

Pure kunst dit.

Wat een inzicht, wat een gevoel ook.

Ik hield meteen weer intens van voetbal. En dat was even over, ten eerste na wat zich zondag tijdens en na Ajax-PSV had afgespeeld, waarbij met name Edson Alvarez zich dusdanig misdroeg dat ik mij weer eens afvroeg of ze bij Ajax geen cursus ‘Hoe bekleed ik een voorbeeldfunctie’ zouden moeten gaan volgen. En ten tweede toen ik dat filmpje had gezien waarmee andermaal werd bewezen dat het FIFA-besluit om het WK voetbal van 2022 aan Qatar toe te wijzen een verkeerde is geweest.

Die mening is trouwens zelfs Sepp Blatter nu toegedaan. Dit zei WK-ambassadeur Khalid Salman, in dat filmpje, over homoseksuelen: „Ze zijn geestesziek.” En dit zei hij over vrouwen met een hoofddoek: „Stel, voor je ligt onverpakt snoepgoed – je weet niet of iemand het heeft aangeraakt of in gebeten – en verpakt snoepgoed. Welke neem je?”

Kan ik anno 2022 nog enthousiast naar voetbalwedstrijden kijken die door dit soort middeleeuwse idioten worden georganiseerd? Dat dacht ik serieus, totdat ik dinsdagavond van een verjaardagsfeest thuiskwam waarbij ik nota bene ook nog eens een weddenschap met de jarige job had verloren, een man aan wie de voetbalsport overigens veel te danken heeft. Hij beweerde dat voetbal de populairste sport ter wereld is, ik zei cricket, en vervolgens gaf Google hem gelijk.

Grrr!

Kom ik thuis, zet ik Ziggo Sport aan, blijkt Osasuna - FC Barcelona nog een kwartier te gaan te hebben, zie ik tien minuten later die wonderschone, unieke voorzet van Frenkie de Jong.

„Hoera!” roep ik. „Frenkie in topvorm naar Qatar!”

Benieuwd hoe ik er morgen over denk.


12 november 2022

Een mensvrij Nederland graag

Welja, waarom niet: de PvdD wil mensvrije gebieden, waar de wolf ongestoord moeflons en schapen kan openscheuren. Alle ruimte voor, toch? Neem het Fochteloërveen. Daar kwam ik laatst zeker anderhalve minuut geen mens tegen. Werkelijk een prima idee daarom, voor dit op Malta na dichtstbevolkte land van Europa.

Toch zou ik het graag willen inruilen voor een nóg beter plan: een mensvrij Nederland. Dat lijkt rigoureus, maar laten we wel wezen: voordelen te over. Waar geen mens, daar geen waanzin. Geen Partij voor de Dieren bijvoorbeeld, dus ook geen krankjoreme ideeën zoals hierboven genoemd, met dááruit weer voortvloeiend deprimerende ambtelijke prietpraat over habitatrichtlijnen en wolvendialogen. Om een ander maatschappelijk terrein te betreden: geen klimaklebers (sorry, maar het Duitse woord voor klimaatplakkers is veel mooier). Geen tienerrovers van 13, 14 jaar ook. Geen corrupte douane en politie in de belangrijkste doorvoerhavens van de narcostaat Nederland, te weten Schiphol en de haven van Rotterdam, waar de boel zoals iedere insider zal beamen ‘plat is’, om het in vakjargon te formuleren.

Zal ik nog even doorgaan?

Geen probleem, al haast ik mij te verklaren dat ik helaas ontelbare andere voorbeelden van het nut van een mensvrij Nederland wegens ruimtegebrek zal moeten overslaan.

Ik pik er nog drie uit.

1. Geen Baudet en trawanten, u weet wel: van die types waarvan we in de eerste helft van de vorige eeuw al genoeg hinder hebben moeten ondervinden. 2. Geen beschamende personeelstekorten omdat een groot deel van de honderdduizenden beschikbare gegadigden een uitbundig door de staatskas gefinancierd werkloos bestaan prefereert. 3. Geen Rutte IV, waar ze vrijdag vast zullen hebben vernomen, via de T uiteraard, dat CZ-bestuursvoorzitter Joep de Groot niet langer kan garanderen dat de zorg voor iedereen toegankelijk is, maar waar ze gewoon de poorten geopend blijven houden voor immigranten die eveneens een beroep op de zorg zullen doen, net als op onze woningmarkt, waar de boel ook al op ontploffen staat, en ons onderwijs, met hetzelfde angstaanjagende vooruitzicht.

Hoeveel nieuwe inwoners ook alweer, volgend jaar, van buitenaf?

O ja: zeventigduizend, zeggen ze nu.

En dan de dorhouters de schuld geven.

Joehoe oudjes, ga eens dooooohoooood!

Een mensvrij Nederland? Het paradijs! Blader de kranten door, lezer. Volg de talkshows. Bezoek Twitter een tijdje. Of kijk simpel om u heen en zie en hoor de als altijd jammerende wokisten. Ik persoonlijk word heel erg blij wanneer het tot mij doordringt dat ik van dat volk verlost zal zijn. En ja, ik besef dat ik dan zelf ook de klos ben. Als nietsist heb ik daar vrede mee. Stel je toch voor dat je je ogen sluit en je ontwaakt daarna nooit meer te midden van al die misselijkmakende deugidiotie. Heerlijk!

Echt, ik gun de wolf een mensvrij Nederland.

Ik zit nog met één ding, PvdD: hoe lossen we dat met de moeflons en schapen op?

Zijn dat géén dieren dan?


15 november 2022

Geen Sportman van het Jaar

Van één kandidaat weten we dus al zeker dat hij op woensdag 21 december, tijdens het NOC/NSF Sportgala 2022, geen kans maakt om tot Sportman van het Jaar te worden uitgeroepen: Max Verstappen.

Toch? Toch?!? Toch?!?!?

Ik heb het voor alle zekerheid gecheckt: de expertise van een vakjury telt bij deze verkiezing eveneens mee. Expertise vormt zich met de jaren en ik neem aan dat in die periode het besef toeneemt dat niet het wedstrijdresultaat alléén van belang is, maar ook de manier waarop de sporter zich aan de wereld presenteert.

Maar ja, ‘t is wél Max, hè? Zo herinner ik mij een discussie met bevriende autojournalisten nadat Max Verstappen in 2016 voor de eerste maal tot Sportman van het Jaar was uitgeroepen. Als foetus zonder rijbewijs had hij dat jaar zomaar een Grand Prix gewonnen en ik weet nog wat ik zei: „Zit toch niet zo te olavmollen met z’n allen. Laat die blaag eerst eens wereldkampioen worden.”

Windsurfer Dorian van Rijsselberghe: goud op de Spelen in Rio dat jaar. Langeafstandszwemmer Ferry Weertman: idem dito. Maar de prijs ging naar Maxje, al kwam-ie ‘m niet zelf ophalen, hetgeen de verwende snotneus evenmin deed toen hij vorig jaar voor de tweede keer aan de beurt was. Bij die gelegenheid nam papa Jos de prijs in ontvangst, waarover ik óók zo mijn gedachten had, net als ongetwijfeld enkele ex-partners van hem.

En nu, terwijl hij nota bene zijn beste seizoen ooit achter de rug heeft, waarin hij een recordaantal overwinningen behaalde, dientengevolge wéér wereldkampioen werd én tot de Beste Sportman van de Wereld is uitgeroepen (Laureus Award), denk ik: zullen we meneer ditmaal maar eens overslaan?

Gezien bijvoorbeeld de respectloze manier waarop Max Verstappen zijn gelauwerde concurrent Lewis Hamilton pleegt te bejegenen had ik reeds een kijkje op hem, dat klopt. Ook in andere gevallen vond ik hem bepaald niet het toonbeeld van sportiviteit, to put it mildly, maar wanneer ik daarvan iets liet merken kreeg ik een schuimbekkende massa Nederlandse F1-liefhebbers over mij heen, onder wie voornoemde autojournalisten, die geen kwaad van hem wilden weten.

Geen chauvinistischer volk dan het polderlandse Formule 1-volk, inclusief journaille, zo blijkt nu al een jaar of zes. Ze hebben het joch heilig verklaard en ik vermoed daarom zomaar dat ze zelfs begrip hebben voor het wangedrag van Max Verstappen - hij heeft de wereldtitel allang bemachtigd - jegens teamgenoot Sergio Perez zondag in Brazilië. Sterker nog: ze begrijpen het hier en daar al volledig dat-ie de Mexicaan, die op jacht is naar de tweede plaats in het eindklassement, niet in de laatste ronde liet passeren, zoals de teamleiding vroeg. Perez had hem in Monaco toch ook een kunstje geflikt?

Hou hiermee op!

Zonder het vertragende werk van ‘Checko’ was hij vorig jaar niet eens wereldkampioen geworden!

Ineens weet ik het níet meer zeker.

Als mijn vrees uitkomt, woensdag 21 december, zal ik mij te barsten schamen.


17 november 2022

Keti Koti leeft dus helemaal niet

Zes fokking Utrechtse ambtenaren. Niet meer dan zes gemeenteklerken willen op Keti Koti een vrije dag in Utereg me stadsie.

Steken ze daar iets van op, de zelfbenoemde boven-ons-gestelden - men is angstaanjagend vaak van linkse en/of links-liberale signatuur - die menen dat zij in het leven zijn geroepen om ons naar hun inzichten op te voeden? Welnee. In de comfortabele wetenschap dat hun handelingen te allen tijde ruimschoots door de zelfbenoemde kwaliteitspers worden gesteund, zullen ze gewoon, zoals te doen gebruikelijk, op de oude voet verder gaan met hun indoctrinatie en betuttelracisme.

„Vrije dag op Keti Koti!” riepen de Utrechtse gemeenteraadsfracties van GroenLinks, D66 en Denk vorig jaar. Zeker en vast beïnvloed door het landelijk geblèr van splintergroeperingen als Bij1 en KOZP, dienden de drie partijen schriftelijke vragen in onder de titel Erken 1 juli ook tot een feestdag (1 juli is de dag dat Surinamers stilstaan bij de afschaffing van de slavernij). Het leidde tot een peiling onder de Utrechtse ambtenaren - 5116 in totaal - met bijvoorbeeld de vraag of zij hun vrije tweede paas- of pinksterdag ervoor zouden willen opofferen. Ik citeer grimlachend de T: „445 personen namen de moeite. Slechts zes daarvan noemden spontaan Keti Koti als de dag waarvoor ze een christelijke feestdag zouden willen inruilen.”

Valt hieruit een conclusie te trekken?

Jazeker: het lééft niet.

Tuurlijk, ‘t is Utrecht. Zeker wanneer het om christelijke feestdagen gaat doen ze daar in bestuurlijk opzicht altíjd raar, getuige ook wat er onlangs aangaande het gemeentelijke parkeerbeleid werd besloten. Andermaal grimlachend citeer ik weer de T: „Vanaf januari kan er in Utrecht niet meer gratis geparkeerd worden op officiële christelijke feestdagen. Dat zou niet inclusief en niet-gelijkwaardig zijn. Iedereen, van elk geloof, moet in het nieuwe jaar op feestdagen betalen.”

Een unieke redeneertrant, maar hé: wél inclusiviteit.

Het kost een paar centen, maar dan heb je ook wat.

Staat Utrecht hier alleen in? Bepaald niet. Overal in het land waar het hedendaagse links de macht in handen heeft, bestaat een groot verschil tussen wat deze heersers, die hun schuldbesef over iets dat 150 jaar geleden al werd afgeschaft blijkbaar voortdurend voelen aangewakkerd door types als Rabin Baldewsingh, Nationaal Coördinator tegen Racisme en Discriminatie, er bij het volk in wensen te rammen en wat het volk zelf wil.

Baldewsingh zei in de aanloop naar de laatste Keti Koti eveneens weer dat het een nationale feestdag moest worden. Honderd Nederlandse bedrijven meldden verder dat zij hun werknemers 1 juli vrijaf zouden geven. En uiteraard riep beroepskleurling Jerry Afriyie, ditmaal namens Nederland Wordt Beter (hoeveel visitekaartjes zal die man wel niet hebben): „De samenleving is er klaar voor."

Nou, niet dus.

Zes ambtenaren in het ultralinkse Utrecht.

Net zoveel als de vingers op de twee handen van een nonchalante houthakker.

Moest u ook zo schateren toen Landelijk Platform Slavernijverleden-voorzitter Barryl Biekman 40.000 euro schadevergoeding per nazaat eiste?

Let maar op, ook daar gaan ze mee door.

Ongetwijfeld te beginnen in Utrecht.


19 november 2022

Nu maar eens voetballen kijken

Stap nu maar weer van jullie Rocinantes, moraalridders - ik doe het ook. Zet je ros op stal, geef dat beest voor een maand haver en hooi en ga lekker voetballen kijken. Eerste wedstrijd, zondag om 17.00 uur: Qatar-Ecuador. Het bord kan op schoot!

Zojuist rondde ik een uurtje eigenstukjeslezen af, een niet per se aangename, maar toch met enige regelmaat uitgevoerde exercitie waarbij verbetering van taal- en stijlbeheersing het doel is. Ik werd er niet vrolijk van, eerlijk gezegd, want deze meneer blijkt óók de foeiroeper te hebben uitgehangen.

Ook in mij huist een dominee, zo ontdekte ik weer eens. Steeds verwijzend naar de manier waarop men in het land waar het WK 2022 wordt afgewerkt de mensenrechten aan de laars lapte, vingerwapperde ik bij nader inzien iets te vaak. Daar was geen dwarsdenker aan het woord, daar galoppeerde iemand mee in de stofwolken van een onafzienbare kudde krakkemikkige knollen met zedenpredikende Don Quichottes in het zadel.

We waren wel met héél veel, ditmaal, een teken des tijds als je het mij vraagt: nu we ons dienen te schikken naar de wensen van de nazaten der 68’ers, die op hun beurt ook weer aan het pluche lijken te zijn vastgeplakt, dreigen we net zo moralistisch te worden als de godvrezende machthebbers die destijds door dezelfde 68’ers, met name om die reden, werden verdreven.

Ben ik dan niet langer van mening dat het WK Voetbal beter ergens anders had kunnen worden gehouden? Nee hoor, dat vind ik nog steeds, zowel om mensenrechten- als om klimaatredenen. Maar het feit ligt er nu eenmaal, het toernooi begint zondag in Doha en daar gaat niets meer aan veranderen.

De kaarten zijn nu ook qua politieke aandacht voor het evenement geschud, laten we er daarom gewoon van gaan genieten, net als bij het WK van 1978 in Argentinië. Omdat er daar een wrede militaire junta aan het bewind was, lag dat toen in de aanloop ook zo onder vuur, maar binnen de kortste keren werd het tot en met die bal op de paal van Rob Rensenbrink dolenthousiast door de Oranje-fans gevolgd.

Was dit overkill?

Werden er, bedoel ik, zoveel ladingen kritiek over Qatar uitgestort dat het tegen de criticasters ging werken?

Dat nog net niet, maar het scheelde weinig. Wat bij mij de doorslag gaf was een reactie van een opiniemaker, nadat Louis van Gaal tijdens zijn nu al vermaarde persconferentie (“We can come an end”, heerlijk) de faciliteiten in Doha had geprezen.

Dat vond deze duider ongepast, gegeven de omstandigheden waaronder de stadions in Qatar waren verrezen. En toen dacht ik: hou toch op man, het punt is allang gemaakt, moet de bondscoach soms elke persconferentie beginnen met een minuut stilte voor de slachtoffers, hij wil gewoon zijn werk zo goed mogelijk doen, daar is hij ook voor ingehuurd.

Werd drie jaar terug bovendien niet het WK Atletiek in Qatar georganiseerd?

En weerklonk toen ook een massaal protest?

Nee dus, want minder groot podium.

Zet ‘m op, Oranje!


22 november 2022

Meer eelt op de ziel alstublieft

Nee, niet slaan. Hele generaties zijn weliswaar met corrigerende tikken opgevoed, maar tegenwoordig houd je, zowel als ouder als docent, je handen thuis. De westerse beschaving, zij schrijdt ondanks alles voort.

Eelt op de ziel kweken, daarentegen? Mentale weerbaarheid ontwikkelen door kinderen niet in alles hun zin te geven en duidelijk te maken dat zij niet het centrum van de wereld vormen? Grenzen stellen? Jennen, nu en dan? Prikkelen, stangen? Een beetje pesten zelfs? Met andere woorden: het incasseringsvermogen trainen omdat het buiten, in de maatschappij, koud en guur kan zijn? Het verdient slechts aanbeveling, in huiskamer, klaslokaal en collegezaal.

Ik denk aan een aantal recente polderlandse nieuwsberichten. Ik constateer dat daarin een voorname rol is weggelegd voor de millennials en sneeuwvlokjes onder ons. Ik voer u mee terug naar een kwart eeuw geleden, toen André van Duin geïnspireerd door het succes van David Letterman aan een talkshow begon. Voor de journalistieke inbreng huurde producer Joop van den Ende onder anderen mij in. Het was een boeiende periode, daar in Aalsmeer, waarin ik mocht ervaren hoe Joop af en toe kon ontploffen wanneer iets niet naar zijn zin verliep.

Oei, wat ging hij dan tekeer. Iedereen sidderde, maar accepteerde het. Ik denk er met genoegen aan terug.

Dat doen veel medewerkers van De Wereld Draait Door niet. De Volkskrant publiceerde een verhaal waarin zij, veelal zelfs door een burn-out geplaagd, getuigenissen aflegden over een schrikbewind van Matthijs van Nieuwkerk. Het doet mij terugdenken aan mijn ervaringen - en die van mijn collega’s aldaar - in Aalsmeer. Al waren de tirades van Joop van den Ende minder persoonlijk van aard en kleiner in aantal, ik kan het niet los zien van mijn onwrikbare overtuiging dat er inmiddels een generatie bestaat zonder ook maar een millimeter eelt op de ziel.

En dus worden er anno 2022 ook, zoals op de uni’s van Leiden en Eindhoven, schilderijen weggehaald omdat studenten zich er - het woord van de maand - onveilig bij voelen. NWO-baas Marcel Levi schreef een kritische Parool-column over die uitdrukking en moest daar subiet zijn excuses voor aanbieden omdat hij er op de universiteiten en bij de NWO - ik verzin dit niet - ‘ongeloof en verslagenheid’ mee had veroorzaakt. Hoogleraar Gezondheidscommunicatie Bas van den Putte schreef ook een stuk, voor Folia in zijn geval, met deze zin: „Ik krijg net als veel van mijn collega’s regelmatig klachten van studenten dat ze zich tijdens de les onveilig voelen omdat ik hen een vraag stel, bijvoorbeeld over iets wat ze vooraf hebben moeten lezen.”

Ook dit is helaas niet verzonnen. Van den Putte beëindigde zijn artikel met „Maak van studenten geen kasplantjes” en tot mijn verbazing is hij nog steeds niet gecanceld.

Houdt jullie handjes maar even voor de oren, snowflakes, want nu volgt een typering.

Watjes zijn het.

Slappe, softe, zeikerige, want volledig gewokificeerde watjes.


24 november 2022

Diepe buiging voor Iraanse activisten

Het beeld ging op zwart in Iran. Omdat het zoveel betekenis heeft zeg ik het nogmaals: het beeld ging op zwart in Iran. Een paar minuten lang was er niks, nakkes, nada te zien op de Iraanse kwelbuis.

Toen de spelers van de nationale ploeg voorafgaande aan hun WK-wedstrijd tegen Engeland weigerden hun ayatollah Khomeini vererende volkslied mee te zingen, een bewonderenswaardig protest waarvan men in Teheran blijkbaar reeds op de hoogte was gesteld, draaide de dienstdoende regisseur de zendknop uit totdat de laatste toon had weerklonken.

Het stemde mij hoopvol.

Wat blijkt hier namelijk uit? Dat die middeleeuwse baardapen in hun thobe schijten. Dat ze bang zijn voor hun hachje. Dat ze dachten: als we dit laten zien is het volk helemáál niet meer te houden. En ik werd ineens weer wat optimistischer - tot dat moment had pessimisme de overhand - over de afloop van de reeds twee maanden durende opstand tegen de religieuze fascisten die de dienst in Iran uitmaken. Ik schoot zelfs in de lach toen het mij gegund werd te vernemen welke aloude verklaring de volledig gecontroleerde Iraanse pers voor de 6-2 nederlaag had: het is de schuld van de VS en Israël.

De bovenlaag van de Iraniërs bestaat uit intelligente mensen, vaak hoog opgeleid, met contacten in het buitenland. Ik kan mij daarom niet voorstellen dat zij dit soort beweringen serieus nemen. Al besef ik ook dat hun positie tegenover de machthebbers voorlopig nog weinig benijdenswaardig is: Khamenei c.s. hebben het geweldsmonopolie en maken daar - al lijken zij nu eindelijk iets terughoudender te reageren - op grote schaal misbruik van, onder andere via een meedogenloze geheime politie.

Ik maak een diepe buiging voor Alireza Jahanbakhsh en zijn teamgenoten, voor wie deze actie grote consequenties kan hebben.

Ik maak een diepe buiging voor de jonge Iraanse vrouw die op de tribune hoofddoekloos met de voormalige nationale vlag demonstreerde en daarna naar het schijnt bij een gezamenlijke actie van de Qatarese en Iraanse (!) politie werd ingerekend.

Ik maak een diepe buiging voor de Iraanse basketbalvrouwen die zich eerder ongesluierd lieten vereeuwigen.

Ik maak een diepe buiging voor de inmiddels eveneens gearresteerde populaire actrices Hengameh Ghaziani and Katayoun Riahi, die hetzelfde flikten.

Ik maak een diepe buiging voor al die andere heldinnen en helden die na de dood, in september, van de 22-jarige Mahsa Amini - zij werd met fatale gevolgen mishandeld omdat haar hoofddoek volgens de zedenpolitie niet goed was bevestigd - dag in dag uit overal in het land op de barricaden klimmen, met tot nu toe honderden moorden als resultaat.

Zet ‘m op, volk van Iran.

Mijn steun hebben jullie onvoorwaardelijk.


26 november 2022

Flaporen en seks gaan slecht samen

Dat kan er nog wel bij qua D66: seksueel actief zijn is volgens die club een mensenrecht. Hoe jammer toch dat het mij pas gegund wordt dit te vernemen nu in de verte de klokken reeds luiden.

Ja hoor, klopt: toen zij haar motie indiende had Wieke Paulusma slechts sekszorg voor mensen met een beperking voor ogen. Beetje overdreven dit weer, dacht ik, er spelen momenteel grotere problemen, maar ach, het houdt zo’n vrouw van de straat. Al dacht ik óók meteen het volgende toen het sociaal-liberale kamerlid in haar onmetelijke geestdrift over het aannemen van die motie twitterde dat seksueel actief zijn een mensenrecht is: joehoe, Wiekie, zijn pedo’s géén mensen dan?

Zijn flaporen eigenlijk een beperking?

Dat vroeg ik mij eveneens af.

Kom, lieve lezers en lezeressen (m/v/x), wij nemen weer eens plaats in de teletijdmachine van professor Barabas, ditmaal om terug te gaan naar mijn allereerste poging tot een oerdriftige samensmelting. Meteen hoor ik Wubbeltientje weer haar rauwe kreet van ontzetting bij die hooiberg in Wezuperbrug slaken. Ze was de dochter van een hoefsmid, ik liet haar na mijn zeventiende glas heidelikeur van die avond weten wat ik met haar van plan was - het was nog slechts gissen - en ze riep: „Hahaha! Met jou? Met een getailleerde tuinslang met flaporen zo groot als de spinnaker van de Kruzenstern? Ja, dag!”

Ik kan u mededelen dat er daarna nog vele Wubbeltientjes volgden, met steeds weer een variant op dat commentaar, waardoor de conclusie mij gewettigd lijkt dat het een godswonder is dat ik geen door seksuele frustratie geleide seriemoordenaar ben geworden. Keer op keer werd mij immers een mensenrecht ontnomen!

Toch?

Of niet?

Heeft Wieke, zonder dollen nu, niet gewoon ongelijk?

Ik sloeg de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens er toch maar even op na, hetgeen best een klus is, want 30 artikelen. En nergens, maar dan ook echt helemaal nergens vond ik een zinnetje waarmee dat specifieke recht wordt omschreven.

„Eenieder heeft aanspraak op alle rechten en vrijheden”, zegt artikel 2. Dat komt er nog een beetje bij de in de buurt. Dit wordt daarentegen in artikel 3 gesteld: „Eenieder heeft het recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon.”

Vooral dat laatste kan, als je het mij vraagt, met het recht op seksueel actief zijn botsen.

Artikel 20 behandelt het recht om publiekelijk samen te komen.

Laat ik daar, als toonbeeld van fatsoen, maar niet op ingaan.


29 november 2022

Wat een mens zaait, zal hij ook oogsten

Meteen The Way We Were opgezet, na die rellen. Nee, niet de versie van dat mens van Streisand natuurlijk. Alleen Gladys Knight kan met dat nummer uitdrukking geven aan de hevige gevoelens van nostalgie die zondagavond in de straten van Amsterdam, Rotterdam en Den Haag bij mij werden opgeroepen.

If we had the chance to do it all again
Tell me, would we? Could we?

Nou en of! Nog zie ik de Mercury Monterey van buurman Ondringa in vlammen opgaan toen wij na de legendarische overwinning van Alkmaar ’54 op Sportclub Enschede de boel kort en klein sloegen. Het is van alle tijden om op die manier uiting te geven aan je blijdschap. Daarom ben ik het ook helemaal eens met de unieke denker Abdelkader Benali – getuige zijn tweets is hij er toch maar mooi als enige van op de hoogte dat Dilan Yeşilgöz staatssecretaris is en geen minister – dat er onversneden Marokkanen-haat werd geventileerd toen ook op het Mercatorplein bij hem om de hoek de overwinning van Marokko op België op de enige juiste wijze werd gevierd, namelijk met de verwoesting van andermans spullen.

Dat commentaar?

Racistischer kan het inderdaad niet.

Zo hoort het gewoon!

Nee, mensen, nee, nee, nee. Niet zo dom zijn om over Japan beginnen, waarvan de spelers na hun sensationele zege op Duitsland de kleedkamer spic en span achterlieten en waarvan de supporters de tribunes bovendien keurig opruimden. Ik hoor het u al zeggen: die zijn wél keurig opgevoed. Wilt u een verklaring voor het hoge zelfmoordcijfer in het land van de rijzende zon? Voilà! Belangrijke levensles: verwaarloos nooit je uitlaatklep. De Saudi’s schopten tenminste de deuren uit de kleedkamer nadat ze Messi c.s. hadden geklopt. En raad eens hoe hoog het zelfmoordcijfer dáár is?

Dan citeer ik thans Galaten 6 uit het boek dat door deze supporters vermoedelijk niet al te vaak wordt opengeslagen: ’Wat een mens zaait, zal hij ook oogsten’. Wat is de oogst van de afgelopen decennia? Ditmaal beantwoord ik deze vraag, die de afgelopen jaren reeds ontelbare malen is gesteld, met een beschrijving van een VRT-opname van de sloopwerkzaamheden in Brussel, waarin de dienstdoende verslaggever ter plekke in gesprek is met de anchor man in de studio.

„Wie zijn dan die relschoppers?” hoort hij. „En waarom vinden zij het nodig om vandaag zo’n keet te schoppen?”

Dit is het antwoord van de razende reporter: „Wie dat zijn weten we natuurlijk niet precies, hè? Velen hebben hun gezicht bedekt met een sjaal of een zwarte doek. Ze zijn ook nog niet geïdentificeerd. Er is nog heel veel vreugde op straat ook gelukkig. Vaststaat dat het jongeren zijn, heel veel jongeren.”

Door wie wordt zijn liveverslag in de tussentijd steeds onderbroken? Niet door een eskimo, zal ik maar zeggen. En met welke vlaggen wordt er op de achtergrond gezwaaid? Geen Belgische, zal ik maar zeggen.

If he had the chance to do it all again
Tell me, would he? Could he?

Ik vrees het met grote vreze.

Het is de oogst van wat er gezaaid is.